19-10-17

De tentakels van Caelyx...

Woensdag 18/10/2017

Ik geef eraan toe... ik kan niet anders.

De Caelyx heeft me in zijn greep. 3 dagen EMEND en nog wat andere middeltjes helpen tegen de misselijkheid maar doen blijkbaar niks tegen de krachteloosheid, de lage bloeddruk, die verdomde leegzuigende moeheid, ...

Ik wil van alles doen maar mijn lichaam weigert en laat zich voortslepen. Dus kroop ik vanochtend om 10u00 terug mijn bed in. Een paar nachtmerries (of zeg ik beter 'dag'merries?) later waag ik een tweede poging om weer op te duiken.

Dit is echt moeilijk voor mij... 'k zie zoveel dingen die ik zou kunnen doen maar elke vezel in mij weigert nu.

Dus ... ondergaan, laten overwaaien, mezelf op een hoopje gooien en weten dat het nog enkele dagen zal duren.

'Aanvaarding' noemen ze dat. En 't gaat inderdaad precies gemakkelijker omdat ik het aanvaard. Niet ertegen vechten is het beste nu. Dan houd ik daarna meer reserve over heb ik vorige maand ervaren.

Maar dat neemt niet weg dat ik tegen de avond mijn tranen verbijt.

IMG_4793.JPG

14-10-17

Sometimes...

Sometimes in life

we just need a hug ...

no words, no advice, 

just a hug to make

you feel you matter.

 

Na de chemo van gisteren even samen binnengelopen - om kennis te maken - op de palliatieve afdeling.

Het blijft aan mijn ribben plakken... maar ik weet graag waar ik terecht zal komen, op een dag. En iemand die mij kent weet dat ik dit graag nog allemaal zelf wil regelen.

IMG_5602.JPG

10:19 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Bloggen, Borstkanker, Kanker | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook