19-02-08

Het is okay :-) !!!

Verwijzend naar mijn vorig postje  laat ik even weten dat ALLES OKAY is !

Vandaag nieuwe thoraxfoto's laten maken en er was niks te zien op de longen!

Goed hè !

Zeker weten: morgen tracteer ik mezelf op Cava! Olé

22:27 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) | Tags: longfoto s, okay, cava, thorax |  Facebook

16-02-08

Brainstorming ...

'k Heb vorige nacht niet goed geslapen. 'k Slaap het laatste jaar eigenlijk helemaal niet meer door. Komt vooral door die vervelende pijn in armen, handen, schouder, heup...

Ik ben het gewend steeds opnieuw wakker te worden in het midden van de nacht maar vorige nacht was het toch anders. Telkens gingen mijn gedachten weer naar het doktersbezoek van gisteren. Toen ik voor de zoveelste keer wakker werd flitste het door m'n hoofd dat ik het niet bij deze halfslachtige diagnose wou laten. Ik heb liever een ietsje meer zekerheid.

Vannacht dacht ik eerst nog om een vervroegde afspraak te maken met de oncologe maar vanmorgen had ik een beter idee. 'k Heb gebeld naar de radiologe die eind 2005 voor het eerst mijn vermoeden bevestigde... Zij zou me wel raad kunnen geven.

Blijkbaar is het inderdaad zo dat men bij het nemen van longfoto's soms een 'spiegeling' (doorschijning) kunt zien van de tepel op de longen. Er verschijnt dan een rond vlekje op de longen.

Maar... als dit wordt vastgesteld moet er steeds een dubbel-check worden gedaan. Men kleeft dan een loden bolletje op de tepel en zo worden er dan nieuwe radiografieën gemaakt.

Zij wil ook in m'n dossier gaan kijken (tegenwoordig kan dit via de pc omdat alles digitaal is opgeslagen) en zien wat de radioloog op het protocol vermeld heeft.

Maandagavond belt ze me op en dan spreken we af om het onderzoek over te doen. Waarschijnlijk zal het wel okay zijn maar dan hoef ik niet een gans jaar te zitten wachten op meer zekerheid. Dan kan ik dit achter mij laten en verdergaan.

lent2006

Een fijn weekend allemaal!

 

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

25-01-08

Gewoon een mooie tekst ...

DOORLOPEN, MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN

Moed houden,
eenvoudig voortgaan, als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten;
of uitrusten bij een vriend, als die er is.
En, als die er niet is, tòch wachten, dan maar alleen,
wachten tot het weer gaat:
straks, eenvoudig voortgaan.
De weg nemen zoals die komt met zijn vóór en zijn tegen.
Je oog helder als een lamp die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok.

P1020922

P1020920P1020921P1020922P1020924

 

 

 

 

Niet teveel omzien, één enkele keer soms, want de
weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien,  en niet teveel vooruit ook.

P1030171
 

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten - wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels - wie
heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien waar ze grenzen
aan Hem.

IMG_5561

P1040946

23-01-08

Vandaag...

borstkanker-bewustzijns-emoticon-roze-lintje      doktor-emoticon
 

Het was even schrikken vanmorgen bij de echografie van de borsten. De radiologe zat verdomd lang op het scherm te kijken en ik zag haar een ‘gebiedje’ aftekenen… sh*t…  mijn hart sloeg een slag over.

Het zou echter gaan om een cyste in de operatienaad. Niks aan de hand dus… Alhoewel ik die cystes toch niet vertrouw. Heb er jaren problemen mee gehad in mijn rechterborst. "Moesten een ‘beetje’ in de gaten worden gehouden" zei men toen… om de 6 maanden echo en mammo en op een schone dag ontdek ik dan nog zelf dat er wel iets meer aan de hand was… Ik blijf dus op mijn hoede.
bikini-emoticon
 Van de longfoto’s nog geen uitslag.Abdomen zag er goed uit maar het was een ‘kwiet’ van een dokter. Heel snel werkte hij het zaakje af. ‘k Heb nog nooit iemand zo snel een echo weten nemen van lever/nieren/maag/blaas… pfffff… is niet leuk want dat geeft me niet de zekerheid die ik nodig heb. 

Het duurt nu nog 3 weken alvorens ik de complete uitslag heb. Zal wel okay zijn… moet hé!

En lieverds: bedankt om te duimen hé!  duimen-omhoog-emoticon     

  

P1080452
 

Nog iets positiefs vanmorgen: in het UZ Gent hebben ze nu een digitaal toestel om mammografieën te nemen. Wat een luxe zeg... in tegenstelling tot wat vroeger gebeurde: 'het pletten van onze vrouwelijke vormen' gebeurt dit nu met alle zachtheid. Echt wel een groot voordeel.

En dames.... voor diegenen onder u die een mammografie steeds weer uitstellen omdat het geen leuk onderzoek is.... wel jullie hebben nu geen excuus meer hoor. Laat jullie screenen. Doen hoor!

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

18-01-08

Tijd...

Bij het openen van de post vandaag vond ik nog een 'nieuwjaarswens' van een lotgenote. De tekst wil ik met jullie delen... neem de tijd om hem even te lezen en weet dat ik dit jullie allen ook toewens.

Ik wens je geen overmaat van luxe
Ik wens je alleen wat de meeste mensen niet hebben
Ik wens je tijd
Om te genieten en te lachen
Tijd om na te denken
Tijd, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen

Ik wens je tijd
Niet om je te haasten en te runnen
Maar tijd om tevreden te kunnen zijn en om je te  verbazen

Ik wens je tijd
Om naar de sterren te grijpen
Om te groeien en te rijpen
Te hopen en lief  te hebben

Ik wens je tijd voor jezelf
Tijd om elke dag, elk uur, als geluk te ervaren
Ik wens je tijd om te leven in 2008

DSCF1789

Keramiek gemaakt door Beesken

09-01-08

Dagelijkse Sudoku... voeding voor de geest ...

Tijdens een behandeling met chemotherapie voel je letterlijk je geest aftakelen. Het is niet dat de hersenen worden aangetast (chemo gaat blijkbaar niet door het hersenmembraan...) maar het cognitief geheugen wordt aangetast: vergeetachtig, de naam niet op een gezicht kunnen 'plakken', letterlijk alles moeten opschrijven, geen boeken meer kunnen lezen want telkens je start op een bladzijde moet je elke regel tweemaal herlezen, etc...

Ik heb toen 2 dingen wel gedaan: beetje geblogd en elke dag 2 tot 3 Sudoku's opgelost.

Lieve kwam me op een dag een bezoekje brengen en ze had een Sudoku boekje mee. Ik had dat nog niet gedaan - wel al van gehoord en ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn omdat ik er mijn hoofd niet kon bijhouden.

Niets was minder waar. Ik verplichtte mezelf om er enkele dag een paar op te lossen en dat ging steeds vlotter. Op dat moment was dat echt voeding voor mijn geest en Sudoku's zullen altijd 'positief' gelinkt blijven aan de chemoperiode.

Bedankt Lieve dat je mij liet kennismaken met deze verslavende puzzels.

