03-11-17

Losse gedachten...

14 dagen duurde het deze keer… de naweeën van de chemo. Best wel lang. Maar eens ik me weer wat beter voel dan kriebelt de creativiteit. Niet om een hele dag van alles te doen, want dat lukt me helaas niet meer maar om mijn dag wat in te kleuren met leuke dingen. Gaande van lezen (blij dat ik me kan concentreren, want dat was ooit anders… "Het Bernini Mysterie" ging er vlot in.), tot wat haken (nu bezig aan een mini draakje voor kleindochtertje Kira) en tot eergisteren weer even te gaan wandelen in de bossen (Het Heidebos in Moerbeke)

NAAMLOOS.jpgNAAMLOOS1.jpg

en eind vorige week zelfs even te gaan shoppen met de 2 oudste kleindochters. 

Die vonden het maar al té leuk om eens met oma op stap te gaan en - winkel in, winkel uit - dingen te gaan bekijken die ze zelf leuk vonden. Zelfs Standaard Boekhandel werd aangedaan… leuk om de meisjes bezig te horen over hun interesses qua lectuur. Geproefd werd er ook… snoepjes, chocolaatjes, nog meer chocolaatjes, … want er stonden overal ‘kraampjes’ in het shoppingcenter waar hier en daar iets te krijgen viel.

Onlangs bijgewerkt.jpg

Wat zou ik die meisjes graag zien opgroeien tot jongedames… maar ‘k mag al blij zijn dat ik al respectievelijk 11 en 9 jaar heb mogen deel uitmaken van hun leven. Uiteraard hoop ik nog op veel langer, maar in de huidige situatie sta ik daar toch meer en meer bij stil. Niet negatief hoor... ik ben realistisch...

Als ik zo overschouw hoe dit jaar al verlopen is en wat er allemaal is gebeurd dan mag ik gerust zeggen dat het weer een heel intens jaar was.

Begin februari: behandelingen stopgezet wegens ‘progressieve ziekte’ … en geschikte chemo 'op'. Dat kwam binnen. Het werd afwachten wat de scans zouden geven in mei. Die waren stabiel. Niet goed. Maar stabiel. Oef.

Eind Juni: mijn vader overlijdt. Na een wake van 3 dagen en 2 nachten (ik wou niet van zijn zijde wijken… had hem beloofd dat hij ‘die reis’ niet alleen zou moeten maken…) stopte het plots. Hij is zacht gegaan maar het was heel intens. Je zou kunnen zeggen: “gelukkig kreeg ik op dat moment geen chemo”… want daardoor voelde ik me ook wat beter en kon ik dit aan, maar zoiets is heel dubbel natuurlijk. Ik voelde ondertussen wel dat er vanalles gaande was in dat lijf van mij…  Ik leefde een paar weken op adrenaline om de begrafenis en andere zaken te helpen regelen. Emoties werden quasi uitgeschakeld want anders redde ik het niet. En gedurende die 3 intense laatste dagen met mijn vader kreeg ik telefonische hulp van de psychologe waarvoor ik haar heel dankbaar ben. Er waren te intense dingen gebeurd net voor het overlijden van pa en zonder haar luisterend oor had ik het niet gered denk ik. Ik focuste me op mijn vader en het nakende afscheid en niet op alle andere negatieve dingen rondom mij. Dat hielp om hier doorheen te raken.

(Tekst voor mijn vader die ik schreef net na zijn overlijden...en uiteindelijk met knikkende knieën voorlas in de kerk)

Pa,

jij op je fiets

op weg naar mij,

het koffietje en het volkorenspeculaasje wachtte op jou

en ik… ik was zo gelukkig

dat je er zonder woorden

telkens weer voor me was

als ik jou het meeste nodig had,

ook al had je het er zelf heel moeilijk mee…

Je geloofde in mij , “ ‘k deed het goed” en

je was er fier op hoe ik hiermee omging, zei je tegen iemand.

En voor die bevestiging en erkenning Pa,

ben ik jou eeuwig dankbaar.

Ik geloof weer in mezelf

en mijn geschenk aan jou is

dat ik jou hielp tijdens de moeilijkste reis van je leven.

Samen hand in hand.

Het ga je goed pa.

Liefs… voor altijd

Lucretia

 

Ik werd heen en weer geslingerd tussen intens verdriet en vreugde, vreugde en intens verdriet… dus ga je op automatische piloot. (vreugde omdat ik aan ’t aftellen was en zo hard hoopte dat ik kon vertrekken naar de VS). Het verdriet om m'n vader. 

Begin augustus werd in de VS ons 5de kleinkindje geboren. Een meisje Kira, en het 3de kindje van onze zoon en schoondochter. We trokken er heen en je wordt vertederd door de baby en de 2 andere kindjes die je al zo lang hebt moeten missen.

