18-03-12

"Luister"...

Las deze week een opvallende tekst. 'k Dacht onmiddellijk: "die komt op m'n blog". Het verwoordt wat ik zo dikwijls voel en niet durf zeggen.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je begint met advies te geven,
deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je begint me te zeggen
waarom ik me zo niet mag voelen,
dan vertrappel je mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen
om mij probleem op te lossen,
dan stel je mij teleur,
hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister! Al wat ik jou vroeg was "luister"...
Niet praten of iets ondernemen, enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend
maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan
en nodig heb om te doen,
lever jij een bijdrage aan mijn angst en zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden
dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook,
dan kan ik je misschien overtuigen
eens achter de feiten te kijken,
om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk,
dan liggen de antwoorden voor de hand
en heb ik geen raad van doen.
Zo, luister a.u.b. en hoor mij
en als je wil praten,
wacht dan een ogenblijk jouw beurt af,
dan zal ik naar jou luisteren.

(bron: Recto Verso - zinvol puur - markant mei 2011)

Komt misschien een beetje cru over maar af en toe heb ik nood om m'n verdriet te uiten (heel af en toe...) en als men me dan afwimpelt met 'goh, morgen is er een andere dag' of 'achter de wolken schijnt te zon' en nog meer van die uitspraken dan heb ik daar op dat moment geen enkele behoefte aan. Dan is 'zwijgen goud'

 

17:08 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (10) | Tags: luister, verdriet, borstkanker |  Facebook

05-01-12

't Is nieuwjaar overal ...

't Is nieuwjaar overal
't zijn were nieuwe dagen
die rijzen in den Oost.
Dus wenschen wij, die u
van herten wel bemint
dat 't nieuwgeboren jaar,
vandage en elke dag,
van buiten en van binnen
gelijk een kruidenkoek
vol zoetheid wezen mag.
(G. Gezelle)

Mooie oude vers van den Guido ...

Echter... de Kerst- en Nieuwjaarsdagen geven mij niet meer de vreugde en de hoop zoals het vroeger was. 'k Denk dat ik volgend jaar binnen blijf en onder een fleeceje zal kruipen en genieten van het alleen zijn. 't Is moeilijk uit te leggen maar als ik momenteel tussen een grote groep mensen zit voel ik me eenzamer dan ooit. Vanbuiten straal ik (zeggen ze...) maar vanbinnen borrelt het verdriet.
Het ergste dat je kan overkomen is genegeerd worden - het gevoel krijgen dat je er niet meer bent; gewoon ... omdat je kanker hebt. Je bent plotseling een vreemde eend in de bijt en men weet niet hoe er mee om te gaan; dus negeer je die vreemde eend maar. Maar mensen toch... ik wil nog wel een beetje vreugde in het leven dat me nog rest. Praat met mij over gewone dingen als het moeilijk gaat om me te te vragen hoe het met me gaat; lach samen met mij maar negeer me niet...

En hoewel ik het zelden toon of zeg: inderdaad IK HEB VERDRIET !

'k Wou dat ik dit niet moest schrijven maar dat is wat ik voel. Ik wil mezelf niet meer verloochen door te doen of alles goed gaat met me.
Momenteel zoek ik een balans om zowel het verdriet toe te laten en het een plaats te geven en zoveel mogelijk te genieten van het leven. Want m'n levenshonger is groot...

M-17-09 (89).JPG

13:58 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

30-12-11

Te ...

Het oude jaar ebt weg
en op het strand liggen
de schelpen van herinneringen
terwijl het nieuwe aanspoelt
in een golf van wensen.

Geluk is fijner dan een korrel zand
maar glinstert in de nacht
als het vrijmoedig wordt gedeeld
met mensen.

Over dat 'oude jaar' kan ik nog niet veel schrijven... het was teveel, te zwaar, soms te overweldigend, te intens, tijdelijk 'te goed' en plots overdonderend 'te min' dus heb ik momenteel geen zin om dit jaar te negatief af te sluiten.

Het hele verhaal komt nog wel maar in stukjes ... niet tè veel ineens.

deurklopper,nieuwjaarJullie moeten hier af en toe maar eens komen aankloppen maar niet tè hard :-)

 

16:48 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

26-12-11

Begrijpe wie begrijpen kan...

Al maanden kom ik hier niet mee schrijven. Het lukt me nu eenmaal niet meer om m'n zieleroerselen hier 'te boek te stellen'. Vroeger was dit plekje een veilig plekje waar ik ongedwongen schreef wat ik op dat moment voelde. Maar sinds lang is dit anders. Ik voelde me 'beloerd' door mensen die het niet zo goed met me menen; die de reacties zit te bekijken (en zitten te tellen)  vanachter hun computer en het dan doorgeven aan  'hun baas' om zo te kunnen scoren en tegelijkertijd hun geweten willen sussen. Begrijpe wie begrijpe kan...

Ik weet dat ik me dit niet zou mogen aantrekken maar onbewust doe ik dat toch omdat het zo oneerlijk is; en als je weet dat ik een hoog eerlijkheidsgevoel heb dan weet je ook dat ik daar wakker van lig.

Dit gezegd zijnde wil ik hier toch neerpennen wat ik op 10/08/2011 in een dagboekje noteerde:

Ze overhandigt me de doos Xeloda 500 met een trieste blik in de ogen. Zo van: "het zal niet anders kunnen kind..."
'k Heb nog nooit met zoveel tegenzin iets aangenomen...
De verkoopprijs moet om en bij de 500 Euro draaien (per 14 dagen) maar ik krijg het gratis. Dan zou je toch blij moeten zijn. Niet?
Wat is dat is. We moeten vooruit kijken en hopen dat er nog veel tijd rest.
Ik mag niet in het verleden leven en niet in de toekomst kijken maar leven in het nu!
Begrijpe wie begrijpe kan...

borstkanker,Xeloda

19:53 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook