28-04-17

Geluksbrengertjes ...

2  oktober 2016

Na een mindere nacht (diarree door bestralingen) een 'fijne' dag beleefd. Ja, dat kan ook in een ziekenhuis. 

Ik heb genoten van enkele mooie bezoeken. Marc, uiteraard... Wat zou ik zonder hem...

Dochter Kim met m'n 2 lieve schatten van meisjes Rune & Noor. Mijn 3 liefste meisjes in België ...

Saved Pictures.jpg


J.P. en vriend. En Goh... wat was ik hier blij mee. 32 jaar niet meer gezien en nog helemaal niks veranderd. 'k Was vooral gelukkig dat hij gelukkig is en fier op hem ook. 

And last but not least Sylvia. M'n hart maakte een sprongetje. Wat een mooi mens met een warm en goed hart. Ik hoop elkaar wat meer te kunnen spreken en nog lang... Ze nodigde me ooit uit naar een bijeenkomst over 'veerkracht'; een bijzondere bijeenkomst met enkele sterke madammen waaraan ik een mooie herinnering heb overgehouden.

Ondanks alle ellende op dat ogenblik zag ik de zon weer even schijnen... en ondertussen verschenen er buiten 2 regenbogen...

 Saved Pictures1-001.jpg

 

 

27-04-17

Chaos ...Tis-zoals-Tis...

Die 20ste september (2016) zou ik eigenlijk 's namiddags vertrekken naar Andalucië maar er werd voor de zoveelste keer roet in het eten gestrooid... De zoveelste ontgoocheling... De zoveelste keer m'n verdriet verbijten...

66aa0112338fe07833cdc4f8dd3b8221.jpg

Geen behandeling meer met Perjeta...werkt niet meer, maar starten met bestralingen. En wel "zo snel mogelijk" was de boodschap. De tumorpaketten die tegen de galblaas zaten te duwen dienden te worden aangepakt in de hoop ze een beetje te doen slinken. Weghalen kon niet, ook niet met de bestralingen. Er werd op radiotherapie wel heel snel werk van gemaakt. Het werden spoedbestralingen ....

Al onmiddellijk werd een simulatiescan gedaan want op maandag 26 september zou een reeks van 10 bestralingen starten. 2 weken een zware dosis.

(Bij een simulatie wordt exact het te bestralen gebied bepaald. De verpleegkundigen tekenen lijntjes op de huid. De lijntjes worden meestal met een moeilijk afwasbare inkt getekend en blijven twee tot drie weken goed zichtbaar, nadien verdwijnen ze geleidelijk.).  
Als je op de link hierboven klikt lees je wat meer over de voorbereiding voor bestralingen.

 

Op 23 september hoorde ik ook nog op oftalmologie dat de uitzaaiingen op het netvlies van mijn linkeroog verdubbeld waren... weer afwachten tot het volgende onderzoek in januari. De kans op bestralen vh oog zat er dus ook nog in...

Maandag 26/9 - eerste bestraling - al bij het wegrijden uit het ziekenhuis zat ik te braken in de auto. Zo snel? 
Dinsdag 27/9 - tweede bestraling - koorts - pijn - niet meer kunnen eten
Woensdag 28/9 - bloedafname - derde bestraling - zeer hoge ontstekingswaarden - niet meer kunnen eten - en ... opname in het ziekenhuis. Vloeibare voeding en antibiotica en zware pijnstillers.

De bestralingen zouden verder gaan tijdens mijn opname. Ik bleef er 10 dagen.

1 oktober: ze brengen me een plateau. 2 verpakte beschuiten (verpakt op datum 25-09-16 - Houdbaar tot 1-10-16, maar "kijk een gekregen paard niet in de bek"...), een kop bouillon (doorkijkbouillon, schotelwater,...) en een banaan. Geen smeerstof. Ik kan nauwelijks eten (ik krijg vloeibare voeding via infuus) en dit is mijn probeerrantsoen. Al 3 1/2 dag.

Plots begin ik te huilen en snotter maar wat in m'n serviet. 'k Voel me verdomd ellendig en die blik op beschuit-met-schotelwater is de druppel. Maar er is niemand die er op let... Ze zijn ook niet gewend van me dat ik klaag of grien.


En ik denk aan M. Zit hij nu thuis ook te huilen? In stilte...? En mijn hart breekt.

Saved Pictures-001.jpg

 

 

23:12 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker, Reizen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

03-04-17

Verraad ...

Als ik me nog maar eens verraden heb gevoeld dan was het wel op dinsdag 20 september. Verraden door mijn lichaam maar ook verraden door de radioloog... Draai of keer het zoals je wil maar die was duidelijk niet wakker op 13 september toen er een CT-scan werd genomen van het adbomen. Hij (zij?) had toen wel melding gemaakt in het protocol van de galblaasontsteking en dat er geen leveruitzaaiingen waren bijgekomen maar niet van wat er écht te zien was.

Op 20 september werd ik verwacht voor een echo van de galblaas (er zou gekeken worden om de galblaas te verwijderen na antibioticakuur) en als je al zolang in behandeling bent dan kun je van sommige gezichten wel aflezen dat er iets mis is... duidelijk mis deze keer. Maar die 'gezichten' zwegen als het graf - een radioloog of iemand die een echografie doet mag zomaar de resultaten niet meedelen aan een patiënt; dus moest ik even geduld oefenen tot ik bij de oncoloog terecht kon; gelukkig nog diezelfde voormiddag.

Het nieuws deed al mijn mooie vooruitzichten uiteenspatten: ('k zou namelijk die namiddag vertrekken naar Andalusië wegens nood aan rust en afzondering ...) tumor (klierpakketten die door het kapsel gebroken waren) op de leverhilus die galblaas wegdrukte (waardoor dus die galblaasontsteking ...).  

Enige oplossing: in spoed bestralen in de hoop die klierpakketten een beetje te laten krimpen. Zo snel mogelijk richting radiotherapie om te bepreken.

Ik weet nog dat we (mijn man en ik) wezenloos uit de kliniek wandelden. We spraken niet, hielden gewoon elkaars hand vast. Met verstomming geslagen...verraden door dat kankermonster... en dat is dus duidelijk niet de eerste keer.

'k Voelde letterlijk de afgrond en nee... niet deze van hieronder op de foto (El Caminito del Rey, Spanje) waar ik enkele maanden ervoor een schitterende wandeling deed. (het 'kleine mannetje' op de foto ben ik)

 _7M_2531.jpg

16388414_10208333898490549_7059024476401600918_n.jpg

 

15:41 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker, Kanker | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook