24-09-17

...op de rails...

Dit is eindelijk weer eens een berichtje...(geschreven op de trein op weg naar een lieve vriendin in Brugge - dinsdag 12 September 2017).

"Brugge. Naartoe gespoord. Even m'n 'leven' weer op de rails krijgen.

Al sinds februari zijn de behandelingen gestopt. Geen resultaat. Enkel de bestralingen op lever/gal gaven 'enige soulaas'. En ik vroeg zelf om nog Herceptin verder te krijgen. Baadt het niet, het schaadt ook niet. Wel... het baatte dus niet (meer).

Progressieve ziekte en behoorlijke slechte levertesten. Levensbedreigend nu...

Nu nog een waterkansje om Caelyx te kunnen krijgen en een waterkansje of dit ook nog iets doet.

Vorige vrijdag had ik de handdoek al in de ring gegooid. Rustig. Zonder paniek. Want dat heb ik ondertussen wel geleerd... niet panikeren.

Alleen een beetje ontzet omdat ik te horen kreeg van iemand waarvan ik het echt niet verwachtte dat ik gezien werd als iemand ie eindeloos behandelingen wil krijgen die nutteloos zijn. Maar hey... zo kennen ze me niet, zo ben ik niet  en dat wil ik ook niet! Dat werd al voldoende besproken. Ze weten waar voor mij de grens ligt.

'k Had al rust en vrede gevonden met mijn besluit. Ik ben me er voldoende van bewust dat er na bijna 12 jaar van behandelingen ergens hèt moment komt - niet om op te geven - maar om te zeggen "het is genoeg geweest nu, lelijk beest, saloperie (sorry!!), nu neem ik de touwtjes in handen en ik doe nu met de rest van mijn leven wat ik wil". "Niet JIJ zult de stekker uittrekken, maar ikzelf."

Maar zo eenvoudig ligt het nu allemaal niet meer. Je wordt heen en weer geslingerd en zoekt toch of dit alles nog zin heeft. En soms krijg je wat hulp en zie je weer een lichtpuntje, een waterkans weliswaar...

Woensdagnamiddag (13/9) hoop ik daar iets over te horen. Als... als de leverwaarden aanvaardbaar zijn dan start ik vrijdag toch nog misschien met Caelys. 

Ik ben nu 'nog' goed, op m'n eigen 'krakkemikkige' manier dan wel, en mentaal sta ik vrij sterk. Dus waarom niet!! Als het haalbaar is, ook al is het een waterkansje... mag men dan niet hopen?