25-01-16

Je moet het zelf doen...

Te lang onder zeil geweest… niet goed voor de ziel en niet goed voor de geest.

December en januari zijn nog nooit zo lastig geweest.

Maar vandaag scheen het zonnetje en ik MOEST buiten. ‘Den bos in’. Daar voel ik me goed.

Beter zelfs dan aan zee. Misschien omdat die zo oneindig lijkt… De afstand tussen elke boom is korter dan mijn blik over zee en dat brengt rust. Het bos geeft me meer ‘rustpunten’ en daar voel ik me ‘omringd’.  De zee geeft me een weemoedig gevoel – zeker bij slecht weer. Hoe dat komt weet ik niet. Dus ja, ik snuif liever de lucht van de bossen in. De afwisseling doet ook deugd. Modderige paadjes, sterremos, wiegende kruinen, varens, de poortjes waarlangs je moet om op het terrein te komen waar de Galloway runderen grazen, …

IMG_0132.JPG

Ondertussen gaan we gewoon weer verder met chemo-krijgen. Dat is op zich goed nieuws want het betekent dat de Kadcyla nog zijn werk doet. Sinds januari 2015 kreeg ik al 18 3-wekelijkse ladingen. Nooit gedacht dat ik hiermee zo ver zou ‘springen’. Het grote minpunt is dat het heel veel van mijn lichaam vergt en daardoor ook van mijn geest. De vermoeidheid ‘klopt’ me en de eenzaamheid wringt.

Voor dat laatste moet ik zelf het heft in handen nemen… je moet het zelf doen!

1-IMG_0133.JPG

2-IMG_0137.JPG


  1-2016_01_25Waasmunster.jpg

3-IMG_0140.JPG

01-01-16

Nieuwjaarke zoete ...

IMG_0011.JPG

Zoals gewoonlijk een ‘Nieuwjaarsontbijt-op-bestelling’: “oma voor mij 2 van die ‘driehoekskes met gele crème’…”. Alleen al de manier waarop ze hun bestellingske telefonisch aan me doorgeven geeft me kriebels van blijdschap. Zoiets gewoons waar de meisjes nog blij om zijn. En dan denk ik aan mijn 2 andere ‘schatten van Vynckskes’ aan de overkant van die heel grote plas. Goh, wat had ik ze er graag bij gehad; samen met hun papa en mama. Het ‘Vinkje’ werd dan maar mee op tafel gezet. Ik kreeg het bij mijn laatste bezoek in de VS van mijn zoon. En… ik koester het. Zo kon het ook een ‘graantje meepikken’.
Ma en pa waren er ook; en Tante. (Tante met een hoofdletter. Want al van toen ik klein was noemde ik haar Tante. Niet haar voornaam… maar Tante). Tante is de zus van mijn vader en nog heel flink voor haar 84 jaar. Ik woon in het huis waar m’n pa en zij ook woonden toen ze klein waren. In hun ouderlijk huis dus… Dus, op Nieuwjaar hoort zij er ook bij en eten we hier allemaal samen koffiekoeken.

De meisjes zeggen hun mooiste wensen. We zijn fier en verdringen een gelukstraantje.

1-01012016_Nieuwjaarsontbijt.jpg

En nu… enkele uren later… kruip ik onder mijn fleece’je. Beetje uitgeteld van het weinige dat ik moest doen. Ik blijf alleen achter. In mijn coconnetje. Zoals meestal op Nieuwjaar en zeker als ik een paar dagen geleden nog chemo kreeg. Eigen keuze… of toch niet…

Ik laat de mensen vieren, “gelukkig Nieuwjaar en  een goede gezondheid” wensen aan elkaar. Woorden die op deze dag te snel over de tong gaan; zonder er bij stil te staan… Op de een of andere manier voelt het niet goed aan voor mij en dan is het beter om onder zeil te gaan. Dan hoeft niemand zich in te houden en kan er genoten worden van het feestgedruis. Het feestgedruis waar ze op Nieuwjaar recht op hebben.

Want weet je… ik word dan steeds verdrietig en sluit me af. Zodoende heb ik nu een beetje me-time en dat is goed maar vooral nodig.

Ik wens aan iedereen, maar in het bijzonder aan hen die ziek en/of eenzaam zijn, een jaar van warme vriendschappen; met mensen om je heen die je koesteren en die begripvol zijn. Meer moet dat niet zijn… een Nieuwjaarke zoete…

Proost! En… pluk elke dag!

1-01012016_Nieuwjaarsontbijt1.jpg