Op het net vond ik een leuke link voor een dagelijks wisselende Sudoku.

Ook effe spelen??

[print version]

Visit http://www.dailysudoku.com/ for more puzzles, solutions, hints, books and other resources.

07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.

04-01-08

Avondje in mineur ...

Een beetje ziek en een beetje aangeslagen...
Heb een bronchitis maar wil daar niet over klagen. Zeker nu niet.

Daarnet opende ik mijn mailbox en vond daar het verschrikkelijke nieuws van een lotgenote, waarmee ik nog (al was het heel kort) Nordic Walking heb gedaan, dat er voor haar geen weg meer terug is.

Enkele jaren geleden kreeg zij borstkanker maar was ondertussen, zoals men zegt, hersteld. Bij haar jaarlijkse controle was alles ok behalve de botscan... Een drietal weken later is het verdict gevallen: metastasen in driekwart van haar rug, de heup, haar been en ook al in het ruggemerg...

De behandeling is moeilijk en de metastasen in het bot doen verdwijnen dat gaat zomaar niet... Het zal voor N. een moeilijke periode worden van pijn, vechten, therapieën,onzekerheid,. Zelf hoopt ze dat het zo traag mogelijk uitbreid en dat ze het kunnen stabiliseren. Vooral voor haar kinderen en haar familie...

Eigenlijk stel ik me hier toch opnieuw vragen bij. In een aantal oncologische centra doet men niet elk jaar een bostscan nà de behandeling tegen borstkanker; soms wordt er enkel bloedafname gedaan, een echo van het abdomen, thorax,mammografie en echografie.  Mocht N. deze keer dus geen botscann hebben gekregen dan had men het nu (nog) niet geweten wat er met haar aan de hand was; hoe erg het met haar is gesteld... Want de bloedwaarden, tumormarkers, echo van abdomen, etc... waren allemaal ok.

Ik vind dit echt wel beangstigend.

Gelukkig wordt N. oncologisch en psychologisch goed omringd...

Ik moet het even laten bezinken maar volgende week neem ik zeker contact op met haar...

Het wordt hier dus een avondje in mineur. Een beetje koortsig maar vooral een beetje veel aangeslagen.

28-12-07

Kankerspook ...

Vanmorgen heeft het kankerspook hier weer toegeslagen... of tenminste de 'geest' van het kankerspook (euh... geest en spook ... is eigenlijk hetzelfde hé).
Vroeg opgestaan, knalroze zwempakske aan en fit und fertig op wacht tot mijn chauffeurke zou afkomen tot plots de telefoon gaat.

Ze was al een hele poos aan 't proberen me te bereiken maar gsm en draadloze telefoon lagen niet waar die moesten liggen...

Ik hoorde alleen van haar dat het niet lukte om te zwemmen maar ze kon verder niks zeggen; ik moest haar sms'je lezen en ik zou het wel begrijpen.

Mijn hart schoot in mijn keel... ze had 'iets' gevoeld in haar oksel; iets wat er heel duidelijk zit en er niet hoort te zitten...
Aan haar linkerkant... de reeds geopereerde kant...

Het is lang, heel lang geleden... maar ik heb geweend... geweend uit angst... en geweend om haar... Ik wist niet dat die angst zo dicht bij de oppervlakte zat... en nu wacht ik vol ongeduld! Ongeduldig en onrustig op het resultaat van het onderzoek vandaag...

Laat toch alles goed zijn... het zou verdomd niet eerlijk zijn...

Update: een pak van mijn hart! Na onderzoek bij een vervangende arts werd er niets verontrustends gevonden. Jullie kunnen niet geloven wat voor een gevoel dat geeft... wat voor een ontlading...

Ik ben zo blij dat ze vandaag ergens terecht kon en dat ze werd gerustgesteld. Blij dat ze de eindejaarsdagen met een positief gevoel mag beleven...

We moeten altijd op onze hoede zijn maar niet panikeren; wel handelen en naar een arts stappen als er onzekerheid is. Is het niets dan is het niets... beter een keertje teveel op controle dan te lang gewacht...

14:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: controle, arts, angst, kanker, borstkanker |  Facebook

27-12-07

Zoete Kerstdag ...

Op Kerstdag is er in Marc's familie een beurtrol om de 'pakjesdag' te organiseren. Eigenlijk is het zo dat oorspronkelijk Marc's ouders de kinderen en kleinkinderen uitnodigden op Kerstdag. Onder de grote tafel werden dan alle kerstgeschenkjes gestapeld en één voor één werden de pakjes geopend. Traditioneel werd er eerst een glaasje schuimwijn gedronken met een 'kerstkoek' (in de vorm van een kerstekindeke...) en daarna waren er belegde broodjes.

Maar ondertussen overleed Marc's vader (in 1993...) en werd er besloten dat het Kerstfeest bij één van de 5 kinderen zou doorgaan. We namen het over van Oma Jeftje.

Uiteraard groeide de familie sindsdien verder aan en als we allemaal samen zijn dan tellen we 37 personen. (sinds gisteren is er eentje bij en dat is K., de vriendin van Hans... zij kwam gisteren over van de US en vervoegt onze familie). Uiteindelijk waren we hier met 30 ... er waren een paar mensen die verhinderd waren.

Sinds ik borstkanker kreeg namen anderen het van me over, maar dit jaar ontkwam ik er niet aan. Eerlijk gezegd had ik er schrik voor; angst voor de drukte, het lawaai en voor de weerslag nadien.

Ik heb dan eerst en vooral met de traditie gebroken om voor iedereen nog eens avondeten te serveren (dat is meestal kaasschotel en verschillende soorten patés met alle mogelijke soorten brood en wijn...).
Ben zo vrij geweest om een paar 'vrouwtjes' te motiveren om op Kerstdag gebak mee te brengen.

Een zoete kerst zou het worden: gebak en koffie en voordien een glas bubbels...

Mensen toch, wat een mooi dessertbuffet kregen we bij elkaar... de ganse tafel vol en de kinderen waren dolenthousiast. Ze konden nemen of vragen zoveel ze wilden en er was voor elk wat wils.

P1080328

Voor een keer moest iedereen maar even zijn lijn vergeten... en blijkbaar is dat goed gelukt want er werd meerdere keren aangeschoven.

P1080334

 P1080336

 P1080337

Zelf ben ik uit het gewoel gebleven en bracht bijna de ganse tijd in de keuken door genietend van de rondlopende kinderen en ons kleinste hummeltje die zich rot amuseerde.

P1080345P1080348P1080351P1080357

 

 

 

 

Oma Jeftje - met haar bijna 92 jaar - zat te glunderen tussen al haar nazaten. Blij dat ze dit nog allemaal kan meebeleven...

P1080356

En gisteren ben ik pas om half 12 uit mijn bed geduikeld... even genoten van het niks doen!

Rune en haar papa en mama wensen jullie ook allemaal een mooi 2008 toe en danken jullie voor de steeds lieve reacties (hetzij op oma Lucretia's blogje of op haar eigen website !!)

