30-04-17

Opgelapt ...

Na een lange tijd weinig of niks meer geschreven te hebben hier, probeer ik nu zoveel mogelijk aan te vullen... Ik wil zoveel mogelijk mee zijn met wat nu gebeurt... Als ik het nu niet aanvul op mijn blog zal het 'verhaal' nooit helemaal compleet zijn.
Vandaar dat ik enkele stukken in het verleden schrijf.

4 november 2016

Wat het ik uitgekeken naar vandaag.

Na weken van ziek zijn door de acute Acalculeuze cholecystitis (= galblaasontsteking bij iemand die geen galstenen heeft; dit is zeldzaam. Acalculeuze cholecystitis is een ernstige ziekte die bij mij veroorzaakt werd door tumorpaketten aan de leverhilus), het niet kunnen eten door de bestralingen - waardoor 2 opnames in het ziekenhuis (één keer 10 dagen en nog een keer 5 dagen), de start van een nieuwe serie chemo op 21 oktober (ERIBULIN of HALAVEN), de totale uitputting, de slechte bloedwaarden, kaliumtekort, etc... had ik de hoop al opgegeven om naar mijn zoon & gezin in de Verenigde Staten te kunnen vliegen.

18753.jpg

Vorige week was het oncologisch team uiterst bezorgd om mij en ik moest beloven om niet te vertrekken als ik me niet okay voelde. Precies 5 dagen had ik nog om te beslissen...

 

 

 

 

 

 

 

 

En nu, nog 3 uur en 24 minuten vliegen en ik land in New York en daarna nog een binnenlandse vlucht van anderhalf uur naar Pittsburgh. Een hele reis, zeker nu, maar ik kan bijna niet wachten om naast m'n zoon ook m'n kleinzoon terug te zien op de luchthaven . (Uiteraard ook m'n schoondochter en kleindochter :-), maar H. komt ons ophalen samen met Tr.

18751.jpg

Vandaag is het precies 11 jaar dat ik de diagnose van borstkanker kreeg. 11 jaar... 11 jaar die ik heb gehad, 11 jaar waarin ik nog veel dingen heb kunnen doen, 11 jaar die ik o.a. gebruikte om mijn bucketlist af te werken maar er ondertussen ook weer veel dingen "bijschreef". Er staan nog heel wat dingen op. Ik heb nog heel veel dromen maar m'n tijd wordt stilaan korter. Dat realiseer ik me sinds enkele weken heel goed.
Daarom was de drang om m'n zoon en familie terug te zien zo groot. Het zal mogelijks de laatste keer zijn want m'n lichaam begint behoorlijk te falen. 

In eerste instantie zou ik alleen gaan, maar na alles wat er de laatste weken is gebeurd op medisch vlak was dat niet zo'n goed idee. Dus nog snel een extra ticket geboekt en M. vliegt met me mee. Is veiliger. En ... ik heb rolstoelvervoer gevraagd op de luchthavens. Te zwak om lang te stappen naar de terminals. De knop omgedraaid, grenzen verlegd en moeten toegeven dat het anders niet meer gaat.
We hebben een lading Fortimel mee voor onderweg (vloeibare voeding) en er staat een hele lading klaar in Pittsburgh. Vaste voeding lukt namelijk nog niet helemaal. 

En nu is het afwachten hoe alles daar zal verlopen. Eerst bekomen van de reis en dan bekijken hoe het lukt om met de kinderen bezig te zijn. Eentje van 5 1/2 en eentje van 2 1/2.

Pittsburgh here I come ...

Commentaren

Hallo Lucretia,
Ik heb zowat alles gelezen, en ook de commentaren. Er zijn zoveel mooie reacties dat ik er sprakeloos van word. Vandaag heb ik de show op TV gevolgd en gezien hoe er ruim 3 miljoen Euro werd verzameld om die rot-ziekte te overwinnen. Natuurlijk denk ik dan aan enkele mensen in mijn omgeving die ook geteisterd worden door die ziekte, maar toch heel speciaal aan u. Ik heb nog altijd een briefje in mijn bovenste schuif met uw hartelijke groet, toen je de St.-Caroluskerk bezocht.
Uw verhaal is ijzersterk en ik blijf het met veel empathie volgen.
Lieve groet

Gepost door: Gidsjoris | 30-04-17

OMG, wat moedig van je, respect!
En blij voor je dat je het kon doen, leek mij een dubbeltje op z'n kant te zijn.
Een strijd van 11 jaar is een lange strijd, ik mijn geval zou dat bijna 1/5e van mijn leven zijn.
Ben benieuwd naar het vervolg van je verhaal.

Gepost door: pieterbie | 01-05-17

Je moed en wil geven je een reuzekracht....

Gepost door: Joke | 01-05-17

Zo blij dat je je zoon en kleinkinderen zal zien...
Jij bent zooo moedig!!!!
Dikke knuffel XXX

Gepost door: Chantal | 01-05-17

@GidsJoris: ik ben inderdaad niet alleen met deze ziekte... er komen er naar mijn gevoel steeds meer bij in een hoog tempo en ook steeds jonger. Hopelijk wordt het geld goed besteed om nog meer onderzoek te doen...We kunnen misschien langer overleven met de nieuwe geneesmiddelen bij uitzaaiingen; dat is idd zo voor velen van ons maar de non-stop behandelingen eisen hun tol na zoveel jaren.
Nog niet zolang geleden was ik nog eens in de St.-Caroluskerk... er waren restauratiewerken bezig. Hartelijke groet.

@Pieterbie: in november ook 1/5 van mijn leven... raar hé als je het zo bekijkt.
@Joke: vraag me dikwijls af hoelang die veerkracht nog werkt... we zien wel :-)
@Chantal: dat was in november vorig jaar toen ik naar de VS kon vliegen. En uiteraard was ik heel blij dat ik kon gaan... al was het met een bang hart.

Gepost door: Lucretia | 01-05-17

verre van eenvoudig zo'n zware reis Lucretia..

wilskracht en doorzettingsvermogen moet je daar bij hebben

maar het was beslist de moeite waard..

groeten

Gepost door: Willy | 01-05-17

Zoen...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 01-05-17

Het is je toen gelukt ,wat erg moedig was in jou toestand. Maar nu heb je mooie herinneringen die je kan koesteren en je zag het hele gezin in het echt en niet via skype. Ik hoop dat je het nog eens kunt herhalen.

Gepost door: magda | 01-05-17

@Willy: het was zeker de moeite waard... zwaar maar als je iets echt wil lukt dat wel...
@Lies: X
@Magda: ik ben inderdaad aan het aftellen Magda :-)

Gepost door: Lucretia | 02-05-17

@Willy: het was zeker de moeite waard... zwaar maar als je iets echt wil lukt dat wel...
@Lies: X
@Magda: ik ben inderdaad aan het aftellen Magda :-)

Gepost door: Lucretia | 02-05-17

Dag Lucretia,
Geef vooral de moed niet op.
Je zal je zoon en zijn gezinnetje vast nog eens kunnen bezoeken.
Dat ze zo ver wonen is waarschijnlijk extra moeilijk voor jou.
Een moeder heeft zijn kinderen steeds graag dicht bij haar.
Ik wens alle moed van de wereld lieve Lucretia!
Groetjes
Hilde

Gepost door: Hilde De Moor | 03-05-17

Dankjewel lieve Hilde!

Gepost door: Lucretia | 04-05-17

Ik zag opeens dat je weer wat gepost had.
Wat een doorzetter ben je toch om in jouw toestand zo'n vliegreis te gaan doen. Ik begrijp dat jij alles wat mogelijk is nog steeds uit het leven wil halen.
Begrijp ik het goed dat er binnenkort weer zo'n reis op je programma staat?

Zoals altijd lieve groeten

Gepost door: Noortje | 04-05-17

@Noortje: idd... zoveel mogelijk nog uithalen dat is de bedoeling en aftellen naar leuke dingen. Doelen voor ogen houden houdt me recht.
Lieve groet xxx

Gepost door: Lucretia | 05-05-17

Ik kan wel eerlijk zeggen dat ik 'm behoorlijk geknepen heb, toen jij ondanks alles tóch naar Amerika afreisde. Ik vond het nogal wat, als je bijna niet kunt eten zo'n vermoeiende reis te gaan maken.. maar jij bent zo'n doorzetter, jij dóét dat gewoon, een ander zou waarschijnlijk in dat ziekenhuisbed zijn blijven liggen (ook al word je er bijna depri van als je ziet wat je daar op je plankje kreeg om te probéren te eten! :-( ).. maar zo ken ik je wel.. gewoon tóch gaan, naar je lievelingen daar zo ver weg. Ik hoop dat je het nog vaker zult kunnen, maar als je zo realistisch bent als jij weet je gewoon dat dat steeds minder gemakkelijk gaat zijn hè.

Ben ik trouwens effe weg, ga jij ineens achter elkaar zitten posten..! :-) Hoop niet dat het één met het ander te maken heeft hoor hehe.
Liefs! XXX

Gepost door: mizzD | 06-05-17

@MizzD: eerlijk gezegd kneep ik 'm ook wel... maar de wil om te gaan was te sterk. X

Gepost door: Lucretia | 07-05-17

ongelooflijk, wat een doorzetting
zo'n reis als je je zo ellendig voelt
maar gelukkig is er je man en.. rolstoelvervoer

Gepost door: fotorantje | 08-05-17

@fotorantje: verstand op 'nul' op zulke momenten...

Gepost door: Lucretia | 09-05-17

oops... dan had ik het verkeerd voor... ik dacht dat je nu naar je zoon ging... dan kan ik alleen maar hopen dat het je nogmaals lukt!

Gepost door: Chantal | 22-05-17

Post een commentaar