01-02-09

Internet ...

De laatste 2 chemo’s zijn me niet zo goed bevallen en het blijft hier dus stil. Veel te stil… want eigenlijk zijn er wèl nog leuke dingen om over te schrijven. Zelfs tijdens een behandeling tegen kanker. Alleen  zit er nu  zoveel in m’n hoofd wat ik precies niet geordend krijg om het te verwoorden.

Verder heb ik ook nog een probleem met internet tegenwoordig! Ik voel me er niet meer veilig; niet meer geborgen… mensen geven teveel van hun identiteit bloot en dat is om moeilijkheden vragen dus. Mensen nemen zomaar iemand anders identiteit of e-mail adres over en beginnen andere mensen te bestoken met oa. anonieme mails…

Maar ‘dees’ oma is 'niet van gisteren' en heeft gisteren alvast 1 dader ontmaskert! Had deze week een Facebook-account geopend en gewoon een beetje gaan speuren !! Met resultaat !! So ‘you out there’ … don’t do this anymore…!

Maar goed, soms ben ik wèl verrast hoe positief internet ook wel eens kan zijn.  Er zijn dus 2 kanten aan de medaille.

Zo vond familie -in het buitenland - ons enkele jaren geleden terug via internet en … zo werd ik enkele dagen geleden ook verrast door volgend mailtje !! 

(Voor alle duidelijkheid: ik mag dit publiceren van de schrijfster ! Lachen)

 


 

Van: Marleen
Verzonden: vrijdag 30 januari 2009 21:39
Aan: Lucretia
Onderwerp: FW: voor Lucretia


Marleen
______________________________________
From: therese
To: marleen
Subject: voor Lucretia
Date: Fri, 30 Jan 2009 13:35:32 +0100
Voor Lucretia,
 
Er waren eens twee meisjes die, nu bijna veertig jaar geleden, naar de kostschool in Wachtebeke gingen.
Ze leerden daar elkaar kennen en werden dikke vriendinnetjes.
Ze hadden veel plezier samen en liepen allebei met staartjes in hun haar, en dan de grote dag de dag dat ze hun eerste bh kregen ze wisten het niet van elkaar maar toeval of niet het was op dezelfde dag.
Tranen met tuiten hebben ze gelachen toen ze het van elkaar te weten kwamen en de ene moest toegeven aan de andere dat haar moeder de bh met watten had moeten bijvullen omdat het anders nogal plat was uitgevallen. Diegenen waarvan de moeder de bh moest opvullen met watten dat ben ik.
Ik M.Therese, ik heb het geluk gehad op de kostschool in Wachtebeke een vriendin te leren kennen waarmee ik samen een prachtige tijd heb kunnen meemaken.
En dan verder met het verhaal:
We gingen bij elkaar thuis op vakantie en daar heb ik het genoegen gehad om de ganse familie DV te leren kennen, ik herinner me nog de warme en familiale sfeer er daar in huis aanwezig was, ik voelde me meteen thuis. Er was de kleine broer waarmee ik direct goed kon opschieten misschien omdat ik ook een beetje een halve jongen was. En dan de grote zus Lucretia, maar die kende ik eigenlijk al want die zat samen met ons op de kostschool. Die toffe !!!
Maar ik leerde Lucretia daar anders kennen dan op school, ze was ineens ook voor mij de grote zus, de zus die ik niet had want ik ben enig kind dus ik wist niet hoe het voelde dat er iemand was waarop je kon rekenen als het nodig was.
Op een dag ging ze uit en kwam naar beneden met een heel bruin gezicht, ik was stomverbaasd haar zo te zien maar ze had een crème opgedaan die zelfbruinend was, de opmerkingen die we toen allemaal hebben gegeven wil ik hier niet herhalen maar het was wel lachen geblazen. Lucretia sorry voor mijn lachen toen.
 
We werden ouder de school was voorbij maar we bleven brieven schrijven en elkaar af en toe bellen.
We gingen ons eigen weg en kregen elk ons gezin, de jaren vlogen voorbij zonder elkaar nog te zien behalve die ene keer dat we samen eventjes konden babbelen omdat we bij toeval elkaar terug zagen. Daarna weeral jaaaaaaaaren later is er gsm, is er internet, facebook, sms, google en op een dag lees ik een stukje in de krant en lees de naam Lucretia en dacht dat is lang geleden dat ik die naam nog eens heb gehoord. Ik typ in google Lucretia DV en tot mijn verbazing kom ik op de blog van Lucretia, ik begin te lezen en kijk naar de fotos en wat zie ik het is de grote zus van toen, de zus Lucretia, de zus van mijn vriendinneke van toen Marleen. Wat ik ook lees is dat Lucretia borstkanker heeft en dat gaf me zo een gevoel van……..verdomme.
Ik zie daar ook een mailtje van een zekere Marleen die de groeten doet aan haar zus, ik heb dan naar het mailadres van die Marleen een mailtje verzonden in de hoop dat het adres juist was en ik mijn schoolmaatje van toen teruggevonden had.
En ja, enkele dagen later een antwoord, we hadden elkaar toch teruggevonden dankzij de blog van grote zus Lucretia. Daarom Lucretia na al die jaren moet ik nu aan U niet vragen hoe het gaat want ik weet het antwoord al, maar ik wil één ding zeggen DANK  U want het is dankzij uw blog dat wij Marleen en ik elkaar terug gevonden hebben.
Ik wens U bij deze veel moed en sterkte toe en ook voor je gezin soms vraag ik mezelf wel eens af  waarom we dit allemaal moeten meemaken en het antwoord heb ik daarop nog niet gevonden.
 
Met een dikke knuffel sluit ik dit briefje af en beloof dat dit niet het laatste zal zijn,
 
Groetjes,
Thérèse.


Mooi toch hè!! ... Hier was ik super blij mee vooral voor m'n zus !

Wat ik met dit postje wil zeggen is: "mensen, kijk toch uit welke gegevens je prijsgeeft op het internet. Laat het ons hier allemaal een beetje leuk houden en elkaar niet pesten met anoniem gedoe". Wees een beetje lief voor elkaar!

Ik heb al genoeg aan mijn hoofd nu dat ik 's nachts ook nog moet wakker liggen met een onbehaaglijk gevoel; het is een beetje het gevoel zoals anoniem gebeld te worden door een hijger...
 

19:36 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (23) | Tags: therese, internet, facebook, anonieme mails |  Facebook

05-01-09

Geen zin ...

Heb geen zin in morgen

morgen kan me gestolen worden

maar als ik morgen laat stelen

dan heb ik geen chemo

en dat is dus geen goed idee ...

IMG_4681

Heb meer zin in dit nu ....

en nog meer zin om er vanonder te muizen

wanderer3

03-01-09

Glimlachen ...

Ook als je de dag niet met een glimlach

begroet, is het niet te laat om te

oefenen voor de dag van morgen ...

(Anoniem)

IMG_1650

Deze mooie spreuk komt uit een nostalgisch boekje met als titel 'GLIMLACHEN'. Het staat  boordevol mooie citaten en schitterende foto's en als ik het even niet zie zitten dan blader ik er eens in; want weet je 'Wie lacht, krijgt kracht" (Ignatius van Loyola)...

Ik vond dit boekje enkele weken geleden in mijn brievenbus. Helemaal komen overwaaien uit Nederland! Dank lieve vriendin voor je niet aflatende steun !

02-01-09

Voor jezelf zorgen ...

Het is vrijdag vandaag en op mijn scheurkalender (zie post hieronder) staat dat de vrijdag in het teken staat van de zorg voor jezelf.

Tegen het einde van de week is je accu leeg. Dan moet je je concentreren op de zorg voor je eigen welzijn: geniet, maak plezier, voel je gekoesterd.

Soms is de beste manier om voor jezelf te zorgen jezelf te zijn. We komen zo vaak in de problemen omdat we onszelf proberen te verloochenen. Het beste in ons gaat verloren. Het zwakste komt aan de oppervlakte. Zeg dus tegen zelf: 'Dit is wie ik echt ben,' en noem één positieve en één negatieve eigenschap. Laat die positieve eigenschap stralen en probeer die negatieve eigenschap in jezelf te accepteren. (Mira Kirshenbaum)

pfoeiiiiii... inderdaad mijn accu is leeg; ik probeer te genieten ... en ik probeer 1 positieve eigenschap en 1 negatieve eigenschap te benoemen maar 'k kan me er niet op concentreren. 't Zal voor straks zijn... Voorlopig hou ik die negatieve eigenschap op tijdelijke luiheid. Heb nog niks gedaan vandaag en het zal ook niet veel meer worden dan dat. Ik probeer die luiheid dus maar te accepteren. Ah... en die positieve eigenschap zal dus voor 't moment wel zijn dat ik het toesta te accepteren dat ik lui ben vandaag...

Dat is ook voor mezelf zorgen nietwaar?

IMG_0706

01-01-09

Tussen 4de chemo en Nieuwjaar ...

Na 2 heel moeilijke weken - heb me een beetje moeten laten oplappen in het UZ na m'n 4de chemo (lage bloedwaarden - ruim tekort aan witte bloedcellen waardoor reële kans op infectie, te weinig bloedplaatjes, lichte koorts en veel te lage bloeddruk (7 over 4), preventief antibiotica en opnieuw een dosis Medrol) ben ik eindelijk weer boven water aan 't komen.

Het zag er niet goed uit voor de Kerst- en Nieuwjaarsdagen... maar Medrol (=cortisone) heeft me uiteindelijk op de been gehouden en zo heb ik Kerstavond kunnen vieren met m'n gezin.

IMG_0624IMG_0625IMG_0629

 

 

 

 

Er stond ook al enkele weken een weekendje in de Ardennen op het programma met zoon en vriendin; ik vreesde echter dat ik daar niks kon gaan doen - want met slappe benen en infectiegevaar zag ik het niet zitten om zo in de bossen te gaan hossen. Op het laatste moment hebben we dan toch maar besloten om te vertrekken (jammergenoeg zonder zoon en vriendin want zoon bleek op zijn beurt ziek te zijn...). Ik had nood aan een andere omgeving; een beetje verwend worden in een totaal ander kader kan wonderen doen.

Het romantisch hotelletje 'La Grange de Juliette' in Libin was ons doel! Het is een adresje om ‘U’ tegen te zeggen: romantisch, gezellig, warm, lekker eten, heerlijk uitgebreid ontbijt, rustig en hartelijke ontvangst.

IMG_0148IMG_0152IMG_0158

 

 

 

 

De eerste dag 2x een korte boswandeling gedaan. Telkens maar een halfuurtje. Kwestie van even in de buitenlucht te zijn en de geur van het bos op te snuiven. We werden op onze wandeling ook nog verrast door een kudde herten die ons zomaar aan de rand van het bos voorbijliep en even later stak een troep (of hoe zeg je zoiets…?) everzwijnen de weg over… Ik weet niet waarom maar mijn hart maakte een sprongetje van het zien van die onverwachte ‘bosbewoners’. Je weet wel dat ze daar ergens zijn maar tot nu toe had ik in België nog niet het genoegen gehad om ze in levende lijve tegen te komen tijdens een wandeling. Ik had dus waar voor m’n geld. Dit alleen al maakte m’n dag goed.

IMG_0711IMG_0723P1130653P1130660

 

 

 

 

IMG_0733


Rochefort en Durbuy werden ook even aangedaan. Durbuy heeft wel iets… en de kerstmarkt maakte de sfeer compleet.

P1130577P1130574P1130578P1130582

 

 

 

 

P1130583P1130584P1130586

 

 

 

 


P1130593We hadden het geluk ’s avonds in het hotel te kunnen eten. Geen over-en-weer gerij en geen op-zoek-gaan naar een geschikt adresje…  Gewoon rustig ter plekke en daarna pyjama’ke aan en filmke kijken met de meegebrachte dvd-speler…

 

Oudejaarsavond ook geen drukte voor mij. Het werd een gezellige avond met ons tweetjes. Met wat oestertjes, gamba’s, garnaaltjes, rivierkreeftjes, wulken, maatjes, krabbenpoten, … , stokbrood, groentjes,  een goed flesje ‘Pouilly fumé’ en daarna de film ‘Atonement’ zetten we op een positieve manier een punt achter 2008.

En ... uiteraard wens ik vandaag aan iedereen een GELUKKIG NIEUWJAAR ! Met veel UPS en weinig DOWNS ... Probeer van iedere dag opnieuw er jouw dag van te maken.

Onlangs kreeg ik van een lieve vriendin een scheurkalender (van Mira Kirshenbaum) met als titel: 'De scheurkalender voor je beste jaar ooit'. 2009 wordt jouw jaar !
Op Dag 1 - Donderdag 1 januari 2009 - vond ik volgende tekst:

"Maak geen goede voornemens waaraan je je niet kunt houden. Maak in plaats daarvan dit jaar tot het meest betekenisvolle jaar tot nu toe door het als het geschenk te beschouwen dat het ook is. Zie dit nieuwe jaar als JOUW jaar. Vraag jezelf vandaag af: 'wat is het belangrijkste dat ik aan het einde van dit jaar wil hebben, maar nu nog niet heb?' Doe vervolgens vandaag één klein dingetje om met de verwezenlijking van je wens te beginnen."

Wel dat ene dingentje heb ik alvast gedaan: even aan mezelf gedacht en uit de drukte van familiebezoeken weggebleven. Egoïstisch? Bwa... neen... ik wil er gewoon weer staan op het eind van dit jaar!

27-12-08

I wish ...

Regelmatig krijg ik post vanuit Pittsburgh van Dee. Meestal een mooie kaart met een gedicht of een mooie tekst vergezeld met 'hugs'. Onlangs kwam er opnieuw eentje binnengedwarreld met een pareltje van een gedicht erop. Ik wil het delen met iedereen maar zeker met enkele mensen die wat extra 'wonder-working stuff' kunnen gebruiken...

I wish I had a magic wand
that I could just wave
in your direction
and make everything "all better."
I wish I had a sprinkle of stardust
that would erase every problem
that's come your way.

If only I could get my hands on
a magic lamp and rub it
until a genie appeared,
I would ask for an end
to all your cares
and the beginning
of great happiness for you.

I don't really have any magic,
but if deep feelings
and warm thoughts can help,
there's definitely
some wonder-working stuff
headed your way.

(Cheryl Hawkinson)
 

Onlangs mocht ik persoonlijk kennismaken met Dee. Ze kwam samen met man en zoon naar Cabanaland om dochter en Cabanaboy (CB is onze zoon) te bezoeken èn ... om 'Thanksgiving' te vieren! We haalden haar af in het centrum van Gent en het klikte meteen. Samen stonden we in mijn keuken: zij als 'the chef' en ik als 'souschef'. 2 mensen die elkaar nog nooit ontmoetten gingen samen koken. Wat ze in Amerika voor onmogelijk hielden - 'wie viert er nou Thanksgiving in België...????' - verliep zeer vlotjes en resulteerde in een 'prachtavond'.

Ik kan het aan iedereen aanraden: eens samen kokkerellen met een volslagen onbekende... je zou verschieten hoe verrijkend dat wel kan zijn!

(foto's van deze leuke ervaring volgen...)

15:18 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: i wish, gedicht, pittsburgh, dee, thanksgiving |  Facebook

16-12-08

4de chemo + herceptine ...

Gisterenavond gezellig gaan aperitieven bij vrienden; een onverwachte uitnodiging … en naderhand toch nog even op de kerstmarkt gelopen in Gent … daar ook nog even de Kerstsfeer gaan opsnuiven want vandaag had ik m’n vierde chemosessie gecombineerd met Herceptine.

Telkens voor een volgende kuur wil ik nog iets leuks doen. Het helpt om even de gedachten te verzetten en er met frisse moed weer tegenaan te gaan.

Ben voor de eerste keer ook helemaal alleen gereden. Voor gewone onderzoeken geef ik er niet om om alleen te gaan maar voor een ganse dag ‘chemogedoe’ heb ik  eigenlijk liever iemand met me mee. Heb altijd wat schrik dat ik problemen zal hebben om alleen met de wagen terug te keren. Maar eigenlijk ging dat zeer goed. Vermits ik niet misselijk ben na het inlopen van de cytostatica (Taxotere) kan ik perfect alleen rijden en moet ik geen mensen lastig vallen. Niet dat ik geen vrijwilligers genoeg heb… nee daar ontbreekt het me niet aan. Er zijn verschillende mensen, waaronder m’n zus, schoonzus, vriendinnen die me willen brengen en/of afhalen. Maar ik ben een vrouw die – in de mate van het mogelijke – zelf alles onder controle heeft. Tja… de aard van het beestje hé.

Wat me wel opvalt tegenover vorige chemokuur (FEC in 2006) dat ik steeds langer in het ziekenhuis vertoef. Ik ben steeds op tijd aanwezig (rond 9 u) maar kom telkens maar thuis om 16u30. Pfff… lange uren zijn dat. Gelukkig heb ik meestal genoeg afleiding daar. Vandaag nam ik kerstkaarten mee om te schrijven; kreeg ik onverwachts bezoek van 2 lotgenootjes en kwam de psychologe even langs.

Het zou eigenlijk een kort gesprek worden van 10 minuutjes maar is uitgelopen tot een uur. Blijkbaar zitten me er meer  dingen dwars die ik wil toegeven; heb ik een diep verdriet dat ik steeds probeer weg te lachen en te minimaliseren en voel ik me schuldig tegenover bepaalde mensen ivm mijn ziekte. Ik zit er ook mee dat ik me afsluit van grote groepen en Kerstdag en Nieuwjaar zie ik ook al niet zitten. Ik zoek blijkbaar ‘veiligheid’ op. Blijkt niet abnormaal te zijn… en dus ben ik weer gerustgesteld. Is een vorm van zelfbescherming. Even veilig schuilen in m’n schulp en niet steeds geconfronteerd worden met mensen die soms heel onverschillig zijn (of lijken…).

En nu maar afwachten wat voor bijwerkingen ik deze keer weer zal hebben. De Taxoterekuur is allerminst saai … telkens wat anders: gaande van pijn aan longen en hart (1e kuur) – dat bleken achteraf spierpijnen te zijn. De tweede kuur gaf buikpijn; constipatie-met –alle- gevolgen –vandien en pijn aan m’n linkernier. M’n voeten beginnen ook licht problemen te geven: geen gevoel meer in voetzool. En de derde keer… daar zou ik liever over zwijgen… scheur in darm, hemorroïden met een deels getromboseerde hemorroïde (slapeloze nachten met ondraaglijke jeuk en uiteindelijk veel pijn) en vorige week een blaasontsteking erbovenop. En dan mag ik nog niet klagen… kon veel erger zijn…

Wat ook helemaal verschilt tegen vorige keer is dat ik niet al na 3 weken kaal ben. Ik heb na bijna 10 weken nog heel weinig haar – zo van dat doorkijk-babyhaar. Ik wil het ook niet afscheren; brrrrr…. Nu kaal zijn is echt wel heel koud. Heb Marc vorige week gevraagd om er de schaar in te zetten zodat ik niet meer van die lange haren op m’n hoofdkussen vind en… ik draag ’s nachts opnieuw m’n sexy Damart slaapmutsje. Geen zicht maar wel lekker warm! Heb er ook helemaal geen probleem mee met m'n haar... ik weet dat het teruggroeit en ik draag allerlei mutsjes en sjaaltjes in verschillende kleuren.

En nu maar aftellen naar de 5de vergifsessie! Het wordt telkens een beetje zwaarder maar de dagen dat ik me goed voel maak ik er het beste van en probeer ik te genieten van enkele mooie uitstappen.
Daar schrijf ik volgende postje wel iets over!

12-12-08

Blogverjaardag ...

4 december… ik werd er aan herinnerd door Mizzd (waarvoor dank!). Ik had er deze keer helemaal niet bij stilgestaan. (nochtans is de titel van mijn blogje EVEN STILSTAAN…)  Dank ook voor de lieve reactie van Zonneklopper!!

De reden om eind 2005 een blog te starten was om dingen te ventileren; het kankerverhaal - welke startte op 4 november 2005 - van me af te schrijven.

Het bleef echter niet alleen bij dit verhaal; alles werd doorweven met de schrijfseltjes over o.a. mijn kleinkind Rune... Zij was zowat het lichtpunt in die duistere tunnel.

Stilaan geraakte ik weer de berg op waar ik eerst geen begin aan zag.
Na 22 maanden afwezigheid als werkende mens startte ik opnieuw met volle moed op 1 november 2007; ik voelde me goed in mijn vel. Hier en daar wat beperkingen - een beetje de naweeën van de behandelingen maar ach... alles wat ik deed was leuk; ik genoot ervan dat ik er terug stond…

Een 2de zonnetje werd geboren in augustus  dit jaar (ondertussen al een heel lachebekje zoals haar zus!!). De vreugde kon niet op... tot 11 dagen later schoonmama overleed... Eentje kwam en eentje ging. Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar.

Augustus sputterde dus een beetje. Bracht intense gevoelens teweeg. Maar Augustus had nog meer in petto: een nieuwe primaire borstkanker (geen uitzaaiingen van de vorige, maar een paar leuke kankercellen die gemuteerden in een Herceptine-gevoelige kanker). Ik kreeg een opdoffer van jewelste. Nee geen paniek bij aanvang. Helemaal niet. Lucretia zou de klus wel even opnieuw klaren. Ik regelde het om op 3 dagen tijd alle onderzoeken te laten gebeuren en al rijdend belde ik ook nog snel even tussendoor de gynaecoloog op om hem te zeggen dat ik de volgende week persé op zijn boek wou staan om me te laten opereren.(euh... handfree bellen hè). Geen lange wachttijd meer voor mij... niet zoals vorige keer 6 weken... De man was verbouwereerd…. Maar stemde toe!

Operatie achter de rug... afwachten tot de resultaten er waren...ondertussen okselholte laten puncteren wegens te veel lymfoedeem... paar dagen later verschrikkelijk rode, opgezette en gloeiende oksel. Nogmaals puncteren gaf aan dat er een zware infectie was. Maar hup... met 2 dosissen antibiotica kwam ik dit ook wel weer te boven.

Steeds maar weer grenzen verleggen; steeds maar weer zeggen: "het gaat wel; 't had erger gekund...".

Chemo gestart op 8 oktober, Herceptine loopt tegelijkertijd mee … en zo spring ik steeds 3 weken verder.
Maar op een dag breek je... (mede door enkele voorvallen die rechtstreeks te maken hebben met het bloggen) - en heb je het gevoel dat je in drijfzand zit en in plaats van het allemaal van me af te schrijven probeerde ik alles weg te duwen.

Ik zat hier dikwijls aan het klavier maar mijn vingers kregen het niet getokkeld. Ik werd er moedeloos van en ging ook nog zelden lezen op andere blogjes. Jammer, heel jammer… want het zijn jullie die me met de mooie, leuke, deugddoende reacties er dikwijls toe aanzetten om verder te doen.

Ik wil hiermee helemaal niet zeggen dat ik depressief ben – integendeel - maar ik moet toegeven dat ik mentaal veel zwakker ben dan vorige keer. Ik kruip als het ware in mijn schulp en kruip er alleen nog uit voor mensen waar ik me goed bij voel… ik ben selectiever geworden en heb geen zin meer in negatieve reacties. (Daarvoor heb ik teveel van mezelf gegeven). Geen nodeloos energieverbruik voor mij...

Maar goed! De 3de blogverjaardag dus! Misschien moet ik mezelf maar eens trakteren met een goede fles! Me even benevelen met bubbels en inderdaad eens even stilstaan bij alle leuke momenten die ik hier heb beleefd.

Ik hoop de komende dagen terug zin te krijgen om regelmatig te posten… en op de vraag ‘hoe gaat het nu?’ kan ik alleen maar antwoorden: “redelijk goed op sommige dagen! “
En dat is al heel wat nietwaar!
Lieverds… tot binnenkort; dank om hier regelmatig eens te komen lezen en nog meer dank aan diegenen die af en toe een reactie plaatsen.

Lucretia groet u!

11-11-08

... every flower ...