Scannen0001

Ik wil hier ook nog eens m'n ventje bedanken voor de vele voorbereidingen  (de woonkamer omvormen en het klaarzetten van de nodige borden en glazen) en de hulp achteraf om nog diezelfde avond alles opnieuw aan de kant te doen. Dikke knuffel Marc... xxx

23-12-07

Rotkanker ...

Vandaag ben ik uit mijn doen. Eigenlijk gisteren ook al...


Heb van een paar mensen vernomen dat het hen eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. En of ik het wil of niet ik word dan ook telkens weer geconfronteerd met de mogelijkheid dat ... ja dat het op een dag ook weer mis kan gaan.

Kanker is een rotziekte mensen... en het is niet altijd zo dat ze wordt overwonnen met chemo of welke kuur dan ook. Soms houdt de kanker zich stil... en onverwacht komt ie weer de kop opsteken. Soms ook niet natuurlijk. Ik probeer daar nog altijd van uit te gaan...


Zo heb ik bijna gans de nacht gedacht aan Elly.
Toen ik begon met opzoekingen op internet over borstkanker kwam ik per toeval op haar blog terecht.
De moed en de levensvreugde en de vechtlust die ik ervoer bij het lezen over haar ziekte gaven mij de moed om verder te gaan op mindere of laat ons maar zeggen de soms ronduit slechte dagen.


Mag ik jullie vragen om haar een virtueel steuntje te geven en haar een bezoekje te brengen op haar blog? Ze kan het best gebruiken.


Zo is er ook Dita. Ook zij is hervallen...Ik weet dat ook zij graag een opkikkertje heeft.


Waarschijnlijk kennen we met z'n allen wel iemand die in deze donkere tijd wel wat extra steun kan gebruiken.
Laat ons dus misschien proberen om er eens extra aandacht aan te besteden.


Voor iedereen die momenteel ziek is hoop ik dat zij toch een beetje kunnen meegenieten van de Kerstsfeer. Samen met iemand die hen lief of dierbaar is.
Aan allen een stevige knuffel!

322

17:44 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kanker, herval, elly, dita, steun |  Facebook

21-12-07

21 december ...

Poeh…21 december… een datum die ik nooit zal vergeten.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat ik onder het mes ging. Borstamputatie … en reconstructie met eigen weefsel (deep flap). De ochtend voordien werd ik opgenomen en moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan (isotopen… voor de sentinelprocedure…).

We waren met z’n drieën. Drie bange vrouwen werden samen in een zaaltje gezet… ons bed was nog niet klaar… we dienden er toch nog niet in te liggen… en daar zaten we dan elk met onze eigen gedachten bezig.
Ik probeerde wat te praten want de stilte kan oorverdovend zijn.
Een van ons zat stilletjes te wenen; een dame van zo rond de 65 jaar… bang en alleen; troosteloos… Haar zoon had haar aangespoord om toch eens een mammografie te laten doen; uit voorzorg. En nu zat ze daar… boos en radeloos. Ze vond dat ze die mammografie nooit had moet laten doen want dan zou ze nu niet in het ziekenhuis zitten…

Twee van ons werd één voor één bij de plastische chirurg geroepen om ons ‘af te tekenen’.  Ze tekende grote dikke stippellijnen met een alcoholstift op m’n rechterborst en op mijn buik.
Zag er goed uit… precies een smilie op mijn buik. Ik probeerde er een grapje over te maken… wat moet je anders…
De volgende dag was andere koek… Vroeg, heel vroeg in de ochtend werd ik opgehaald. Niks zenuwachtig. Had ’s nachts zelfs vrij goed geslapen. Voor mij was de operatie een soort ontlading want ik wachtte al van 4 november. Stel je voor… of liever: onvoorstelbaar!

In de operatiezaal mocht ik nog even bloot op de foto. Goh… dat had ik niet verwacht. Er werden digitale foto’s gemaakt van mijn beide borsten. Ik zei een beetje onnozel: “moet ik lachen ook?” en de ‘fotograaf’ grapte maar een beetje mee. Waarschijnlijk voelde hij aan dat dat voor mij het beste was op dat moment.Uren later – zo’n acht uur later – werd ik wakker. ‘k Had het koud en ‘k had pijn. Er bengelden stille tranen over m’n wangen en plots dacht ik: wat lig ik hier te grienen…ik leef en er wordt voor mij gezorgd… ik dacht opeens aan de mensen in Pakistan die net een aardbeving achter de rug hadden en die in de bijtende kou zaten… Zo probeerde ik m’n eigen miserie een beetje te vergeten en telde ik de uren af tot ik van de intensieve bewaking terug naar m’n ziekenkamer mocht. Het werden lange uren… 

Men zal misschien zeggen 'dat alles is toch al 2 jaar geleden...' maar voor mij lijkt het of het gisteren was. En telkens als ik op de kalender weerom zo'n 'speciale' datum zie verschijnen dan komen de dingen heel helder in mijn geheugen terug...

16-12-07

Waar is mijn kerstgevoel? ...

voorlopig 135Vandaag naar de kerstmarkt in Lokeren geweest met Kim en Rune.
Het gaf mij een dubbel gevoel… 2 jaar geleden liep ik hier ook… met Marc, m’n schoonmama en m'n kinderen… Kim was toen net zwanger en ikke… ja ik zou binnen enkele dagen het ziekenhuis ingaan voor een borstamputatie.
We waren blij en triest tegelijk…
We ‘vierden’ toen Kerstdag een weekje vroeger en we probeerden toch wat van de kerstsfeer op te snuiven.

Thuis stond er geen kerstboom… alleen een tafeltje met wat kerstrozen.

Eigenaardig, toen ik vandaag naar Lokeren reed dacht ik er helemaal niet aan maar toen we de markt opwandelden overviel mij het gevoel welke ik toen had…  

Bizar hoe we bepaalde dingen blijven linken…

Eigenaardig is ook dat ik sindsdien niet meer echt in kerststemming kom – niet meer zoals voorheen -  en ook geen zin heb in Nieuwjaar-vieren.
Sinds die kankerperiode lijkt alles zo artificieel …

Vorige kerst ben ik de drukte ontvlucht en zijn we met ons tweetjes en onze zoon naar de Ardennen getrokken. Stappen in de bossen deed me meer deugd. De frisse boslucht diep in mijn longen laten doordringen beviel me meer dan het beklemmend gevoel dat ik kreeg (en nog krijg) als ik in een grote groep mensen terechtkom.

Ik houd m’n hart al vast want deze Kerst ontkom ik er niet aan… we zullen met z’n 36 zijn. Ik heb schrik dat ik opnieuw dat verstikkend gevoel krijg…  weg wil vluchten uit de massa… schrik dat ik het werk niet overzie…schrik dat ik geen greep krijg op mijn gevoel.
Onlangs had ik dat ook toen ik naar Clouseau ging in het Sportpaleis. Ik had blij moeten zijn daar te mogen zitten maar ik kon niet meegaan in het gevoel ; het gevoel van de massa die – met de handen in de lucht – de liedjes van Koen en Chris meezongen.

Het leek wel of ik mezelf zag zitten daar op de tribune; het leek of ik boven mezelf uit zweefde en geen greep had op mijn gevoel. Ik zou het willen begrijpen waarom ik me zo voel maar dat lukt niet. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.

Maar vandaag heb ik ondanks dat ‘vieze gevoel’ toch bijzonder genoten van het gezelschap van mijn dochter en kleindochtertje. We aten een pannenkoek op de Kerstmarkt; een clown ‘plooide’ een ballon tot een hondje voor Rune en de Kerstman zocht diep in zijn zak naar een laatste snoepje… We gingen de papa van Rune ‘bezoeken’ en kregen daar ‘gebak van de chef ‘ met koffie (om U tegen te zeggen trouwens…. Heeeeeeeeerlijk!). 

Ach... misschien komt dat kerstgevoel wel weer... Ik zie wel! 

voorlopig 113voorlopig 115voorlopig 118voorlopig 120

 

 

 

 

voorlopig 123voorlopig 126voorlopig 125voorlopig 127

 

 




 

voorlopig 130voorlopig 131voorlopig 137voorlopig 143

 

 

 

 

 

voorlopig 150
 

15-12-07

Van bakkers gesproken ...

Het zal lang duren vooraleer ik nog eens een bakkerij binnenstap. Een paar dagen geleden was ik in Torhout. Na een bezoek aan een klante moest ik dringend een noodstop maken voor een bezoek aan het kleinste kamertje (moet ook gebeuren hé...en zeker als je plaspillen neemt...).

Ik kreeg de 'Sonap' in 't zicht en dacht: 'goh, ik combineer het dan met een kopje koffie.

Het was even aanschuiven want meestal is het daar druk in die zaak en ondertussen viel mijn oog op de promoties: ontbijtmaaltijd "1 kop koffie met croissant en 'koffiekoek" naar keuze voor 2,60 €. Nergens stond geafficheerd tot welk uur je dit kunt krijgen en vermits ik nog niet deftig had ontbeten zou dat m'n ontbijtje worden...

'Wat zal het wezen...?' vraagt de dame op een speciaal toontje en ikke: 'doe mij maar de koffie mèt ... voor 2,60 €'.

'Dat kan niet want het is al na tienen...' zegt de 'wat onvriendelijke dame'... 'je kan het wel nog krijgen maar dan kost het meer...'

'Euh... okay... voor mij was dit mijn ontbijt maar dan zal het enkel een koffie worden en eet ik straks wel ergens anders' zeg ik. Dus koffie dan maar en ik betaal ... Tegen dat ik aan tafel zit met die koffie dacht ik 'dat laat ik zo niet'... pffffff... dingen afficheren die eigenlijk niet helemaal kloppen.

Bij het buitengaan kan ik het niet laten om te zeggen: 'mevrouw, misschien is het toch beter op je 'lokpromotie' te vermelden dat dit alleen maar tot 10 uur kan ... maar geen probleem ik geef het wel door aan de betreffende diensten.

Hihihi... je had haar gezicht moeten zien! Ze dacht waarschijnlijk dat ik van een controledienst was... Stout van mij, ik weet het... maar ik kan er niet goed tegen, tegen al die lokkertjes. Ze zegt nog snel dat het op de website vermeld staat maar wat ben ik daar dan mee...

Op naar de volgende klant dus... maar onderweg kom ik een bakkerij tegen en ik kan het niet laten om te stoppen. 'k Had nog zin in een koffiekoek, wegens daarnet...

Even kiezen... ik zie chocoladekoeken liggen... 0,75 €. Ja, doe mij zo maar eentje. Vraagt de juffrouw: 'met extra chocolade of gewoon?' Oh, kan ik kiezen? Ja, er ligt nog eentje bij met extra chocolade.
En nu komt het: 'dat is dan 0,85 € zegt de juffrouw poeslief. 'Euh... waarom 0,85 € als er 0,75 € staat?' 'Ah...' zegt de juffrouw omdat er extra chocolade op is natuurlijk'.

?????????????????????? 'Hoezo?' ... 'Waarom staat dat dan niet vermeld'? 'Het ligt toch in hetzelfde mandje?'.
'Daar is geen plaats voor... de koeken liggen samen en dus vermelden we het niet'

Ik begrijp de logica niet goed en betaal met tegenzin de extra 0,10 Eurocent.

Nu moeten jullie niet denken dat ik gierig ben maar het komt me de strot uit dat we met al die kleine extra's veel meer betalen dan we eigenlijk van plan zijn. We denken dikwijls dat tien Eurocent niet zoveel méér is, maar als we eens goed zouden rekenen dan merken we algauw dat we meer kunnen sparen...

Door de wel zeer lange periode dat ik geen deftig inkomen meer had wegens borstkanker...probeer ik toch wel op m'n centjes te letten.

Vanaf volgende week neem ik dus elke dag een zelfgebakken boterham mee en zal die met veel smaak opeten in mijn autootje. Een kop koffie zal ik nog gaan drinken maar de bakkerijen en zeker die van 'die keten' zal ik in de toekomst links laten liggen.

dubbele-chocoladekoek
Fijn weekend allemaal!

09-12-07

Dolce far niente ...

Donderdagavond 'uitgeblust' thuisgekomen met als gevolg dat er hier gisteren, vrijdag dus, niet veel werd uitgestoken. Een beetje  boodschappen gedaan - het hoogstnodige gehaald - en daarna dolce far niente. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik die 2 recuupdagjes in de week nog echt wel nodig heb.

Toch wel fijn dat ik weer werk. Het geeft mij een boost en stillaan zal die vermoeidheid door de chemo wel minder worden. Het is een soort van vermoeidheid die je niet voelt aankomen. Het overvalt me telkens... precies een klop van de hamer en met de beste wil van de wereld kan ik dan niet meer verder. Als ik dan naar mijn lichaam luister en even een rustpauze inlas, ebt dat dan terug een beetje weg.

Vandaag Rune gaan ophalen - uiteraard al zingend! De autoradio moet niet aan voor haar... laat oma maar zingen Tong uitstekend. Poppemie en poppenwagen kwamen mee. Het oude rotan zeteltje - nog van Kim - werd uitgehaald en Rune's decor om poppenmoedertje te spelen was klaar. Als opa (die even pauzeerde van het schilderen) dan ook nog kwam meespelen kon haar geluk niet op.

voorlopig 067

voorlopig 068

voorlopig 069

voorlopig 071

voorlopig 072

voorlopig 075

Een schat van een kind is het. Altijd goedlachs. Ze vertelt ook de ganse tijd. Het meeste is nog wel onverstaanbaar maar dat komt wel.

Toen opa terug op zijn ladder kroop in de woonkamer om verder te schilderen, stond Rune aan de andere kant van de glazen deur de hele tijd te roepen 'maaaaaaak, maaaaaaak' (= Marc) en toen opa dan ook nog wuifde schaterde ze het uit.

Een fijn weekend allemaal!

 

03-12-07

Werken ...

Inderdaad... ik ben opnieuw gestart met werken. Na 22 maanden met vallen en opstaan - uitzichtloos soms omdat er geen einde leek aan te komen - ben ik terug onder de werkenden.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen mens ben om tussen 4 muren te zitten. Ik moet iets om handen hebben en het liefst nog met mensen in contact komen.


Begin 2003 gaf ik mijn ontslag als vertegenwoordigster - met pijn in mijn hart... maar ik kon toen niet anders - in een branche waarmee ik vergroeid was en waarin ik 'zwom als een visje'.

Ik wist toen uit goede bron dat er geroddeld werd over de reden waarom ik mijn ontslag had ingediend en er kwam mij regelmatig ter ore dat ik 'opgenomen was in de psychiatrie' en dat het niet zou boteren in mijn huishouden, enz... enz... Het werd me op een gegeven moment te gortig en ik ben toen naar de universiteit ('klantendienst' waar ik regelmatig mee in contact kwam) gestapt om me letterlijk te gaan tonen met de melding dat in mijn hoofd alles perfect in orde was... We hebben er daar toen mee gelachen want ik kende de reden van deze roddels...

Na een jaar van 'computeren' thuis, belde een vriend me op met de melding dat hij onmiddellijk iemand nodig had voor een bedrijf in Lier om daar het debiteurenbeheer te doen. Het zou een project worden van 2 maanden, maar algauw werden het 4 maanden en de firma was geïnteresseerd om me daar fulltime aan te nemen als assistente van het management. Na enkele weken was ik ook verantwoordelijk voor personeelszaken, administratie, financiële zaken, enz... Een drukke maar oh zo boeinde job. Een mannenwereld ... maar ik heb nog nergens in een firma zo toffe collega's gehad. Het was ook geen nine-to-five job en juist dat heeft me nu de das omgedaan.

Toen er borstkanker werd vastgesteld op 4 november 2005 bleef ik werken tot de dag voor ik werd geopereerd - 20 december 2005; en geen haar op mijn hoofd dat toen dacht dat ik niet meer terug zou keren. Ik dacht dat ik er na 6 weken wel terug zou staan... Fout gedacht dus! Een paar maanden chemo deden duidelijk hun werk en mijn stille hoop om snel terug aan de slag te gaan verdween als sneeuw voor de zon...

Maanden had ik het er moeilijk mee. Ik realiseerde me dat ik moeilijk terug kon naar Lier; zeker niet voor een voltijdse baan en heel zeker niet voor nog zo lange werkdagen. Maar ook niet voor een deeltijdse job: ik kan maar moeilijk elke dag 3 uur in de wagen gaan zitten om 4 uur te gaan werken... Ontslag indienen wegens medische overmacht was geen optie. Een nieuw koninklijk besluit kwam roet in het eten strooien...


 Roddels

Enfin... het lot heeft anders beslist: ik werd gevraagd door mijn vroegere werkgever om opnieuw voor hem te werken en dat aanbod kon ik moeilijk afslaan. Ik kon perfect de knop omdraaien en opnieuw in mijn oude job stappen zoals vanouds. Ik heb er niet bij stilgestaan wat er in het verleden allemaal werd verteld en ben er dus met volle moed en met volle goesting weer voor gegaan.

Ik doe de job biezonder graag en mijn klanten zijn tevreden dat ik er terug ben voor hen. Er zijn er die mij onthalen met 3 zoenen en met een stralende lach en af en toe vraagt er eentje waar ik toch heb gezeten... Zoals vandaag iemand veelbetekenend vroeg ... en ik heb deze keer geantwoord met een big smile: "nee, nee, dat van 4 jaar geleden van de psychiatrie dat klopt niet maar dat van 2 jaar geleden KANKER ... ja dat klopt wel!"

Eens terug in de wagen dacht ik: wat moet ik hier nu mee? moet ik er om lachen en het relativeren? Ja.... waarschijnlijk wel dus! Want ik weet uit ervaring dat ik sterker ben dan ik ooit dacht! En ach... mensen zeggen wel eens dingen om hun eigen acceptatie te vergroten... hierdoor kunnen anderen in een negatieve spiraal terechtkomen zeker als er meerdere kwaadsprekers zijn want zij versterken elkaar letterlijk van kwaad tot erger.

De vraag is hoe krijg je die nare 'bijklank' van roddels weg hé... Misschien moeten we toch maar met z'n allen zeggen: 'bezint eer je begint'... Nee, roddels.... liever niet hoor!

Zo... dit moest er even uit...

En morgen stap ik terug in mijn autootje en snor ik richting West-Vlaanderen met een fris gemoed. Blij dat ik weer werk...

23:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) | Tags: werken, roddelen, kwaadspreken, kanker |  Facebook

13-11-07

Positieve energie ...

Vandaag was het mijn eerste werkdag 'op de weg'. Laat ons zeggen dat ik in de 'medische branche' zit (ik kan hier niet alles schrijven hé...) en vandaag moest ik naar 'X' in West-Vlaanderen. Laat dat nu toevallig de woonplaats van Talleke zijn. En ja hoor... ik was een half uur te vroeg in de stad (ik ben een meisje dat graag op tijd vertrekt). 'k Dacht laat mij ons Talleke nu maar eens verrassen en een kaartje in haar brievenbus gaan stoppen.

Toen ik voor haar deur parkeerde zag ik dat het licht brandde maar ik durfde niet aan te bellen omdat ik wist dat zij op dat ogenblik pas ging slapen (ja, nachtwerk... dan moet je overdag slapen natuurlijk).

Dus dropte ik heel stilletjes een kaartje met een 'kattenbelletje' in haar brievenbus en stapte gezwind weer in mijn wagen. Toen ik me half omdraaide om m'n gordel aan te doen zag ik beweging aan haar deur. (ze dacht dat ze de postbode had gehoord, bleek achteraf...)

Ik zwaaide m'n deur terug open en zei: 'hallo daar'... Je had haar snoet moeten zien. Ze was direct klaarwakker. Neen, tijd voor koffie had ik niet maar wel voor een stevige knuffel en een korte babbel.

Héhé, nu zou zij zeker lekker slapen en ik zou zeker een goede werkdag hebben. Positieve energie weet je wel! Sommige mensen hebben dat gewoon; die geven je een blij gevoel. Talleke gaf me vandaag een straal van positieve energie.

Het werd inderdaad een heel fijne werkdag! Het weerzien en het enthousiasme van m'n 'oude' klanten doet deugd.

Moe en tevreden kruip ik nu in mijn bedje. Morgen en donderdag heb ik een 'rustdag' en vrijdag vind je mij opnieuw ergens te lande.

Wat wel in mijn hoofd blijft hangen vandaag is het volgende: ik vernam dat één van mijn vroegere klanten borstkanker heeft met uitzaaiingen in het bot. Een vrouw van begin 40... Het heeft me diep geraakt. Steeds weer - bijna dagelijks - verneem ik gelijkaardig 'nieuws'.

04-11-07

4 november ...

Vanmorgen kreeg ik een Hallmark e-card in mijn postbus. Het kwam van Kim, Vincent en Runeke...

Op het eerste moment dacht ik dat het was omdat we sinds gisteren terug thuis zijn... we hadden een kleine week vakantie in Italië.  Ik dacht dat het een 'welkom'-kaartje was.

