27-04-17

Chaos ...Tis-zoals-Tis...

Die 20ste september (2016) zou ik eigenlijk 's namiddags vertrekken naar Andalucië maar er werd voor de zoveelste keer roet in het eten gestrooid... De zoveelste ontgoocheling... De zoveelste keer m'n verdriet verbijten...

66aa0112338fe07833cdc4f8dd3b8221.jpg

Geen behandeling meer met Perjeta...werkt niet meer, maar starten met bestralingen. En wel "zo snel mogelijk" was de boodschap. De tumorpaketten die tegen de galblaas zaten te duwen dienden te worden aangepakt in de hoop ze een beetje te doen slinken. Weghalen kon niet, ook niet met de bestralingen. Er werd op radiotherapie wel heel snel werk van gemaakt. Het werden spoedbestralingen ....

Al onmiddellijk werd een simulatiescan gedaan want op maandag 26 september zou een reeks van 10 bestralingen starten. 2 weken een zware dosis.

(Bij een simulatie wordt exact het te bestralen gebied bepaald. De verpleegkundigen tekenen lijntjes op de huid. De lijntjes worden meestal met een moeilijk afwasbare inkt getekend en blijven twee tot drie weken goed zichtbaar, nadien verdwijnen ze geleidelijk.).  
Als je op de link hierboven klikt lees je wat meer over de voorbereiding voor bestralingen.

 

Op 23 september hoorde ik ook nog op oftalmologie dat de uitzaaiingen op het netvlies van mijn linkeroog verdubbeld waren... weer afwachten tot het volgende onderzoek in januari. De kans op bestralen vh oog zat er dus ook nog in...

Maandag 26/9 - eerste bestraling - al bij het wegrijden uit het ziekenhuis zat ik te braken in de auto. Zo snel? 
Dinsdag 27/9 - tweede bestraling - koorts - pijn - niet meer kunnen eten
Woensdag 28/9 - bloedafname - derde bestraling - zeer hoge ontstekingswaarden - niet meer kunnen eten - en ... opname in het ziekenhuis. Vloeibare voeding en antibiotica en zware pijnstillers.

De bestralingen zouden verder gaan tijdens mijn opname. Ik bleef er 10 dagen.

1 oktober: ze brengen me een plateau. 2 verpakte beschuiten (verpakt op datum 25-09-16 - Houdbaar tot 1-10-16, maar "kijk een gekregen paard niet in de bek"...), een kop bouillon (doorkijkbouillon, schotelwater,...) en een banaan. Geen smeerstof. Ik kan nauwelijks eten (ik krijg vloeibare voeding via infuus) en dit is mijn probeerrantsoen. Al 3 1/2 dag.

Plots begin ik te huilen en snotter maar wat in m'n serviet. 'k Voel me verdomd ellendig en die blik op beschuit-met-schotelwater is de druppel. Maar er is niemand die er op let... Ze zijn ook niet gewend van me dat ik klaag of grien.


En ik denk aan M. Zit hij nu thuis ook te huilen? In stilte...? En mijn hart breekt.

Saved Pictures-001.jpg

 

 

23:12 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker, Reizen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

Commentaren

'k Stop even met ademen, Lu'ke... Ò zò erg...
En het weinige dat je dan kan/wil/mag eten... 'k Schud 'nee'...
Heel voorzichtig, een lieve zoen voor jou.
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 28-04-17

Dag Lies, 'k wou bijna zeggen: "'t komt wel goed...' om jou te troosten. Maar het komt helemaal niet goed. Het gaat af en toe eens wat beter maar meer niet...
Lieve zoen terug voor jou xxx

Gepost door: Lucretia | 28-04-17

Niet alleen de ziekte is erg ,maar al die bijverschijnselen lijken me nog erger. En je kunt niet anders dan het proberen ,want anders ... ik durf het bijna niet schrijven. Dan Wij hebben het gemakkelijk met te zeggen " hou de moed erin en blijf volhouden". Konden we maar met zijn allen die jou kennen een klein stukje overnemen van je pijn en ellende...

Gepost door: magda | 29-04-17

onmenselijk, je zou al ten onder gaan van de miserie alleen, zo afzien
en je menu daar krijg je ook geen eetlust van
huilen mag, moet..
k denk vaak aan je, al helpt dat je geen sikkepit vooruit

Gepost door: fotorantje | 29-04-17

echt wel een getuigenis om stil bij te worden.
wat een mens toch lijden kan tijden het gevecht voor het leven.

Gepost door: pieterbie | 29-04-17

Woorden ontbreken even. Je bent een heel moedige vrouw.

Gepost door: Joke | 29-04-17

@Magda: de duur vd behandeling èn de bijverschijnselen maken het idd dubbel zo zwaar. Gelukkig dat de behandelingen er zijn èn dat ze telkens toch een tijdje werken voor mij... ik ben er indertussen al meer dan 11 jaar mee 'ver' gesprongen. Gemakkelijk is het niet... maar momenteel overwegen de mooie momenten nog.
@FotorANtje: is lief...XX
@Pieterbie: er is weinig andere keuze... voor mij toch... maar er zijn ergens wel grenzen op een bepaald moment...
@Joke: XX

Gepost door: Lucretia | 29-04-17

Pffff... ik hoef maar terug te denken aan mijn eerste chemokuur om te beseffen hoe misselijk jij je moet voelen....

Gepost door: Chantal | 01-05-17

Het ziet er ook letterlijk om van te grienen uit, dat 'eten'.. waar halen ze het vandaan om mensen die amper kunnen eten dít voor te schotelen? ik sta er bijna sprakeloos van.
xxx

Gepost door: mizzD | 07-05-17

@Chantal: inderdaad...
@MizzD: moet natuurlijk heel licht verteerbaar zijn maar er bestaan andere dingen die het iets smakelijker zouden maken.Dan pas voel je je een nummer...

Gepost door: Lucretia | 07-05-17

Ja natuurlijk, licht verteerbaar.. maar hiér word je depressief van als je dat door alle ellende al niet wás hè. Een nummer? in ieder geval niet als kwetsbaar méns behandeld.. maar de tijd dat patiënten in een ziekenhuis een beetje in de watten gelegd werden, ligt al lang achter ons.. helaas.
xxx

Gepost door: mizzD | 07-05-17

@mizzD: je zegt het met de juiste woorden... Op zulke momenten wil je gekoesterd worden... Liefs x

Gepost door: Lucretia | 07-05-17

Ik word nog altijd misselijk als ik die ziekenhuisschotels zie met die plastic deksels erop....
Was voor mij ook niet simpel om 'deftig' te eten als je voor alles zelf moet zorgen... ik troostte mij thuis met zelfgemaakte confituur met toast... en soep uit zakjes... ik had gelukkig een voorraad 'spek' aan mijn eigen lichaam ;-)
En goddank had ik mijn 2 katten, zij hadden mij nodig en dat hield me gaande!!!

Ik wens je veel moed!!!! X

Gepost door: Chantal | 22-05-17

Post een commentaar