25-07-07

Uitgekleed ...

Gisteren – 15u30 – halfuitgekleed lig ik op de tafel – en onder het zoemen van het toestel boven mij komt ze een papier boven me uit zwaaien met de vermelding:

“Oh, ja mevrouw, ik heb u nog niet gezegd dat dit onderzoek niet wordt terugbetaald. Je zult 40 € moeten betalen en daarom moet je straks dit ‘documentse’ ondertekenen. Het 'factuurtse” krijg je dan later toegestuurd.

 

Ze gebruikte die verkleinwoordjes om de grootte van het bedrag te doen dalen, denk ik achteraf…

“Euh… wablief… dat hadden ze me voordien dan toch kunnen zeggen.”

“Ja, sorry mevrouw maar het Riziv heeft dit een paar jaar geleden beslist en nu betaalt iedereen dat onderzoek maar zelf.”

“Ook bij kanker?”

“Ja, mevrouw… sorry, ook bij kankerpatiënten.”

 

Jadatte… kanker kost geld mannekes. Veel geld. Je wordt er figuurlijk door uitgekleed.

 

Ik heb dan wel een verzekering maar als het ziekenfonds niet een deel van het bedrag van een onderzoek terugbetaalt dan betaalt de verzekering ook niets.

Ja, zo is dat…

Terug 40 € foetsie dus.

 

Ik maak me af en toe wel bedenkingen: ik kreeg borstkanker, werd behandeld en wordt nabehandeld met Aromasin. Van deze antihormonen kan het bot heel snel poreus worden zodat je in de kortste keren osteoporose (botontkalking) hebt.

Het zou dus goed zijn dat de artsen een middel tegen osteoporose kunnen voorschrijven samen met de antihormonen.


Maar neen, daar geven de adviserende artsen (van het ziekenfonds) dan weer geen toestemming voor.

Dus is het eerst afwachten tot je osteoporose hebt (en soms kan dat snel gaan – een vriendin van mij had na 2 jaar Arimidex innemen 2 wervelfracturen…) en dan, ja dan krijg je toestemming tot het nemen van FOSAMAX. Je kunt natuurlijk wel preventief extra kalk innemen, ed. maar dit is niet altijd voldoende.

 

Om te weten hoe het met de botdensiteit is gesteld wordt een onderzoek gedaan (botdensitometrie = een soort scan met laserstralen) en daar moet je de volle pot voor betalen… Geen terugbetaling dus!

 

Het is niet dat ik dat niet kan betalen, maar ik stel me wel vragen hoe het moet met mensen die het financieel minder goed hebben. Die kunnen zich niet altijd een dergelijk onderzoek veroorloven. Er zijn natuurlijk wel instanties die een Sociaal Fonds hebben waar men terecht kan, maar dan moet je inkomen dan ook wel heel laag zijn.

 

Enfin, dit moest eventjes van mijnen lever.

 

greendressHet positieve is dat ik supercijfers heb! Ik zit boven het gemiddelde voor mijn leeftijd en wat nog meer is: ook boven het gemiddelde bij de leeftijdsgroep van vrouwen tussen de 30 en 35 jaar. Zeg nu nog ne keer dat ik een bomma ben hé A’ke !

Ik kan dus voorlopig op ‘beide oren’ slapen.

 

ps: ik kreeg zelfs nog een extra cijfer... ik lijk te groeien in plaats van te krimpen. Al lang weet ik dat ik 1.64 m groot ben. Op oncologie kreeg ik er 1 centimetertje bij en gisteren werd ik opnieuw gemeten voor het onderzoek en ik meet nu officiëel 165,6 cm. Eigenaardig... hoe zou dat komen? Kan het misschien van de steroïde anabolica zijn die in de Aromasin zit? 'k Denk dat ik niet zou toegelaten worden in de Tour de France want Aromasin staat op de verboden lijst voor sporters

23-07-07

Later ...

“LATER”

Vroeger dacht ik altijd: "Later".
Later doe ik dit of doe ik dat.
Later maak ik verre reizen,
lees ik een boek,
ik noem maar wat.
Later, dat maakt alles goed.

Maar ik heb ontdekt in ’t leven,
dat ik zo niet denken moet.
Ik zeg niet langer "later".
Ik houd niets meer te goed.
Ik vervul vandaag mijn dromen.
Dat doet me wel zo goed!

 

IMG_4311
Samen met 'Antoni Gaudi' op de bank aan villa 'El Capricho' in Comillas/Spanje mei '07 

22-07-07

To whom it concerns ...

Beertje-knuffel

 

Dus heb je even tijd: knuffelen maar !

15:06 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (22) | Tags: warmte, tijd, kracht, strijd, knuffel, doorgaan |  Facebook

21-07-07

Carpe diem ...

De wereld is mijn vaderland,

mijn hoop de toekomst

en de tijd mijn vriend.

Thomas Rap Nederlands uitgever, schrijver en dichter (1933-1999)

P1060077

Aan iedereen een fijne zaterdag !

12:05 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (22) | Tags: carpe diem, tijd, hoop, toekomst, wereld, vaderland, vriend |  Facebook

18-07-07

Dequervain tendinitis ...

 

 

Dequervai_ tendinitisIs er iemand onder jullie die ‘ervaring’ heeft met Dequervain tendinitis aan beide polsen nà chemo-therapie (FEC of CEF) bij borstkanker?

 

Even een verklaring voor het fenomeen:

Een Dequervain tendinitis is een ontsteking van de pezen aan de duimzijde van de pols.

Twee pezen aldaar verstikken als het ware in hun peesschede. Dit geeft vooral pijn bij het wringen met de pols en het bewegen van de duim en de pijn loopt door in de voorarm.

Door de aanhoudende ontsteking zit er ontstekingsvocht rond de pezen – dit geeft een soort ‘bultjes’ of blazen die uitwendig zeer goed zichtbaar zijn van pols naar duimzijde. Het lijken wel cystjes…

Inspuiting met cortisone is uitgesloten wegens ‘reeds te veel gekregen’.

 

 

P1060014Het dragen van braces in combinatie met ontstekingswerende middelen zijn een voorlopige oplossing.

 

Is er iemand die ervaring heeft met een operatie waarbij de pezen weer werden vrijgelegd? Nadelen van een operatie??

 

Alvast bedankt!

17-07-07

Geluk ...

Geluk is geen kathedraal,

misschien een klein kapelletje.

Geen kermis luid en kolossaal,

misschien een carrouselletje.

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,

maar nu en dan een zonnetje.

Geluk is geen zeppelin,

’t is hooguit… een ballonnetje

TOON HERMANS

P1060043

 

10-07-07

Toekomst ...

Altijd geleerd vooruit te kijken
naar de toekomst, zoals het hoort
Maar ik heb nu ondervonden
toekomst, dat is maar een woord

Want je kunt nog zoveel plannen
nog naar zoveel uit gaan kijken
Voor iedereen is het hetzelfde
Toekomst zal een illusie blijken

Wil je echt een toekomst hebben
plan dan enkel maar vandaag
Want vandaag maak je die toekomst
dus leef nu en vooral leef graag.

(bron)

 

IMG_0663

12:32 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (2) | Tags: illusie, vandaag, vesuvius, gedicht, toekomst, annemie |  Facebook

05-07-07

Dilemma ...

Goh…niet gemakkelijk. Op een gegeven moment moet je keuzes gaan maken ivm het al dan niet terug gaan werken; terug de draad gaan opnemen. Dat wil ik zo graag. Maar kan dat wel? De afstand en het werk: die combinatie zal me hoogstwaarschijnlijk niet lukken...

 

Het bedrijf waar ik werk ligt me bijzonder nauw aan het hart – het is een echte mannenmaatschappij daar, maar ik heb er een paar bijzonder goede collega’s, fijne bazen en een bijzonder gevarieerd werk. Ik voel me daar heel nuttig ook… gewaardeerd…

 

Anderhalf jaar ben ik er weggebleven door ziekte en steeds ben ik blijven hopen dat ik er op een dag opnieuw zou staan. Die hoop wordt alsmaar kleiner… ik zie het me helemaal niet meer doen om elke dag ongeveer 3 uur in de wagen te zitten en ’s avonds ten vroegste om 19 u thuis te komen.

 

Voor ik borstkanker kreeg leefde ik op de toppen van mijn tenen… mijn energie was toen al bijna op en ik vraag me al maanden af hoe dat dan  moet als ik op een gegeven moment opnieuw aan de slag wil gaan.

Progressief gaan werken, bv 2 uur per dag (om te starten) en dan nog eens 3 uur in de wagen… nee, dat heeft al helemaal geen zin.

 

Vrijdag ben ik gaan praten met M. en misschien is het inderdaad verstandiger dat onze wegen scheiden wegens medische overmacht.  Ik ben helemaal niet zeker dat ik er ‘full time’ terug zal staan in september moet ik hen dan nog zo lang laten wachten? Nee, ik kan hen dat niet aandoen. Ik kan hen niet de garantie geven dat ik terug word als vanouds. Zij moeten ook vooruit en iemand in mijn plaats zetten daar. Het werk lijdt er onder, daar ben ik zeker van...

 

Moeilijke dingen allemaal waarvan ik soms nachtenlang wakker lig…

Wordt vervolgd.

 

Vandaag ben ik daarom even gaan 'uitwaaien' in Brugge. Een beetje geslenterd met mijn zus M. in de winkelstraten. Even het verstand op nul. En wat ik zo fijn vond: we zagen het zonnetje... Wat vanochtend begon als een grijze, miezerige dag bloeide open tot een aangename, langverwachte bijna-zomerse dag.

Ik had mijn digitaaltje mee en schoot enkele plaatjes; niet de bekende Brugse foto's maar zomaar lukraak wat... ik was niet echt in een creatieve bui.

 

P1050806P1050804

P1050817

klik op de foto's om te vergroten ...

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050815

P1050813P1050814

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050808

P1050809

P1050811

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050819
 
Wat me opvalt... nog 175 te gaan en het tellertje van mijn blog staat op 100.000! Nooit gedacht dat dat kon... Ik wil iedereen die hier komt lezen of kijken dan ook bedanken. Mijn blogje heeft me de ganse tijd 'gesteund'. Ontworpen in een moeilijke periode hielp het mij soms om de dag door te komen... door te schrijven maar ook te gaan lezen bij andere bloggertjes. Bedankt allemaal, want aan velen van jullie heb ik bijzonder veel gehad! Knuffel.

28-06-07

Twee borsten ...

5669tweeborstenGisterenavond kwam ik thuis van een dagje Gent met Beesken en ik vond 'Twee borsten' in een plastic zakje aan mijn voordeur bengelen. Nee, het is niet wat jullie denken ...  het gaat over het nieuwe boek van Dr. Moustapha Hamdi - Anna Luyten en Lieve Blancquaert met als titel "Twee borsten - reconstructie van een vrouw".

A'ke bracht het me, en vermits de vogel gaan vliegen was liet ze het voor mij achter...

Dr. Hamdi zou me oorspronkelijk opereren eind 2005 maar vertrok na mijn eerste consultatie voor 3 maanden naar Indië. Daar stond ik dan - beduusd en verweesd...beetje boos ook, want daardoor werd alles nog maar eens (voor de zoveelste keer) vertraagd. Hij verwees me toen door naar z'n collega Dr. Roche en zij heeft toen de 'klus' (prachtig) geklaard...

En nu... zoveel maanden later is daar zijn boek. 'k Had het eigenlijk eerder willen lezen; het moment dat ik het echt nodig had. Gelukkig gaf hij me toen een lijst met namen van 'ervaringsdeskundigen' - vrouwen die door hem werden geopereerd en eentje ervan heb ik toen opgebeld...

Ik kan het boek aanraden aan eenieder die tegerlijkertijd een informatief boek wil over borstkankertherapie maar ook over borstreconstructie.

Dit boek laat vrouwen aan het woord over hun ziekte, over de manier waarop ze de diagnose 'kanker' verwerkten, over het verlies van een borst en het herwinnen van een borst. Knack-journaliste Anna Luyten en fotografe Lieve Blancquaert portretteren acht vrouwen die na hun amputatie besloten om hun verloren borst te laten reconstrueren met eigen weefsel uit rug en onderbuik. Nooit meer echt hetzelfde als tevoren, maar toch een herwonnen zelfvertrouwen.

Borstbeelden is in woord én beeld een uitzonderlijk oprecht en openhartig verhaal over vrouwelijke littekens en hoe die verzacht kunnen worden. De behandelende chirurg, prof. dr. Moustapha Hamdi, schreef een verhelderende uiteenzetting over de praktijk, met assistentie van zijn team aan het UZ Gent.


Anna Luyten studeerde wijsbegeerte, literatuurwetenschappen en theaterwetenschappen. Zij is journaliste bij het weekblad Knack, waarvoor ze reportages en interviews maakt. Van 1999 tot 2006 was zij juryvoorzitter van de Gouden Uil literatuurprijs. Voor Canvas maakte ze diverse programma's zoals 'Het Verloren paradijs' en portretten van onder meer Julien Schoenaerts, Dora Van der Groen, Raoul Servais, Roger Raveel, Octave Landuyt en Gal.

Moustapha Hamdi (°1967) studeerde geneeskunde aan de universiteit van Damascus (Syrië), waarna hij naar België kwam om zich te specialiseren in plastische chirurgie. In 1997 studeerde hij af aan de ULB en kreeg een beurs voor Glasgow (Schotland), waar hij zich een jaar lang specialiseerde in borstreconstructie. Ook in Atlanta (VSA) vervolmaakte hij zich zowel in borstchirurgie als in plastische chirurgie. Hij vestigde zijn praktijk voor borstchirurgie binnen de befaamde afdeling Plastische Chirurgie van het UZ Gent, waar hij al zeven jaar deel uitmaakt van de staf.

Lieve Blancquaert (°1963) is freelance fotografe. Zij begon haar carrière in 1985 en werkt(e) sindsdien voor diverse dag- en weekbladen (Knack, Weekend Knack, De Morgen, De Standaard Magazine, De Volkskrant, Elsevier Magazine). Zij behoort al jarenlang tot de top van de persfotografen. Haar beelden sieren ook tal van boeken en fotocampagnes in binnen- en buitenland, en tentoonstellingen op haar naam zijn steevast spraakmakend. Samen met journaliste Annemie Struyf (Weekend Knack) publiceerde zij de bestsellers A la limite, Insjallah mevrouw en Mijn status is positief.
(bron)

ISBN: 978 90 5466 965 4 Globe

26-06-07

 

Af en toe zal ik hier een postje plaatsen over onze vakantie in Spanje en Portugal. Niet echt chronologisch want dan ben ik een maand aan het schrijven en liggen jullie allang in slaap; maar zo lukraak momenten die ik oppik en een beetje documenteer.

Na een dagje bij Christiane - een vriendin in Bordeaux - vertrokken we met goede hoop (vooral op goed weer...) richting Spanje. De eerste stad die we aandeden was San Sebastian. Al veel gepasseerd vroeger, maar nooit echt zin gehad om even halt te houden. De regen hield ons toen niet echt tegen om de stad eens te verkennen. Maar ja, zondag... dus niet veel open. Op het eind van de dag was de stadskaart kliedernat net zoals wij. Dus met snelle tred terug naar de mobilhome. Die zou ons wel naar betere oorden brengen. Dachten we toen nog ...

Die avond zijn we nog doorgereden tot San Vicente waar we een rustige nacht doorbrachten en de volgende ochtend werden we wakker met het zonnetje. Voor we naar Comillas vertrokken wilden we die dag de valleien .... doorkruisen. Een speciaal gebied waar er nog een soort 'berbervolk' leeft.

11:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-06-07

Koffieklets ...

Vanmiddag hoog bezoek! 3 dames van onze 'Italiëvriendengroep' komen 'bijkletsen'.

Hoog tijd, want wachten tot november kunnen we niet. Zou niet goed zijn...

In november gaan we samen traditioneel een 5-tal dagen naar Italië en als ze ons laten wachten tot dan, dan vrees ik dat de gids ons af en toe tot de orde zal moeten roepen...

We hebben zoveel te vertellen dat ik hoop dat we voor 12 uur vannacht in ons bedje zullen liggen.

'k Zal ze straks verrassen op een lekker dessert bij de koffie. Wat? Dat vertel ik later. Misschien lezen ze mee en dan is het geen verrassing meer hé.

Ik wil hen, en ook de andere mensen van onze vriendengroep, bij deze nogmaals bedanken voor alles wat ik aan hen heb en heb gehad tijdens mijn ziekte: de steun, de warmte, de vriendschap, de 'support', de mailtjes, de kaartjes, de telefoontjes, het-er-gewoon-zijn!

samp9ada5ae3c4046a69

 

Aan iedereen een fijne maandag!

21-06-07

Ik wil terug de oude zijn ...

Het moest er eens van komen… de uitbarsting.

Wat ik daarmee bedoel? Wel de laatste maanden gaat het eigenlijk niet zoals ik wil. En wat wil ik dan wel? IK WIL TERUG DE OUDE ZIJN.

‘Veel gevraagd’ zullen jullie zeggen… Ja, misschien wel.

 

Gedurende de laatste maanden voel ik me zowat ‘geleefd worden’ door dokters, kinesitherapeute, tandarts, kaakchirurg, endocrinoloog, oncoloog, sportrevalidatie, … grrrrrr… afspraken alom. Van rust geen sprake meer en wat doe je dan best? Juist, ja … er vandoor gaan gedurende enkele weken om met ons tweeën de nodige rust te hervinden. Terug naar de bron; de natuur in. Dat was tenminste de bedoeling.

 

4 weken zouden we ons afzonderen en met de mobilhome richting Spanje rijden met een tussenstop in Bordeaux bij vrienden. Rustig aan. Niets moet… geen drukte…

Hopen ook, op een beetje zon. De zon die ik zo broodnodig had… niet te veel hoor; een beetje.

Wel, op de ganse 3 weken die we weg waren hebben we 2 dagen zon gehad. 2 dagen dat ik mijn blote armen en benen eens heb getoond.

De bergtocht die ik mezelf had beloofd in de Picos de Europa heb ik aan mij moeten laten voorbijgaan. Kop in de mist – 12 graden – nat, miezerig.

Zo zijn we elke dag een klein stukje verder gereden,  en hebben we veel mooie stukjes Spanje gezien. Veel kerken, monasterios, crypten, paleizen uiteraard… ja, ja bijna allemaal BINNENWERK. Want als het koud is en het regent, dan kan je het beste ergens onderduiken.

 

Doordat we ons telkens verplaatsten deden we zowat de noordroute van de Camino de Santiago – weliswaar op een luxe manier. Met de camper. Liever zou ik het ooit eens te voet doen… the real thing. Stappen door een rijk cultureel erfgoed en de indrukwekkende natuur.

 

En wat we niet voorheen hadden gepland: we bereikten dus Santiago de Compostela. En dan nog wel mèt DE ZON !!!

Ongelooflijk gelukkig was ik. Ik kan het niet verklaren maar … Santiago zat al lang in mijn hoofd. Had er voor ons vertrek nog over gepraat met mijn schoonzus. Ik zou dit ooit eens doen. Niet direct uit geloofsovertuiging. Nee voor mij zou de weg het doel worden…

 

Na Santiago zijn we doorgereisd naar Braga, Ponte de Lima, Viano do Castelo (Portugal) maar ook daar werden we achtervolgd door regenvlagen. Na 14 dagen was het welletjes geweest. Ik sliep heel slecht door de pijn in mijn spieren en gewrichten en overdag kon ik niet echt recupereren ergens in de zon op een terrasje of rustig wandelend, genietend van de mooie natuur.

Zo zijn we stillaan terug naar huis gebold en mijn hoop om die vermoeidheid  eindelijk eens van me af te kunnen schudden was een ijdele hoop. Ik was ontgoocheld toen ik terug thuiskwam; ontgoocheld omdat ik mijn-oude-ik dacht terug te vinden.

 

Dit wil niet zeggen dat we geen mooie vakantie hebben gehad wij tweetjes. Nee, nee. We hadden het samen goed.

 

Na een lange afwezigheid wou ik gisteren mijn Eureka-vriendinnen terug zien. We zouden samen een uurtje wandelen aan de Watersportbaan en daarna een glaasje Cava drinken op de laatste Herceptinebehandeling van C.

Onderweg hebben C. en ik veel gepraat. Over hoe we ons voelen de laatste tijd. Niet de volle 100 % dus… we willen meer kunnen dan we nu ‘nog maar’ kunnen of ‘al’ kunnen. We wilden helemaal niet zielig doen maar we vertelden beiden dat we ons eigenlijk best wel een beetje triestig voelden. Dat er bij wijze van spreken maar een lontje aan het kruitvat moest gestoken worden en... boem!!!

 

Na onze deugddoende babbel krijg ik plots de opmerking van onze  ‘gids’ (zo zal ik haar maar noemen) dat ze 'had gehoord' dat ik eigenlijk te veel doe (ze had me net horen vertellen over mijn 'gedroomde' voettocht naar Santiago... ): reizen, naar vergaderingen gaan (???), op mijn kleinkind passen, enz… dat ze me volgende week een Polarmeter zal geven om aan te doen bij het wandelen en dat die zeker zal beginnen biepen want dat ik over mijn grenzen ga…

 

Ikke  ? Over mijn grenzen? Door te gaan wandelen en te proberen genieten van het leven?

Ik werd me daar nu toch opeens zo boos: mijn opgekropte gevoelens kwamen plotsklaps naar boven en ik heb haar gezegd dat mijn vermoeidheid niets, maar dan ook niets te maken had met de weinige dingen die ik doe; dat ik de dingen die ik doe heel graag doe en er van geniet; dat ik me net een uitgelaten kip voelde die van haar eens rond de Watersportbaan mocht gaan stappen en dan in mijnen zetel moest gaan zitten; of ik geen recht had om terug te willen naar wie ik eens was. Of we dat niet allemaal wilden?

Als ze dan ook nog eens begon dat ze ooit eens klierkoorts had en dan ook moe was en nog zo een paar van die vergelijkingen, dan had ik echt zin om haar te zeggen dat het geen snottebellenverkoudheid was waarvan wij aan het bekomen zijn. 'k Heb toen maar wijselijk gezwegen.

Mens toch! Geef ons toch eens de kans om onszelf te zijn en ik zal zelf wel voelen wat ik kan of wat ik niet kan. We moeten inderdaad naar ons lichaam luisteren. Juist! Maar dat zal ik dan zelf wel doen.

 

Ach, waarschijnlijk heeft ze het allemaal wel goed bedoeld. Maar ze kwam met haar reactie om een verkeerd moment en op een totaal verkeerde manier …

 

Toen ik in Santiago de Compostela stond was ik eigenlijk euforisch. Euforisch omdat ik nog leef en euforisch omdat ik nog dingen kan beleven.

Ik wil mijn leven echt terug in eigen handen nemen en terug aan de slag gaan binnen enkele maanden. Maar daarvoor wil ik eerst zelf m’n grenzen leren kennen.

Ik ben me er wel van bewust dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon: om kwart voor zeven vertrekken ’s ochtends, om dan om half acht  ’s avonds thuis te komen en dan nog het huishouden erbij te doen… Nee, nee, het zal doseren worden. Maar die keuze maak ik zelf en daar wordt aan gewerkt

 

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

‘k Hoop dat jullie nu genen schrik krijgen van mij; meestal ben ik poeslief !

21-05-07

Toeval ...

Toeval. Ik vind dit een heel mooi woord. Meestal wordt dit woord in de positieve zin gebruikt. Maar in het levensverhaal van Lucretia en mij was het eerder een ongelukkig toeval…

 

Mijn manneke en ik hebben jaren moeten wachten om zwanger te kunnen worden. Na heel veel geduld kregen we in november 2005 het nieuws dat er een klein Runeke in mijn buik aan het groeien was! Ons geluk kon niet op.

 

Maar… héél toevallig belde mijn mama me een weekje later op. Ze moest ons iets vertellen. Niet via de telefoon. Veel te gevoelig. Niet goed. Ik voelde tot in het puntje van mijn kleine teen dat dit ik-wil-het-niet-horen-nieuws was. Toen we dan twee uurtjes later het nieuws te horen kregen dat mama borstkanker had… pfffff. Heel raar, maar ik schrok er eigenlijk niet van. Niet dat je zoiets verwacht hoor (de bekende ver-van-mijn-bed-show), maar ik had het voelen aankomen.

 

Tja, daar zit je dan. Zwanger. Dolgelukkig te wezen. En plots krijg je zo’n nieuws. Je zou willen gillen: ‘Niet jij!!! Kan niet.’

 

Normaal gezien ben ik een grote denker, maar door dat kindje in mijn buik heb ik toch geprobeerd om alles zo nuchter mogelijk te bekijken. Heel egoïstisch van mij, maar ik noem het een stukje zelfbescherming.

 

Ik had gedurende enkele maanden het gevoel dat ik er niet voldoende kon zijn voor mijn mama. Want mee naar het ziekenhuis voor een chemosessie mocht ik niet (omdat ik zwanger was). En bij mama thuis gaan supporteren de dagen na haar chemo mocht ik ook niet (om dezelfde reden). Ik moest dan maar goede moed zitten inspreken via de telefoon. Terwijl ik liever haar handjes wou vasthouden. Gelukkig was mijn papa er dan voor haar.

 

Maanden gingen voorbij, en hoe minder haren er op mama’s hoofd stonden, hoe dikker mijn buikje werd.

Toen mama’s chemo bijna voorbij was, kregen mijn mannetje en ik te horen dat ons kindje zou geboren worden met een gaatje in de mond (zie http://users.pandora.be/vincent-kim). Alwéér een opdoffer. Maar we zijn vechters – even slikken en weer doorgaan.

Toen prachtige, kleine Rune geboren werd, verschenen de eerste haartjes weer op mama’s hoofd. Alsof mama even gestopt was met leven, maar nu was ze er weer.

 

IMG_8887   100_2180   IMG_8835
 

Bij deze:

Mama, ik ben supertrots op jou!!!!!!

 

Dikke knuffel,

Kim

14:31 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (24) | Tags: borstkanker, toeval, nieuws, verdriet, chemo, vechter |  Facebook

17-05-07

Bijwerkingen ...

Arimidex

Aromasin

Sinds een maand neem ik ipv Arimidex nu Aromasin.

Het verhaal van bijwerkingen (oa. spierpijnen, botpijnen, nachtelijke pijnen in handen, knieën, benen enz...) is eigenlijk begonnen toen ik vorig jaar in maart de 2 chemokuur kreeg. Op dat moment praat je erover met je behandelende arts (oncologe) en je denkt dat dit op een gegeven moment - na de chemotherapie - zal ophouden.

Niets is minder waar... op 16 mei 2006 laatste chemokuur en op 17 juni 2006 werd er gestart met Arimidex. Dit antihormoon (eigenlijk een aromatase - voor uitleg klik hier) heeft een aantal bijwerkingen die ik dus ook had tijdens de chemokuur. Botpijnen, spierpijnen, enz.

Na 8 maanden van zeer vervelende klachten - ook ontsteking van het beurslijmvlies van mijn schouder - werd voorgesteld om met de Arimidex te stoppen en aan de Adviserend Geneesheer van het Ziekenfonds de toestemming te vragen om over te schakelen op Aromasin (=Exemestane).

Toen de brief met toestemming aankwam was ik enthousiast en dacht ik dat alle ellende zou opgelost zijn. Toen ik echter de bijsluiter las van Aromasin leken de besproken bijwerkingen toch niet veel of helemaal niet te verschillen van Arimidex maar het was het proberen waard.

Ondertussen neem ik 1 maand het nieuwe medicijn en ik moet zeggen dat het, bij mij althans, geen enkele beterschap geeft. Dat betekent ook dat ik vrijwel slapeloze nachten heb en de vermoeiheid die ik eerder voor een stuk verdreef door te sporten is helemaal terug... Misschien zal dat na verloop van tijd wel terug beteren. Nog steeds heb ik 'startpijnen' (grappig woord hé... maar zo noemt men de pijn die je voelt tijdens het opstaan uit een stoel of uit de wagen of die je voelt als je begint te stappen) en nog steeds heb ik 's morgens dikke handen met licht-krommende vingers. Als ik bv op het toilet wil gaan zitten plof ik zowat neer want gewoon zachtjes door de knieën gaan dat kan ik niet. Soms moet ik er mee lachen maar eigenlijk is er niks grappigs aan. Dus: als iemand me vraagt hoe ik me voel dan zeg ik de laatste tijd niet meer doodleuk "met mij? oh goed..." maar zeg ik zoals gisteren tegen iemand "neen het gaat niet goed met mij en ik vind het niet leuk, maar ik wil niet klagen".

De meesten bekijken me dan raar maar ik heb geen zin meer om me steeds weg te steken achter onbenullige oneerlijke zinnen. Het is zo en ik kan er ook niks aan veranderen.

Aromasin zal ik nu maar verder nemen... nog 4 jaar te gaan. We zullen doorgaan...We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht ...(zoals in het liedje van Ramses Shaffy...)

sandalblnk7

 

14-05-07

Even time out ...

Hallo lieve blogvrienden,

Wou jullie even laten weten dat ik een tijdje niet zelf mijn blogje zal uploaden, maar maak jullie niet ongerust... ik heb een blogbewaakster gevonden.

K., mijn dochter, zal regelmatig iets proberen posten... Ik ben zelf al benieuwd wat het zal worden. Ze liep hier gisteren met een grijns op haar mond van hier tot ginder... Afwachten dus.

Maar wees gerust, ik houd haar in de gaten en jullie ook hoor!!

Dit is maar tijdelijk en de momenten dat ik zelf iets kan posten zal ik dat zeker doen.

Dikke knuffel

Lucretia

 

P1010584

22:27 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) | Tags: time out, blogbewaakster |  Facebook

11-05-07

 Pizza, 'gatenkaas' en psychologie ...

Ook al voorgehad...? Je zit in een pizzeria een overheerlijke pizza rucola/parmezaan te eten en voor je zitten 2 jongedames... hm... je denkt waar heb ik dat ene gezicht nog gezien... en ondertussen eet je verder maar je blikken dwalen steeds af naar die ene persoon... nee, ken ik niet... of toch... maar van waar dan wel...? Je ziet bij het opkijken dat ook zij naar je kijkt... en nog een keer en ergens in haar ogen ligt ook een blik van herkenning.

En ondertussen is die pizza verorbert maar je hebt voor de helft niet geproefd wat je aan het eten was; telkens weer dwaal je rond in je hersenpan op zoek naar die ene flits, dat ene herkenningspunt... je wilt weten wie dit is.

De rekening wordt gebracht - (schuif ik lekker door naar mijn partner; handig en goedkoop... ) - en ja , plots weet je het!

 Ik stap op haar af en inderdaad: we ontmoetten elkaar vorig jaar op de afdeling oncologie - ik als patiënte en zij als psychologe (in opleiding vermoed ik...)

Gisteren hadden we in de pizzeria een korte aangename babbel maar het belangrijkste vergat ik haar nog te zeggen: bedankt! Bedankt voor wat je voor mij hebt betekend...

help3ioOp het moment dat je in zak en as zit ( wat je niet altijd wilt toegeven want je doet je sterker voor dan je bent...) doet het zo deugd dat er enige vorm van ondersteuning is; een beetje aandacht voor het zielige vogeltje dat je op dat moment bent (tenminste: je bent niet zielig maar je voelt je af en toe wel zo…) ook al doet het er op dat moment niet toe waarover er wordt gepraat; àls er maar gepraat wordt.

Praten heeft mij daadwerkelijk geholpen om te verwerken; woorden werken helend... ook geschreven woorden …

Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn niet over problemen - als borstkanker - te kunnen praten; het te moeten verstoppen.

Zo kwam ik op heel korte tijd 3 vrouwen tegen waarvan niemand in hun buurt wist wat zij hadden doorgemaakt... 2 ervan mochten er van hun man niet over praten; het mocht niet geweten zijn... het woord kanker was taboe...

Maar hoe moet je dan zoiets verwerken?? Dat moet verschrikkelijk zijn; met al je angsten en frustraties blijven zitten.

Gelukkig is er tegenwoordig zoveel goede psychologische hulp voor patiënten met kanker: in de ziekenhuizen, bij de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) met o.a. het Inloophuis en de Kankertelefoon, bij de Stichting Tegen Kanker (o.a. De Kankerfoon)...

Kort nadat je bent geopereerd komen er in de meeste ziekenhuizen ook vrijwilligers langs (vrouwen die het zelf meemaakten; ervaringsdeskundigen zeg maar...). Je kunt zeggen dat is niet echt psychologische hulp... maar toch: op dat moment komt daar een perfect opgemaakte en verzorgd geklede dame binnen en die vertelt je dat zij 2-3 jaar geleden hetzelfde meemaakte en dat er na de ellende terug leven is; dat je, na de operatie, na het pruikengedoe, de braakmomenten, het misselijk zijn, enz... enz... opnieuw kan leven zoals voorheen. Op dat moment denk je: 'als zij dit kon, dan ikke ook... Tenminste: je wilt het proberen... 

Toen ik chemotherapie kreeg, in de dagkliniek op de afdeling Oncologie, kwam de psychologe zelf regelmatig een praatje maken terwijl het infuus (chemo) liep en er werd gepolst of ik al dan niet verdere hulp nodig had.

Zelfs al praat je op dat moment niet over je diepste gevoelens, je twijfel, je angst voor de toekomst... je praat maar wat raak maar dat doet er niet toe... het zorgt voor de nodige afleiding. De keren dat ik alleen in die 'naar-chemo-ruikende' kamer zat wou ik worden afgeleid; wou ik dat misselijkmakende gevoel niet voelen en wou ik dat er me iemand door die ellende heen praatte.

Dus nogmaals: bedankt lieve mensen van de dienst psychologie !! Jullie hielpen mij een stukje op weg...

Bij de andere organisaties moet met de stap zelf zetten. Dat kan geheel anoniem via de Kankerfoon, de Kankertelefoon of je kunt het Inloophuis binnenlopen en daar contacten leggen. De vrijwilligers van deze organisaties zijn super!

08-05-07

Bezoek aan A'ke ...

Na de kinebehandeling ben ik samen met S. (A'kes schoonmama) naar het ziekenhuis gereden om een heel kort bezoekje te brengen aan A'ke.

Ze was nog heel zwak maar ze was héél gelukkig... toen ze zei dat Dr. R. haar hand had genomen en het op haar nieuwe borst had gelegd was ik echt ontroerd.

Na maanden van een 'lege plek' gevoeld te hebben op de plaats waar eens haar borst zat, is er een nieuw heuveltje gemaakt. A'ke zei dat het voelde of ze bevallen was van een baby. Even blij was ze.

Alleen wie dit meemaakt kan dit gevoel beschrijven... het heeft niets te maken met schoonheid... (wat trouwens veel mensen verkeerdelijk denken...)

Ze had ook al zelf naar het resultaat gekeken met een spiegel en was heel tevreden …

Voor mij is het een déja-vu... het gevoel het opnieuw mee te maken met dat verschil dat het bij A'ke om de eindafwerking gaat; er volgen geen chemobehandelingen meer en bij mij moest na de amputatie en reconstructie alle ellende nog beginnen. Zij kan onmiddellijk starten met een positieve noot.

A’ke is maanden een amazone geweest - een dame met één borst en is nu terug een tweeborstige vrouw. Binnen enkele maanden zal er een tepelreconstructie volgen en nog een paar maanden later volgt dan een medische tatoeage.

Bij mij is de bilaterale (dubbelzijdige)  tatoo geplaatst in maart 2007 en ik moet zeggen dat het er heel natuurlijk uitziet. Je moet al heel dichtbij komen om te zien dat er littekens zijn. Het litteken over de hele breedte van mijn buik neem ik er graag bij. Langzaamaan zal dat ook vervagen en het meeste zit onder de bikinilijn.

07-05-07

Opgelucht ...

De ganse dag heb ik hier rondgelopen als een kieken zonder kop.

Van al mijn plannen om hier in huis een beetje te werken is niets in huis gekomen. Telkens ik aan iets wou beginnen haakte ik weer af... ik was dus echt niet in mijn doen.

De reden is natuurlijk de operatie van A'ke. Ik wist niet dat het me zoveel zou doen...

Gisterenavond had ze me nog een sms gestuurd maar die heb ik pas vannacht bekeken en het knaagde een beetje dat ik haar niet meer heb kunnen antwoorden.

tatty%20grijs%20in%20verband

Als je zo in het ziekenhuis ligt te wachten op een komende ingreep dan kan je echt niet slapen... tenminste ik toch niet (niet dat ik een bangerik ben, nee, nee... maar een narcose van 6 tot 8 uur is toch niet niks hé) en ik vermoed dat dat bij A'ke ook zo moet zijn geweest. Eigenlijk zou je op zo'n moment iemand vertrouwd naast je moeten hebben; iemand die je kan koesteren, iemand die je troost en wiegt... maar ja, zo zitten ziekenhuizen niet in elkaar hé.

Bij A'ke was de ontvangst gisteren in de kliniek ook niet wat het moet zijn!! Toen ik het hoorde was ik eigenlijk boos...  A'ke had een eenpersoonskamer besteld en toen ze dit bij de receptie vermeldde zei de dame: "is het voor plastische chirurgie???","... je bent hier niet in een hotel hoor". Die vrouw denkt waarlijk dat als je een borstreconstructie moet krijgen NA BORSTKANKER (!!) dat je dat voor je plezier doet...

Het wordt tijd dat mensen in een ziekenhuis wat meer tact aan boord leggen!!Toen ik terug naar huis ging, passeerde ik de balie en daar zag ik haar zitten... een moment, even maar, overwoog ik om naar haar toe te gaan en haar vriendelijk te vragen dit NOOIT of ter NOOIT meer te doen! Met niemand... Maar ja, wat haalt het uit...

Maar eigenlijk kwam ik hier beter nieuws melden: de operatie is goed verlopen en om 14 uur was A'ke al wakker. Ze krijgt wel pijnstillers en verblijft dus een nachtje op de PACU. Om het uur wordt de 'flap' gecontroleerd op doorbloeding. Dit moet om te voorkomen dat de flap afsterft...

Om 16 uur kon ik het niet meer uithouden en heb naar haar schoonmama gebeld. Die had net het nieuws gekregen van L., A'ke's man... Jonge, jonge, wat was ik opgelucht en blij. Echt een gelukzalig gevoel kreeg ik. 'k Ben ook ontzettend blij voor haar familie dat deze fase achter de rug is...

en nu A'ke: EEN SPOEDIG HERSTEL en binnenkort mag je de lingeriewinkel gaan plunderen. Ik weet dat je daar al naar uitkijkt. L., houdt je portemonee maar vast... je zal nog in de kosten komen...

AkeIk ken A'ke maar pas sinds vorig jaar in augustus maar ik zou haar vriendschap niet meer kunnen missen. Het is raar om te zeggen maar borstkanker heeft me een paar heel mooie vriendschappen bezorgd; die vriendschappen zijn echt een verrijking in mijn leven en ik koester ze... Mijn kijk op het leven is ook helemaal veranderd daardoor...

06-05-07

A'kes day ...

Vandaag kan ik aan niets anders denken: A'ke is vandaag vertrokken naar het ziekenhuis en morgen, heel vroeg in de ochtend, krijgt ze haar langverwachtte, lang naar verlangde... borstreconstructie. (klik hier voor meer info)

'k Ben haar vanmiddag thuis nog een knuffel gaan geven en toen ik vanavond mijn schoonmama terug naar huis bracht (zij woont vlakbij het ziekenhuis) kon ik het ècht niet laten om nog snel even langs te gaan bij haar in het ziekenhuis.

Ik leef echt mee met haar; het voelt een beetje of ik het terug moet ondergaan.

De operatie zal ongeveer 6 uur duren en daarna brengen ze A'ke naar de PACU (Post Anesthesia Care Unit  = intensieve bewakingsafdeling) waar ze gedurende 24 uur voortdurend zal gecontroleerd worden... ze is in goede handen, ik weet het...

Terwijl ik dit probeer te schrijven komt alles terug als een film door mijn hoofd gerold... Ik houd er maar mee op...en hoop morgen snel iets over haar te vernemen.

Ik denk aan je A'ke ...

 

beertjegoodluck

03-05-07

Mooi met één borst ...

Onlangs ging ik naar in gespreksavond rond borstkanker georganiseerd door één (tv) en Pink Ribbon in Antwerpen. Daar getuigde o.a. een Nederlandse dame over aangepaste kledij voor borstkankerpatiënten en, wat voor mij althans geheel onbekend was, het was kledij voor vrouwen met één borst, die er voor kiezen geen prothese te dragen.

Vrouwen, die een mastectomie (=borstamputatie) hebben ondergaan, hebben vooral tijd en steun nodig om aan hun ‘nieuwe’ lichaam te wennen.

Meestal dragen deze vrouwen een prothese of overwegen zij een borstreconstructie, maar de Stichting Lobstar geeft nog een derde optie.

De Stichting Lobstar ondersteunt met behulp van haar bijzondere modecollectie die vrouwen die na hun borstamputatie hun lichaam willen accepteren zonder prothese of borstreconstructie.

De collectie van de Stichting Lobstar is een uniek modelabel die mode en lingerie biedt.

De aandacht wordt verlegd door middel van kleuraccenten en opvallende details. Het is een mode waarin vrouwen mooi mogen zijn zoals ze zijn.

 

lobstarfoto004

 

Zelf koos ik (na lang overleg …) voor een onmiddellijke borstreconstructie met eigen weefsel en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Maar ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die er anders over denken. Vandaar dat ik deze informatie ook even op mijn blogje wil gooien.

22-04-07

Pluk de dag - Carpe Diem ...

Met z'n vijven zijn we... 5 vrouwen met een borstkankerverleden die samen sporten. 't Is te zeggen, vier ervan Nordic-walken samen op woensdagnamiddag (ikke niet meer...) en na het uurtje Nordic-walken wordt er samen een uurtje gewandeld 'rond' de Blaarmeersen in Gent en meestal wordt er nogal wat 'afgekletst'. Onze tong sport ook een rondje mee... wat we te vertellen hebben? Veel eigenlijk. Dat kan over allerlei onderwerpen gaan maar ook over wat ons samen bindt: borstkanker; het opnieuw genieten van het leven; het 'pluk-de-dag-gevoel'. Een reden om er samen eentje op te drinken vinden we ook wel altijd. Zo wou ik vorige woensdag samen met hen klinken op mijn verjaardag - alweer een jaartje erbij - en zoals C. schreef op haar kaartje voor mijn verjaardag: “Een jaartje meer, daar treuren wij niet om hé, da’s weer een jaartje dichter bij de wijsheid”.

Gr. wilden we ook vieren want zij gaat op pensioen… nog meer tijd dus om te genieten van het leven.

’s Morgens gauw een lekkere rijsttaart gemaakt (speciaal receptje trouwens… ‘ongebakken’ rijsttaart… ik zet dit receptje wel eens op mijn blog want het bleek achteraf bijzonder geslaagd…) – picknickmand klaargemaakt met thermosje kokend water (voor thee), kopjes, glazen voor Cava, een fles ijsgekoelde Cava, vorkjes , lepeltjes, servetten, melk, etc… Een paar stoeltjes in de auto gezet, tafelkleedje meegenomen en aan Gr. gevraagd of zij voor de koffie wou zorgen (… ik was vergeten dat ik m’n grote thermos stuk had gemaakt dus heb ik een noodlijn ingeroepen…).

2 uur van puur genot werden het… met een prachtig uitzicht over het water was het zalig om daar in het zonnetje te genieten van ons glaasje Cava, het stukje taart, de koffie, de thee…

21-04-07

Afscheid van R...

Gisteren, terwijl ik naar de kinesiste reed, kreeg ik het in mijn wagen heel benauwd. Het zweet brak me uit en ik had moeite om mijn tranen te verdringen. Een paar uur later zou ik naar de afscheidsdienst van R. gaan in het crematorium. Tot dan had ik geen rekening gehouden met de impact dat dit wel zou kunnen hebben op mij...

Toen ik bij Gerda, de kinesiste, aankwam heb ik er met haar over gesproken en terwijl ik zo mijn twijfel uitsprak voelde ik dat ik geleidelijk aan rustig werd. 'Woorden werken helend' zeg ik altijd... Ik zei haar op een bepaald moment dat ik dat perfect kon 'de knop omdraaien'; ik heb dat in die anderhalf jaar dat ik ziek ben zo dikwijls gedaan... mijn echte gevoelens 'verstopt'. Even in een klein doosje gestoken... dekseltje erop... Dus nu zou ik dat opnieuw doen. Ik wist dat ik sterk genoeg was.

Thuisgekomen heb ik een mooie tekst geschreven op een condoleancekaart, heb me mooi gemaakt en ben naar het crematorium gereden. Daar heb ik mijn ventje opgewacht - die kwam rechtstreeks van zijn werk daarheen  - en samen zijn we hand in hand het gebouw binnengegaan. Stil - ingetogen...

Tijdens het wachten zag ik L. (een vriendin) Zij verloor haar man Cl. (de beste vriend van mijn man...) toen hij pas 42 was aan kanker .... Dit afscheid nemen moet dus opnieuw een moeilijk moment geweest zijn voor haar ... waarschijnlijk kwamen bij haar opnieuw alle jeugdherinneringen boven.

Het was een intens-mooie afscheidsviering. Ik heb enorm veel bewondering voor de moed van T. (de echtgenoot van de overledene) en hun beide dochters. Zij verwoordden heel openlijk hun gevoelens en lieten de lievelingsmuziek van R. horen... ook het liedje waarop R. haar kleinkindje had leren dansen... Dit alles getuigde van zoveel liefde...

Op het herdenkingskaartje staat o.a. dit: Het doet zo verschrikkelijk veel pijn, maar jij bent verlost van pijn.

Dit stukje tekst geeft tegerlijkertijd weer hoe iemand zich voelt bij het afscheid van een geliefde maar het geeft ook een beetje troost ... te weten dat zij eindelijk geen pijn meer heeft...

Er was iemand in de reakties die het niet zo’n goed idee vond dat ik naar die afscheidsdienst ging. Ik kan hier alleen maar op zeggen dat ik BLIJ ben dat ik dit heb kunnen doen.

Ik heb dit gedaan uit naam van MARKANT, uit naam van ons GEZIN èn als LOTGENOTE. Dit is nu eenmaal het leven. Het is niet omdat ik borstkanker heb/gehad heb… dat ik me moet verstoppen voor de dingen die om me heen gebeuren. Ik wil geen struisvogelgedrag vertonen... Neen hoor… het leven gaat door met al zijn vrolijke èn verdrietige momenten. Ik wil niet in een gouden kooitje leven en daardoor afgesloten worden van de realiteit. Als lotgenote - ook als je iemand niet persoonlijk kent - wil je dit zeker doen. Tenminste ik toch. Misschien vinden jullie dit raar maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik zit hier niet te huilen … maar probeer dit een plaats te geven. Ik voel echt verdriet om iemand die de strijd heeft moeten opgeven maar voor mezelf probeer ik vooral positief te denken. Ik heb het leven lief en wil dat graag houden zo...

De dag voor deze uitvaartdienst zat ik samen met 4 andere ‘borstkankervrouwen’ te genieten van een glaasje Cava en zelfgebakken taart in de Blaarmeersen in Gent… het leven zit raar in elkaar… de ene dag feest, de andere dag verdriet.

Mijn leuze is dus ook: CARPE DIEM - Pluk de dag .... en zoals Isabel terecht schrijft in de reacties: 'zorg voor elkaar'

Hierover morgen meer…

18-04-07

MARKANTE vrouw overleden ...

Curvy_CallasHet leven zit raar ineen…

Gisteren was ik toevallig met mijn schoonzus op een vergadering van Markant en er werd gevraagd om een ogenblik ingetogen stilte… een dame – lid van Markant uit een andere gemeente – was overleden.

 

Aan mijn schoonzus werd gevraagd dat zij de begrafenisdienst zou bijwonen als Vertegenwoordigster van Regio-Markant en als Voorzitter van Markant L.

 

Zijdelings las ik kort mee op het overlijdensbericht; ‘k las haar voornaam en zag dat ze slechts 14 dagen jonger was dan ik. Geboren in 1956…Net geen 51 geworden… Kippenvel kreeg ik en was even de kluts kwijt.

 

Later, toen we thuiskwamen, dacht H. (schoonzus) er plots aan dat zij helemaal niet naar de begrafenis kon omdat zij een andere dringende afspraak had… Ze vond dat zeer vervelend maar we gingen er op dat moment niet verder op door.

 

Vannacht..., ik sliep niet goed en dacht aan de overleden dame… het liet me niet los en er spookte van alles door mijn hoofd. Ik besloot H. voor te stellen om in haar plaats naar de afscheidsdienst te gaan . Ik had het gevoel dat ik dit moest doen.

Toen ik haar vanmorgen opbelde was ze blij met dit voorstel; ze had het me niet durven vragen…

 

Vandaag ging ik de condoleancekaarten ophalen bij H. samen met het overlijdensbericht – daar staan de gegevens qua adres en uur op…

Bij het terugrijden stond ik voor de verkeerslichten te wachten en nam snel even het overlijdensbericht om het door te lezen: oh… overleden aan borstkanker… (dat zag ik omdat de borstverpleegkundigen en een bekende oncoloog werden vermeld) … ik huiverde… en de 2de shock kwam toen ik de naam van haar echtgenoot las. Een bekende dus… een jeugdvriend van mijn man.

 

R. is mama van 2 dochters, oma van een kleinzoontje, een tweede kleinkind op komst…

 

R., morgen kom ik samen met mijn man afscheid nemen van jou … ik heb je niet persoonlijk gekend; heel waarschijnlijk heb ik je ooit ontmoet bij gezamenlijke vrienden … ik weet niet waarom maar vannacht had ik het gevoel dat ik naar jouw begrafenis moet komen. Ik zal er zijn en denk aan jou.

Morgen vertegenwoordig ik Markant maar ik kom vooral omdat ik weet dat je een zware strijd hebt gestreden ...

Waarom zijn er zoveel vragen

Waarom is er zoveel pijn

Waarom zijn er zoveel dingen

Die niet te begrijpen zijn?

 

Ria Schut-Diks

07-04-07

Knuffel ...

Lieve P.,

We ontmoeten elkaar heel toevallig op de startavond van de ‘PINK RIBBON-week’ in Antwerpen en we gaven elkaar spontaan een knuffel. Een knuffel… we kenden elkaar niet persoonlijk maar we maken wel hetzelfde mee; we behoren tot dezelfde ‘club’ en dat schept een band.

Die avond raasden allerlei gevoelens door mij heen; die avond, de  Pink Ribbon-avond was emotievol… Zo was er ook K. die spontaan naar me toekwam… ook haar had ik voordien nooit ontmoet maar we volgen elkaars blog… toen zij daar plots voor mij stond heb ik haar ook de beloofde knuffel gegeven. Live… Ik schreef het heel dikwijls bij een berichtje dat ik achterliet op haar blog (als ik voelde dat K het moeilijk had...) en ik vond het super dat ik haar die nu in het echt kon geven. We hebben het af en toe eens nodig om eens een steuntje – een knuffel – een oppepper te krijgen maar ik geniet er evenveel van dit aan anderen te kunnen geven …

Op het moment dat ik vernam dat jij HET ook had, voelde ik mij treurig… de zoveelste vrouw in een lange rij… nog een stuk jonger dan ik…

Ik weet nog dat ik zei: “oh nee, niet zij. Niet P. Zo’n sterke vrouw.” Maar dit hield geen steek natuurlijk. HET heeft niets te maken met sterk zijn; HET kan elk van ons overkomen. HET houdt nergens rekening mee. Eén op negen vrouwen krijgen borstkanker - Russische roulette vind ik dat... je weet nooit of èn wanneer HET je zal treffen.

Die knuffel die ik jou toen gaf in Antwerpen, wou ik je al geven van op het moment dat ik het ontstellende nieuws vernam en het heeft me zo geraakt dat ik dit dan ook werkelijk heb kunnen doen. Ik wil je ook feliciteren voor de manier waarop je er naar buiten toe mee omgaat… zonder poeha… zonder veel woorden maar wel met de juiste. ‘k Hoop oprecht dat het je verder heel goed gaat en mochten we elkaar ooit nog eens tegen het lijf lopen dan wil ik er samen een glas bubbels op drinken. Een glas op de toekomst; een glas op onze andere ‘IK’.

 

Prev-Laat%20naar%20je%20borsten%20kijken2007Gisterenavond keek ik naar de startshow van KOM OP TEGEN KANKER en eigenlijk had ik daar ook willen zitten om concreet iets te doen; nu zat ik bovenop mijn keukentafel ‘vastgenageld’ voor de tv – niet de normale plaats om televisie te kijken is het niet? - met een krop in m’n keel door al de getuigenissen en ik kon op dat moment niets doen om mijn steentje bij te dragen…ik had eigenlijk een beetje mijn ‘verkoopstalent’ willen gebruiken en fondsen helpen winnen voor de oh zo nodige begeleiding van Vrouwen met Borstkanker. Want u en ik en anderen met ons weten meer dan ooit dat alle hulp welkom is bij deze strijd. Trouwens, wat een superbedrag hé gisteren: 621.455 Euro! Hopelijk wordt het recordbedrag van 2005 overschreden dit jaar. Toen was het 10.090.308 Euro.

 

P., ik weet dat je af en toe hier komt lezen; vermits ik geen contactadres heb wou ik je dit 'briefje' op die manier toesturen...

Ik wens jou en iedereen een fijn Paasweekend – geniet er van – Carpe Diem.


(Pink Ribbon was in 1992 een initiatief van Evelyn Lauder, schoondochter van cosmeticagigante Estée Lauder. Toendertijd stond borstkankeronderzoek nog in zijn kinderschoenen. Nu is het roze lintje bekend in 40 landen, staat borstkanker wereldwijd op de agenda en zijn er Pink Ribbon magazines in Amerika, Australië, Groot-Brittannië en Nederland

Om dit initatief door te trekken naar Vlaanderen en hier borstkankerpreventie en sensibilisering onder de aandacht te brengen, lanceerde Sanoma Magazines, met steun van tal van partners, op 15 maart 2007 de eerste Vlaamse Pink Ribbon, een magazine waarvan de opbrengst integraal naar Kom Op Tegen Kanker gaat.)

coverlang

26-03-07

Gesprekken in de wachtkamer ... (in Milo - nieuw maandblad)

covermilo3-150_rdax_141x178Enkele weken geleden werd ik samen met Katty en Hilde gecontacteerd door de journaliste en jeugdauteur Kathleen Vereecken of we een interview wilden doen voor het nieuwe maandblad MILO rond het thema 'borstkanker'.

Op het moment dat ik dit voor het eerst te horen kreeg had ik zo mijn bedenkingen ... wil ik wel in een maandblad verschijnen? Wat als de tekst verdraaid wordt? Kan ik voor het drukken de tekst nog inkijken en eventueel laten aanpassen?

Tegen het blad Milo had ik geen bezwaar. Ik had het eerste exemplaar toevallig ontvangen samen met de Humo en ik vond het een mooi, glossy, interessant maandblad - een maandblad voor 40-plussers met heel veel interessante informatie in. 

Ik ben er toen maar voor gegaan ... want ik vond, als ik de kans kreeg om mijn steentje bij te dragen om borstkanker en alles wat er mee te maken heeft bespreekbaarder te maken bij de mensen, dat ik dat zeker moest doen. Er hangt bij nog te velen onder ons een taboe rond deze ziekte...

We hadden met ons vieren een boeiende gespreksnamiddag over alles wat ons zo een beetje - of een beetje veel - geraakt heeft voor, tijdens en nà de behandeling... We gingen geen enkel onderwerp uit de weg...

Alles werd opgenomen op geluidsband en nadien kregen we van Kathleen de tekst ter inzage via e-mail doorgestuurd. Zelf heb ik er (voor wat betreft 'mijn' gedeelte) nog enkele aanpassingen laten aan doen maar veel veranderen kon ik niet... er was ook een heel deel van het interview weggevallen. Kathleen had geen onbeperkte ruimte om zo'n artikel te plaatsen maar 'k vond het geheel van de reportage wel meevallen.

Later werden we ook nog gecontacteerd door de fotograaf  en de stylist  van Milo.

