26-05-17

Even tussendoor wat prietpraat ...

Je kunt het niet geloven wat ik soms in mijn gezicht 'geslingerd' krijg...

Van: "weet je wat dat meisje mankeert? ... Al 10 jaar ziek in haar hoofd, blablabla, etc..." (dit en nog veel meer hoorde ik per ongeluk aan de telefoon over mij, de dag nadat ik op oncologie te horen kreeg dat ik 7 uitzaaiingen in de lever had - vorig jaar mei 2016 - ik was in shock en neen niet enkel van het slechte nieuws maar van die domme gedurfde uitspraken) tot: vorige week iemand die me doodleuk zei dat 'de mensen me misschien niet geloofden' nadat we een gesprek hadden over een familielid die wil dat ik eerst bij hem kom en dat hij dan misschien zelf eens zal komen (in meer dan 11 jaar niet gezien of gehoord; ik weet nu dus waarom... ik zie er te goed uit, ik doe te hard mijn best om zo goed mogelijk door te gaan met leven....). 

Maar dinsdag hoorde ik het strafste (al moest ik met deze achteraf wel 'lachen'...):

ik stond te wachten om de weg over te steken na een gesprek met iemand. Er raasde een wagen nogal snel voorbij en ik moest een stap terug zetten op het voetpad. Daarop zeg ik: "je zou hier zo nog aan je dood komen...". Zegt die persoon: "goh, dat zou misschien nog niet zo slecht zijn, je bent dan ineens van alles vanaf".

Ik heb een beetje in shock iets stoms geantwoord... weet niet meer precies wat. Iets in de zin van "ah ja, waarom niet..." maar het besef kwam pas achteraf.

Die persoon heeft het waarschijnlijk zo niet bedoeld. Ze bedoelen het achteraf allemaal niet zo, maar ze zeggen het toch. 

OMG!!

Het ergste is dat sommige van die uitspraken heel erg kwetsend zijn en dat er sommigen van de 'actoren' dit ook bedoelen om je te kwetsen, zij het via omwegen... 

En dan krijg je 's avonds een berichtje van een vriendin met een compliment. Een echte opkikker. Het leek wel een warm dekentje, een zalfje op de wonden, ... Ik werd er helemaal week van en ben spontaan beginnen wenen. Wenen van geluk eigenlijk. Dit gaf me zo een boost. Precies wat ik nodig had op dat moment. 

Mensen, kijk toch eens verder dan je neus lang is. Kijk toch niet enkel naar de buitenkant van iemand die chronisch ziek is. Zeker niet naar iemand die al bijna 12 jaar haar kop probeert recht te houden; die probeert met een glimlach rond te lopen ook al heeft die 1000 zorgen; die probeert het zijn omgeving 'gemakkelijk' te maken door niet te zeuren maar het leven gulzig opzuigt en probeert te genieten; die de tijd die er nog rest probeert er nog wat van te maken ook al is uitgezaaide kanker verwoestend. Het is elke dag een beetje sterven maar ik wil dit doen in waardigheid. Ik heb niks aan negatieve dingen en zeker niks aan negatieve mensen die me neerhalen. Denk eens aan hoe jij je zou voelen mocht jou dit overkomen... 

Don't judge me until you've walked a mile in my shoes.

Take_a_walk.jpg

Voilà... 

IMG_5399.JPG