05-03-17

Brokstukken ...

Lu20160915172543561.jpg

14 september ’16 schreef ik het volgende in mijn krabbelschriftje… bedoeld om ooit eens op mijn blog te zetten.

14 september. Een dag als een ander! … ??? Begot nee… Eerst en vooral een paar jarigen. Zus Marleen wordt 59 jaar. Kathleen, vriendin van dochter K., wordt 40. En zo zullen er nog wel enkele jarigen zijn op deze dag.

Vandaag is het voor mij echter weer D-Day. De wekelijkse chemo Taxol werd gisteren al ‘on hold’ gezet en ik had scans van hals, thorax en abdomen.

De Taxol kreeg ik niet wegens kans op darmperforatie – die beslissing van ‘hogerhand’ was tegen m’n zin maar ik kan best het lot niet tarten in mijn situatie. Voorlopig krijg ik Perjeta verder (gratis nog wel; dat spul kost normaal voor 1 jaar behandeling 130.000 Euro maar wegens het ‘niet  terugbetaald krijgen’ van het ziekenfonds is de firma zo lief geweest om het me te geven onder de vorm van ‘for compassionate use’… ja ja dat bestaat ook nog in deze wereld…met enorme dank aan mijn oncologe die er haar schouders onder gezet heeft!).

Vandaag (14 september 2016 dus) afspraak met H. Denys / Dr. Van Ryckeghem en Elsie voor bespreking resultaten.

Hals: vergrote, duidelijk toegenomen nieuwe aangetaste lymfeklier. Aan de hand van dit (want ik voel en zie die duidelijk zitten…die klier) liep ik al verschillende dagen rond met het gevoel dat het met de levermeta’s helemaal de verkeerde richting zou zijn uitgegaan. Verbaasd en blij hoorde ik echter dat de leveruitzaaiingen de helft kleiner waren geworden en dat er geen nieuwe leverletsels waren bijgekomen. Oef. Oefjes!! Wat  een meevaller. Maar er zaten een paar addertjes onder het gras.

Definitieve stop van Taxol. De wekelijkse chemo bleek te toxisch voor m’n reeds meer dan 5 jaar continu geteisterd lichaam. De darmproblemen en –kolieken zouden op termijn een definitieve stop van de behandeling kunnen betekenen en dat wil ik hoegenaamd nu nog niet.

Verder proberen gaan met de 3-wekelijkse Perjeta en Herceptin dat is nu het doel. En zien hoe ver we daar dan weer mee kunnen springen.

Ik weet nu ook vanwaar de venijnige steken in mijn rechterzij komen: grote ophoping van ontstekingsvocht van de galblaas. Ik stak het op de levermeta’s. Niet dus. Volgende week echo gepland. Moet de galblaas eruit of niet? That’s the question.

En dan volgt nog een nazicht van de uitzaaiingen op het netvlies van mijn linkeroog. Hopelijk zijn die verkleind of liefst helemaal verdwenen. Dat zien we dan wel.

En na dit alles nam ik m’n koffertje en liet me voeren naar de stilte. De stilte op de Stiltehoeve Metanoia meerbepaald. Mezelf een paar dagen rust gunnen. Herbronnen.  M’n ziel en geest verzorgen door me over te geven aan deze magische plek. Een lieve vriendin met het hart op de juiste plaats schonk me dit verblijf i.s.m. Bond Zonder Naam. Dit komt precies op het goede moment.

Inge, dit zal ik nooit vergeten… XXX

Picasa.jpg


Lu20160917130601245.jpg

16:56 Gepost door Lucretia in Bloggen, Borstkanker, Kanker, Vriendschap | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook