03-04-17

Verraad ...

Als ik me nog maar eens verraden heb gevoeld dan was het wel op dinsdag 20 september. Verraden door mijn lichaam maar ook verraden door de radioloog... Draai of keer het zoals je wil maar die was duidelijk niet wakker op 13 september toen er een CT-scan werd genomen van het adbomen. Hij (zij?) had toen wel melding gemaakt in het protocol van de galblaasontsteking en dat er geen leveruitzaaiingen waren bijgekomen maar niet van wat er écht te zien was.

Op 20 september werd ik verwacht voor een echo van de galblaas (er zou gekeken worden om de galblaas te verwijderen na antibioticakuur) en als je al zolang in behandeling bent dan kun je van sommige gezichten wel aflezen dat er iets mis is... duidelijk mis deze keer. Maar die 'gezichten' zwegen als het graf - een radioloog of iemand die een echografie doet mag zomaar de resultaten niet meedelen aan een patiënt; dus moest ik even geduld oefenen tot ik bij de oncoloog terecht kon; gelukkig nog diezelfde voormiddag.

Het nieuws deed al mijn mooie vooruitzichten uiteenspatten: ('k zou namelijk die namiddag vertrekken naar Andalusië wegens nood aan rust en afzondering ...) tumor (klierpakketten die door het kapsel gebroken waren) op de leverhilus die galblaas wegdrukte (waardoor dus die galblaasontsteking ...).  

Enige oplossing: in spoed bestralen in de hoop die klierpakketten een beetje te laten krimpen. Zo snel mogelijk richting radiotherapie om te bepreken.

Ik weet nog dat we (mijn man en ik) wezenloos uit de kliniek wandelden. We spraken niet, hielden gewoon elkaars hand vast. Met verstomming geslagen...verraden door dat kankermonster... en dat is dus duidelijk niet de eerste keer.

'k Voelde letterlijk de afgrond en nee... niet deze van hieronder op de foto (El Caminito del Rey, Spanje) waar ik enkele maanden ervoor een schitterende wandeling deed. (het 'kleine mannetje' op de foto ben ik)

 _7M_2531.jpg

16388414_10208333898490549_7059024476401600918_n.jpg

 

15:41 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker, Kanker | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook

Commentaren

Die beelden zijn een stúk mooier dan de tekst.. ik ken het verhaal al wel, maar dat neemt niet weg dat ik me tóch weer méé verslagen voel. Die ziekte 'sucks' gewoon aan alle kanten.. ik kan me niet beter uitdrukken vrees ik. :-(
xxx

Gepost door: mizzD | 03-04-17

Die beelden verdoezelen een beetje de realiteit - optisch dan - en geven een beetje 'kleur'...
Liefs
X

Gepost door: Lucretia | 03-04-17

Ik begreep dat wel hoor.. de naakte feiten zijn echt wel somber en dan kun je een beetje figuurlijke kleur goed gebruiken. En het zijn echt hartstikke mooie foto's hè, van een superwandeling, die jij toch maar deed..! :-)
Liefs terug! xxx

Gepost door: mizzD | 03-04-17

Omdat ik weer de juiste woorden niet vind, Lu'ke, je kent me intussen, sluit ik me aan bij MizzD.
Maar... dat 'kleine mannetje' is een gròòòòòte madam. Je weet (ook) dat ik er zo over denk...
Knuffel,
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 03-04-17

Dank voor je woorden voor het madammeke van 1.65m ;-). Is lief Lies x

Gepost door: Lucretia | 03-04-17

En dit is dan je verhaal van in september. Hoe gaat het nu met jou? Kanker is zo onvoorspelbaar. Ik vind jou een kranige dame, want je draagt al zo lang die rotziekte met je mee. Knuffel en liefs, Ann

Gepost door: Ann | 05-04-17

@Ann: inderdaad Ann. Soms lukt het me helemaal niet om het neer te pennen en heeft alles behoorlijk wat tijd nodig om het een beetje te verwerken; en... zitten er verschillende maanden tussen vooraleer het hier te lezen staat. De 'rauwe' gevoelens worden zo gefilterd... Het is een 'verhaal' dat helaas niet stopt; er is altijd wel weer wat dat erbij komt... beteren kan het helaas niet.
Dank voor je berichtje Ann. Liefs terug x

Gepost door: Lucretia | 05-04-17

Hoeveel tegenslagen kan een mens verdragen? Om Iedere keer weer enigzins op te krabbelen na een slecht nieuws gesprek dan moet je wel heel sterk zijn.
Lieve groeten.

Gepost door: Noortje | 05-04-17

sorry, your comment was rejected, zegt het ding hier.
Eerste keer dat ik zoiets zie bij skynet.

Gepost door: pieterbie | 07-04-17

prachtige plek!
het is alsof niets je gespaard wordt.
kan snappen dat dit de zoveelste kaakslag is.
hou er de moed in!

Gepost door: pieterbie | 07-04-17

Potverdikke, daar zou ik nooit durven gaan staan.... ik heb zo'n hoogtevrees...

Gepost door: Chantal | 07-04-17

@Noortje: 'k begrijp het ook niet altijd. Veerkracht noemt men dat...Maar 'k vrees dat de 'rek' er toch eens zal uitgaan.

Gepost door: lucretia | 07-04-17

@Pieterbie: idd., Zalige plek...Je voelt je onoverwinnelijk daar. Dat gevoel pakken ze me niet meer af.
@Chantal: zal je eens meenemen naar de lange wiebelende hangbrug daar ;-)...Dat is pas hoog

Gepost door: Lucretia | 07-04-17

Je blijft maar incasseren en iedere keer krabbel je weer overeind. Maar de littekens zijn daarom niet verdwenen. Daarom is het goed dat je alles even van je kunt afzetten door een wondermooie reis of een verblijf in een rustige omgeving om je weer op te laden. Blijven hopen en blijven vechten lieve Lucretia.

Gepost door: magda | 07-04-17

@Magda: als we een doel hebben in het leven (gelijk wat...) dan kom je dikwijls wat verder. Je probeert je daar op te focussen en je 'weert' je om dat doel te halen. Daar gaat het zo'n beetje om bij mij. 't Lukt niet altijd maar dan krabbelen we inderdaad weer recht en gaan we er weer voor.
Liefs.

Gepost door: Lucretia | 08-04-17

telkens weer...
nee daar zijn geen woorden voor
k kan alleen maar hopen dat die klierpakketten inderdaad wat gekrompen zijn ondertussen

op zich heb ik geen hoogtevrees maar daar zou ik het wel krijgen denk ik :-)
prachtig dat wel

van harte gefeliciteerd met je verjaardag! xxx

Gepost door: fotorantje | 09-04-17

Gelukkige verjaardag voor gisteren, Lu.
Sorry dat ik pas een dag te laat kom reageren, maar wij zijn vandaag 30 jaar getrouwd en brachten gisteren gans de dag in Kortrijk door met onze kids.
Had dus geen of nauwelijks tijd voor het internet, dat begrijp je wel.

Gepost door: pieterbie | 10-04-17

@fotorantje: 'dat telkens weer' wordt inderdaad wel wat veel...Maar gelukkig kan ik nog heel wat geluksmomenten sprokkelen. Dat houdt me recht denk ik. X

Gepost door: Lucretia | 10-04-17

@Pieterbie: helemaal geen sorry hoor

Gepost door: Lucretia | 10-04-17

@Pieterbie: ook van harte gefeliciteerd jullie beiden. Was een mooie lentedag he om t vieren.
Dank voor de lieve wensen. Groetjes xx

Gepost door: Lucretia | 10-04-17

Dag Lucretia,

Deze keer schieten de woorden me "ECHT" te kort!

Groetjes
Hilde

Gepost door: Hilde De Moor | 10-04-17

dag Lucrèce,
gisteren hadden we een etentje met de tettenclub en Sylvia vertelde me dat ze contact met je heeft. Het spijt mij dat wij door die stomme omstandigheden niet verder contact hebben onderhouden. Ik heb je altijd een toffe en lieve madam gevonden en dat is niet veranderd. ik wil je langs deze weg graag een dikke knuffel geven. Warme knuffel dus,
Freya

Gepost door: freya | 15-04-17

Het is moeilijk om de juiste woorden te vinden die voor jou nog enige betekenis kunnen hebben. Maar ik begrijp een beetje je gevoel 'verraad'. Zo is mijn broer ook 'verraden' geweest door zijn huisarts en dat laat wonden na. Ik wens je veel moed Lu'ke.

Gepost door: Joke | 23-04-17

@Freya: mailtje gestuurd :-)

@Joke: Dank voor je berichtje Joke. Soms heb ik het zelfs moeilijk om bij lotgenoten de juiste woorden te vinden. Een schouderklopje, knuffel, een simpel woordje, ... doet sowieso deugd. Groetjes x

Gepost door: Lucretia | 28-04-17

'k zou Hilde nog vergeten... thanks for being there x

Gepost door: Lucretia | 28-04-17

De commentaren zijn gesloten.