Toen ik het opende was ik ontroerd... het volgende stond daar geschreven:

Kim4novemberBK

Ja, 4 november... eerlijk gezegd had ik er deze morgen niet echt aan gedacht. Dat vind ik op zich al een goed teken...

4 november 2005 ... ik had een afspraak bij de radiologe. Ik had het voorgevoel dat het niet allemaal ok was. Al van 16 oktober - ik was toen in Barcelona met een vriendin en mijn zus - voelde ik die harde knobbel in mijn rechterborst.
Op 26 oktober (ik was met Kim in het ziekenhuis) wou ik een afspraak maken in de borstkliniek van het UZ Gent maar daar kreeg ik een 'snauw' van een verpleegster 'als het voor een cyste is moet je wachten tot in januari om een afspraak te krijgen...' Ik was verbolgen maar slikte mijn woorden in en zei alleen maar: geen probleem, als ik nu geen afspraak kan krijgen voor een mammografie dan ga ik wel naar de huisarts en maak via hem een afspraak bij de radiologe.

Goh... wat ben ik blij dat ik me toen niet laten afwimpelen heb; wat ben ik blij dat ik toen niet heb gedacht: het zal wel niks zijn...

En zo kwam het dat ik op 4 november een mammografie en een echo liet nemen. Het zag er al meteen niet goed uit...

Toen ik in de wachtzaal - bibberend en mijn tranen verbijtend - zat te wachten op het uitgetypte protocol (brief voor de huisarts) kreeg ik plots een sms van mijn zus. Ze dacht dat ik nog in Rome zat (van 29 okt - 3 nov was ik daar met onze 'Italiëvrienden')... Toen ik die sms kreeg (ik zal het nooit vergeten) kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik ben opgestaan van mijn stoel - de dame naast mij begreep niet goed wat er gebeurde... - en ik ben gaan ijsberen in de lange gang die naar de wachtzaal leidt. De minuten leken eeuwig te duren; ik wou daar zo snel mogelijk weg...

Tussen 4 november 2005 en vandaag 4 november 2007 is er heel wat gebeurd. Nare dingen maar ook zeer mooie momenten.

Het zijn vooral de mooie dingen die ik me wil herinneren. Zo vernam ik op 14 november 2005 dat Kim zwanger was... het jubelde in mij en tegerlijkertijd voelde ik me intriest. Kim die zo verlangd had om zwanger te worden zou eindelijk mama worden... daar heb ik me aan vastgeklampt... daar keek ik naar uit.

Ondertussen werd ik oma van Rune, een zalig kind en is voor mij de meeste narigheid voorbij.

En...tatarataaa... morgen begin ik opnieuw te werken! Zalig gevoel... niks zenuwachtig...
Ik zal het rustig aan proberen te doen: 3 dagen per week moet lukken.
Niet meer in Lier... daar heb ik jammergenoeg moeten van afzien (toch wel met pijn in mijn hart want ik deed de job bijzonder graag en had supertoffe collega's). Maar in het leven moet je keuzes maken en ik had de kans om terug bij mijn vroegere werkgever te beginnen en die kans heb ik met beide handen gegrepen.

S0861

Deze tegel hangt bij mij thuis. Ik kocht hem dit jaar in Santiago De Compostela...

18-10-07

Ik heb hier geen woorden voor ... of toch ...

Tussen de bedrijven door - voorbereiding voor m'n feest - probeer ik nog op enkele blogjes te gaan lezen en een reactie te plaatsen. Ik was niet van plan om vanavond nog een postje te schrijven maar na wat ik gelezen had op Elly's blog kwamen m'n haren overeind.

Jullie moeten hier maar eens klikken dan lezen jullie er meer over!

Kwaad word ik er van; verdrietig ook.

Oktober is de 'borstkankermaand' en overal worden er acties op het getouw gezet om het goede doel te steunen maar wat Cosmopolitan doet is echt wel heel grof en getuigt van weinig respect voor wie met borstkanker wordt geconfronteerd.

Zelf heb ik een borstreconstructie ondergaan en met aangepaste lingerie lukt het aardig om terug een decolleté te hebben maar eenmaal naakt dan kan ik het niet verstoppen. Een groot litteken, een 'valse' tepel en een onevenwicht... (Ik wil hier niet klagen, zeker niet... maar zo is het)

Ik denk hierbij vooral aan de zovele vrouwen met een amputatie; enkelzijdig of voor sommigen dubbelzijdig. Of aan de vrouwen met een borstbesparende operatie die soms ook verminkt uit de strijd komen...

Heren of dames bij Cosmopolitan (ik hoop niet dat het een vrouw was die op dit 'lumineuse' idee kwam...) hebben jullie zich ook maar één seconde afgevraagd hoe vrouwen met borstkanker zich voelen bij zo'n actie? Hebben jullie gepolst bij de doelgroep? Vast niet...

Wat ik me ook afvraag: of de vrouwen die hun foto insturen wel nadenken over deze actie. Waarschijnlijk denken die alleen maar aan de lingeriecheque die ze kunnen winnen om hun mooi decolleté nog beter te laten uitkomen!

Het zou grof zijn maar we zouden het lef moeten hebben om met verschillende lotgenoten foto's van 'ons decolleté' in te zenden; misschien dat ze dan bij Cosmopolitan beseffen wat voor een blunder zij hebben gemaakt.

En ja.... ik vergeet hier nog bij te zeggen dat Cosmopolitan 1 Euro per ingezonden 'decolleté' aan het goede doel Pink Ribbon schenkt. Toch goed zal u zeggen...? Alle beetjes helpen...? Maar... heiligt het doel hier de middelen??? Voor mij duidelijk 'NEEN'.

Van één ding ben ik zeker: Ik boycot dit blad !

11-10-07

2 jaar uit een mensenleven ...

Op 4 november zal het 2 jaar geleden zijn dat ik de diagnose kreeg... borstkanker! 2 jaar.... ongelooflijk. Het lijkt zo lang geleden maar dat is het niet. In die 2 jaar is er zoveel op me af gekomen; het lijkt wel of ik meegezogen werd in een maalstroom. Af en toe leek het eindeloos; die ziekte of de bijwerkingen van de behandeling bezorgden me altijd wel weer iets nieuws. Nee, saai is het allerminst geweest.

Wat me het meest geraakt heeft in deze periode is de enorme vriendschap die ik van zoveel mensen heb ontvangen. Ik heb ook gemerkt dat door deze ziekte bespreekbaar te maken, door zelf open te kunnen vertellen over wat je meemaakt of voelt - zonder zielig te doen - dat het voor anderen ook gemakkelijker is om er mee om te gaan.

Maar af en toe stel ik vast dat er nog vrouwen zijn waarvan de partner hun ziekte niet aanvaardt. Zo kwam ik vandaag in contact met een dame die op dit moment chemotherapie krijgt en zij heeft heel veel angst. Angst voor de gevolgen van haar ziekte en voor de behandeling. Zij heeft nood aan geestelijke ondersteuning -  in het ziekenhuis kreeg ze het voorstel om met de psycholoog te praten maar dat werd afgewimpeld door haar partner; ze kreeg de raad om hulp in het huishouden te nemen en opnieuw vond haar partner dat niet nodig. In haar bijzijn mag er niet over haar ziekte worden gesproken... maar buiten haar bereik blijkbaar wel.
Ik heb haar informatie gebracht over het Inloophuis van de VLK en ik hoop dat ze daar terecht kan. Daar ben ik zeker dat ze goed zal worden opgevangen. Ze moet alleen de stap durven zetten.