IMG_20170828_133050.jpg

IMG_20171014_133113.jpgHet ‘naar huis’ gaan was deze keer nog moeilijker dan alle vorige keren. Het bleef maar spoken in mijn hoofd: “kom ik hier ooit nog terug?”, “zal mijn jongste kleindochtertje me ooit leren kennen?”,… En ja, ik weet het, er is Skype… maar oma op een flatscreen is geen oma ‘in real’. Die kindjes herkennen wel je gezicht maar voelen je niet in 3D; voelen je warmte niet…

De laatste dag van augustus: scans. Niks goeds van te zeggen. Ik gooide de handdoek in de ring en wou voor comfort gaan maar na een weekend ‘gebrainstorm' besloot ik nog een laatste kans te wagen met Caelyx. Wie niet waagt niet wint, nietwaar?

Ondertussen reeds 2 keer Caelyx gekregen en nu hopen dat een 3de keer kan volgen op 10 november. Alles hangt nu af van de leverwaarden; die blijven maar stijgen…en niks is dus zeker.

Het is hier nooit echt rustig maar toch kan ik nog genieten. Als het kan probeer ik het leven op te zuigen met volle teugen en zoveel mogelijk de negatieve dingen te bannen. Ik maak meer keuzes en word selectief.

Soms heb ik ook van die rare kronkels. Ik wou allang een nieuwe bril maar zei steeds tegen mezelf: “dat is niet meer nodig, je zult hem toch niet lang kunnen dragen…”. Maar vorige maand had ik zoiets van: “why not?”, “ Doe eens zot en koop die bril…”  Heb mezelf dus verwend met die nieuwe bril èn ben in mijn enthousiasme ook nog gegaan voor 2 nieuwe jurkjes. Het is nu dat ik dit moet doen, het is nu dat ik dit kan doen, nadien is het te laat.

 

 

 

 

Commentaren

Wat knap dat je toch nog kan genieten en je nog zoveel mogelijk uit het leven probeert te halen.

Ik duim voor je dat je op 10 november je derde kuur kan krijgen.
Lieve groeten dappere Lucretia.

Gepost door: Noortje | 03-11-17

Dag Noortje, dankjewel voor het duimen :-). Alle beetjes helpen hé. Liefs xxx

Gepost door: lucretia | 03-11-17

lieve lucrèce,wederom ben ik met ingehouden adem jouw strijd,vechtlust,je terechte hoop aan het volgen.het valt mij op hoeveel woorden,zinnen,emoties uit je hart komen en niet uit de mond.wat kunnen velen van ons daarvan leren.niet hetgeen je niet hebt maar wel wat je leven al verrijkt heeft.ik hoop dan ook dat de steun ,begrip en laat mij toe om te zeggen:de liefde naar jou en je gezin toe van toch veel vrienden een positieve duw geeft om te blijven volhouden.heel veel liefs.greet

Gepost door: greet | 03-11-17

Wat een schattig klein meisje, Lu'ke !
Heel blij je weer eens te lezen !
Knuffel,
Lies.

Gepost door: Lies | 03-11-17

Aaach.. wat een scheetje op dat fotootje, zo lief! Jij hebt háár in ieder geval toch nog gezien.. met alles wat er dit laatste jaar zo is voorgevallen met jou,h ad het heel anders kunnen zijn volgens mij.
Je telt je zegeningen.. optimistisch en realistisch als je bent, maar kan me wel heel goed voorstellen, dat de gedachte aan wat had kúnnen zijn als je niét ziek geworden was, nu wel wat vaker opborrelt.. en de gedachte aan wat je zult gaan missen. Helemaal niet makkelijk lijkt me, náást alle lichamelijke ellende die ziekte en chemo je geven.. des te bewonderenswaardiger is het dat je ook nog kunt genieten! Fijn nog een nieuwe bril en een paar jurkjes kopen als je daar zin in hebt.. waarom niet? :-)
Je bent en blijft een kanjer, scheet!
xxx

Gepost door: mizzD | 03-11-17

Mooi Lucrèce hoe je met het ondenkbare, je ziekte maar ook met de mooie grote en kleine dingen in het leven omgaat. Dat je het leven zoveel mogelijk opzuigt en selectiever wordt in wat belangrijk is en wat bijzaak is, inspireert me. Ik, wij, de mensen in het algemeen lopen in het leven soms verloren tussen allemaal bijzaken... chapeau dat jij zo selectief en intens leeft. Jouw ziekte maakt uiteraard dat je meer gemotiveerd bent om intens te leven maar toch... veel anderen zouden bij de pakken blijven zitten en in een negatieve spiraal terecht komen. Dat bewonder ik aan jou, je kracht, levenslust en tijd kunnen vrijmaken voor familie en vrienden. Pascal en ik zijn zo blij dat we deel mogen uitmaken van je vriendenkring! Ook Marc bewonder ik. Soms wordt dat misschien vergeten maar het onzekere, de ondenkbare toekomst.. de angst voor het verlies ... chapeau ook voor Marc! Hij staat er ook iedere dag voor zijn Lucretia! X

Gepost door: JP | 04-11-17

You know, Lucrece, your strength glows...if actually glows because it gives everyone else hope and it helps everyone else see what true courage is all about. You are an amazing role model for the positive outlook you have had for 10 years, and continue to have. Kira WILL get to know her Oma, of that I am quite certain. And, I look forward to crossing the pond and seeing my friend in June...we have some walking to do!

Gepost door: Dee | 04-11-17

Denk aan jou lieve Lucrèce !! xxxxxxx

Gepost door: Maria, Melis | 04-11-17

prachtig geschreven ! en goh wat bent jij toch een sterke madam, ik heb het al zoveel gezegd maar niets is minder waar ! ik hoop dat je je nieuwe jurkjes nog veeeeeel kan dragen en je nieuwe bril nog aan vernieuwing toe komt ! en dat je kleinkinderen nog veel met je kunnen shoppen en door jou geknuffeld worden want dat zijn toch ook vitamientjes voor hart en body. een massa dikke knuffels zijn naar je onderweg xxxxxxx

Gepost door: annie | 04-11-17

Ik vind de juiste woorden niet om je op te beuren Ik kan alleen maar zeggen hou je goed en geniet van de dagen waar je nog de kracht hebt om te genieten. Liefs ❤️

Gepost door: magda | 04-11-17

Heyyy.. mooie nieuwe foto's erbij! Héél herfstig hoor, dat bos.. leukkk! :-)
xxx

Gepost door: mizzD | 04-11-17

Lieve Lucrèce,

Heel sterk en moedig hoe jij met je ziekte omgaat en vooral chapeau voor de manier hoe jij dit alles van jou kan afschrijven. Hoe jij de realiteit onder ogen ziet en toch nog zo dankbaar bent voor de kleine dingen die jou toch nog gelukkig maken. De band met je kinderen en kleinkinderen zijn voor jou ook van onschatbare waarde, alsook de onvoorwaardelijke steun van je lieve echtgenoot Marc die ook wij zeer waarderen en toejuichen. We hebben voor jullie beiden maar één woord en dat is RESPECT! Jullie zijn beiden FANTASTISCHE vrienden. Van ons krijgen jullie nog een hartverwarmende knuffel, een ferme schouderklop en heel veel moed toegewenst. Heel veel liefs van Ronny en Gilberte

Gepost door: Gilberte | 05-11-17

Lieve Lucrèce,

Heel sterk en moedig hoe jij met je ziekte omgaat en vooral chapeau voor de manier hoe jij dit alles van jou kan afschrijven. Hoe jij de realiteit onder ogen ziet en toch nog zo dankbaar bent voor de kleine dingen die jou toch nog gelukkig maken. De band met je kinderen en kleinkinderen zijn voor jou ook van onschatbare waarde, alsook de onvoorwaardelijke steun van je lieve echtgenoot Marc die ook wij zeer waarderen en toejuichen. We hebben voor jullie beiden maar één woord en dat is RESPECT! Jullie zijn beiden FANTASTISCHE vrienden. Van ons krijgen jullie nog een hartverwarmende knuffel, een ferme schouderklop en heel veel moed toegewenst. Heel veel liefs van Ronny en Gilberte

Gepost door: Gilberte | 05-11-17

Groot gelijk van die nieuwe bril.
Amai, het is voor jou inderdaad een heel bewogen jaar geweest.
Om even bij stil te staan.

Gepost door: pieterbie | 05-11-17

Inderdaad het NU! Das het enige wat telt!!! Ik wens je nog heel veel NU!!!
X

Gepost door: Chantal | 06-11-17

Oooh.. nóg weer mooie nieuwe fotootjes erbij.. en wat zie ik? die kleindochters van jou zíjn al hele jongedames..! :-) En ik vind oma Nijns nieuwe bril haar geweldig goed staan! :-)))
xxx

Gepost door: mizzD | 06-11-17

Greet, Lies, mizzD, J.P, Dee, Maria, Annie O, Magda, Gilberte, Pieterbie, Chantal, ... dank u wel voor de lieve woorden, voor jullie steun. Doet zoveel deugd.

Thank you Dee for your support. I count down to see you xxx

Een speciale dank aan J.P. omdat je ook aan Marc denkt... die heeft het inderdaad ook niet gemakkelijk en een hartelijk woord ook hem heel veel deugd. Wees maar zeker. 'Partners van' worden zo vaak over het hoofd gezien en het verwondert me telkens weer dat er zo weinigen vragen of het wel met hem gaat. Thanks a lot! xxx

Gepost door: lucretia | 08-11-17

dat zijn heel veel gebeurtenissen, emoties...
je brief aangrijpend

wat een dotje de pasgeborene, en de twee andere kindjes zo lief, Kira komt goed terecht
t is net nu dat je alles moet kopen waar je nog zin in hebt, je kan er toch maar van genieten, van de aankoop alleen al
ondanks alles blijf jij energievol, je bent sterk

Gepost door: fotorantje | 11-11-17

De commentaren zijn gesloten.