22-11-15

Er is er eentje jarig en dat is hij ...

Wat zou ik je wensen
op een winterse dag
lakenwit en kaal als schors?

Hemelse dauw
waarin harten geplant
bladergroen of scharlakenrood?

Een vloed aan woorden
met schittering en vuur
als parels aan de hemelkroon?

Sculpturen die je boetseren
beter dan alle gedachten
die ik ooit weven kan?

Een palet waarmee
je schilderen kon
de dromen van je leven?

Neen, soberder,
één zin slechts
die het alles vatten kan:

zoals het leven ons kiest
tot wij sterven,
zo kies ik eeuwig jou.

(uit Gedichtenbundel Luc Van de Vijver - gekregen van Gaby voor mijn verjaardag 09/04/'15)

1-20_11_15_VerjaardagMarc.jpg

1-20_11_15_VerjaardagMarc1.jpg

07:19 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

18-11-15

Lijfsverraad? ...

Hoe noem je dat,
als je op een dag verraden wordt
door je trouwste bondgenoot?
Lijfsverraad?

Als je lichaam plotseling dienst weigert,
terwijl het alleen maar bestaat
om jou te dienen?
(Waartoe dient een lichaam anders?)

Als het jou in de steek laat
en uit zichzelf gaat woekeren
zonder dat jij woekert?

Als het de bevelen
van je controlekamer negeert
en eigen commando’s uitvoert
om zichzelf te vernietigen?

Als het zich beetje bij beetje
losmaakt en jou niet meer
wenst te belichamen?

Hoe noem je dat,
als je lichaam een vijand wordt
en je al op voorhand weet
dat je er onmogelijk
van kunt winnen?

---
Bron :-) = Boeketjes: 
www.boeketjes.be

1-IMG_4038.JPG

14:24 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook

12-11-15

De eenzaamheid van kanker...

Uitleggen hoe ik me soms voel lukt me nu niet echt maar daarnet zat ik op internet een tekst te lezen over 'De eenzaamheid van kanker' en die komt wel heel dicht in de buurt.

Daarom plaats ik een link 

De eenzaamheid van kanker

Kanker (ook andere ziektes hoor...) hebben heel veel 'aspecten'. Het gaat niet alleen om kanker krijgen, kanker behandelen, kanker gedaan. Zo werkt het niet...

Het is niet alleen het ziek zijn, het ongeneeslijk ziek zijn - in mijn geval dan, de behandelingen eerder en de palliatieve behandelingen nu (als je uitgezaaide kanker hebt word je namelijk palliatief behandeld en dat op zich klinkt al bedreigend is het niet?), de bijwerkingen door de behandelingen, de onzekerheden, maar ook de uitzichtloosheid (er komt geen genezing meer), de aftakeling vanbinnen, de schade die de chemo's toebrengen aan lichaam èn ziel, het rouwproces dat steeds doorgaat, de psychologische effecten, het gevoel van in drijfzand terecht te komen, het verlies van heel veel... 

Kortom: het is een dikke boterham! Eentje waar ik met steeds meer tegenzin in bijt. De kunst is om niet teveel na te denken; maar een brein leg je niet zomaar stil.

IMG_3683.JPG

 

 

 

 

11:21 Gepost door Lucretia in Borstkanker, Borstkanker III, Kanker | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

09-11-15

Zondag 8 november ... 'den bos in' ...

Oom van echtgenoot werd 74 jaar. Een moment om samen te vieren met een goed glas.

Gebak in de koffer ‘gegooid’.

1-IMG_9546.JPG

Richting Brugge. Gaan feliciteren maar eerst nog wat van het wel zeer mooie novemberweer genieten. 19°C. En dat in België.

‘Den bos in’, meerbepaald een wandeling in het Tillegembos. Was allang nieuwsgierig naar deze mooie plek. MizzD en vriendin Lena waren er vorige week en Magda gaat er ook wel eens wandelen en omdat we vandaag wel heel dicht in de buurt waren zou het zonde geweest zijn om het ene aangename niet met het andere aangename te combineren.

Het werd een heel fijne wandeling met ons getweeën… ritselende bladeren, hier en daar nog een klein paddenstoeltje (de grote, die mizzD ons toonde op haar wandeling vorige week daar, waren verdwenen of zaten in een ‘rottingsproces’) en raar maar waar ik zag nog een bosaardbeitje.  

1-08012015_Tielegembos.jpg

Dat 'buiten zijn' doet zo'n deugd. In de week durf ik me soms wel eens op te sluiten... maar in het weekend wil ik zoveel mogelijk buiten als ik me goed voel. 

En omdat mizzD ergens schreef dat niemand m'n foto's zag (want ik neem er ettelijke...) bij deze dus ;-). Ik doe maar wat hoor... en amuseer me ermee maar ze heeft gelijk... ze staan maar ergens op een harde schijf; ik kan ze beter ergens voor gebruiken.

Zo zal ik misschien ook meer geneigd zijn om hier weer wat meer te verschijnen met een projectje af en toe.

1-08012015_Tielegembos1.jpg

 


1-08012015_Tielegembos2.jpg

 

 

1-08012015_Tielegembos3.jpg

22:19 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

05-11-15

La vita è bella ... toch?

Kan kanker iets positiefs opleveren? Die vraag las ik vandaag ergens in een blad… en ik stelde ze ook even aan mezelf. (Stomme vraag eigenlijk... maar ik probeer het toch...)

NEEN. Is mijn onmiddellijke, impulsieve antwoord.

Kanker confronteert je met sterfelijkheid. Zeker als je spreekt over uitgezaaide kanker. Kanker belemmert, maakt eenzaam, gooit je leven om, …

Maar… Sinds de 10 jaar dat de diagnose werd gesteld heb ik geleerd om bewuster te leven en sinds er in 2011 uitzaaiingen werden gevonden maak ik ook bewustere keuzes.

De status van onomkeerbare kanker maakt ook dat ik niet meer hol door het leven maar dat ik af en toe eens stil sta.

Ik kan niet echt spreken over een donkere periode want de 10 jaar werd doorspekt met zoveel mooie momenten en zoveel nieuwe dingen. Momenten die ik greep en waarvan ik gulzig genoot en niet in het minst met mijn gezin. Ook van vriendschappen: mensen waarvan je het niet had verwacht die spontaan iets voor je doen; de beginperiode van het bloggen waaruit achteraf enkele mooie vriendschappen ontstonden, vriendschappen die ik koester.

Je leert ook wie je echte vrienden zijn. Het is normaal dat sommigen afhaken. Ook familie. Te confronterend vermoed ik (en… het duurt nu al 10 jaar “dan zal het wel zo erg niet zijn…”). Ik stelde mijn verwachtingen bij en leerde ook om hen niks kwalijk te nemen. Maar ik ben des te gelukkiger met diegenen die blijven komen, berichten sturen, gewoon iets liefs of spontaan voor me doen en vooral met diegenen die me aan het lachen brengen. Humor is voeding voor mijn ziel.

Ik voel het ook niet aan alsof er jaren uit mijn leven worden gestolen. Elk moment dat ik leef kan men me niet meer afnemen.

La vita è bella! (als ik die kanker onder de mat veeg…). Toch?

01:03 Gepost door Lucretia in Bloggen, Borstkanker, Vriendschap | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

04-11-15

4 november 2005 ...

4 november 2005!

‘k Wil eigenlijk liever niet aan die dag herinnerd worden en ook niet aan de weken die volgden tot de 20ste december van datzelfde jaar. Helaas zit die datum in mijn brein gebeiteld…

Daarom zal ik dit maar even positief benaderen. Heb sinds die 4de november 10 jaar erbij gekregen. 10 jaar met heel veel leuke dingen en fantastische belevenissen. Ondertussen 4 prachtige kleinkinderen gekregen waarmee ik al zoveel heerlijks heb beleefd. Waar ik gewoonweg niet genoeg van kan krijgen. 2 ervan wonen gelukkig vlakbij maar helaas de 2 kleinsten wonen wel heel veraf. Er ligt zomaar eventjes meer dan 6000 km tussen ofte 11u45 vliegen – niet mogelijk dus hen een wekelijks bezoekje te brengen. En ja… mijn hart bloedt met dat beeldscherm tussen ons en dat ik hen niet even kan knuffelen; als ik hen na een tijdje met een helder stemmetje hoor zeggen: “bye bye oma” na onze wekelijkse chat, dan krijg ik steeds weer dat weeë gevoel in mijn maag. Maar het warme liefdevolle gevoel voor hen overheerst het negatieve. Ik ben gelukkig als zij gelukkig zijn en ik kijk altijd blij uit naar onze ‘ontmoeting’.

Heb het ondertussen geleerd ‘afscheid nemen’. Van heel veel dingen… maar daar ga ik het nu ook niet over hebben. Het zou te ver leiden en me ook te verdrietig maken en dat wil ik niet. Ik schuif het maar onder de mat ‘for now’.

Kans op genezen heb ik niet meer maar ik leef mijn leven. I do it my way… met ups en downs.

“Don’t Judge my path, if you haven’t walked my journey”.

 

Fuck it 4 november!