07-07-08

Feestje bouwen ...

Een beetje met vertraging Verlegen eindelijk een fotoverslagje van mijn jarige kleindochtertje... Eigenlijk hoeven hier geen woorden bij of toch...

P1110437

(spelen met het geschenk van Hans en Korie)

Van vroeg in de ochtend liep Rune al met haar verjaardagskroon op! Voor een jarige prinses heel belangrijk natuurlijk... Waar ze zich ook maar kon gaan spiegelen stond ze te pronken met haar 'juweel' op haar hoofdje...

IMG_3123

(verjaardagskaartje uit Pittsburgh)

Ze werd overstelpt met aandacht, knuffel langs hier en knuffel langs ginder, kadootjes-te-veel... op een gegeven moment zat ze er helemaal beduusd bij maar toen de taart verscheen kon de pret niet meer op! Niemand hoefde haar te zeggen dat ze haar bordje leeg moest eten. Het was echt smullen hoor...met pretlichtjes in haar ogen.

IMG_2975

Nieuwe schoentjes van opa en oma!

IMG_3027

P1110468

IMG_3044

IMG_3045

P1110467

P1110482

IMG_3087

Surprise, surprise... Een verrassingspakket vanuit Amerika... wat zou daar nou inzitten...?

P1110539

Ooooooooooh wat mooi Dee! THANK YOU VERY MUCH !!!!

P1110557
Hihihi... nieuwe kleertjes daar loop ik oh zo graag mee rond en als ook de broek nog afzakt dan kan de pret niet meer op !

IMG_2940


IMG_2939

Feesten is vermoeiend! Maar oh zo leuk!

IMG_3140

Nog een wandelingetje met opa en dan afscheid nemen...

P1110553

En nu kijken we echt uit naar ons tweede kleinkind! Aftellen maar...

Aan iedereen bedankt voor de lieve wensen voor Rune !

23:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

14-06-08

Geluk ...

Het geluk zit in

jezelf

Waar kan het zich

beter verstoppen

klavertjevier

07:00 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (20) | Tags: geluk |  Facebook

05-06-08

Geluk ...

In de drukte van het dagelijks leven

vergeten we wel eens stil te staan

het zijn de kleine dingen je gegeven

die je helpen  om weer verder te gaan

Barcelona_marc 131

Die kleine dingen in het leven kunnen gewone alledaagse dingen zijn zoals een beetje tijd nemen voor jezelf; een beetje verwennerij; maar ook het kijken en genieten van leuke tafereeltjes zoals dit hier onder....

P1090512

Vandaag is ook een beetje een dag van of vol geluk voor mij. Ik zit al weken te wachten op het resultaat van een onderzoek en eindelijk, EINDELIJK... wou de arts even tijd nemen om het resultaat op zijn computer te bekijken... Het zijn al die kleine 'gelukjes' samen die me gelukkig maken....

 

17:58 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: kleinkind, geluk, even stil staan, rune |  Facebook

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

14-05-08

Zelf gevangen ...

Mooi getalletje hé! Zelf gevangen deze keer... Wie vangt 303030 ? Is nog mooier...

303000bezoekers140508

Dank aan allen die hier komen blijven lezen... want ik krijg niet veel uit mijn pen de laatste tijd.

Er zit nogthans veel in mijn hoofd om te vertellen. Heb de laatste weken al veel, heel veel leuke dingen gedaan en meegemaakt maar er zijn zo van die dingen waarop ik blokkeer.

Zo is er morgen nog een beetje een moeilijke dag en dan nog even afwachten tot de 21ste voor het resultaat  en hopelijk is mijn hoofd dan weer vrij van zorgen.

Geniet van het mooie weer! Zal ik vandaag ook doen !

13:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: rond getalletje, 303000 |  Facebook

13-05-08

Kopbreker...

Hebben jullie dat ook dat je denkt dat als je goed bevriend bent met iemand dat je daarom beter altijd open kaart speelt?

Dat als je het niet eens bent met elkaar dat je dat dan gerust moet kunt zeggen zonder de bedoeling de andere te kwetsen? Vinden jullie dat ook niet eerlijker?

Het is toch niet omdat je van mening verschilt dat je veronderstelt wordt boos te zijn op elkaar? Of denk ik nu fout? Het is toch maar kwestie van ieders mening te respecteren... is het niet? Ook al komt die niet overeen met de jouwe.

En het mag zeker niet zo zijn dat 'omdat je maar een vrouw bent' dat je daarom geen mening mag hebben' ! No way...

Ik wil mijn tijd niet meer verdoen met rond de pot te draaien. Sinds de start van mijn 'second life or wathever...' heb ik me voorgenomen om gewoon recht voor de raap te zijn. Niet  zomaar rechttoe, rechtaan maar op een eerlijke manier ...  (Ik mag eigenlijk niet zeggen dat ik me dat heb voorgenomen: ik ben geleidelijk aan zo geworden...kanker verandert een mens op velerlei manieren). Dan weet de ander  precies wat ik bedoel maar de keerzijde is dat die 'andere' daarvan schrikt; mij zo niet herkent...

Een meningsverschil of eigenlijk liever een verschil van mening mag vriendschap niet in de weg staan! Is het niet?

23-04-08

Ik leef nog :-) ...

en gelukkig maar hé Smile maar ik heb even wat tijd nodig om een paar dingen op een rijtje te zetten. Een paar dompers op de feestvreugde verwerken en dan kom ik wel terug.

Dat wil niet zeggen dat ik het lachen ben verleerd... nee, humor kan een beschadigd mens oppeppen.

Gisteren zat ik in de wachtzaal bij een orthodontiste en in een maandblad vond ik volgende grappige 'verklaringen' van woorden:

  • achteraf: min acht
  • profeet: professor aan tafel
  • vertrouwen: op een afgelegen plaats trouwen
  • minimaal: sober maaltijd
  • Panama: moeder eerst
  • kieskeurig: tand in goede staat
  • minnekozen: West-Vlaams voor neef
  • politicus: zoen van een politieagent
  • eileider: vooraanstaande kip
  • postwezen: kinderen van doodgebeten postbodes
  • super-de-luxe: onbetaalbare benzine
  • toezicht: opletten met gesloten ogen
  • uitdrukking: einde van de constipatie
  • misleider: priester
  • ...... de rest kon ik niet meer opschrijven want ik werd verwacht voor een gesprek Knipoog

Nog een fijne woensdag allemaal! Hier worden er vandaag wafels gebakken... heb er zin in om de dames van EUREKA terug te zien (Eureka is een revalidatieprogramma voor mensen nà kanker...)

12:14 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: humor, eureka, wafels, verwerking |  Facebook

07-04-08

Het leven zoals het is ...

Vandaag ben ik met mijn gedachten bij Kitty... een jonge vrouw van 37 jaar die, zoals velen onder ons lotgenoten, in een mallemolen van onderzoeken is terechtgekomen met als verdict 'borstkanker'... Zij wordt morgen geopereerd en wacht bang af wat er verder nog volgt.
Kitty, ik denk aan jou! Want ik weet dat je het verdomd niet gemakkelijk hebt!

Van hier uit een stevige knuffel meid!

23:56 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (46) | Tags: lotgenote, borstkanker, kitty |  Facebook

31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.

19-02-08

Het is okay :-) !!!

Verwijzend naar mijn vorig postje  laat ik even weten dat ALLES OKAY is !

Vandaag nieuwe thoraxfoto's laten maken en er was niks te zien op de longen!

Goed hè !

Zeker weten: morgen tracteer ik mezelf op Cava! Olé

22:27 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) | Tags: longfoto s, okay, cava, thorax |  Facebook

16-02-08

Brainstorming ...

'k Heb vorige nacht niet goed geslapen. 'k Slaap het laatste jaar eigenlijk helemaal niet meer door. Komt vooral door die vervelende pijn in armen, handen, schouder, heup...

Ik ben het gewend steeds opnieuw wakker te worden in het midden van de nacht maar vorige nacht was het toch anders. Telkens gingen mijn gedachten weer naar het doktersbezoek van gisteren. Toen ik voor de zoveelste keer wakker werd flitste het door m'n hoofd dat ik het niet bij deze halfslachtige diagnose wou laten. Ik heb liever een ietsje meer zekerheid.

Vannacht dacht ik eerst nog om een vervroegde afspraak te maken met de oncologe maar vanmorgen had ik een beter idee. 'k Heb gebeld naar de radiologe die eind 2005 voor het eerst mijn vermoeden bevestigde... Zij zou me wel raad kunnen geven.

Blijkbaar is het inderdaad zo dat men bij het nemen van longfoto's soms een 'spiegeling' (doorschijning) kunt zien van de tepel op de longen. Er verschijnt dan een rond vlekje op de longen.

Maar... als dit wordt vastgesteld moet er steeds een dubbel-check worden gedaan. Men kleeft dan een loden bolletje op de tepel en zo worden er dan nieuwe radiografieën gemaakt.

Zij wil ook in m'n dossier gaan kijken (tegenwoordig kan dit via de pc omdat alles digitaal is opgeslagen) en zien wat de radioloog op het protocol vermeld heeft.

Maandagavond belt ze me op en dan spreken we af om het onderzoek over te doen. Waarschijnlijk zal het wel okay zijn maar dan hoef ik niet een gans jaar te zitten wachten op meer zekerheid. Dan kan ik dit achter mij laten en verdergaan.

lent2006

Een fijn weekend allemaal!

 

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

25-01-08

Gewoon een mooie tekst ...

DOORLOPEN, MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN

Moed houden,
eenvoudig voortgaan, als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten;
of uitrusten bij een vriend, als die er is.
En, als die er niet is, tòch wachten, dan maar alleen,
wachten tot het weer gaat:
straks, eenvoudig voortgaan.
De weg nemen zoals die komt met zijn vóór en zijn tegen.
Je oog helder als een lamp die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok.

P1020922

P1020920P1020921P1020922P1020924

 

 

 

 

Niet teveel omzien, één enkele keer soms, want de
weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien,  en niet teveel vooruit ook.

P1030171
 

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten - wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels - wie
heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien waar ze grenzen
aan Hem.

IMG_5561

P1040946

23-01-08

Vandaag...

borstkanker-bewustzijns-emoticon-roze-lintje      doktor-emoticon
 

Het was even schrikken vanmorgen bij de echografie van de borsten. De radiologe zat verdomd lang op het scherm te kijken en ik zag haar een ‘gebiedje’ aftekenen… sh*t…  mijn hart sloeg een slag over.

Het zou echter gaan om een cyste in de operatienaad. Niks aan de hand dus… Alhoewel ik die cystes toch niet vertrouw. Heb er jaren problemen mee gehad in mijn rechterborst. "Moesten een ‘beetje’ in de gaten worden gehouden" zei men toen… om de 6 maanden echo en mammo en op een schone dag ontdek ik dan nog zelf dat er wel iets meer aan de hand was… Ik blijf dus op mijn hoede.
bikini-emoticon
 Van de longfoto’s nog geen uitslag.Abdomen zag er goed uit maar het was een ‘kwiet’ van een dokter. Heel snel werkte hij het zaakje af. ‘k Heb nog nooit iemand zo snel een echo weten nemen van lever/nieren/maag/blaas… pfffff… is niet leuk want dat geeft me niet de zekerheid die ik nodig heb. 

Het duurt nu nog 3 weken alvorens ik de complete uitslag heb. Zal wel okay zijn… moet hé!

En lieverds: bedankt om te duimen hé!  duimen-omhoog-emoticon     

  

P1080452
 

Nog iets positiefs vanmorgen: in het UZ Gent hebben ze nu een digitaal toestel om mammografieën te nemen. Wat een luxe zeg... in tegenstelling tot wat vroeger gebeurde: 'het pletten van onze vrouwelijke vormen' gebeurt dit nu met alle zachtheid. Echt wel een groot voordeel.

En dames.... voor diegenen onder u die een mammografie steeds weer uitstellen omdat het geen leuk onderzoek is.... wel jullie hebben nu geen excuus meer hoor. Laat jullie screenen. Doen hoor!

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

18-01-08

Tijd...

Bij het openen van de post vandaag vond ik nog een 'nieuwjaarswens' van een lotgenote. De tekst wil ik met jullie delen... neem de tijd om hem even te lezen en weet dat ik dit jullie allen ook toewens.

Ik wens je geen overmaat van luxe
Ik wens je alleen wat de meeste mensen niet hebben
Ik wens je tijd
Om te genieten en te lachen
Tijd om na te denken
Tijd, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen

Ik wens je tijd
Niet om je te haasten en te runnen
Maar tijd om tevreden te kunnen zijn en om je te  verbazen

Ik wens je tijd
Om naar de sterren te grijpen
Om te groeien en te rijpen
Te hopen en lief  te hebben

Ik wens je tijd voor jezelf
Tijd om elke dag, elk uur, als geluk te ervaren
Ik wens je tijd om te leven in 2008

DSCF1789

Keramiek gemaakt door Beesken

09-01-08

Dagelijkse Sudoku... voeding voor de geest ...

Tijdens een behandeling met chemotherapie voel je letterlijk je geest aftakelen. Het is niet dat de hersenen worden aangetast (chemo gaat blijkbaar niet door het hersenmembraan...) maar het cognitief geheugen wordt aangetast: vergeetachtig, de naam niet op een gezicht kunnen 'plakken', letterlijk alles moeten opschrijven, geen boeken meer kunnen lezen want telkens je start op een bladzijde moet je elke regel tweemaal herlezen, etc...

Ik heb toen 2 dingen wel gedaan: beetje geblogd en elke dag 2 tot 3 Sudoku's opgelost.

Lieve kwam me op een dag een bezoekje brengen en ze had een Sudoku boekje mee. Ik had dat nog niet gedaan - wel al van gehoord en ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn omdat ik er mijn hoofd niet kon bijhouden.

Niets was minder waar. Ik verplichtte mezelf om er enkele dag een paar op te lossen en dat ging steeds vlotter. Op dat moment was dat echt voeding voor mijn geest en Sudoku's zullen altijd 'positief' gelinkt blijven aan de chemoperiode.

Bedankt Lieve dat je mij liet kennismaken met deze verslavende puzzels.

Op het net vond ik een leuke link voor een dagelijks wisselende Sudoku.

Ook effe spelen??

[print version]

Visit http://www.dailysudoku.com/ for more puzzles, solutions, hints, books and other resources.

07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.

04-01-08

Avondje in mineur ...

Een beetje ziek en een beetje aangeslagen...
Heb een bronchitis maar wil daar niet over klagen. Zeker nu niet.

Daarnet opende ik mijn mailbox en vond daar het verschrikkelijke nieuws van een lotgenote, waarmee ik nog (al was het heel kort) Nordic Walking heb gedaan, dat er voor haar geen weg meer terug is.

Enkele jaren geleden kreeg zij borstkanker maar was ondertussen, zoals men zegt, hersteld. Bij haar jaarlijkse controle was alles ok behalve de botscan... Een drietal weken later is het verdict gevallen: metastasen in driekwart van haar rug, de heup, haar been en ook al in het ruggemerg...

De behandeling is moeilijk en de metastasen in het bot doen verdwijnen dat gaat zomaar niet... Het zal voor N. een moeilijke periode worden van pijn, vechten, therapieën,onzekerheid,. Zelf hoopt ze dat het zo traag mogelijk uitbreid en dat ze het kunnen stabiliseren. Vooral voor haar kinderen en haar familie...

Eigenlijk stel ik me hier toch opnieuw vragen bij. In een aantal oncologische centra doet men niet elk jaar een bostscan nà de behandeling tegen borstkanker; soms wordt er enkel bloedafname gedaan, een echo van het abdomen, thorax,mammografie en echografie.  Mocht N. deze keer dus geen botscann hebben gekregen dan had men het nu (nog) niet geweten wat er met haar aan de hand was; hoe erg het met haar is gesteld... Want de bloedwaarden, tumormarkers, echo van abdomen, etc... waren allemaal ok.

Ik vind dit echt wel beangstigend.

Gelukkig wordt N. oncologisch en psychologisch goed omringd...

Ik moet het even laten bezinken maar volgende week neem ik zeker contact op met haar...

Het wordt hier dus een avondje in mineur. Een beetje koortsig maar vooral een beetje veel aangeslagen.

28-12-07

Kankerspook ...

Vanmorgen heeft het kankerspook hier weer toegeslagen... of tenminste de 'geest' van het kankerspook (euh... geest en spook ... is eigenlijk hetzelfde hé).
Vroeg opgestaan, knalroze zwempakske aan en fit und fertig op wacht tot mijn chauffeurke zou afkomen tot plots de telefoon gaat.

Ze was al een hele poos aan 't proberen me te bereiken maar gsm en draadloze telefoon lagen niet waar die moesten liggen...

Ik hoorde alleen van haar dat het niet lukte om te zwemmen maar ze kon verder niks zeggen; ik moest haar sms'je lezen en ik zou het wel begrijpen.

Mijn hart schoot in mijn keel... ze had 'iets' gevoeld in haar oksel; iets wat er heel duidelijk zit en er niet hoort te zitten...
Aan haar linkerkant... de reeds geopereerde kant...

Het is lang, heel lang geleden... maar ik heb geweend... geweend uit angst... en geweend om haar... Ik wist niet dat die angst zo dicht bij de oppervlakte zat... en nu wacht ik vol ongeduld! Ongeduldig en onrustig op het resultaat van het onderzoek vandaag...

Laat toch alles goed zijn... het zou verdomd niet eerlijk zijn...

Update: een pak van mijn hart! Na onderzoek bij een vervangende arts werd er niets verontrustends gevonden. Jullie kunnen niet geloven wat voor een gevoel dat geeft... wat voor een ontlading...

Ik ben zo blij dat ze vandaag ergens terecht kon en dat ze werd gerustgesteld. Blij dat ze de eindejaarsdagen met een positief gevoel mag beleven...

We moeten altijd op onze hoede zijn maar niet panikeren; wel handelen en naar een arts stappen als er onzekerheid is. Is het niets dan is het niets... beter een keertje teveel op controle dan te lang gewacht...

14:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: controle, arts, angst, kanker, borstkanker |  Facebook

27-12-07

Zoete Kerstdag ...

Op Kerstdag is er in Marc's familie een beurtrol om de 'pakjesdag' te organiseren. Eigenlijk is het zo dat oorspronkelijk Marc's ouders de kinderen en kleinkinderen uitnodigden op Kerstdag. Onder de grote tafel werden dan alle kerstgeschenkjes gestapeld en één voor één werden de pakjes geopend. Traditioneel werd er eerst een glaasje schuimwijn gedronken met een 'kerstkoek' (in de vorm van een kerstekindeke...) en daarna waren er belegde broodjes.

Maar ondertussen overleed Marc's vader (in 1993...) en werd er besloten dat het Kerstfeest bij één van de 5 kinderen zou doorgaan. We namen het over van Oma Jeftje.

Uiteraard groeide de familie sindsdien verder aan en als we allemaal samen zijn dan tellen we 37 personen. (sinds gisteren is er eentje bij en dat is K., de vriendin van Hans... zij kwam gisteren over van de US en vervoegt onze familie). Uiteindelijk waren we hier met 30 ... er waren een paar mensen die verhinderd waren.

Sinds ik borstkanker kreeg namen anderen het van me over, maar dit jaar ontkwam ik er niet aan. Eerlijk gezegd had ik er schrik voor; angst voor de drukte, het lawaai en voor de weerslag nadien.

Ik heb dan eerst en vooral met de traditie gebroken om voor iedereen nog eens avondeten te serveren (dat is meestal kaasschotel en verschillende soorten patés met alle mogelijke soorten brood en wijn...).
Ben zo vrij geweest om een paar 'vrouwtjes' te motiveren om op Kerstdag gebak mee te brengen.

Een zoete kerst zou het worden: gebak en koffie en voordien een glas bubbels...

Mensen toch, wat een mooi dessertbuffet kregen we bij elkaar... de ganse tafel vol en de kinderen waren dolenthousiast. Ze konden nemen of vragen zoveel ze wilden en er was voor elk wat wils.

P1080328

Voor een keer moest iedereen maar even zijn lijn vergeten... en blijkbaar is dat goed gelukt want er werd meerdere keren aangeschoven.

P1080334

 P1080336

 P1080337

Zelf ben ik uit het gewoel gebleven en bracht bijna de ganse tijd in de keuken door genietend van de rondlopende kinderen en ons kleinste hummeltje die zich rot amuseerde.

P1080345P1080348P1080351P1080357

 

 

 

 

Oma Jeftje - met haar bijna 92 jaar - zat te glunderen tussen al haar nazaten. Blij dat ze dit nog allemaal kan meebeleven...

P1080356

En gisteren ben ik pas om half 12 uit mijn bed geduikeld... even genoten van het niks doen!

Rune en haar papa en mama wensen jullie ook allemaal een mooi 2008 toe en danken jullie voor de steeds lieve reacties (hetzij op oma Lucretia's blogje of op haar eigen website !!)

Scannen0001

Ik wil hier ook nog eens m'n ventje bedanken voor de vele voorbereidingen  (de woonkamer omvormen en het klaarzetten van de nodige borden en glazen) en de hulp achteraf om nog diezelfde avond alles opnieuw aan de kant te doen. Dikke knuffel Marc... xxx

23-12-07

Rotkanker ...

Vandaag ben ik uit mijn doen. Eigenlijk gisteren ook al...


Heb van een paar mensen vernomen dat het hen eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. En of ik het wil of niet ik word dan ook telkens weer geconfronteerd met de mogelijkheid dat ... ja dat het op een dag ook weer mis kan gaan.

Kanker is een rotziekte mensen... en het is niet altijd zo dat ze wordt overwonnen met chemo of welke kuur dan ook. Soms houdt de kanker zich stil... en onverwacht komt ie weer de kop opsteken. Soms ook niet natuurlijk. Ik probeer daar nog altijd van uit te gaan...


Zo heb ik bijna gans de nacht gedacht aan Elly.
Toen ik begon met opzoekingen op internet over borstkanker kwam ik per toeval op haar blog terecht.
De moed en de levensvreugde en de vechtlust die ik ervoer bij het lezen over haar ziekte gaven mij de moed om verder te gaan op mindere of laat ons maar zeggen de soms ronduit slechte dagen.


Mag ik jullie vragen om haar een virtueel steuntje te geven en haar een bezoekje te brengen op haar blog? Ze kan het best gebruiken.


Zo is er ook Dita. Ook zij is hervallen...Ik weet dat ook zij graag een opkikkertje heeft.


Waarschijnlijk kennen we met z'n allen wel iemand die in deze donkere tijd wel wat extra steun kan gebruiken.
Laat ons dus misschien proberen om er eens extra aandacht aan te besteden.


Voor iedereen die momenteel ziek is hoop ik dat zij toch een beetje kunnen meegenieten van de Kerstsfeer. Samen met iemand die hen lief of dierbaar is.
Aan allen een stevige knuffel!

322

17:44 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kanker, herval, elly, dita, steun |  Facebook

21-12-07

21 december ...

Poeh…21 december… een datum die ik nooit zal vergeten.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat ik onder het mes ging. Borstamputatie … en reconstructie met eigen weefsel (deep flap). De ochtend voordien werd ik opgenomen en moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan (isotopen… voor de sentinelprocedure…).

We waren met z’n drieën. Drie bange vrouwen werden samen in een zaaltje gezet… ons bed was nog niet klaar… we dienden er toch nog niet in te liggen… en daar zaten we dan elk met onze eigen gedachten bezig.
Ik probeerde wat te praten want de stilte kan oorverdovend zijn.
Een van ons zat stilletjes te wenen; een dame van zo rond de 65 jaar… bang en alleen; troosteloos… Haar zoon had haar aangespoord om toch eens een mammografie te laten doen; uit voorzorg. En nu zat ze daar… boos en radeloos. Ze vond dat ze die mammografie nooit had moet laten doen want dan zou ze nu niet in het ziekenhuis zitten…

Twee van ons werd één voor één bij de plastische chirurg geroepen om ons ‘af te tekenen’.  Ze tekende grote dikke stippellijnen met een alcoholstift op m’n rechterborst en op mijn buik.
Zag er goed uit… precies een smilie op mijn buik. Ik probeerde er een grapje over te maken… wat moet je anders…
De volgende dag was andere koek… Vroeg, heel vroeg in de ochtend werd ik opgehaald. Niks zenuwachtig. Had ’s nachts zelfs vrij goed geslapen. Voor mij was de operatie een soort ontlading want ik wachtte al van 4 november. Stel je voor… of liever: onvoorstelbaar!

In de operatiezaal mocht ik nog even bloot op de foto. Goh… dat had ik niet verwacht. Er werden digitale foto’s gemaakt van mijn beide borsten. Ik zei een beetje onnozel: “moet ik lachen ook?” en de ‘fotograaf’ grapte maar een beetje mee. Waarschijnlijk voelde hij aan dat dat voor mij het beste was op dat moment.Uren later – zo’n acht uur later – werd ik wakker. ‘k Had het koud en ‘k had pijn. Er bengelden stille tranen over m’n wangen en plots dacht ik: wat lig ik hier te grienen…ik leef en er wordt voor mij gezorgd… ik dacht opeens aan de mensen in Pakistan die net een aardbeving achter de rug hadden en die in de bijtende kou zaten… Zo probeerde ik m’n eigen miserie een beetje te vergeten en telde ik de uren af tot ik van de intensieve bewaking terug naar m’n ziekenkamer mocht. Het werden lange uren… 

Men zal misschien zeggen 'dat alles is toch al 2 jaar geleden...' maar voor mij lijkt het of het gisteren was. En telkens als ik op de kalender weerom zo'n 'speciale' datum zie verschijnen dan komen de dingen heel helder in mijn geheugen terug...

16-12-07

Waar is mijn kerstgevoel? ...

voorlopig 135Vandaag naar de kerstmarkt in Lokeren geweest met Kim en Rune.
Het gaf mij een dubbel gevoel… 2 jaar geleden liep ik hier ook… met Marc, m’n schoonmama en m'n kinderen… Kim was toen net zwanger en ikke… ja ik zou binnen enkele dagen het ziekenhuis ingaan voor een borstamputatie.
We waren blij en triest tegelijk…
We ‘vierden’ toen Kerstdag een weekje vroeger en we probeerden toch wat van de kerstsfeer op te snuiven.

Thuis stond er geen kerstboom… alleen een tafeltje met wat kerstrozen.

Eigenaardig, toen ik vandaag naar Lokeren reed dacht ik er helemaal niet aan maar toen we de markt opwandelden overviel mij het gevoel welke ik toen had…  

Bizar hoe we bepaalde dingen blijven linken…

Eigenaardig is ook dat ik sindsdien niet meer echt in kerststemming kom – niet meer zoals voorheen -  en ook geen zin heb in Nieuwjaar-vieren.
Sinds die kankerperiode lijkt alles zo artificieel …

Vorige kerst ben ik de drukte ontvlucht en zijn we met ons tweetjes en onze zoon naar de Ardennen getrokken. Stappen in de bossen deed me meer deugd. De frisse boslucht diep in mijn longen laten doordringen beviel me meer dan het beklemmend gevoel dat ik kreeg (en nog krijg) als ik in een grote groep mensen terechtkom.

Ik houd m’n hart al vast want deze Kerst ontkom ik er niet aan… we zullen met z’n 36 zijn. Ik heb schrik dat ik opnieuw dat verstikkend gevoel krijg…  weg wil vluchten uit de massa… schrik dat ik het werk niet overzie…schrik dat ik geen greep krijg op mijn gevoel.
Onlangs had ik dat ook toen ik naar Clouseau ging in het Sportpaleis. Ik had blij moeten zijn daar te mogen zitten maar ik kon niet meegaan in het gevoel ; het gevoel van de massa die – met de handen in de lucht – de liedjes van Koen en Chris meezongen.

Het leek wel of ik mezelf zag zitten daar op de tribune; het leek of ik boven mezelf uit zweefde en geen greep had op mijn gevoel. Ik zou het willen begrijpen waarom ik me zo voel maar dat lukt niet. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.

Maar vandaag heb ik ondanks dat ‘vieze gevoel’ toch bijzonder genoten van het gezelschap van mijn dochter en kleindochtertje. We aten een pannenkoek op de Kerstmarkt; een clown ‘plooide’ een ballon tot een hondje voor Rune en de Kerstman zocht diep in zijn zak naar een laatste snoepje… We gingen de papa van Rune ‘bezoeken’ en kregen daar ‘gebak van de chef ‘ met koffie (om U tegen te zeggen trouwens…. Heeeeeeeeerlijk!). 

Ach... misschien komt dat kerstgevoel wel weer... Ik zie wel! 

voorlopig 113voorlopig 115voorlopig 118voorlopig 120

 

 

 

 

voorlopig 123voorlopig 126voorlopig 125voorlopig 127

 

 




 

voorlopig 130voorlopig 131voorlopig 137voorlopig 143

 

 

 

 

 

voorlopig 150
 

15-12-07

Van bakkers gesproken ...

Het zal lang duren vooraleer ik nog eens een bakkerij binnenstap. Een paar dagen geleden was ik in Torhout. Na een bezoek aan een klante moest ik dringend een noodstop maken voor een bezoek aan het kleinste kamertje (moet ook gebeuren hé...en zeker als je plaspillen neemt...).

Ik kreeg de 'Sonap' in 't zicht en dacht: 'goh, ik combineer het dan met een kopje koffie.

Het was even aanschuiven want meestal is het daar druk in die zaak en ondertussen viel mijn oog op de promoties: ontbijtmaaltijd "1 kop koffie met croissant en 'koffiekoek" naar keuze voor 2,60 €. Nergens stond geafficheerd tot welk uur je dit kunt krijgen en vermits ik nog niet deftig had ontbeten zou dat m'n ontbijtje worden...

'Wat zal het wezen...?' vraagt de dame op een speciaal toontje en ikke: 'doe mij maar de koffie mèt ... voor 2,60 €'.

'Dat kan niet want het is al na tienen...' zegt de 'wat onvriendelijke dame'... 'je kan het wel nog krijgen maar dan kost het meer...'

'Euh... okay... voor mij was dit mijn ontbijt maar dan zal het enkel een koffie worden en eet ik straks wel ergens anders' zeg ik. Dus koffie dan maar en ik betaal ... Tegen dat ik aan tafel zit met die koffie dacht ik 'dat laat ik zo niet'... pffffff... dingen afficheren die eigenlijk niet helemaal kloppen.

Bij het buitengaan kan ik het niet laten om te zeggen: 'mevrouw, misschien is het toch beter op je 'lokpromotie' te vermelden dat dit alleen maar tot 10 uur kan ... maar geen probleem ik geef het wel door aan de betreffende diensten.

Hihihi... je had haar gezicht moeten zien! Ze dacht waarschijnlijk dat ik van een controledienst was... Stout van mij, ik weet het... maar ik kan er niet goed tegen, tegen al die lokkertjes. Ze zegt nog snel dat het op de website vermeld staat maar wat ben ik daar dan mee...

Op naar de volgende klant dus... maar onderweg kom ik een bakkerij tegen en ik kan het niet laten om te stoppen. 'k Had nog zin in een koffiekoek, wegens daarnet...

Even kiezen... ik zie chocoladekoeken liggen... 0,75 €. Ja, doe mij zo maar eentje. Vraagt de juffrouw: 'met extra chocolade of gewoon?' Oh, kan ik kiezen? Ja, er ligt nog eentje bij met extra chocolade.
En nu komt het: 'dat is dan 0,85 € zegt de juffrouw poeslief. 'Euh... waarom 0,85 € als er 0,75 € staat?' 'Ah...' zegt de juffrouw omdat er extra chocolade op is natuurlijk'.

?????????????????????? 'Hoezo?' ... 'Waarom staat dat dan niet vermeld'? 'Het ligt toch in hetzelfde mandje?'.
'Daar is geen plaats voor... de koeken liggen samen en dus vermelden we het niet'

Ik begrijp de logica niet goed en betaal met tegenzin de extra 0,10 Eurocent.

Nu moeten jullie niet denken dat ik gierig ben maar het komt me de strot uit dat we met al die kleine extra's veel meer betalen dan we eigenlijk van plan zijn. We denken dikwijls dat tien Eurocent niet zoveel méér is, maar als we eens goed zouden rekenen dan merken we algauw dat we meer kunnen sparen...

Door de wel zeer lange periode dat ik geen deftig inkomen meer had wegens borstkanker...probeer ik toch wel op m'n centjes te letten.

Vanaf volgende week neem ik dus elke dag een zelfgebakken boterham mee en zal die met veel smaak opeten in mijn autootje. Een kop koffie zal ik nog gaan drinken maar de bakkerijen en zeker die van 'die keten' zal ik in de toekomst links laten liggen.

dubbele-chocoladekoek
Fijn weekend allemaal!

09-12-07

Dolce far niente ...

Donderdagavond 'uitgeblust' thuisgekomen met als gevolg dat er hier gisteren, vrijdag dus, niet veel werd uitgestoken. Een beetje  boodschappen gedaan - het hoogstnodige gehaald - en daarna dolce far niente. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik die 2 recuupdagjes in de week nog echt wel nodig heb.

Toch wel fijn dat ik weer werk. Het geeft mij een boost en stillaan zal die vermoeidheid door de chemo wel minder worden. Het is een soort van vermoeidheid die je niet voelt aankomen. Het overvalt me telkens... precies een klop van de hamer en met de beste wil van de wereld kan ik dan niet meer verder. Als ik dan naar mijn lichaam luister en even een rustpauze inlas, ebt dat dan terug een beetje weg.

Vandaag Rune gaan ophalen - uiteraard al zingend! De autoradio moet niet aan voor haar... laat oma maar zingen Tong uitstekend. Poppemie en poppenwagen kwamen mee. Het oude rotan zeteltje - nog van Kim - werd uitgehaald en Rune's decor om poppenmoedertje te spelen was klaar. Als opa (die even pauzeerde van het schilderen) dan ook nog kwam meespelen kon haar geluk niet op.

voorlopig 067

voorlopig 068

voorlopig 069

voorlopig 071

voorlopig 072

voorlopig 075

Een schat van een kind is het. Altijd goedlachs. Ze vertelt ook de ganse tijd. Het meeste is nog wel onverstaanbaar maar dat komt wel.

Toen opa terug op zijn ladder kroop in de woonkamer om verder te schilderen, stond Rune aan de andere kant van de glazen deur de hele tijd te roepen 'maaaaaaak, maaaaaaak' (= Marc) en toen opa dan ook nog wuifde schaterde ze het uit.

Een fijn weekend allemaal!

 

03-12-07

Werken ...

Inderdaad... ik ben opnieuw gestart met werken. Na 22 maanden met vallen en opstaan - uitzichtloos soms omdat er geen einde leek aan te komen - ben ik terug onder de werkenden.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen mens ben om tussen 4 muren te zitten. Ik moet iets om handen hebben en het liefst nog met mensen in contact komen.


Begin 2003 gaf ik mijn ontslag als vertegenwoordigster - met pijn in mijn hart... maar ik kon toen niet anders - in een branche waarmee ik vergroeid was en waarin ik 'zwom als een visje'.

Ik wist toen uit goede bron dat er geroddeld werd over de reden waarom ik mijn ontslag had ingediend en er kwam mij regelmatig ter ore dat ik 'opgenomen was in de psychiatrie' en dat het niet zou boteren in mijn huishouden, enz... enz... Het werd me op een gegeven moment te gortig en ik ben toen naar de universiteit ('klantendienst' waar ik regelmatig mee in contact kwam) gestapt om me letterlijk te gaan tonen met de melding dat in mijn hoofd alles perfect in orde was... We hebben er daar toen mee gelachen want ik kende de reden van deze roddels...

Na een jaar van 'computeren' thuis, belde een vriend me op met de melding dat hij onmiddellijk iemand nodig had voor een bedrijf in Lier om daar het debiteurenbeheer te doen. Het zou een project worden van 2 maanden, maar algauw werden het 4 maanden en de firma was geïnteresseerd om me daar fulltime aan te nemen als assistente van het management. Na enkele weken was ik ook verantwoordelijk voor personeelszaken, administratie, financiële zaken, enz... Een drukke maar oh zo boeinde job. Een mannenwereld ... maar ik heb nog nergens in een firma zo toffe collega's gehad. Het was ook geen nine-to-five job en juist dat heeft me nu de das omgedaan.

Toen er borstkanker werd vastgesteld op 4 november 2005 bleef ik werken tot de dag voor ik werd geopereerd - 20 december 2005; en geen haar op mijn hoofd dat toen dacht dat ik niet meer terug zou keren. Ik dacht dat ik er na 6 weken wel terug zou staan... Fout gedacht dus! Een paar maanden chemo deden duidelijk hun werk en mijn stille hoop om snel terug aan de slag te gaan verdween als sneeuw voor de zon...

Maanden had ik het er moeilijk mee. Ik realiseerde me dat ik moeilijk terug kon naar Lier; zeker niet voor een voltijdse baan en heel zeker niet voor nog zo lange werkdagen. Maar ook niet voor een deeltijdse job: ik kan maar moeilijk elke dag 3 uur in de wagen gaan zitten om 4 uur te gaan werken... Ontslag indienen wegens medische overmacht was geen optie. Een nieuw koninklijk besluit kwam roet in het eten strooien...


 Roddels

Enfin... het lot heeft anders beslist: ik werd gevraagd door mijn vroegere werkgever om opnieuw voor hem te werken en dat aanbod kon ik moeilijk afslaan. Ik kon perfect de knop omdraaien en opnieuw in mijn oude job stappen zoals vanouds. Ik heb er niet bij stilgestaan wat er in het verleden allemaal werd verteld en ben er dus met volle moed en met volle goesting weer voor gegaan.

Ik doe de job biezonder graag en mijn klanten zijn tevreden dat ik er terug ben voor hen. Er zijn er die mij onthalen met 3 zoenen en met een stralende lach en af en toe vraagt er eentje waar ik toch heb gezeten... Zoals vandaag iemand veelbetekenend vroeg ... en ik heb deze keer geantwoord met een big smile: "nee, nee, dat van 4 jaar geleden van de psychiatrie dat klopt niet maar dat van 2 jaar geleden KANKER ... ja dat klopt wel!"

Eens terug in de wagen dacht ik: wat moet ik hier nu mee? moet ik er om lachen en het relativeren? Ja.... waarschijnlijk wel dus! Want ik weet uit ervaring dat ik sterker ben dan ik ooit dacht! En ach... mensen zeggen wel eens dingen om hun eigen acceptatie te vergroten... hierdoor kunnen anderen in een negatieve spiraal terechtkomen zeker als er meerdere kwaadsprekers zijn want zij versterken elkaar letterlijk van kwaad tot erger.

De vraag is hoe krijg je die nare 'bijklank' van roddels weg hé... Misschien moeten we toch maar met z'n allen zeggen: 'bezint eer je begint'... Nee, roddels.... liever niet hoor!

Zo... dit moest er even uit...

En morgen stap ik terug in mijn autootje en snor ik richting West-Vlaanderen met een fris gemoed. Blij dat ik weer werk...

23:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) | Tags: werken, roddelen, kwaadspreken, kanker |  Facebook

13-11-07

Positieve energie ...

Vandaag was het mijn eerste werkdag 'op de weg'. Laat ons zeggen dat ik in de 'medische branche' zit (ik kan hier niet alles schrijven hé...) en vandaag moest ik naar 'X' in West-Vlaanderen. Laat dat nu toevallig de woonplaats van Talleke zijn. En ja hoor... ik was een half uur te vroeg in de stad (ik ben een meisje dat graag op tijd vertrekt). 'k Dacht laat mij ons Talleke nu maar eens verrassen en een kaartje in haar brievenbus gaan stoppen.

Toen ik voor haar deur parkeerde zag ik dat het licht brandde maar ik durfde niet aan te bellen omdat ik wist dat zij op dat ogenblik pas ging slapen (ja, nachtwerk... dan moet je overdag slapen natuurlijk).

Dus dropte ik heel stilletjes een kaartje met een 'kattenbelletje' in haar brievenbus en stapte gezwind weer in mijn wagen. Toen ik me half omdraaide om m'n gordel aan te doen zag ik beweging aan haar deur. (ze dacht dat ze de postbode had gehoord, bleek achteraf...)

Ik zwaaide m'n deur terug open en zei: 'hallo daar'... Je had haar snoet moeten zien. Ze was direct klaarwakker. Neen, tijd voor koffie had ik niet maar wel voor een stevige knuffel en een korte babbel.

Héhé, nu zou zij zeker lekker slapen en ik zou zeker een goede werkdag hebben. Positieve energie weet je wel! Sommige mensen hebben dat gewoon; die geven je een blij gevoel. Talleke gaf me vandaag een straal van positieve energie.

Het werd inderdaad een heel fijne werkdag! Het weerzien en het enthousiasme van m'n 'oude' klanten doet deugd.

Moe en tevreden kruip ik nu in mijn bedje. Morgen en donderdag heb ik een 'rustdag' en vrijdag vind je mij opnieuw ergens te lande.

Wat wel in mijn hoofd blijft hangen vandaag is het volgende: ik vernam dat één van mijn vroegere klanten borstkanker heeft met uitzaaiingen in het bot. Een vrouw van begin 40... Het heeft me diep geraakt. Steeds weer - bijna dagelijks - verneem ik gelijkaardig 'nieuws'.

04-11-07

4 november ...

Vanmorgen kreeg ik een Hallmark e-card in mijn postbus. Het kwam van Kim, Vincent en Runeke...

Op het eerste moment dacht ik dat het was omdat we sinds gisteren terug thuis zijn... we hadden een kleine week vakantie in Italië.  Ik dacht dat het een 'welkom'-kaartje was.

Toen ik het opende was ik ontroerd... het volgende stond daar geschreven:

Kim4novemberBK

Ja, 4 november... eerlijk gezegd had ik er deze morgen niet echt aan gedacht. Dat vind ik op zich al een goed teken...

4 november 2005 ... ik had een afspraak bij de radiologe. Ik had het voorgevoel dat het niet allemaal ok was. Al van 16 oktober - ik was toen in Barcelona met een vriendin en mijn zus - voelde ik die harde knobbel in mijn rechterborst.
Op 26 oktober (ik was met Kim in het ziekenhuis) wou ik een afspraak maken in de borstkliniek van het UZ Gent maar daar kreeg ik een 'snauw' van een verpleegster 'als het voor een cyste is moet je wachten tot in januari om een afspraak te krijgen...' Ik was verbolgen maar slikte mijn woorden in en zei alleen maar: geen probleem, als ik nu geen afspraak kan krijgen voor een mammografie dan ga ik wel naar de huisarts en maak via hem een afspraak bij de radiologe.

Goh... wat ben ik blij dat ik me toen niet laten afwimpelen heb; wat ben ik blij dat ik toen niet heb gedacht: het zal wel niks zijn...

En zo kwam het dat ik op 4 november een mammografie en een echo liet nemen. Het zag er al meteen niet goed uit...

Toen ik in de wachtzaal - bibberend en mijn tranen verbijtend - zat te wachten op het uitgetypte protocol (brief voor de huisarts) kreeg ik plots een sms van mijn zus. Ze dacht dat ik nog in Rome zat (van 29 okt - 3 nov was ik daar met onze 'Italiëvrienden')... Toen ik die sms kreeg (ik zal het nooit vergeten) kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik ben opgestaan van mijn stoel - de dame naast mij begreep niet goed wat er gebeurde... - en ik ben gaan ijsberen in de lange gang die naar de wachtzaal leidt. De minuten leken eeuwig te duren; ik wou daar zo snel mogelijk weg...

Tussen 4 november 2005 en vandaag 4 november 2007 is er heel wat gebeurd. Nare dingen maar ook zeer mooie momenten.

Het zijn vooral de mooie dingen die ik me wil herinneren. Zo vernam ik op 14 november 2005 dat Kim zwanger was... het jubelde in mij en tegerlijkertijd voelde ik me intriest. Kim die zo verlangd had om zwanger te worden zou eindelijk mama worden... daar heb ik me aan vastgeklampt... daar keek ik naar uit.

Ondertussen werd ik oma van Rune, een zalig kind en is voor mij de meeste narigheid voorbij.

En...tatarataaa... morgen begin ik opnieuw te werken! Zalig gevoel... niks zenuwachtig...
Ik zal het rustig aan proberen te doen: 3 dagen per week moet lukken.
Niet meer in Lier... daar heb ik jammergenoeg moeten van afzien (toch wel met pijn in mijn hart want ik deed de job bijzonder graag en had supertoffe collega's). Maar in het leven moet je keuzes maken en ik had de kans om terug bij mijn vroegere werkgever te beginnen en die kans heb ik met beide handen gegrepen.

S0861

Deze tegel hangt bij mij thuis. Ik kocht hem dit jaar in Santiago De Compostela...