Het telefoongesprek met de stylist vond ik wel grappig:

"hallo met ... hier, de stylist van Milo. Mag ik uw confectiemaat weten?" "Eh... ja, 38/40..." En: "hoe groot bent u?" "Eh... 165,5 cm..." "En mag ik uw schoenmaat ook weten?" "Eh... 39." Wat is de bedoeling hiervan? Is dit een grap, dacht ik... Toen ik hoorde dat hij ons zou 'kleden' voor de fotoshoot die zou worden gemaakt in de Stadsbibliotheek van Gent, reageerde ik dat ik wel 50 ben maar dat ik absoluut niet wou gekleed worden als een oude bomma...

Nu bleek er geen gepast topje, truitje, bloesje, jurkje voor mij te zijn. Allemaal Large en X-large... dus absoluut niet om aan te zien... zo wou ik niet op de foto en zo komt het dat ik als enige mijn eigen shirt en mouwloos linnen vestje mocht aanhouden - het enige kledingstuk dat me paste was een rokje... ook mocht ik mijn eigen laarzen aanhouden want mijn schoenmaat had ik een beetje onderschat. Ik kon niet in de pumps met superfijne punt... pech dus voor hem want hij had 2 zakken met merkkledij en schoenen mee...

Een sobere, aangepaste maquillage kregen we van een dame ... we voelden ons zo een beetje 'sterren-van-één-dag'.

Katty had zelfs een privé-chauffeur ingehuurd: Greta, een vriendin uit ons EU'REKA-groepje haalde haar thuis op en Caroline (uit hetzelfde groepje) kwam ons ook vervoegen en 'supporteren' bij de verkleedpartij... Zij had zelfs Champagne met bijhorende glazen meegebracht zodat we nadien, als echte bv's (hm...), konden klinken op de geslaagde missie.

De reportage 'gesprekken in de wachtkamer) vind je terug in het aprilnummer (verschenen op 21 maart) op pagina 86.

19-03-07

Herhalingen Medisch dossier: 'Pink Ribbon Special'...

Voor diegenen die de uitzending Medisch dossier: 'Pink Ribbon Special' over borstkanker van gisterenavond op Vitaya niet hebben gezien, wil ik even doorgeven dat er heruitzendingen zijn voorzien op :

Dinsdag, 20 Maart, 07:55
Woensdag, 21 Maart, 12:50
Donderdag, 22 Maart, 23:50
Vrijdag, 23 Maart, 15:55
Zaterdag, 24 Maart, 06:05

In de 50 minuten durende reportage worden een aantal vrouwen - waaronder Journaliste Frieda Joris - aan het woord gelaten over hun 'ervaring' met borstkanker en wordt er een vrij goed beeld gegeven over borstreconstructie met eigen weefsel. Prof. Dr. Ph.Blondeel (plastisch chirurg), Prod. Dr. H. Depypere Gynaecoloog) en Dr. H. Denys (Oncologe) becommentariëren het geheel met duidelijke informatie.

Doorheen de reportage zitten stukjes verweven over o.a. het kiezen van aangepaste lingerie en badpakken; het kiezen van een pruik of hoofddeksel bij haarverlies, gelaatsverzorging-wellness-make-up, enz. (De gelaatsverzorging die ik kreeg en die gefilmd werd voor dit programma werd gedaan door Jenny Haaze-Claeys in het kader van 'Look good, feel better' - een project van de VLK rond verzorging en make-up bij kankerpatiënten).

Zeker kijken dus op één van bovenvermelde dagen!

Ontroerd was ik vooral door het getuigenis van Serge. Mannen die borstkanker krijgen is voor velen onder ons nog onbekend en ik was blij dat er in dit programma ook aandacht aan werd besteed.
Als je goed keek kon je op Serge's T-shirt 'Circle 66°' zien staan. Circle 66° is de expeditie in Groenland waar ik naar verwees in mijn postje van 9 maart. (klik hier) Als ik het goed voorheb heeft Serge de voorbereidingen voor deze expeditie er ondertussen opzitten en mogelijks vertrekt hij in mei-juni samen met 5 vrouwen met een borstkankerverleden naar Groenland. Ter hoogte van de poolcirkel trekken zij van de west- naar de oostkust. De teamleden op tourski's, de bagage op hondensledes. De tocht over de ijskap is ter hoogte van de 66e noorderbreedtegraad en duurt 22 dagen.

Met de expeditie willen zij laten zien dat 'kanker niet het einde betekent' en vragen zij aandacht voor mannen die borstkanker kunnen krijgen.

UPDATE : via Emmy kreeg ik het het herhalingsschema van bovenvermeld programma op Vitaya... (waarvoor dank Emmy, want het stond niet correct aangegeven in mijn TV-blad!)

18-03-07

Pink Ribbon Week ... kijk vanavond op VITAYA om 22 u

vitayaDeze week startte op woensdag, 13 maart, de 'Pink Ribbon' week op Vitaya. Vitaya neemt wat vrouwen aanbelangt graag ter harte. Zij willen hun steentje bijdragen aan het initiatief van 'Pink Ribbon' en de strijd tegen borstkanker.

Vanavond is er o.a. de film:

The Gift 18/03 - 20.25 uur 

Wanneer Lynn Ransom te horen krijgt dat haar overwonnen borstkanker zich heeft uitgezaaid, stort haar wereld in. Ook voor haar man David Ransom, haar dochtertje Amy en haar vader is dit een zware klap. Lynn’s moeder had ook borstkanker en verloor de strijd. Ze wil niet dat Amy pijnlijke herinneringen overhoudt aan haar eventuele sterven. Daarom beslist ze om het zelf allemaal in de hand te nemen.
Ze is vastberaden om haar familie voor te bereiden op haar dood en om het einde van haar leven niet door haar ziekte te laten controleren.

en

BcancerA4Medisch Dossier: Pink Ribbon® Special 18/03/07 - 22.00 uur

Medisch Dossier staat deze week volledig in het thema van borstkanker. Monica Moritz praat ongegeneerd met vrouwen over hun borsten en hun ziekte. Zo ontrafelt ze de belangrijkste misverstanden rond borstkanker. Ze praat over seks na een borstamputatie. Twee op de drie vrouwen krijgt namelijk seksuele problemen eens ze een borst minder hebben. Maar ze bekijkt ook de badpakkenmode voor vrouwen met een borst minder.
En wat na een borstmastectomie? Loop je aan één kant plat door het leven? Prop je een beha vol met watten of kies je voor een borstprothese? Tegenwoordig willen steeds meer vrouwen een borstreconstructie. En dat is dan niet steeds de siliconenvulling. Er zijn ook operatietechnieken waarbij er op de billen wat af gaat, en op de borst wat bij komt.

Wie goed kijkt zal zien dat ik vandaag in deze uitzending zit. Er werd mij een paar weken geleden gevraagd of ik wou meewerken rond een stukje over 'gelaatsverzorging, wellness en make-up' bij borstkankerpatiënten.

Jenny Haaze, de dame die voor het VLK op de onco-afdelingen in de ziekenhuizen schoonheidstips ('Look good, feel better') geeft voor mensen met kanker en die ook meewerkte aan Eu'reka (revalidatieproject voor kankerpatiënten in  het UZ Gent) bezorgde mij een heel fijne namiddag.

Eerst kreeg ik advies en tips rond het reinigen en verzorgen van de huid. Zowel kanker als de behandelingen ervan veroorzaken soms reacties, die weinig esthetisch of behoorlijk hinderlijk kunnen zijn. Een droge huid, uitdroging van de ogen, enzomeer komen frequent voor en men weet niet altijd goed hoe de huid dan het best wordt behandeld.

Daarna kreeg ik een anti-stressmasker opgelegd (pure verwennerij... zalig) en als laatste kreeg ik een aangepaste make-up.

Ik merkte helemaal niet dat er een cameraman aanwezig was; ik was heel relax....

Zelf heb ik de opnames nog niet gezien en ben wel een beetje benieuwd.

Eind deze maand komt het nieuwe nummer van MILO uit (nr 3 - aprilnummer). Daarin zal een reportage staan met als titel: 'gesprekken in een wachtzaal'. Ook dit onderwerp gaat over borstkanker... Samen met Hilde en Kathy zaten we een namiddagje bij journaliste Kathleen Vereecken. Zij loodste ons doorheen een reeks vragen en met z'n drieën probeerden we ieder op zijn manier de antwoorden 'in te vullen'... elk van ons vertelde hoe we bepaalde dingen beleefden tijdens die moeilijke periode.

Ook voor mij is het nu afwachten tot het nummer bij de dagbladhandel ligt.

12-03-07

Mijn Borst ...

Vandaag was ik op de afdeling 'plastische chirugie' in het UZ Gent en vond er een folder met onderstaande informatie over het verschijnen van een nieuw boek...

MijnborstMijn borst

Alles over borstchirurgie

Prof. Dr. Phillip Blondeel
Dr. Karlien Van de Sijpe

Heel wat reportages in de media over plastische chirurgie zijn momenteel enkel op sensatie gericht en het is dikwijls moeilijk om neutrale informatie te verkrijgen. Het boek Mijn borst, alles over borstchirurgie (prof. dr. Phillip Blondeel en dr. Katrien Van de Sijpe) heeft als doel op een objectieve, zonder al te wetenschappelijk te willen zijn, de huidige kennis omtrent borstaandoeningen te duiden.

Aan de hand van schetsen, foto’s en getuigenissen worden problemen geïdentificeerd en alle behandelingsmogelijkheden uitgelegd.

Prof. Dr.Phillip Blondeel is de pionier van een aantal moderne chirurgische technieken. Hij leidt ook binnen- en buitenlandse plastische chirurgen op, die zich verdiepen in borstchirurgie. Hij is ook een veel gevraagd spreker op internationale congressen.

Dr. Karlien Van de Sijpe is Plastisch, Reconstructief en Esthetisch chirurge, verbonden aan de Kliniek voor Dynamiek en Esthetiek in Ninove.


ProfBlondeelProfessor Phillip Blondeel over borstchirurgie

Een gewone chirurg neemt iets weg, ik kan iets géven

….“Borstchirurgie is méér dan wat je op televisie ziet bij Jeff Hoeyberghs”, glimlacht professor Phillip Blondeel van het UZ Gent. Daarom schreef hij, samen met enkele collega’s, het boek ‘Mijn borst’. Een handige gids voor vrouwen die vinden dat ze een borstprobleem hebben. En ook borstkankerpatiënten vinden er alle informatie in over de operatie die hen te wachten staat…..

 

….In het specifieke geval van een kankerpatiënte: bent u er voorstander van dat er vlak na het wegnemen van de borst onmiddellijk een nieuwe borst wordt gereconstrueerd?

“Hier, in het UZ van Gent, zijn we uitgerust om het in één operatie te doen. Dat kan helaas nog niet overal. Vandaar dat ik onlangs in het parlement nog eens een hartstochtelijk pleidooi heb gehouden voor de borstklinieken. De patiënte heeft er alle baat bij: er moet bijvoorbeeld maar één keer anesthesie gebeuren en de kans op complicaties is kleiner. En daarnaast betekent het ook een kostenbesparing voor de ziekteverzekering.”


….Niet elke vrouw bij wie een borst is geamputeerd, wenst toch een reconstructie?

“Nee. Voor zelfs de helft van de patiënten met borstkanker hoeft dit niet. Dat is een persoonlijke keuze. Sommigen willen er zelfs een soort statement mee maken: “Een vrouw is meer dan twee borsten.” Ik zal zo’n vrouw nooit proberen te overhalen om wél een reconstructie te laten uitvoeren." (bron)

 

Het boek ‘Mijn borst’, geredigeerd door professor Phillip Blondeel en dokter Karlien Van de Sijpe, is verschenen bij de Standaard Uitgeverij
Paperback - 224 blz - € 24,95 ISBN 978 90 02 22005 0
  (bron)

09-03-07

Eenzame hoogte ...

kvhpMomenteel lees ik het boek 'EENZAME HOOGTE' (Klimmen nà borstkanker) van Katelijne Van Heukelom.

Katelijne van Heukelom (Belgische) beklom in 2003 met zeven vrouwen die borstkanker hadden de Acongagua (6900m). Deze hoogste berg van Zuid Amerika was toen het decor voor de internationale expeditie 'Beyond the White Guard'.

Over deze expeditie schreef zij het boek 'Eenzame hoogte'...

De teamleden zijn Europese vrouwen met een borstkankerverleden. Samen hebben ze de krachten gebundeld om te vechten tegen het stigma van patiënt dat hun leven begrenst. Ze willen een signaal geven dat er een rijk en intens bestaan na borstkanker mogelijk is.

Katelijne Van Heukelom selecteerde vrouwen uit Finland, Denemarken, Duitsland, België, Frankrijk, Luxemburg en Schotland.

De bergtocht werd een onvergetelijk avontuur. EENZAME HOOGTE is een spannend en machtig verhaal over sterke vrouwen die de strijd tegen kanker niet opgeven.

Eenzame_hoogte

Eén van haar teamleden schreef het volgende:

Surviving cancer is feeling all the more close to Mother Earth

Surviving cancer is having limitless dreams

Surviving cancer is being finished with mediocrity and indifference

The link between surviving breast cancer and the expedition ?

It is the realization of these three ideas.

Annemie D'Haveloose, teamlid Beyond the White Guard

Katelijne Van Heukelom is radiomaakster. Ze werd in 2004 door Knack Weekend genomineerd voor ‘Mensen van het Jaar’.

Momenteel is ze volop bezig aan de voorbereiding van een nieuwe expeditie:

CIRCLE 66° in Groenland.

Vandaag heb ik ook een beetje een 'bergje' beklommen; helemaal niks in vergelijking met wat de vrouwen - beschreven in het boek - gedaan hebben: ik zwom vandaag (samen met A'ke) 700 m - al pratend - zonder naar lucht te moeten happen!! 

Er vroeg me vandaag iemand of dat veel was. Ja hoor, voor mij is dat best veel als je weet dat ik vorig jaar in september al liep te hijgen als ik 5 rondjes moest doorstappen in een sportzaal. Ik kan dus best zeggen dat mijn sportrevalidatie "Eu'reka" zijn effect niet heeft gemist. Alleen moet ik er voor zorgen dat ik blijf doorgaan. Dat ik het sporten niet laat vallen want het verjaagt mijn muizenissen, mijn vermoeidheid. De laatste weken heb ik niet veel kunnen sporten door een bursitis (ontsteking van de slijmbeurs) in mijn schouder maar zwemmen blijkt hierop toch helend te werken.

Eens hoop ik ook een echte berg te beklimmen - het is misschien een utopie ... maar dromen maken het leven mooi!

198_9825

"Kanker kan cellen doden, maar niet je spirit"

200_0029

(Picos de Europa - Spanje  mei 2004)

07-03-07

Je wil ook nog wel eens wat ...

“Je bent jong, je voelt je jong, of je wil terug jong zijn en je wil ook nog wel eens wat… maar het lukt niet zo goed…”

 

Ik heb hier lang zitten over tobben of ik “hierover” wel wil schrijven en nog meer of ik het wel op mijn blog zou gooien… Ik waag het er toch maar op want ik vind dat “dit” onderwerp te weinig wordt besproken met de patiënten…

 

Ik las onlangs in een brochure van Sanofi Aventis (Gezondheid boven alles) met als titel “Beter begrijpen … Beter leven” – Enkele antwoorden op uw vragen en bezorgdheden. Een goede brochure trouwens. Ik vond ze op de onco-afdeling in het UZ Gent.

 

De brochure behandelt het thema borstkanker en is uiteraard onderverdeeld in hoofdstukken. Eén van die hoofdstukken heeft als titel: Vragen en antwoorden over het leven tijdens en na de behandeling…. Vragen zoals: ‘Zal ik pijn hebben?’, ‘Psychologische hulp?’, ‘Contact en omgeving?, ‘Kan ik blijven werken?’ en dan komt het ‘Mijn seksueel leven?’ (niet het mijne hé maar dat is de vraag…), enz…

 

Ik dacht over het laatste item iets meer te vernemen want dat is en blijft – ook bij de artsen – een ‘stiefmoederlijk behandeld’ onderwerp.

 

In het boekje staat het volgende: “Het is mogelijk (LEES: het is zo !) dat uw seksualiteit kan worden beïnvloed door uw emoties en psychologische reacties bij het vernemen van de diagnose. Ook de behandeling zelf kan (LEES: het is zo !)  een invloed hebben op uw seksueel leven. Zo worden de regels onderdrukt door chemotherapie. De hormonale therapie kan leiden (LEES: het is zo !) tot libidoverlies (geen zin in vrijen) of vaginale droogte met eventueel (LEES: het is zo !) pijn tijdens betrekkingen. Voor dit laatste probleem kan uw arts u een vochtinbrengende crème voorschrijven.

 

Dat lijkt gemakkelijk tot het je overkomt.

Na de behandeling (chemotherapie) denk je: ‘en nu vooruit met de geit’ alles wordt beter nu…. Maar na enkele maanden komen allerlei kwaaltjes als gevolg van de behandeling naar boven. O.a. dus atrofie van de slijmvliezen door het gebruik van bv. Arimidex. Dan zal je zeggen: ‘haal toch gewoon effe een glijmiddeltje in de apotheek’ en het probleem is opgelost. MIS DUS… daarmee los je zoiets niet zomaar op. Ja, en dan raap je op een dag al je moed bijeen om voor de 2de maal raad te vragen aan je gynaecoloog en die zegt dan doodleuk: “ wat moeten we daar mee doen?” Hij wist het zelf precies niet zo goed…

 

Uiteindelijk wordt er dan een zalfje voorgeschreven – Aacifemine – en wat blijkt: dit zalfje is op basis van hormonen (Estriol) en wordt (volgens de bijsluiter) eigenlijk niet aangeraden bij eventuele borstkanker (meerbepaald bij hormoongevoelige borstkanker)… Als je vraagt: “kan dat dan geen kwaad…?” dan krijg je een ontwijkend antwoord in de zin van “gebruik een heel klein beetje”. Volgens mij betekent dat zoveel als zeggen: “gebruik het liever niet”. Als je dan bij een volgend bezoek aan de gynaecoloog de vraag krijgt of je de zalf hebt gebruikt en je antwoordt doodleuk: “neen ik heb ze in de vuilbak gekieperd” wordt dit met onbegrip onthaald.

 

Dan maar de vraag herhalen bij de oncologe… en wat hoor je daar? “Neen, niet gebruiken… het product komt in de bloedbaan en men kan niks garanderen .”

 

Dit blijkt o.m. een twistpunt te zijn tussen de oncologen en de gynaecologen… en dan zit je als patiënt met een probleem: naar wie moet je luisteren?

Nu, voor ons (mijn man en ik…) was het probleem snel opgelost: mijn gezondheid gaat voor en die hormonenzalf wordt niet gebruikt – NO WAY.

 

mithra De oncologe heeft me uiteindelijk wel een goed middel voorgeschreven: Mithra-Intim – Hydraterende Gel en is verkrijgbaar in de apotheek zonder voorschrift. Het is een gel zonder hormonen en kan probleemloos langdurig  gebruikt worden. Slechts 1 minpunt: de prijs! 20 Euro voor 60 g = 24 keer plezier! Joepie ! maar wel duur…