Heel regelmatig word ik verrast met leuke, lieve kaartjes en attenties. Kleine oppeppertjes die m'n dag groot maken...


Een van de tekstjes op die kaartjes die me bijbleef is het volgende:


.... I know things are tough right now, but just remember - every flower that ever bloomed had to go through a whole lot of dirt to get there!
(Thanks Dee !!)


... en gisteren dropte de postman opnieuw een pakketje met een roze-oppeppertje. Tenminste: “roze-oppepper-tulpjes-in-wording. De bolletjes dien ik nog te planten en er zat weer zo'n mooi tekstje bij:


Beloftevol


Als een bloembolletje

Ontberingen
moeten doorstaan

Maar dankzij omringende warmte
ervoor gaan

Om dan straks
In het voorjaar uit volle kracht

Er weer te staan
In schitterende nieuwe pracht'


(waarvoor dank MizzD!!)


Ben dus maar gauw even gaan tellen en als ik het goed heb dan krijg ik de laatste chemo op 26 januari 2009; daarna krijg ik bestralingen tot ongeveer eind februari... dus tegen 21 maart 2009 - de lente dus... - moet het weer bergop beginnen gaan. Ik weet het, ik krijg dan nog tot 8 oktober Herceptine maar de zwaarste klus zal ondertussen geklaard zijn... hoop ik!
Goh… ik kijk nu al uit naar die roze tulpen en naar het gevoel dat een deel van de strijd zal gestreden zijn.

rosetulpen

09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560

 

16-10-08

Geluksmomentjes ...

  • dochter die onverwacht komt binnenwaaien met de kids
  • zoonlief die laat op de avond nog even belt om te vragen hoe het gaat
  • 2-jarige kleindochter die 'kadootje' meebrengt voor oma: een pasgevonden herfstblaadje. Gewoon gevonden op de dorpel van oma... Zo puur!
  • op een ochtend de deurbel horen gaan en een goedlachse postbode die zegt: 'postpakket past niet in brievenbus' en dat blijkt later een oranje-bloemenpakket te zijn!! Een te gekke boost afkomstig uit Rotterdam .
  • borstmaatje A'ke die me plaagt via sms. Een paar glimlachen tovert met haar GSM;
  • schoonzus die gebakje meebrengt om even te zondigen en blij zijn dat het smaakt ondanks de chemo
  • vader die regelmatig eens binnenloopt en hem een Senseootje-met-zo'n-goed-speculaasje serveren
  • voor de eerste keer naar de plaatselijke markt kunnen gaan  met zus in de herfstzon en na 10 minuutjes doodmoe maar blij neerzakken achter een kop koffie.
  • kaartje vinden in de brievenbus met lieve boodschap van een onbekende afzender
  • om 7 u 's ochtends (zoals deze ochtend dus...) de slaap niet meer vinden en besluiten je nagels eens een verwenbeurt te geven; inclusief handbadje en massage met versterkende olie (helemaal gratis ook nog...)
  • ventje blij zien omdat je toch niet al tè ziek bent van de chemo
  • een zakje 'tomatjes-eigen-teelt' meekrijgen van een goede vriendin. "...mogen nog een beetje blijven liggen ..." zegt ze... dus hierdoor weer wat extra kleur in de keuken...
  • een te gekke muziekkaart ontvangen uit Pittsburgh en bij het openen 'I will Survive' horen!  (Big hug for that Dee !!) ... Hee... waar heb ik dat nog gehoord? Ah ha ... op een 'Tettenfeest' somewhere Onschuldig
  • ..........

En een extraatje.... een hillarisch momentje:

Rune (kleindochter van 2 j) die geen extra pamper mee heeft na een 'ongelukje' en oma aan de mama voorstelt om een TenaLady (Pants Discreet Medium 75-100 cm = heupomtrek !!) aan te trekken als noodoplossing...(och heere, dat kind is zelf amper zo groot .... hahahaha) (ooit als 'monster' gekregen  maar NOG niet nodig zelf te gebruiken Lachen)

K. laat maar eens weten of je veilig zonder lekken bent thuisgekomen!! Hahahaha...

Het leven zit vol van die geluksmomentjes. We moeten ze alleen maar weten te sprokkelen en even vasthouden.

P1120586

P1120583

P1120587

10-10-08

We zijn gestart ...

Ik zit dit postje te schrijven in het ziekenhuis terwijl ik moet wachten om naar huis te gaan na de Herceptinekuur. Zal nog wel even duren hier... Na de eerste kuur wil men een controle inbouwen (allergische reactie) en moet ik hier in de buurt blijven gedurende 4 uur. Gelukkig kan ik me hier een beetje bezighouden met de krant te lezen, te sms'en naar m'n fanclub, beetje te tokkelen op de pc... en misschien straks wel even gaan wandelen want het zonnetje schijnt.

De behandeling is dus van start gegaan. Eergisteren plaatsen van de port-a-cath. Is vrij goed gegaan. Ik wou geen plaatselijke verdoving. Wou niet horen wat de artsen boven m'n hoofd allemaal vertelden terwijl ze in mij aan het snijden en frunniken waren. Had dus geopteerd voor een volledige verdoving maar ik kreeg een beter voorstel: een sedatie. Dit is een veel lichtere vorm van algemene anesthesie. De veiligheidsvoorschriften blijven echter dezelfde. Sedatie kan gebruikt worden in combinatie met plaatselijke verdoving of bij onaangename onderzoekstechnieken zoals bv. endoscopieën. Dit is een heel lichte vorm van verdoving waarbij je niks meer voelt maar heel in de verte ergens nog stemmen hoort. Het voordeel is ook dat eens de operatie achter de rug is en de verdoving wordt stopgezet dat je helemaal klaarwakker bent. Niks geen misselijkheid; wat bij mij meestal wel het geval is bij een volledige verdoving.

Wat ik niet had verwacht dat m'n arm en schouder behoorlijk pijn zouden doen. Kan zo'n 2 à 3 tal dagen duren. Beetje moeilijk bij het aan- en uitkleden dus.

Gisteren had ik daar hulp voor mee... Zus was mee voor een bijkomend hartonderzoek (echo Cor) omdat het onderzoek met de isotopen (filmopname van het hart als voorbereiding op de Herceptinebehandeling) niet zo'n goed resultaat aangaf. 52 % slechts. Om de Herceptine te kunnen starten moet die waarde zeker 55% pompfunctie van het hart weergeven.

Bij de hartspecialist kreeg ik een betere score en met de 56 % pompfunctie kon dan toch vandaag gestart worden met de eerste Herceptinekuur. (Die loopt over 1 jaar, elke drie weken). M'n hartje kan er dus tegen voorlopig...

De Taxotere (chemokuur) werd gisteren ook gestart. Ik zag het niet goed zitten toen ik hier 's ochtends aankwam. 'k Kreeg weer het weeïge gevoel in m'n maag toen ik op de oncoafdeling kwam en vreesde dat het weer een 'braakdagje' zou worden. Eigenlijk is het wel meegevallen. Door inname van Litican heb ik de misselijkheid toch kunnen afremmen en ben ik gisterenavond (tot een stuk in de nacht - 2.30 u !!) in slaap gevallen op de bank thuis.

Ik kijk ook al uit naar volgende week. Dan zullen de bijwerkingen beginnen afnemen en kan ik opnieuw leuke dingen doen. Heb wel vanalles in petto en ben niet van plan om de ganse tijd in m'n luie zetel te blijven zitten. Lucretia heeft geen 'zittend gat'; moet bewegen en mensen zien...

 Een fijn weekend allemaal... en dank voor de deugddoende reacties!! Big hug !!


wp24_800

 

26-09-08

Update ...

Vorige week vroeg ik nog aan de gynaecoloog of het kon om eventueel ook een port-a-cath te plaatsen tijdens de operatie aan m'n oksel; tenminste, mocht er een vermoeden bestaan dat het toch weer chemo zou worden... (m'n aders zijn 'opgebruikt'... chemo of andere infusen zouden een probleem zijn via die weg)

Op dat moment dachten zowel de gynaecoloog als de oncologe dat het helemaal niet nodig zou zijn. Dat het maar om een klein lokaal recidief zou gaan; dat er enkel bestralingen zouden volgen...

Buiten de waard gerekend dus: vanmiddag kreeg ik alweer een 'opdoffer! Hetgeen ik zo bang en stil had vermoed is nu bevestigd.

Ik krijg de volle lading: èn chemo èn Herceptine èn bestralingen en naderhand waarschijnlijk ook nog verder hormoontherapie. Dit zal dus weer doorbijten worden...

Het gaat dus om een nieuwe borstkanker - geen uitzaaiing van de eerste - maar een nieuwe tumor die zich heeft ontwikkeld met kankercellen die er helemaal anders uitzien. Herceptinegevoelig en een weinig hormoongevoelig. De FISCH-test bevestigde dit vanmiddag. Hiervoor wordt dus Herceptine ingeschakeld in combinatie met Taxotere.

Om te starten wordt eerst het reeds eerder vermeldde 'poortje' (port-a-cath) geplaatst; de dag nadien gaat er eerst de Taxotere door... en als ik daarvan bekomen ben (hm... zal afwachten zijn wat de bijwerkingen zijn) volgt direct de volgende dag al de Herceptine. Normaal geeft men dit tesamen maar om na te kijken of er eventuele allergïeën optreden wordt er de eerste keer 1 dag tussen gelaten.

Het zindert nà in mijn kop... ik reageer ook niet normaal... mogelijks zelfbescherming. Eigenlijk precies hetzelfde als vorige keer. Ik had gedacht dat ik zou huilen, roepen, boos zijn, radeloos zijn,... maar niks van dit alles. Ik begrijp het zelf niet.

Ik kijk uit naar het weekend. Even mijn hoofd laten uitwaaien. Er eens flink de pas inzetten zal me goed doen. En dan aftellen naar 8 oktober...

25-09-08

Bommelding ...

Toen ik hier een paar postjes lager de titel BORSTKANKER 2 invulde wist ik nog niet hoe dicht ik bij de waarheid zat. Je kunt borstkanker krijgen, en je kunt hervallen van borstkanker maar je kan ook blijkbaar een 2de soort borstkanker krijgen.

Wat is er aan de hand…? Wel hier ergens in de linkerkolom kunt u lezen dat ik een hormoongevoelige borstkanker had met waarden 40/60 (40 % gevoelig voor Oestrogenen en 60 % voor Progesteron). Die overige procenten hebben me eigenlijk altijd al een beetje zorgen gebaard. Ik had ‘liever’ (???) een 100 % gevoelige borstkanker gehad dan was de bescherming met Arimidex of Aromasin (Antihormonen) beter geweest. Die overige procenten (het gedeelte waar Arimidex of Aromasin geen vat op hadden) hebben me nu blijkbaar de das omgedaan want er heeft zich een ‘nieuwe’ borstkanker ontwikkeld (weliswaar nog lokaal onder de oksel) die nu voor minder dan 5 % hormoongevoelig is maar deze keer is hij wel herceptinegevoelig. (verder uitleg volgt later via linken…)

Gisteren werd ik (na mijn ontslag uit het ziekenhuis op maandag) terug bij de arts en borstverpleegkundige verwacht om het ‘verdict’ te horen. Toen we daar samen (dokter, borstverpleegkundige, mijn man en ik) een beetje verward op zoek waren naar een onderzoekskamer (wegens drukte allemaal bezet – en ik kwam er gewoon tussen voor de diagnose…) en we uiteindelijk belandden in het bureau van de Prof. ,kon ik het niet laten om schertsend te zeggen: “aha… we belanden in het hol van de leeuw!”. Kwestie van de spanning een beetje te breken hé. Want geloof me … die was er. Al van bij het binnenkomen had ik het gezien aan de lichaamstaal van E. (borstverpl.) en toen de dokter op de trappen kwam gehold (hij was voor mij weggeroepen uit de operatiezaal) en geruime tijd wegbleef bij E. om samen met haar het dossier nog eens te overlopen voelde ik al nattigheid. ‘Dit zit niet goed’ zei ik tegen M.

Verder werden er ergens heel diep in de oksel 9 lymfeklieren weggehaald (vorige keer 13 waarvan geen enkele was ingenomen met kankercellen – behalve de Sentinel):  die bleken allemaal verhard te zijn en zouden op het eerste ‘zicht’ (onderzoek) geen kankercellen meer bevatten (daar zou de vorige chemo goed zijn werk hebben gedaan…) maar om alles uit te sluiten werd hiervoor verder onderzoek gevraagd. Als ze ook nog maar 1 kankercelletje vinden daar, dan wordt het opnieuw chemo (Taxotere).

Niet dat het nu al niet erg genoeg is…

Voorlopig werd gesteld dat er bestralingen volgen en om de 3 weken infusen met Herceptine = antilichamen tegen eiwitten = immuuntherapie (dit laatste een jaar lang…) + verdere hormoontherapie voor de ‘kleine 5%’ hormoongevoelige kankercellen.

Vanmiddag naar de oncologe. Daar hoor ik ‘wat, wanneer, hoeveel…’ en daar zal ik waarschijnlijk ook horen of het al dan niet opnieuw chemo wordt. Deze keer geen FEC-kuur maar Taxotere dan ...

‘Laat maar komen “Grietje”!’… Ik ga desnoods voor de hele handel. ‘k Heb nog een paar leuke en nuttige dingen te doen in dit leven …

22-09-08

Berichtje vanuit het ziekenhuis...

Haha... internet gevonden in het ziekenhuis. Dat is het voordeel als je zo een beetje je weg kent hier. Op de dagkliniek van oncologie staat een batterij van computers (vorige keer zat ik hier ook soms eens te tokkelen) en ik was nieuwsgierig wat mijn 'blogmaatje' schreef over Parijs...

Dank voor jullie lieve steunreacties!! Heeft zeker geholpen!!

Normaalgezien (maar wat is normaal als je eenmaal in het ziekenhuis belandt hé...) zou ik vrijdag al thuiskomen; en dan zou het zaterdag worden, of zondag, maar nee... ook dat kon nog niet. De drain (redon) bevatte nog te veel vocht dus is het voor vandaag.  Strakjes wandel ik hier buiten met een (klein) pakje 'vlees' minder onder mijn arm. (Heb gelukkig de gereconstrueerde borst kunnen behouden; dat is toch al een meevaller...)

En... tegen woensdagochtend  weten de lieve dokters hier wat ze verder met me van plan zijn. Dat ziet er voorlopig niet zoveel goeds uit... maar ik wacht af! 'Don't panic Lucretia'! Just wait and hope!

M'n koffertje staat al weer gepakt met alles wat ik hier verzameld heb sinds vorige week dinsdag. O.a. een heel pak kaartjes die ik hier en thuis ontving (waarvoor dank lieve schrijvertjes !!) - weet ook dat ik die kaartjes absoluut niet wegdoe. Kan ik niet hoor. Van vorige keer heb ik ook nog een hele stapel liggen; verder een heel pak lectuur waarvan ik het naderhand jammer vind dat ik het niet allemaal heb kunnen doornemen. M'n hoofd voelde aan als een spons - alles wat ik las 'letterde' er zo weer uit. Het begint tot me door te dringen wat me overkomt.

Maar goed... we slaan er ons wel weer door! Zo goed en zo kwaad als het kan... met de steun van m'n naasten en met die van jullie moet dat lukken.

 STH71751

20-09-08

Effe tussendoor

Terwijl ons lief sterk dapper vechtertje in het ziekenhuis aan het bekomen is van haar operatie, kom ik hier even een verslagje uitbrengen van ons zondags tripje naar Parijs…

Na een woelige zenuwslopende zaterdagnacht was het zondagmorgen eindelijk zovér… We zouden Parijs onveilig gaan maken! M. bracht ons naar het station, waar we de trein richting Brussel namen. Daar stapten we over op de thalys en anderhalf uur later arriveerden we in paradijselijke Parijs. Net als in mijn dromen maar deze keer levensecht. Ik had het gevoel pas het aperitief voorbij te zijn en wat zeker was, is dat er ons nog zoveel wachtte om onze ogen en gedachten mee te vullen.
Aangezien ik me niet zo lekker voelde, brachten we eerst een tweetal uren door in de toiletten van het station (sorry Lucretia!) om wat te bekomen alvorens de metro te nemen en onze weg verder te zetten richting de Eiffeltoren. Aangezien ik me niet zo tiptop voelde, slenterden we (ik onder de vleugels van Lucretia) van bankje naar bankje door het park richting Eiffeltoren. Misselijk of niet misselijk, moe of niet moe, pijn of geen pijn... één ding was zeker: we zouden er geraken! We verlangden écht naar dit hoogtepunt en we wilden ons stille ‘droom’ werkelijkheid maken. En niet alleen wij maar ook het zonnetje was ervan overtuigd ons een onvergetelijke dag te bezorgen. Geen moment liet ze ons in de steek, het was prachtig weer.

Een poosje later stonden we onder de Eiffeltoren. Na ongeveer twintig minuten aanschuiven, passeerden we de detectoren. Zonder een tuut-geluidje geraakten we veilig en wel door de ‘controlepost’. Daar zouden we nog een geruime tijd moeten aanschuiven om de lift naar boven te nemen maar nee hoor, dat was buiten Lucretia gerekend. Lucretia kennende zou daar iets op vinden. Plots had ze het lumineuze idee om iemand van de balie aan te spreken met de vraag of we toch  niet voor mochten gaan aangezien het lange wachten nét iets te vermoeiend zou geweest zijn. En geloof het of niet, ze is grandioos in haar ‘opzet’ geslaagd. Meer zelfs, we kregen tickets aan verminderde prijs (groepstarief)! Ik wachtte terwijl Lucretia de tickets ging ophalen en iets later stonden we daar dan, hoog op de Eiffeltoren, met een prachtig uitzicht op Parijs!
We zouden roepen, tieren, gillen, brullen maar we waren zo overweldigd dat we er immens stil van werden! Ons luidkeelse schreeuw veranderde spontaan in een binnensmonds gilletje dat zich uitte in een verborgen traan… een traantje van geluk dat het ons gelukt was op de Eiffeltoren te geraken!

Na ons Eiffeltoren - avontuur namen we de ‘citybus’ die ons door de mooiste plekken van Parijs geloodst heeft! Elk beeld snoven we gulzig op en legden we vast op foto… Voor mij een dromigere-levensechte herinnering. We hebben gelachen, stilletjes gehuild, getetterd, genoten,... 

Moe maar voldaan keerden we na afloop terug naar huis. Het was zaaaaalig, in alle betekenissen van het woord! Een dagje dat we in ons hartje meedragen, een geluksmoment dat we intens koesteren en een dankbaar moment dat niemand ons ooit kan afnemen! Daar moeten op klinken, nietwaar?!?!

Dank je wel M. om deze uitstap te regelen én Lucretia: ik dank je uit de bodem van mijn hart voor dit uniek, bijzonder, overweldigend geluks- en koestermoment!!!

Ps. Foto's volgen!!!

10:46 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook

15-09-08

Recidief ...

Men vraagt me “heb je het zelf gevoeld of is het ontdekt bij een routinecontrole?”. Die vraag komt nu heel regelmatig terug… en ik moet zelf zeggen dat ik het beangstigend vind te moeten zeggen dat ik dit opnieuw zelf heb gevoeld.

Dat, als je een arts er niet op wijst dat er een vermoeden van letsel is, hij dat helemaal over het hoofd kan zien of ziet! Had ik niet allert geweest dan was ik weer 3 maanden verder tot aan m’n volgende controle.

Drie weken geleden ‘zat er iets’ wat er niet moest zitten. Niet direct in mijn oksel maar er vlak onder naast de gereconstrueerde borst en naast het litteken van de okseluitruiming. Toen ik het voor het eerst voelde had ik zoiets van ‘dit hoort er niet te zitten’; ‘dit voelt niet aan als littekenweefsel’ en ‘dit lijkt me geen lymfeklier, want die hoort er ook niet meer te zitten; die zijn reeds verwijderd’.

Ik sloeg niet direct in paniek maar al van bij aanvang zei ik tegen M. ‘je zult wel zien, dat is niet goed’. Ik was niet pessimistisch; helemaal niet… maar gewoon ‘realistisch’. Ik voelde ook niet elke dag aan dat ‘plekje’ want misschien beeldde ik het me alleen maar in. Elke drie dagen waagde ik het nog eens te gaan voelen en telkens voelde ik het opnieuw; en telkens een beetje groter meende ik. Pffff… In mei was nog alles goed en nu dit…

29 augustus 3-maandelijkse controle bij de gynaecoloog. Ik zou hem eens laten voelen zonder eerst iets te zeggen over wat ik meende dat er zat… Nee, hij voelde niks bij palpatie (= het bevoelen van de borststreek). Alles was goed volgens hem.

Toen pas vroeg ik hem om nog eens op die specifieke plaatst te voelen. “Hier zo”, pointe ik met de top van wijsvinger. Waar? Hier? “Nee precies hier zo” zei ik weer en hield de top van mijn vinger vlak naast de plek waar hij moest voelen. Aan zijn reactie te horen (en te zien…) wist ik meteen dat het er  niet zo okay uitzag. Het leek niet op littekenweefsel. Maar wat was het dan wel?

10 september : echografie  van de oksel. De radiologe reageerde meteen dat hetgeen er zat er niet hoorde te zitten en dat het vrij duidelijk was dat het recidief  was (i.e. terugkeer van de ziekte).
Ik vroeg haar om ook eens dieper in mijn oksel te kijken want ik dacht er een tweede ‘dingetje’ te voelen (maar een mens voelt zoveel als hij begint te voelen hè….). Inderdaad daar zat nog iets… leek meer op een lymfeklier. ‘Hoe? Lymfeklier? Die waren toch weg…? Niet allemaal dus.  Mogelijks is er toen eentje achtergebleven en HOPELIJK IS DAT NIET INGENOMEN MET KANKERCELLEN…

De punctie kon maar half-half worden gedaan. Het ene gezwel ligt tussen twee aders en het andere vlak naast een slagader. Biopsie met een harpoennaald was helemaal niet aangewezen wegens gevaar voor doorboring van de aders met bloeding tot gevolg. Er werd toen geopteerd voor een  FNAC = Fine Needle Aspiration Cytology. Met een fijne naald wordt geprikt in het te onderzoeken weefsel en worden er zo (kanker)cellen weggezogen. De gynaecoloog had dit liever niet; hij verkoos een biopsie (hier wordt dan een stukje weefsel weggenomen; is betrouwbaarder bij diagnose) maar wegens bovenvermeldde reden werd er dan toch een FNAC uitgevoerd. Van de lymfeklier kon toen geen punctie en biopsie worden uitgevoerd omdat ze zo dicht bij de slagader ligt... Afwachten dus wat het zal geven als het weefsel woensdag weggenomen wordt en er in het lab gekeken wordt hoe het hiermee is gesteld.
Wordt vervolgd…

12-09-08

Borstkanker 2

Dit schreef ik vandaag naar een lotgenootje... en omdat mijn hoofd nu even te vol zit om het hier op een andere manier te schrijven neem ik bijna integraal de mail over:

"Hum ja… hoe zal ik beginnen… heb eigenlijk niet zo’n goed nieuws… sinds woensdag weet ik dat het terug mis is! Tumor en een ander onbestemd gezwel (mogelijks achtergebleven klier in de okselholte…). Vandaag hoorde ik dat het ene gezwel terug kwaadaardige cellen bevat – het andere konden ze niet puncteren omdat het tegen een slagader ligt.
Eigenaardig genoeg had ik de bui zien aankomen… Sinds enkele weken voelde ik dat er iets boven m’n hoofd hing en het lijkt raar maar ik ben niet geschrokken van de diagnose. Wel kwaad… heel kwaad… maar op wat of wie weet ik niet.
Woensdag operatie en ik zal van geluk mogen spreken als ik m’n gereconstrueerde borstje zal kunnen behouden. Zo zie je maar: de ene dag zeggen de mensen ‘wat zie jij er terug goed uit… nu is alles voorbij zeker’ en van de ene dag op de andere begint de nachtmerrie opnieuw.
Vandaag had ik normaal een ‘intakegesprek’ in het Inloophuis van de VLK/Gent: ik had me nl opgegeven als vrijwilliger bij het VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) en zou de hele cursus beginnen volgen. Oeps… niet dus…

Het positieve (voorlopig althans) is dat men denkt dat het een lokaal recidief is en dat is vrij goed te behandelen (operatie – bestralingen). Ik hoop echt dat ze verder niks vinden want dan is het echt wel SHIT (sorry voor m’n uitspraak).

Weet je wat ik zondag ga doen? Ik heb me net een ticket voor de TGV besteld en ik ga naar Parijs. Ik wil op de Eifeltoren eens goed gaan brullen. Echt waar…

......... Ik wil met een heel speciaal iemand enkele mooie dingen beleven. Vorige week gingen we naar de dolfijnen kijken (haar ogen straalden…); deze week zouden wij naar het Atomium gaan – dat is mislukt maar zondag dan gaan we ervoor! Nu meer dan ooit wil ik ‘de dag plukken’......."

Ik overval jullie met dit bericht… ik weet het. Na een te lang stilzwijgen vond ik dat ik jullie dit toch moest laten weten.

Vele groetjes en genieten van het leven hoor!

09-08-08

Chichimadammen groeten geen mensen met kanker...!!

2 jaar geleden… anderhalve week na m’n 5de chemo wou ik mezelf eens trakteren op een broodje kaas en een ‘bruisend waterke’ – want anders kreeg ik toch niet veel binnen… en ik stapte een broodjeszaak binnen in m’n gemeente. ‘k Kroop helemaal in een hoekje achteraan in de zaak want vooraan werd er nogal duchtig gerookt en alleen het zien al van de rokende medemens maakte me misselijk, laat staan dat ik er tussen ging zitten.
Half broodje verorberd – wat al een succes was - zat ik zo’n beetje na te genieten van “m’n uitje op m’n eentje” tot er een ‘bekende dame’ binnenkomt – nogal protserig met een groooooooote sacoche  en op een hautain toontje hoor ik haar 5 broodjes bestellen. Ondertussen ziet ze me zitten – onze ogen kruisen elkaar en ik zeg met een blije blik in m’n ogen: “hallo S.” maar er moet toch toevallig iets veel interessanters te zien geweest zijn boven m’n hoofd want haar ogen tollen van links naar rechts zo vlak boven m’n hoofd.  Raar… daar hangen alleen een paar kadertjes in het decor en daar staat toch niet zoveel soeps op… tekeningetjes van koffiemolens, etc… Als ik haar ogen weer bijna op mij gericht zie en opnieuw “hallo S.” zeg schieten haar ogen terug de hoogte in opnieuw zwevend boven m’n hoofd bewondert ze die mooie kadertjes. Afijn… dit gaat zo tot 3 maal door tot ik het welletjes vind en mezelf belachelijk voel door haar steeds te willen groeten. Voor mij is dit de normaalste zaak van de wereld ‘iemand groeten die ik goed ken en als het dan ook nog vrienden zijn van m’n broer…’
Ik sta op om de rekening te betalen en ga vlak naast haar staan – zij stond nog steeds te wachten op die heerlijke broodjes, met de neus in de wind…
Goed, ik betaal voor het gelag en weer durft ze het om me vlak boven m’n gezicht te kijken en haar ogen priemen door me heen. Een beetje onthutst door toch wel zoveel lef zeg ik nogmaals “hé, dag S.” maar nee hoor… ze ‘herkent’ me niet (ze doet duidelijk alsof…….en ja, iemand die kanker heeft die groet je toch niet en zeker niet als die dan geen haar heeft en dan ook nog zo’n mutseke met extra assortie sjaaltje op haar hoofd heeft…en geen grooooooooote sacoche draagt) pfffffff…
Ik naar buiten en ‘k hoor achter mij ‘klak, klak, klak, klak…’. Aha… ze trippelt blijkbaar achter me aan en als ik aan m’n wagen kom loopt ze – nog steeds met de neus in de wind – m’n auto voorbij naar de hare die vlak achter de mijne geparkeerd stond. In een opwelling schiet ik me achter mijn wagen… en ik vraag haar op de vrouw af: “ah S., ik dacht dat je me niet herkend had!” Antwoordt ze: “toet-toet-toet” (=jawel, jawel…) en stapt in haar jeep en snort weg! Dit voorval is toen heel lang blijven hangen…  en toen ik haar later dat jaar tegen kwam in Gent met haar man ‘herkende’ ze me plots wel en op een slijmerige manier hoorde ik haar zeggen: “èn…, hoe is het met Lucretia? Goed zekers hé….”
Toen kon ik het echt niet opbrengen om haar te antwoorden, negeerde gewoonweg haar vraag en onder het mom dat ik naar huis wou trok ik aan Marc’s ‘gilet’…
Vandaag – 2 jaar later – zit ik bij de kapster. Komt er iemand binnengewaaid met veel flair en een grooooooote sacoche en ik kreeg onmiddellijk kramp aan m’n maag. ‘k Wist niet dat het nog zo diep zat… Zet ze zich naast me en ze vraagt: ….. juist ja, ….”en, hoe is het met Lucretia?” en ikke zonder haar ook maar 1 blik waardig te gunnen: “ça va!”. Een korter antwoord had ik niet op dat moment.
Het was verdomd stil in het kapsalon… nog nooit zo rustig naar de kapper geweest. ‘k Kon ik tenminste op mijn gemakske een roddelboekske lezen.
Slecht karakter? Ikke? Nee, zeker niet maar een ezel stoot zich …. Je weet wel…. Heb ondertussen geleerd het kaf van het koren te scheiden.


Ondertussen nog geen 2de kleinkindje hier... 08/08/08 is voorbij... misschien straks. Jullie horen het zeker!


 

11-07-08

Leven van de liefde ...

Eergisteren naar hartspecialist; ‘k moest een bloeddrukmeter laten plaatsen – 24 uur dragen en dan binnenbrengen; cardiogram laten nemen, fietsproef doen en bespreking resultaten vd bloedanalyse.
 
Zonder te veel in detail te treden (het moet leuk blijven hé) kreeg ik toch ‘een vrij goed rapport’. Beter dan ik een maand geleden voorgeschoteld kreeg. Pilletjes hebben hun werk gedaan; houden zo Lucretia!
Hij heeft me gauw toch nog een paar medicijnen extra voorgeschreven, de stiekemerd –  het was te nemen of te laten. Zonder pardon!


Goh, ja laat maar komen… mijn bord ligt al zowat vol bij het ontbijt! “Eentje is geentje” zegt het spreekwoord!


’t Is wel een schatje hoor de cardioloog en nog ‘nen helen schonen doctoor’ ook; dus boos kan ik niet echt zijn op hem!!! Maar toen hij ook nog zei dat ik moest vermageren en dat dan ook nog eens in de verf zette in een schone brief voor mijn huisarts - “blablabla blablabla … herevaluatie binnen ruim zes maand volstaat, graag opnieuw met een labobilan en een 5kg lichter” -  was ik toch even in shock!
5 kilo… hoe moet ik die er af krijgen met een schildklier die niet naar behoren werkt (beetje te veel Medrol gekregen bij m'n chemococktail...) en een onbedaarlijke eetlust door de Aromasin en ja, ja, 'k geef het toe, momenteel heb ik het karakter niet meer om te diëten!!

'k Heb 3 jaar zeer streng op mijn voeding (en snoepgewoontes…) gelet en heb er toen op een paar maanden tijd 7 kilo afgekregen. (ook al onder ‘doktersdwang’) Het mooie cijfertje “60 kilo” stond maanden te knipperen op de weegschaal. Tot ik pats-boem kanker kreeg en de chemotherapie alles zo een beetje verbrodde.
Voordien at ik bv. steevast 2 porties yoghurt per dag; met volle goesting en zonder suiker maar sinds ik daar een paar keer goed ziek van ben geweest tijdens de chemokuren en de yoghurt er niet in bleef, kan ik geen yoghurt meer zien. Dat is met veel dingen zo: All Bran flakes, fruitpap, rijstkoeken, broccolisoep, smeerkaas, enz… ik heb er gewoon een afkeer van gekregen. Ik ben dan ook meer en meer terug naar zoet beginnen grijpen. In het begin, kort na de chemo, kon dat niet zoveel kwaad. Ik was al blij dat ik iets kon eten dat me smaakte.

