10-12-17

Sprong in de tijd: 22 november 1952-2017...

Er was er eentje jarig iets meer dan 2 weken geleden. M. werd 65 jaar op woensdag 22 november.

Hij voelde het misschien wel wegen dat plotse overgaan naar 'pensioengerechtigde' leeftijd maar ik zie het als iets moois voor hem en ik denk dan: "ik hoop dat ik ook 65 mag worden" èn het liefst nog veel ouder maar een stemmetje zegt me "nee nee, dat zal niet lukken" en dat wringt wel wat tegen. (Zeker na dat laatste nieuws welke ik kreeg op 30 november: volgt later nog verslag van...).
Niet dat ik daar de ganse tijd aan denk. Zeker niet...en zeker niet op die 22ste november. Ik had de tijd van mijn leven. Zoon en kleinzoon waren onverwachts overgevlogen op 20 november. Samen genoten we nu het nog kan; anderhalve week er zijn voor elkaar was heel belangrijk.

Op zondag 26 gaven we een 'dubbel' feest... voor M's verjaardag maar ook om nog eens samen te zitten met vrienden die ons de laatste 12 jaar door dik en dun hebben gesteund. Ik heb liever nu rond de tafel te zitten en eens bij iedereen een beetje te gaan praten, in hun warme ogen te kijken, hun vriendschap te voelen dan... ja... ik zal het maar zeggen 'een koffietafel te geven voor mensen die ik in heel lange tijd niet heb gehoord of gezien...'. Het is nu dat we samen 'koffie' moeten drinken hé... niet als ik er niet meer ben. Klinkt raar maar zo ben ik. Laat ons leven terwijl we leven...

We maakten een uitnodiging en maakten plannen hoe we de mensen zouden bij elkaar zetten. 'Onze tafel' werd er een van een heerlijk allegaartje van mensen die elkaar niet of nauwelijks kennen maar die verbonden waren met ons, vooral met mij de laatste jaren. De andere aparte tafeltjes waren mensen die we konden 'koppelen'; waarvan we wisten dat ze het goed zouden vinden met elkaar. 

De nacht ervoor had ik weinig of nauwelijks geslapen. Om 3:00 u in de ochtend maakte ik een warme chocolademelk voor mezelf en herwerkte een tekstje die ik al eerder had zitten neerpennen in mijn notaboekje... Of ik het zou voorlezen wist ik helemaal niet; 'k Wist ook niet of ik dat zou kunnen. Maar ik had zo'n intens vriendschapsgevoel dat ik me er toch heb aan gewaagd:

 

"Dag lieve vrienden allemaal, ik wil jullie even wat vertellen...'k wil even wat uitleg geven bij de 2de bedoeling van dit feestje..."
We zijn hier samen om M's verjaardag te vieren maar we zijn hier om nog een andere reden. We willen hier rond de tafel zitten met alle vrienden die de laatste 12 jaar heel veel betekend hebben voor ons. Eens een belletje, bezoekje, een luisterend oor, een koffietje drinken, een reisje, enz...

De laatste maanden van mijn leven mag geen periode zijn van tristesse maar om van 'het afscheid nemen iets moois te maken'.
Samen lachen ook; dat voelt zoveel beter en de herinneringen zullen des te mooier zijn.
Het kan aan M. en onze kinderen en kleinkinderen hopelijk kracht geven om verder te gaan.
Ik wens jullie allen mijn positieve energie door te geven en ik voel me dankbaar dat ik in de laatste 12 jaar - ondanks alles - nog heel veel mooie dingen heb kunnen beleven.
Niet de boosheid, om iets wat we toch niet kunnen veranderen, overheerst maar als we moeten loslaten dan doe ik dat liever met opgeheven hoofd en met de wetenschap dat we het goed hebben gehad.
Heb elkander lief èn zeg dat ook regelmatig tegen elkaar.
Onlangs las ik het volgende: "Eén van de mooiste momenten is dat je kunt loslaten wat je toch niet kunt veranderen".
Dat is ook zo. Het geeft rust.
Maar laat vooral elkander niet los. Investeer in vriendschap.
Dank allemaal om er te zijn voor ons.
Lucretia 

 

Fotoverslagje volgt nog maar via deze link kunt u al een hele beschrijving volgen van het feest. Lieve vriendin mizzD maakte er een hele reportage van.  (klik op de link en lees :-)...)

 

09:23 Gepost door Lucretia in Kanker, Vrienden, Vriendschap | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook