20-11-17

10 november ... 11 november ... wapenstilstand

8 uur. Dé Afspraak. Nee, nee, niet het programma op televisie maar 'm'n eigen programma'. Het wordt stillaan een soapserie.. 'CHEMO or NOT CHEMO?' that's the question. 

Op papier ziet het er niet goed uit. Bloedwaarden 'not ok', 'not at all'. Straks meer rode cijfers dan zwarte.

Dikke buik, dat zegt ook niet veel goeds. Maar misschien als ik heel hard mijn best doe, doe of er niks aan de hand is, glip ik weer eens door de mazen van het net en gaat de chemo toch door.
Over dat net gesproken. Dat begint zich hier stillaan te sluiten. Elke dag voel ik wat achteruitgang. Mijn lijf begint tegen te sputteren door de toxisch hoge leverwaarden... Ik mag nog zo positief zijn of blijven, aan dit kan ikzelf niks meer verhelpen. Ik merk ook dat ik 'hoogsensitief' ben nu... op elke prikkel die binnenkomt reageer ik gevoeliger dan vroeger. Dat gaat dan niet direct over het "ziek zijn" maar over kleine frustraties zoals bv. het niet kunnen skypen met je kleinkinderen omdat een stom apparaat of een verbinding het niet doet, enz... Daar kan ik dan een halve nacht voor zitten huilen.

De tekst hierboven was ik aan 't schrijven in m'n notaboekje op bed in het ziekenhuis wachtend op antwoord. Heb hier niet meer verder geschreven want het werd wel een heel stresserende ochtend.

Geen chemo dus. Fini. Stop. Ende. Mijn lichaam - de lever meer bepaald - kan de chemo niet meer verwerken. Het is niet de bedoeling om nog een toxische dosis binnen te krijgen dan sterf ik misschien aan de behandeling ipv aan die k$*te kanker.

Vervroegde scans op 24 november om te zien welke ravage er is aangericht de laatste weken... Nee nee... het ziet er verdomd niet okay uit. 27 november wordt D-day.

Op 11 november schreef ik aan mizzD (ik zag toevallig net dat ze er een haiku van maakte...) : 

"Goeie morgen, morgen, goeie dag... Ik wou dat ik dit jou nog lang wensen mag..." 

Beetje raar begin, als je het vervolg zult lezen mizzD.
 
Gisteren hebben de artsen besloten om de behandeling stop te zetten.
Geen Caelyx meer gekregen dus al zag het er eerst naar uit dat die toch nog kon doorgaan. Mijn lever faalt en kan dit er niet meer bij hebben. Om chemo te verwerken heeft de lever het heel zwaar en de leverwaarden, ea.. zijn toxisch hoog. 
Dus hier stopt de trein. (Op dit moment letterlijk in Sint Niklaas.. want ik ben op weg naar A'pen naar de boekenbeurs). 
11november. Wapenstilstand. Voor mij ook het einde vd oorlog...
 
Ik hoop dat mijn lichaam het nog even aankan zodat ik nog leuke dingen mag beleven.
Binnenkort zien we elkaar en daar ben ik heel erg blij mee.
 
Dikke knuffel
Lucretia
 
Wordt vervolgd...
Ik probeer verder die berg op te klimmen maar ik heb meer en meer hulp nodig nu...
 
22228640_10214699622544895_8192880367726213970_n.jpg
 
 

15:18 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker III, Kanker | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook