02-03-07

A'kes special day ...

 

Al maanden praten we er samen over A,ke en ik, over een borstreconstructie met eigen weefsel...

Bij de meeste vrouwen die een borstamputatie (totale mastectomie) ondergaan blijft het bij deze amputatie en moeten ze verder leven als amazone. Zo goed en zo kwaad het kan...

Heel wat mensen - dikwijls uit de directe omgeving - kunnen het moeilijk vatten dat het voor een vrouw niet altijd gemakkelijk is dit verlies te verwerken. Sommigen geven goed bedoeld een reaktie als: 'een vrouw is toch meer dan borsten alleen', of 'er bestaan toch speciale bh's en protheses dan ziet men dat toch niet'.... maar het gaat niet om wat men al dan niet ziet. Het gaat over een stuk van je eigen ik, je eigen vrouwelijkheid die aangetast wordt. Je wil eigenlijk terughebben wat je voordien had of je wilt terug zijn zoals je voor de 'borstkanker' was...

En inderdaad men kan zich behelpen door een prothese te dragen en op zoek gaan naar een comfortabele bh maar dat is niet altijd wat je wilt.

Zelf heb ik niet ervaren hoe het is als je wakker wordt na een amputatie... bij mij zat er na de operatie (mastectomie) opnieuw een 'heuveltje' op de plaats waar eens mijn borst was. Een heuveltje van eigen vlees en bloed - een heuveltje dat warm aanvoelt en dat van mezelf is... een heuveltje dat me blij maakte en het verlies om mijn borst ietsje minder erg maakte... Ik kan alleen maar zeggen dat ik ondanks alles me heel gelukkig prijs dat ik de keuze had tussen amputatie of amputatie met onmiddellijke reconstructie met behulp van eigen weefsel (diepflap of vrije flap ) - en dat ik toen mijn lot in de handen van de dokters heb gelegd want op dat ogenblik vond ik de keuze heel moeilijk... Op het moment van de diagnose komt er zoveel op je af en dan kan je dikwijls niet kiezen...of je hebt helemaal geen keuze...

Wel A'ke ik ben blij dat je nu ook een keuze hebt gemaakt en ik tel met je mee de dagen af.

(Er zijn natuurlijk nog andere vormen van borstreconstructie - voor meer info zie www.borstkanker.net)

pink ribbon wreath

27-02-07

Mannelijke bv's laten wat zien ... !!!

Vandaag lanceert de actie KOM OP TEGEN KANKER de nieuwe campagne : 'Laat wat zien'

'Laat wat zien is een prikkelende preventiewedstrijd over borstkankerscreening

uitdaging

 

“Laat naar je borsten kijken!”
Ben je een vrouw tussen de 50 en 69 jaar, aarzel dan niet om je borsten gratis te laten onderzoeken! Als je het allemaal wat angstaanjagend vindt, weet dan dat heel Vlaanderen achter je staat! Met de campagne “Laat wat zien” wil Kom op tegen Kanker vrouwen aanmoedigen om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. En om al die vrouwen te steunen, beloofden enkele van onze knapste Vlaamse mannen uit de kleren te gaan!

De uitdaging is eenvoudig:

  1. Moedig een vrouw tussen 50 en 69 uit je omgeving aan deel te nemen aan het borstkankeronderzoek; of - indien je zelf een vrouw bent - neem zelf het besluit deel te nemen;
  2. Laat dit vóór 6 april weten op onze website. Naast de vrouwen zelf kunnen ook familie, vrienden, instellingen, bedrijven en artsen laten weten hoe ze hun dierbaren zullen motiveren om mee te doen;
  3. Met je aanmelding op deze site help je mee een stukje van de bekende naakte van jouw provincie te ontbloten!;
  4. Van die man, die als eerste helemaal wordt uitgekleed door jullie massale aanmeldingen, wordt een huizenhoge affiche opgehangen in zijn provincie. In adamskostuum, uiteraard.

Meld je dus aan op de site vóór 6 april!

Bron: Vlaamse Liga tegen kanker.

23-02-07

Drukke vrijdag ...

Vandaag een volgeboekte dag... te druk eigenlijk.
Vanmorgen heel vroeg naar de kinesiste: tegenwoordig moet ik elke dag van de week gaan. Iedere dag met mijn linkerschouder: heb een bursitis gehad = ontsteking van de slijmbeurs in het schoudergewricht - niet om te lachen moet ik zeggen. Blijkbaar heeft de chemotherapie mij enkele 'geschenkjes' nagelaten. Het immuunsysteem is aangetast en daardoor zouden er eiwitten neerslaan in de gewrichten die dan weer ontstekingen geven... Verder moet ik om de andere dag mijn rechterarm laten behandelen. Lymfedrainage. Dat betekent dat ik de ene dag 2x na elkaar wordt behandeld en de andere dag 1x. Zonde van mijn tijd... maar het moet.

Om 10 uur ben ik samen met A'ke en haar 2 schatten van zonen baantjes gaan trekken in het zwembad. En deze keer zijn we gegaan voor de 550 meter... Of het goed was voor mijn arm? Ja, dat zal ik morgen waarschijnlijk wel weten - of voelen tenminste... Heb er echt wel van genoten; zo op ons gemakske en al babbelend! Een echte opkikker. Nordic-Walking heb ik moeten afvoeren door de ontsteking aan mijn schouder maar zwemmen kan ik nog.

Heb daarnet wel een serieuze tegenslag gehad en eentje die veel geld zal kosten... 'k Zal eens met de pet moeten rondgaan denk ik. Bril gebroken! Grrrrrrrrrrr.... Gelukkig heb ik een reservebril kunnen opdiepen.

En nu mannekes moet ik mij een beetje gaan optutten. Deftige kleertjes aan en huppekee terug weg. Waar ik naartoe moet? Wel, binnenkort is het de Vitaya Pink Ribbon week (zie maar eens op Elly haar blogje…) en ze komen opnames maken in het ziekenhuis van een gelaatsverzorging en een welness-sessie bij kankerpatiënten. Ik houd jullie op de hoogte.

Nog een fijne vrijdag. Jullie zullen me straks niet meer horen denk ik. ‘k Zal waarschijnlijk heel vroeg in mijn bedje liggen.

20-02-07

Barcelona ...

Het is begin oktober 2005 en ik ben met mijn zus M. en haar (en ondertussen ook mijn) vriendin H. in Barcelona. Barcelona is al jaren mijn lievelingsstad... H. wist dat en wou ook zo graag eens gaan en vroeg al zeer lang of ik haar eens wou 'gidsen'. Ik had haar beloofd dat ik dat op een dag wel eens zou doen en belofte maakt schuld nietwaar... We vonden het een leuk idee om met ons drieën te gaan – zonder de mannen - we hebben toen een kamer voor 3 personen geboekt. Drie vrouwen samen dat moest fun zijn... Elke morgen genoten we van een overheerlijk ontbijt - de eerste dag moest ik de dames aanporren om niet te blijven zitten tot de middag... ik wou hen tonen wat Barcelona te bieden had. En dat is veel... zeer veel... We verbleven er 4 dagen en ik heb genoten van elk moment. Op een avond - toen ik lekker in mijn badje zat - ontdekte ik voor het eerst dat er iets mis was in mijn rechterborst. Er zat iets hards 'in de weg' - iets wat ik eerder nog niet had gevoeld... Precies een kei... Iets in me zei me dat ik actie moest ondernemen zodra ik thuis kwam...

Nu zijn we februari 2007 en er is sindsdien heel veel gebeurd. Inderdaad, wat ik toen in Barcelona ontdekte bleek achteraf een invasief ductaal carcinoom te zijn (verspreide borstkanker met uitzaaiïng in de sentinelklier) - er volgde een operatie; en nog een operatie en chemotherapie en nadien een hormonale behandeling met Arimidex...

Dit alles heeft me gelukkig niet klein gekregen; ik kreeg wel een serieuze mokerslag maar KLEIN heeft die verdomde kanker me niet gekregen...

Wat die rotkanker ook niet heeft kunnen verhinderen is dat ik ondertussen nog 2 maal in Barcelona ben geweest.  Het is namelijk zo dat ik tijdens die moeilijke periode had beloofd aan vrienden om hen ook eens door Barcelona te gidsen als ik beter was. Vele maanden leefde ik naar deze trip toe… ik had niet gedacht er ooit nog terug te komen… als je verneemt dat je kanker hebt dan plan je geen dingen die ver in de toekomst liggen… Maar waar ik van droomde hebben we kunnen verwezenlijken. Met de goedkeuring van de adviserende arts boekten we samen met L. en M.J. een vlucht met Ryanair in september 2006 - net voor de start van Eu'Reka (een revalidatieprogramma). Bijna was deze trip nog in het water gevallen. De week voordien viel M. (mijn ventje) van een ladder en belandde in het ziekenhuis. (Achteraf = 5 weken later pas !!vernamen we dat zijn rug eigenlijk gebroken was - een indeukfractuur op de wervel D11 !!).

We hebben toen met ons vieren een paar zalige dagen beleefd. Ik was blij hen ook te zien genieten van Gaudi’s stad...

En opnieuw deed zich de gelegenheid voor… H. en E. (schoonzus en schoonbroer) waren ook wel geïnteresseerd om door mij door Barcelona te worden ‘geleid’. Eind januari vertrokken we opnieuw naar Spanje – gemakshalve in hetzelfde hotel en met een beetje een aangepaste planning kuierde ik opnieuw door de straten van La Barça. Het gaf me het gevoel van ‘thuiskomen’ – alle muizenissen waar ik mee zat verdwenen geleidelijk uit mijn hoofd. Ik gaf me over aan die stad en hoewel ik het meeste al 6 keer heb gezien keek ik met nog meer bewondering dan voordien naar Gaudi’s creaties – ik genoot opnieuw van de sfeer  - ik werd er vrolijk van; ik besefte daar ook nogmaals dat het leven mooi is en dat je moet genieten van elk mooi moment:

pluk de dag – ‘Carpe Diem’

en wees er maar gerust van dat ik nu al terug verlang om daar terug te zijn…

22:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) | Tags: barcelona, borstkanker, gaudi, vrienden |  Facebook

16-02-07

I am so happy ...

Hallo allemaal,

voordat ik terug over mezelf begin te schrijven wil ik jullie even enkele foto's laten zien van Rune -  mijn schattig kleindochtertje. Sinds ze werd geopereerd op 22 december is ze zoveel veranderd. Haar mooie twinkelende oogjes heeft ze behouden en het lachen heeft ze niet verleerd. Integendeel... De operatie is zo goed geslaagd... Het doet zo'n deugd haar zo te zien evolueren. Ze betekent zoveel voor ons allemaal hier.

Eén ding wil ik ook kwijt over mezelf: I am so happy !!! Vorige week had ik een eerste check-up (kankeronderzoek 1 jaar na de eerste chemokuur... botscann, longfoto, echo van de lever en het abdomen, bloedtesten,...) en vandaag kreeg ik de uitslag: alles ok!! Tijd om te vieren dus. Ik ben naar de onderzoeken gegaan met een gerust hart - ik wou me voordien geen zorgen maken en dat is me ook gelukt! Ik ben zo ongelooflijk blij... ik kon iedereen die ik tegenkwam vandaag wel knuffelen.

Dank aan iedereen die hier kwam lezen of een berichtje achterliet tijdens mijn lange 'afwezigheid'! Ook aan jullie een 'knuffel'.

A'ke: jou wil ik speciaal bedanken voor je support... volgende week vrijdag gaan we er enen op drinken... wie kan beter weten dan jij hoe ik me voelde vandaag...

27-01-07

Blozende kaken ...

Ik schaam me... zo mijn blogje in de steek laten... zo mijn blogvrienden in de steek laten...

Het was me de laatste 2 weken te veel... ik wou een aantal dingen een 'plaats geven' en mijn geest en mijn lichaam een beetje de rust geven die het verdiend.

Normaal gezien meld ik dit hier ook, maar - ik weet eigenlijk niet goed waarom - om de een of andere reden kon en wou ik het niet kenbaar maken. Eigenlijk kon ik het niet toegeven denk ik dat ik de computer een beetje wou bannen... maar dat betekent precies ook dat ik 'jullie' bloggertjes wou weren en dat is helemaal niet zo. Mijn dochter K. vertelde me dat jullie ongerust zijn en dat zij zelf een melding wou maken dat alles in orde is... eigenlijk had ik op dat moment al moeten reageren maar dat kon ik precies ook niet... mijn hoofd was zelfs te moe om jullie reakties te lezen.

Ik hoop dat jullie mij niets kwalijk nemen en begrip hebben voor mijn blogpauze.

Eind volgende week ben ik er zeker terug met frisse moed.

Tot dan lieve blogvrienden - ik wens jullie een fijn weekend.

Knuffel,

Lucretia

12-01-07

Sportief weekje ...

Afrikaanse dans... ik heb het geweten... hondsmoe was ik de dagen erna. Gelukkig dat mijn conditie de laatste maanden toch wat is verbeterd anders had ik dat niet aangekund. 'k Moet zeggen dat ik het wat onderschat heb... het zijn niet alleen de heup- en bekkenbewegingen maar ook nog eens het continue 'springend-dansen...' Dinsdag ga ik nog 1 keer; kwestie van de startreeks af te maken en voor de Afrikaanse hapjes die ons beloofd zijn natuurlijk (hahaha) maar ik schrijf me niet in voor een cursus van 10 lessen. Daniël Yaya mag nog zo schoon in mijn ogen kijken en hij mag nog zo'n schoon Tom-Boonenbroekske aantrekken (hé A'ke...!!) ...

No way...

Geef mij maar het zwembad om een paar baantjes in te trekken of zoals vandaag een uurtje badminton...

samp8f24b64b5d7c8d6aMet 4 van de 6 vrouwen die het Eu'Rekaproject volgden in het UZ Gent zijn we vandaag naar Brugge getrokken. F'ske. onze 'lieve' sportleraar - ja, ja, F'ske, we vinden je lief maar ook: streng maar rechtvaardig - wel F'ske geeft in Brugge de omnisportlessen voor Rekanto en we hadden afgesproken om daar eens te gaan sporten... Ze zullen het daar geweten hebben: 4 tetterkonten van 'Gent' die Brugge op stelten kwamen zetten... Het was precies de fanclub van F'ske... We hebben een uur gesport maar het heeft ook een uur geduurd eer ze ons daar buiten kregen.

Heb er van genoten... 4 vrouwen die borstkanker 'meemaken' (hebben is zo'n raar woord vind ik...heb je borstkanker of heb je het gehad...?), die elkaar tot voor 4 maanden niet kenden maar die door het lot en de sport 'verenigd' zijn en daardoor elkaar misschien toch wel iets meer aanvoelen dan andere vrouwen... die ondanks wat ze meemaken/meemaakten toch nog zoveel plezier kunnen maken... héwel ik heb er deugd van.

Volgende week starten we met Nordic Walking  (klik eens op de link !!) - een vervolgprogramma van het Eu'Rekaproject. Het kadert weerom in een studie van het UZ Gent rond kanker en vermoeidheid en het is de bedoeling dat we 3 tot 6 maanden deelnemen. Dus vanaf volgende week wandelbottienekes aan, sticks in de hand en stappen maar… Ben benieuwd!

weekendfrog12

08-01-07

Rekanto® ...

Rekanto®

Sporten tegen kankermoeheid

Een van de meest voorkomende klachten bij mensen met kanker is vermoeidheid die soms jaren blijft aanhouden, ook na de behandeling. Wetenschappelijke studies tonen aan dat bewegen een veel betere remedie is tegen die extreme vermoeidheid dan rust. Daarom richt de Stichting tegen Kanker Rekanto® op, de eerste Belgische sportclub speciaal voor mensen met kanker.

De extreme vermoeidheid waarmee mensen met kanker af te rekenen krijgen, is een rechtstreeks gevolg van zowel de aandoening zelf als de behandeling. Vaak houdt ze nog jaren aan, ook nadat de therapie is afgerond. Door een betere opsporingstechniek en gerichte behandelingen hebben steeds meer patiënten uitzicht op een leven na of met kanker. Het komt er dus op aan de kwaliteit van die levenjaren zoveel mogelijk te bevorderen. Voordurend met een gevoel van uitputting kampen ondermijnt je zelfredzaamheid ernstig.

 

Vicieuze cirkel

Tot voor kort raadde men bij kankervermoeidheid aan om vooral rust te nemen. Inmiddels wijzen studies uit dat aangepaste sport- en bewegingsprogramma’s een veel betere remedie zijn. Door minder te bewegen, daalt de conditie, nemen spiermassa en uithoudingsvermogen af, en wordt zelfs de minste inspanning nog moeilijker. Een vicieuze cirkel dus…

Hoewel het aanbod aan gewone sport- en fitnessclubs voldoende groot is, blijft het voor veel mensen met en nà kanker een te grote stap om te nemen. Daarbij kunnen zowel financiële, fysieke of emotionele aspecten een rol spelen.

Wie al actief aan sport of lichaamsbeweging deed voor hij ziek werd, vindt soms wel de weg terug, maar deelnemen op het vroegere niveau is vaak uitgesloten, omwille van fysieke en vaak ook mentale beperkingen. Voor hen die voordien geen aandacht aan hun lichamelijke conditie schonken, is het allerminst evident om er tijdens of na een zware ziekte als kanker mee te starten. Door de extra kosten die ziek zijn meebrengt, en mogelijk inkomensverlies kan een fitnessabonnement trouwens wel eens duur uitvallen. Een goede professionele begeleiding tenslotte, met veel aandacht voor de individuele situatie, zowel fysiek als psychosociaal, is onontbeerlijk.

 

Waarom Rekanto®?

Rekanto® biedt een sport- en bewegingsformule die rekening houdt met de specifieke eisen en beperkingen van mensen met kanker. Zowel indoor- als outdooractiviteiten zijn voorzien: omnisport in de sportzaal of buiten; aquagym, ook voor niet-zwemmers; fietsen, wandelen of joggen op aangepast niveau; yoga en tai-chi om te werken aan een goede ademhaling en relaxatie.

Een professionele trainer of lesgever zorgt voor een deskundige begeleiding en houdt rekening met ieders mogelijkheden en beperkingen. Het gaat niet om competitie of prestatie, maar om wekelijkse activiteiten die geen enkele sportieve conditie vereisen, maar toch de mogelijkheid bieden om – ieder op zijn of haar eigen ritme – constructief de conditie op te bouwen.

Een plaatselijke coach-vrijwilliger zorgt voor een goede groepssfeer, voor de praktische schikkingen en voor de aanwezigheidslijsten, die nodig zijn voor de verzekering.

 

Niet enkel nà revalidatie

Rekanto® is geen onco-revalidatieprogramma, zoals een aantal ziekenhuizen in Vlaanderen die momenteel aanbieden (Zelf volgde ik EU’REKA  in het UZ Gent). Die programma’s lopen telkens over een periode van drie maanden op de afdeling fysiotherapie van het ziekenhuis. Het is echter niet eenvoudig om daarna op eigen houtje verder te werken en je conditie op peil te houden. De stimulans van de groep valt weg en op je eentje is het veel moeilijker om door te gaan. Bij Rekanto®  kan iedereen terecht die nog in behandeling is of die nog gevolgen van de aandoening of van de behandelingen ondervindt, ongeacht of er een revalidatieprogramma aan voorafging. Wel is het akkoord van de behandelende arts vereist.

(bron: Hélène Termonia, hoofd soc. Departement Stichting tegen Kanker)

Voor meer informatie en inschrijvingen kunt u terecht op de website www.kanker.be of bij de regionale medewerkers van de Stichting tegen Kanker.

 

snorkelHet Eu'Reka-programma in het UZ Gent heeft er bij mij voor gezorgd dat ik door middel van sport mijn conditie terug verbeterde - mijn vermoeidheid te lijf ging en dat ik vorige week (samen met A'ke, mijn maatje) ging  zwemmen en daar zomaar eventjes 500 meter zwom, precies of ik dat al jaren deed. Super vond ik dat.

 

 

 

Update: hieronder een beetje 'sfeerfoto's' van ons Eu'Reka-ploegje samen met Frederiek, onze sportleraar.

 

IMG_9618IMG_9619IMG_9622

 

 

 

 

IMG_9623IMG_9617IMG_9621

 

 

 

 

Voor ons uurtje sport hadden we telkens een interactieve les - levensstijlbegeleiding en reïntegratie - door deskundige lesgevers/geefsters. Hieronder een impressie van onze laatste dag...

IMG_9610IMG_9611IMG_9612

 

 

 

 

IMG_9613IMG_9614IMG_9615

07-01-07

Koffiekoeken en een stokje ...


Create your own message at BlingyBlob.com

Zin in een koffiekoek? Kan toch zo lekker smaken hé op zondagmorgen... Klik eens hierboven want ik heb een klein verzoekje...

Van Romina - een blogvriendinnetje - kreeg het het volgende stokje:  "wat is jouw favoriete liedje?"

Wat kan ik daar op antwoorden? Ik heb zoveel favorietjes en melodietjes... Maar eentje vind ik zeer speciaal - een soort talisman-muziekje tijdens de moeilijkste periode uit mijn leven.

Klik maar eens op het Tattybeertje hieronder...

tatty2

Waarom ik dit mooi vind? Wel tijdens 'de chemoperiode' heb ik dikwijls op de foto hiernaast - in de rechterbalk - geduwd met als titel BRIGHT SUNSHINY DAY. Het vrolijkte mij op en tegelijkertijd ontroerde het me... en ik ben zot van het kikkertje...

Het stokje geef ik door aan: Beesken, MizzD, Blablah, Talleke en Vivke. Ben benieuwd wat hun favorietje is...

06-01-07

Hoop... Hope...

Do you know what Hope is?
It’s magic and it’s free.
It’s not in a prescription.
It’s not in an IV. 

It punctuates our laughter.
It sparkles in our tears.
It simmers under sorrows.
And dissipates our fears.

Do you know what Hope is?
It’s reaching past today.
It’s dreaming of tomorrow.
It’s trying a new way.

It’s pushing past impossible.
It’s pounding on the door.
It’s questioning the answers.
It’s always seeking more.

It’s rumors of a breakthrough.
It’s whispers of a cure.
A roller coaster ride
of remedies, unsure.

Do you know what Hope is?
It’s candy for the soul.
It’s perfume for the spirit.
It’s having faith that, someday. 
There will be a CURE for it.

smteacup2

19-12-06

Kerstmarkt, blogvrienden, kerstkaarten ...

 

Eindelijk, eindelijk ben ik hier weer eens geraakt… het was niet mijn bedoeling mijn blogje in de steek te laten maar ik had me voorgenomen om eerst en vooral de KERSTKAARTEN te schrijven. Gisteren mijn adreslijst aangepast en vandaag zijn ongeveer alle kaartjes geschreven. Het zijn er 71 geworden… een heel pak. Ik heb ze ook allemaal voorzien van een klein gedichtje en daar kruipt wat werk in. Met volle moed was ik deze morgen begonnen maar al gauw moest ik vaststellen dat het met mijn geopereerde hand toch niet zo vlot ging … al dat geschrijf. Heb er toen iets op gevonden: het gedichtje geprint op een kalkpapier en dan in de kaartjes gekleefd met nog een klein handgeschreven tekstje erbij. Zo… morgen nu nog posten – dan komen ze nog voor de Kerst aan.

 

 

IMG_9709

IMG_9710IMG_9707

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_9728IMG_9716IMG_9715

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_9720

IMG_9719IMG_1425

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vorige zondag zijn we – zoals jullie al wel kunnen lezen hebben op de blogjes van Beesken, Borriquito en Emmy – naar de Kerstmarkt in Lokeren geweest.

Het is een superleuke dag geworden. ’s Middags afgesproken met Emmy en haar man in La Barakka en daar samen gegeten. Tegen 2 uur gaf Beesken een seintje dat ze ook was aangeland met G. We hebben allen samen nog een kopje koffie gedronken en dan zijn we de Kerstmarkt gaan verkennen. Ik vond het spijtig dat er op deze Kerstmarkt zo weinig typische kerstartikelen te krijgen waren – zoals je ziet op vele Duitse kerstmarkten. De meeste kraampjes waren eet- en drankgelegenheden met hier en daar wel eentje die een echte verkoopstand had. Dat hield ons echter niet tegen om plezier te maken – zelf de regen deerde ons niet. Op een gegeven moment kwamen we daar wel een heel bijzonder figuur tegen, vermomd onder een petje… G. had als eerste een vermoeden wie het was… en ja hoor het was hem: de one and only BORRIQUITO…

We hadden al een ganse tijd lopen speuren naar hem: hieronder zien jullie enkele foto's van mogelijke kandidaten:

 

 

IMG_1352IMG_1383IMG_1384

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1412

IMG_1416

IMG_1435

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1417

IMG_1353

IMG_1430

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pfff.... wat een gedoe dat gezoek ... maar eindelijk werden we beloond voor de moeite...

 

 

 

IMG_1419

IMG_1421

IMG_1361

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1371

IMG_1369

IMG_1367

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eigenlijk een stille man… niet zoals we hem kennen van op zijn blogje. En tot onze grote verwondering klikte het meteen met onze EMMY… wat die 2 daar allemaal te bespreken hadden in dat 'kotteke'  dat weet ik eigenlijk niet… het ging er heel gemoedelijk aan toe en Emmy’s ventje stond erbij en keek er naar…  Gelukkig is het niet elke week Kerstmarkt … hahaha…

 

 

 

IMG_1397

IMG_9731IMG_1359

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja onze Emmy… het is me er eentje… We hebben nadien bij een lekker dessertje en een kopje koffie naar haar fantastische verhalen geluisterd… we hebben wat afgelachen – de lachspieren deden er ’s avonds pijn van…

 

 

 

 

IMG_1436IMG_1427IMG_1429

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Emmy heeft het snel weer goedgemaakt met haar ventje - ze waagden zich zelfs aan een dansje op countrymuziek... en Borriquito.... die verdween stilletjes met tranen in de ogen... al mompelend: "Emmy, vergeet me niet... tot vanavond op den blog???"

 

IMG_1426

 

 

IMG_1356IMG_1365IMG_9729

23:38 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook

13-12-06

Geen zin in Kerstdag ...

kersthuis 5Vorig jaar rond deze periode van het jaar was het heel moeilijk voor mij. Begin november 2005 vernam ik dat ik borstkanker had en door allerlei omstandigheden - buiten mijn wil om - werd de operatiedatum steeds verder vooruit geschoven. Door een paar missers wegens slechte communicatie werden eerst de chirurgische puncties uitgesteld met een week (ik lag al 20 minuten op de behandeltafel toen ik te horen kreeg dat het niet doorging - mijn gynaecoloog was vergeten meedelen dat ik diende te stoppen met de bloedverdunners die ik neem...en ik was niet in staat om daaraan te denken), daarna werd uiteraard ook de afspraak voor bespreking met de gyneacoloog met een week opgeschoven. Vervolgens ging het fout bij de plastisch chirurg Dr. H. Ik kon pas eind november een afspraak krijgen en toen ik daar was (na onderzoek en bespreking) kreeg ik te horen dat ik opnieuw een afspraak diende te maken met een collega plastisch chirurge omdat Dr. H. voor 3 maanden naar Indië vertrok. Moordend was dit... op een gegeven moment wou ik zelfs niet meer weten van reconstructie - ik wou gewoon die kanker weg. Ik had zo'n angst omdat er niets gebeurde en ik steeds weer langer diende te wachten. Voor die nieuwe afspraak bij Dr. R. moest ik nog eens 14 dagen wachten...