Zelf wil ik die 2 jaar, waar ik doorheen moest, symbolisch afsluiten en er komt een groot feest. Het feest dat ik vorig jaar in april wou geven voor mijn 50ste verjaardag werd toen afgeblazen... tja... midden in de chemobehandeling zag ik het niet zitten.  M'n 50ste verjaardag vieren als ik 51 werd vond ik ook maar niks... maar wat ik zeker wou doen dat was iedereen die mijn dagen een beetje opfleurden met een bezoekje, sms'je, belletje, mailtje, .... eens samenbrengen en met hen een fijne avond doorbrengen. Samen de warmte van vriendschap voelen... En dat feest komt er aan ! Ik kijk er naar uit en tel af !

Mijn ventje organiseert het allemaal en ik mag er niks over weten. Alleen wanneer, waar en met wie... Wat er te eten valt houdt hij geheim... Of er iemand komt optreden houdt hij geheim... Ik ben dus SUPER NIEUWSGIERIG maar ik laat hem zijn plezier van het organiseren en blijf braaf geduldig afwachten tot op de dag zelf. Ik gun het hem.
Onderstaande collage maakte Marc voor op de uitnodiging. That's me !


Lucrèce

09-10-07

Molenwieken ...

Het wordt inderdaad tijd dat ik weer eens iets van mij laat horen... Ik heb eigenlijk nog nooit zo lang mijn blog in de steek gelaten. Het schrijven gaat mij al een poosje niet meer af... het 'horrorverhaal' van mijn laatste operatie krijg ik niet uit mijn pen. Heb er enkele weken geleden iets van beginnen opschrijven in mijn agenda (tijdens het wachten bij de dokter) om het hier dan later over te typen maar het lukt me niet om het te posten.

Hoe het ondertussen met me gaat ? Vrij goed eigenlijk. Nog wat problemen met m'n handen. Technisch zijn de operaties goed verlopen - mijn duimpezen zitten niet meer 'afgekneld' maar de ontstekingen blijven. Misschien zal dat op termijn wel wegebben...
Voornamelijk 's nachts heb ik last van een vervelende zeurende pijn in beide handen waar ik steeds wakker van word. Ook m'n ventje wordt daardoor meermaals uit zijn slaap gehaald: ik gebruik m'n armen blijkbaar als molenwieken en het komt wel eens voor dat ik hem onbedoeld een 'mep' geef in mijn slaap. Ja, leg het dan maar uit... Verlegen.
Het is nog niet genoeg dat ik al maanden met m'n benen lig te 'zwieren'... al van bij het begin dat ik Arimidex (en Aromasin) neem is mijn 'thermostaat' ontregelt en zo komt het meermaals per nacht voor dat ik mijn benen boven het dekbed zwaai - om ze te laten afkoelen - om na enkele minuten opnieuw dat dekbed over me heen te trekken omdat ik kou krijg. Nachtrust noemen ze dat: ja, tarara...

Ik ben ook opnieuw beginnen zwemmen. Het was al enkele maanden geleden. Vorige week donderdag 925 meter gezwommen. Samen met A'ke... zij in een knalrood zwempak; ikke in een nog 'knaller'roze ...  Al pratend (ja, vrouwen hè...) legden we 37 lengtes af.
Toen A'ke me 's ochtendsvroeg (met nadruk op 'VROEG') OM KWART VOOR ACHT !! kwam afhalen waarschuwde ik haar dat ik het niet lang zou uithouden. Dat ik maar een paar lengtes zou kunnen zwemmen. Ik had namelijk die nacht heel slecht geslapen. Maar tot onze grote verwondering bleven we maar doorzwemmen...
Goh... achteraf had ik daar wel heel veel voldoening van. Deze week gaan we er weer voor... zeker weten.


Vandaag opende ik het blogje van Talleke en ik kreeg een wee triestig gevoel bij het lezen van haar postje. Anneke Geerts, de initiatiefneemster van het Wonderfonds, overleed op 5 oktober aan de gevolgen van borstkanker. 43 jaar.... een jonge mama van 3 kinderen ...  Zij had nog zoveel levenslust én wilskracht en ze was een idealiste. Zij wilde iets opstarten dat groots in Vlaanderen zou worden.  Een fonds dat terminale, alleenstaande ouders wil helpen.
Ik ken haar niet persoonlijk maar ik volgde dit wel via de media. 
Anneke, je strijd is gestreden. Rust zacht.
Aan al je dierbaren : innige deelneming en veel sterkte voor de toekomst.

Zoiets vernemen komt toch altijd aan als een mokerslag ... dan besef ik pas wat er me overkomen is. Dan pas dringt het telkens tot me door.

22:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: wonderfonds, anneke geerts |  Facebook

19-09-07

Overdaad schaadt...

Aan mijn vorig postje moet ik nog het relaas breien van mijn minder leuke ervaring vorige week maandag in het ziekenhuis maar het komt er gewoon niet van. Tijdens het wachten in het ziekenhuis de laatste dagen (wachtzalen heb ik ondertussen ook al genoeg gezien Schreeuwen) ben ik een deel beginnen opschrijven in mijn zakagenda maar het lijkt of ik er mijn gedachten niet kan bij houden. Na mijn vorige narcose heb ik dat ook gehad: concentratiestoornissen, moe, moe en nog eens moe. Het moet er een beetje 'uitweken'... Misschien mijn kop een spoelen...Maar het komt er zeker aan...

Tot gisterenavond had ik het verder nog behoorlijk druk met de website van markant Regio Gent en vermits ik met 1 hand moest typen en alle teksten er zelf moest inbrengen nam dat heel wat meer tijd in beslag dan ik aanvankelijk had gedacht. Gisterenavond heb ik dan eindelijk 'ons kindje' mogen voorstellen op een regiovergadering. De stoom is er af... ikke blij, iedereen blij!

Nu kan ik weer verder met mijn gewone leventje. Mijn gewone leventje... ja... dit is eigenlijk niet zo correct gezegd. Veel meer dan vroeger ben ik sneller uitgeblust; heb zo precies het gevoel dat mijn leven in snokjes verloopt. 2 dagen gas geven, daarvoor heb ik 1 dag recuperatie nodig. Uiterlijk is het blijkbaar niet zichtbaar dat ik binnenin toch eigenlijk nog fragiel ben.

Dat moest ik vorige week nog ervaren in het bestuur van markant Lochristi. Bij het verdelen van de taken wou men me (goedbedoeld) ook een activiteit laten organiseren (hoewel dat helemaal niet de afspraak was... enkel de website wil en kan ik verzorgen - ondertussen zijn het er al 2 met de Regio Gent erbij). Achteraf heb ik via mail laten weten dat ik dit niet kon doen, dat ik (nog) grenzen heb en dat ik die ook wil afbakenen en H. (onze lieve voorzitter) liet me het volgende weten: "We vergalopperen ons soms een beetje omdat je er echt zo goed uit ziet."

Dat is nu precies het vervelende ... blijkbaar mankeer je niks meer als je er niet ziek uitziet.  Ja, moeilijk te vatten voor sommige mensen en moeilijk voor mij om telkens weer uitleg te geven.

 

 

 

14:07 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) | Tags: moe, markant regio gent, website, borstkanker |  Facebook

10-09-07

@ duimendraaiende supporters...

Even een kort berichtje.
Ik wou jullie allemaal danken voor de support en het 'duimen draaien'!!
Voor de operatie heeft het goed geholpen; voor 'mijn aanvarinkje' met de narcosist iets minder... dat ligt uiteraard niet aan jullie of aan jullie duimpjes die misschien de verkeerde richting uit draaiden maar zeer zeker aan een verwaande kwast die een beetje machtsvertoon wou tentoon spreiden. Het volledige zoveelste 'horrorverhaal' krijgen jullie zeer zeker nog te 'lezen'.

Het is hier niet de bedoeling sensatie te brengen, maar telkens als ik denk: 'nu heb ik het wel gehad' schudden ze iets anders uit hun mouw. En dan wil ik roepen: 'zal 't gaan, ja!!!!

Knuffel en goede nacht

P1060079

09-09-07

Time flies ...

Men zegt soms: 'de weken vliegen voorbij' , de tijd vliegt (time flies...) en als ik zo terugblik op de voorbije 14 dagen dan moet ik zeggen dat dit toch wel een correcte uitspraak is.

Neem nu 14 dagen geleden... K., Hans' vriendin uit Pittsbourg zou voor het eerst naar België komen.
Met gemengde gevoelens - ontroering omdat je weet dat je zoon verliefd is en hij haar eindelijk in zijn huisje kan verwelkomen (waar de laatste weken verdomd hard aan gewerkt is...), gezonde nieuwsgierigheid,  interesse om haar beter te leren kennen en hopen dat het klikt... wachtten we haar komst af.  En gisteren is ze al weer vertrokken... back home.

I am sure Hans will miss her and I must say I miss her too because I know Hans misses her... I hope the coming months will go as fast as the 2 weeks you were here K. Let's countdown till december...

De tijd is af en toe een 'zuchtje'... vooral als je veel te doen hebt.

Zo was er deze week ook het werkje aan de 2 websites van markant  (vrijwilligerswerk hoor !), gisteren het verjaardagsfeest van mijn zus die op 14 september 50 wordt en ik wou ook nog naar de dag tegen kanker in Antwerpen maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.

Vanmiddag kwamen Kim, Vincent en Rune eten. Ik was blij hen gezond en wel terug te zien... ze waren net terug van vakantie in Normandië en Bretagne. Heb vanochtend nog een heerlijke vislasagne voor hen gemaakt en in de namiddag kwamen schoonzus en zwager om samen met hen naar de Open Monumentendag in Zaffelare te gaan.

Ik begin zo het gevoel te krijgen dat,  na een lange periode van weinig of niets doen tijdens mijn ziekte, opeens alles terug op volle snelheid komt.

Ik denk dat ik de titel van mijn blog  'EVEN STILSTAAN...' even indachtig zal moeten zijn en opnieuw even overdenken waar ik nu mee bezig ben; waar ik naartoe wil;  even bezinnen of het de moeite is om zo verder te doen met al dat 'hooi op mijn vork' ...  'k Heb zo het gevoel dat ik terug van alles tegelijk in het leven wil proeven...dat ik niets wil missen... het Carpe Diem-gevoel maakt mij soms gulzig.

Vanaf morgenvroeg trek ik opnieuw aan de rem... 'k zal wel moeten want om half acht wordt ik verwacht in het OK en daar wacht de narcosist me op. Die zal me wel voor een tijdje lamleggen; de workoholic in mij even stoppen...

 

27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

20-08-07

Operatie geslaagd...

Voor de mensen die het hier zo'n beetje volgen wou ik even laten weten dat alles goed met me is.

k Ben vandaag heel flink geweest Knipoog - eigenlijk altijd hoorTong uitstekend, maar ik heb zonder enige vorm van nervositeit de anesthesist en de handchirurge hun werk laten doen.

Waar ik het meeste 'schrik' voor had was het steken van infuus. Niet dat ik schrik heb van een prikje meer of minder maar er is een probleem dat ik moeilijk aan te prikken ben. Rechterarm mag niet meer ivm het weghalen van de lymfeklieren door borstkanker en links kan men geen aders meer vinden om aan te prikken (kapotgemaakt door de chemo).

Gelukkig had ik deze keer een supervriendelijke anesthesist en hij bracht op enkele seconden tijd een infuus aan in mijn hals. 'k Had niet eens door dat het al gedaan was. Hopelijk gaat het volgende keer ook zo want ik ben wel anders gewend.

Operatie geslaagd dus... en vandaag ging het supersnel in tegenstelling tot vorige week (toen werd ik terug naar huis gestuurd en ging de operatie niet door...).

Zo, nu kruip ik terug in mijn zeteltje onder een dekentje en ga ik nog een beetje mijn roes uitslapen... Tot later!

ps: de blogronde zal even moeten wachten vermits ik maar met 1 handje kan typen... het duurt allemaal wat langer.

13-08-07

Effe onder zeil ...

Maandag 13 augustus... ik hoop dat het een geluksdag wordt!

Ik ben er even niet... wegens aanhoudende ontstekingen aan beide polsen ga ik 'onder het mes'. Mijn linkerpols wordt vandaag geopereerd. Meestal is dit een kortdurende operatie. Zo een 20 minuten ongeveer.

Hoop dat jullie voor mij duimen en bij leven en welzijn ben ik er morgenavond terug.

Waarschijnlijk ben ik dan verlost van die nare brace - aan 1 hand dan toch voorlopig

P1060124

P1060102-1

00:07 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

29-07-07

Dag tegen Kanker - 8 september 2007

Dag tegen Kanker

 

 

Home-DagtegenKankerOp zaterdag 8 september 2007 organiseert de Vlaamse Liga tegen Kanker voor de achtste keer de Dag tegen Kanker. De Dag is opgezet als info- en ontmoetingsdag voor iedereen die met kanker te maken heeft.

Wie kanker heeft, kan er lotgenoten vinden om ervaringen uit te wisselen.

Daarnaast houdt de VLK ‘open deur’ en laat ze aan het grote publiek zien wat ze allemaal te bieden heeft aan mensen met kanker.

Afspraak dus op zaterdag 8 september 2007 in de Zuiderkroon/Antwerpen van 14 tot 20u30.

De toegang is gratis.

Voor verdere informatie klik hier.

Als je meer wilt weten over de Dag tegen Kanker van vorig jaar klik dan hier.

 

Helaas zal ik voor de 2de keer niet kunnen aanwezig zijn.

Mijn zus viert net op die dag haar 50ste verjaardag. Ik vind het heel jammer dat ik er opnieuw niet bij zal zijn. 


IMG_5909

foto Ronquevalles/Spanje juni '07

Een fijne zondag allemaal !