Maar stilaan kan mijn binnenwerkje ‘de boel’ niet meer zo goed verwerken en werd ik dus met een strenge blik en een voorschrift vol pillen naar huis gestuurd.
 
En weten jullie waar ik het eerste aan dacht??? HELP…. Hoe moet het nu met de wafels die ik binnenkort wil gaan eten bij de MAX???? 
De_Vier_Musketiers_Gent 018


En de Gentse Feesten die eraan komen met het oliebollenkraam op de Vrijdagmarkt en de cappuccino’s die ik wil gaan drinken, en… en… en… ja en die lekkere ijsjes die ik zag bij Mizzd op haar blog….
Misschien moet ik maar gaan leven van de liefde… Zucht…

Een fijn weekend allemaal!

affiche2008

07-07-08

Feestje bouwen ...

Een beetje met vertraging Verlegen eindelijk een fotoverslagje van mijn jarige kleindochtertje... Eigenlijk hoeven hier geen woorden bij of toch...

P1110437

(spelen met het geschenk van Hans en Korie)

Van vroeg in de ochtend liep Rune al met haar verjaardagskroon op! Voor een jarige prinses heel belangrijk natuurlijk... Waar ze zich ook maar kon gaan spiegelen stond ze te pronken met haar 'juweel' op haar hoofdje...

IMG_3123

(verjaardagskaartje uit Pittsburgh)

Ze werd overstelpt met aandacht, knuffel langs hier en knuffel langs ginder, kadootjes-te-veel... op een gegeven moment zat ze er helemaal beduusd bij maar toen de taart verscheen kon de pret niet meer op! Niemand hoefde haar te zeggen dat ze haar bordje leeg moest eten. Het was echt smullen hoor...met pretlichtjes in haar ogen.

IMG_2975

Nieuwe schoentjes van opa en oma!

IMG_3027

P1110468

IMG_3044

IMG_3045

P1110467

P1110482

IMG_3087

Surprise, surprise... Een verrassingspakket vanuit Amerika... wat zou daar nou inzitten...?

P1110539

Ooooooooooh wat mooi Dee! THANK YOU VERY MUCH !!!!

P1110557
Hihihi... nieuwe kleertjes daar loop ik oh zo graag mee rond en als ook de broek nog afzakt dan kan de pret niet meer op !

IMG_2940


IMG_2939

Feesten is vermoeiend! Maar oh zo leuk!

IMG_3140

Nog een wandelingetje met opa en dan afscheid nemen...

P1110553

En nu kijken we echt uit naar ons tweede kleinkind! Aftellen maar...

Aan iedereen bedankt voor de lieve wensen voor Rune !

23:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

14-06-08

Geluk ...

Het geluk zit in

jezelf

Waar kan het zich

beter verstoppen

klavertjevier

07:00 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (20) | Tags: geluk |  Facebook

05-06-08

Geluk ...

In de drukte van het dagelijks leven

vergeten we wel eens stil te staan

het zijn de kleine dingen je gegeven

die je helpen  om weer verder te gaan

Barcelona_marc 131

Die kleine dingen in het leven kunnen gewone alledaagse dingen zijn zoals een beetje tijd nemen voor jezelf; een beetje verwennerij; maar ook het kijken en genieten van leuke tafereeltjes zoals dit hier onder....

P1090512

Vandaag is ook een beetje een dag van of vol geluk voor mij. Ik zit al weken te wachten op het resultaat van een onderzoek en eindelijk, EINDELIJK... wou de arts even tijd nemen om het resultaat op zijn computer te bekijken... Het zijn al die kleine 'gelukjes' samen die me gelukkig maken....

 

17:58 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: kleinkind, geluk, even stil staan, rune |  Facebook

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

14-05-08

Zelf gevangen ...

Mooi getalletje hé! Zelf gevangen deze keer... Wie vangt 303030 ? Is nog mooier...

303000bezoekers140508

Dank aan allen die hier komen blijven lezen... want ik krijg niet veel uit mijn pen de laatste tijd.

Er zit nogthans veel in mijn hoofd om te vertellen. Heb de laatste weken al veel, heel veel leuke dingen gedaan en meegemaakt maar er zijn zo van die dingen waarop ik blokkeer.

Zo is er morgen nog een beetje een moeilijke dag en dan nog even afwachten tot de 21ste voor het resultaat  en hopelijk is mijn hoofd dan weer vrij van zorgen.

Geniet van het mooie weer! Zal ik vandaag ook doen !

13:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: rond getalletje, 303000 |  Facebook

13-05-08

Kopbreker...

Hebben jullie dat ook dat je denkt dat als je goed bevriend bent met iemand dat je daarom beter altijd open kaart speelt?

Dat als je het niet eens bent met elkaar dat je dat dan gerust moet kunt zeggen zonder de bedoeling de andere te kwetsen? Vinden jullie dat ook niet eerlijker?

Het is toch niet omdat je van mening verschilt dat je veronderstelt wordt boos te zijn op elkaar? Of denk ik nu fout? Het is toch maar kwestie van ieders mening te respecteren... is het niet? Ook al komt die niet overeen met de jouwe.

En het mag zeker niet zo zijn dat 'omdat je maar een vrouw bent' dat je daarom geen mening mag hebben' ! No way...

Ik wil mijn tijd niet meer verdoen met rond de pot te draaien. Sinds de start van mijn 'second life or wathever...' heb ik me voorgenomen om gewoon recht voor de raap te zijn. Niet  zomaar rechttoe, rechtaan maar op een eerlijke manier ...  (Ik mag eigenlijk niet zeggen dat ik me dat heb voorgenomen: ik ben geleidelijk aan zo geworden...kanker verandert een mens op velerlei manieren). Dan weet de ander  precies wat ik bedoel maar de keerzijde is dat die 'andere' daarvan schrikt; mij zo niet herkent...

Een meningsverschil of eigenlijk liever een verschil van mening mag vriendschap niet in de weg staan! Is het niet?

23-04-08

Ik leef nog :-) ...

en gelukkig maar hé Smile maar ik heb even wat tijd nodig om een paar dingen op een rijtje te zetten. Een paar dompers op de feestvreugde verwerken en dan kom ik wel terug.

Dat wil niet zeggen dat ik het lachen ben verleerd... nee, humor kan een beschadigd mens oppeppen.

Gisteren zat ik in de wachtzaal bij een orthodontiste en in een maandblad vond ik volgende grappige 'verklaringen' van woorden:

  • achteraf: min acht
  • profeet: professor aan tafel
  • vertrouwen: op een afgelegen plaats trouwen
  • minimaal: sober maaltijd
  • Panama: moeder eerst
  • kieskeurig: tand in goede staat
  • minnekozen: West-Vlaams voor neef
  • politicus: zoen van een politieagent
  • eileider: vooraanstaande kip
  • postwezen: kinderen van doodgebeten postbodes
  • super-de-luxe: onbetaalbare benzine
  • toezicht: opletten met gesloten ogen
  • uitdrukking: einde van de constipatie
  • misleider: priester
  • ...... de rest kon ik niet meer opschrijven want ik werd verwacht voor een gesprek Knipoog

Nog een fijne woensdag allemaal! Hier worden er vandaag wafels gebakken... heb er zin in om de dames van EUREKA terug te zien (Eureka is een revalidatieprogramma voor mensen nà kanker...)

12:14 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: humor, eureka, wafels, verwerking |  Facebook

07-04-08

Het leven zoals het is ...

Vandaag ben ik met mijn gedachten bij Kitty... een jonge vrouw van 37 jaar die, zoals velen onder ons lotgenoten, in een mallemolen van onderzoeken is terechtgekomen met als verdict 'borstkanker'... Zij wordt morgen geopereerd en wacht bang af wat er verder nog volgt.
Kitty, ik denk aan jou! Want ik weet dat je het verdomd niet gemakkelijk hebt!

Van hier uit een stevige knuffel meid!

23:56 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (46) | Tags: lotgenote, borstkanker, kitty |  Facebook

31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.