Ondertussen was ik bezig met het voorbereiden van het 50-jarige Huwelijksjubileum van mijn ouders en ik kon en wou hen met de beste wil van de wereld niet inlichten over mijn toestand. Ik wou hen dit besparen tot na HUN feest. Steeds moest ik maar doen of er niks aan de hand was. Op dat moment waren er maar een handvol mensen die wisten wat me te wachten stond.

Op een gegeven moment heb ik mijn zus gevraagd - mocht ik toch voor 25 november kunnen geopereerd worden - dat zij er dan voor zou zorgen dat hun feest toch kon doorgaan. Uiteindelijk heb ik dus moeten wachten voor opname in het ziekenhuis tot 20 december!! Gelukkig heb ik de ganse tijd kunnen blijven werken - ik wou er niet aan denken en de enige manier om dit te doen was opgaan in mijn werk. Niet goed natuurlijk... maar zo probeerde ik die lange tijd te overbruggen.

Eigenlijk ben ik zonder angst naar het ziekenhuis vertrokken. Het was een verlossing uit mijn .. hm.. lijdensweg. Die ochtend, heel vroeg, in het ziekenhuis zaten we daar met 3 dames... alle drie om dezelfde reden: BORSTKANKER!

Eén mevrouw was ongeveer 10 jaar jonger dan ik (haar dochter die geneeskunde studeerde had haar mama aangespoord om zich te laten screenen - zomaar - omdat het lang geleden was - gelukkig - anders had het nog veel langer geduurd eer dit werd vastgesteld) en een andere dame - midden 60 - zat stilletjes te wenen. Toen ik een gesprek met haar aanknoopte bleek dat ze een beetje boos was op haar zoon. Die had ergens gelezen dat borstkankerscreening gratis was en had aangedrongen dat ook zij eens een mammografie zou laten doen. Wel, die dame vond dat haar zoon haar dat beter niet had verteld... nu zat ze daar door zijn toedoen (GELUKKIG MAAR vond ik) en vond dat het door die mammografie kwam dat zij borstkanker had... Ik vermoed dat die dame in een soort shocktoestand verkeerde. Ze begreep er niets van dat haar dit kon overkomen.

De volgende ochtend heel vroeg werd ik opgehaald voor de GROTE OPERATIE. Borstamputatie met onmiddellijke reconstructie met weefsel van de buik. Zo'n operatie duurt tussen de 6 à 8 u en ik wist dat ik wakker zou worden op de PACU met in mijn buik en borst een aantal drains. Of ik pijn had? Ja, maar draaglijk - door de pijnstillers in de baxter - en ondertussen lag ik te denken aan de mensen in Pakistan die, door de aardbeving daar, de koude en honger moesten trotseren. Die hadden het veel slechter dan ik. Ik lag daar in een warm bed, onder een speciaal opblaasbaar thermisch deken - vederlicht om mijn gerecontrueerde borst niet te verdrukken -  met om het half uur iemand die mijn wang streelde; mij kwam vragen of het ging; de wond kwam controleren op doorbloeding... een en al aandacht kreeg ik... moest ik me dan slecht voelen? Het was een vorm van zelfhypnose die ik toepaste maar ergens in mijn binnenste schreeuwde ik het uit. Ik wou mijn borst niet kwijt maar wat doe je er aan...

Ik lag dus met de Kerst in het ziekenhuis en een week erna vernam ik dat ik een tweede keer zou worden geopereerd. De sentinelklier was ingenomen door kankercellen dus zouden ze ook nog een okselklieruitruiming doen. De 28ste december werden er 13 okselklieren weggenomen - gelukkig bleken die geen kankercellen te bevatten. Het zag er dus naar uit dat ik ook het nieuwe jaar zou ingaan in een ziekenhuisbed en daar had ik helemaal geen zin meer in... Na overleg ben ik dan toch op oudejaarsavond thuis beland en toen heb ik me voorgenomen dat ik de volgende Kerst iets samen met mijn gezin wou doen. Enkel met mijn gezin - in alle rust en niet met de ganse familie... We hebben nl. de gewoonte om zowel op Kerstdag als op nieuwjaar met de voltallige 38 personen bij een van ons samen te komen.

Dat zag ik toen niet zitten en dat zie ik nu niet zitten. Geen zin in Kerstdag dit jaar... Mijn besluit staat vast: op Kerstavond ga ik bij K. en Rune. Rune wordt geopereerd de 22ste december en dan wil ik hen niet alleen laten. En op 25 december wordt er dit jaar in alle stilte 'gevierd'. Knus... zonder alle drukte... samen genieten van mijn/ons gezin. Dit is iets waar ik echt naar verlang.

kerstbloemen8

07-12-06

EU'REKA' ...

Reeds verschillende keren maakte ik in mijn 'postjes' de vermelding van EU'REKA'  (klik voor meer uitleg) - een reïntegratieprogramma voor mensen na kanker.

Tijdens de chemotherapie vond ik in de kamer op de onco-dagkliniek van het Gentse Universitaire Ziekenhuis een foldertje met uitleg over dit project en heb toen meer informatie gevraagd aan de 'borstverpleegkundige'. Ik vernam dat deelname pas kon 3 maanden na de laatste chemokuur. Het is belangrijk dat de patiënt voldoende hersteld is van de kankerbehandeling alvorens deel te nemen. Het reïntegratieprogramma EU'REKA' duurt 3 maanden. In september zijn we gestart met een groepje van (slechts) 6 vrouwen en nu, vandaag -3 maanden later- was het de laatste dag.

fysifit_w_bold

WAAROM EU'REKA'?

De diagnose en de behandeling van kanker is voor vele patiënten een bijzonder moeilijke periode. Gedurende deze periode probeert het voltallige team van de dienst Medische Oncologie de patiënt hierin zo goed mogelijk te begeleiden en te ondersteunen. Hun taak is hier echter niet ten einde. Tijdens, maar ook na de behandeling worden patiënten dikwijls geconfronteerd met extreme (langdurige) vermoeidheid, angst en relationele en sociale problemen, wat hun levenskwaliteit doet dalen en de reïntegratie in het gewone leven moeilijk maakt.

Daarom biedt de dienst oncologie op het UZ/GENT nu een totaal programma als nazorg aan, om zo goed mogelijk met deze problemen te leren omgaan en te verbeteren. Een enthousiast team van medewerkers staat klaar om de patiënt hierin te begeleiden, om hem even goed, en misschiens zelfs beter, te doen voelen als vroeger!

WAT HOUDT HET IN?

Iedere dinsdag- en donderdagnamiddag vindt het programma plaats. Het programma bestaat enerzijds uit een interactieve lessenreeks en anderzijds uit een sportaanbod. Dit betekent dat we zowel op dinsdag als op donderdag konden genieten van één uur durende informatie- en begeleidingsronde en daarna nog van één uurtje sporten.

WAAROM EEN REÏNTEGRATIEPROGRAMMA?

Vermoeidheid, conditievermindering, concentratiestoornissen, lichamelijke veranderingen, angst, relationele problemen,... zijn gekende en veel voorkomende gevolgen van kanker en de behandeling ervan.

EU'REKA' is een NAZORGprogramma die helpt om op een zo goed mogelijke manier om te gaan met deze problemen. Een team van artsen, verpleegkundigen, psychologen, sportdeskundigen, diëtisten en anderen begeleiden de patiënt doorheen het traject na ziekte.

In het project EU'REKA' wordt er aandacht geschonken aan de levenskwaliteit NA de ziekte. Er wordt samen stilgestaan bij het psychische welbevinden en levensstijl.

WAAROM BEWEGEN?

Veel kankerpatiënten zijn moe en niet zomaar een beetje. Men voelt zich uitgeput en heeft vaak zo weinig energie om dagelijkse activiteiten uit te voeren.

Vaak wordt er aangeraden te rusten, maar dat vermindert de conditie alleen maar zodat de vermoeidheid nog meer toeneemt.

Bewegen kan helpen om de conditie terug op te bouwen en om de nevenwerkingen van de behandeling beter te verdragen.

IN DE INTERACTIEVE LESSENREEKS WORDEN VOLGENDE ONDERWERPEN AANGEBODEN:

Omgaan met vermoeidheid - Psychosociale en relationele aspecten - Verantwoord trainen - Rugscholing - Een gezonde voeding - Een gezond slaappatroon - Er goed uitzien - Relaxatietechnieken - Bewust leven: oplettendheid/aandacht - Lymfeoedeem, een ongewenst gevolg van borstkanker - Verantwoord sporten: fysieke training/sport en spel

Toen ik begon aan dit programma was mijn conditie VER ONDER NUL ! Nu, 3 maanden later kan ik 2x 7 minuten lopen (met tussenin 1 minuut stappauze) en nog een half uur een andere sport beoefenen. Tijdens het sporten voel ik ook dat er nu heel veel emotionele zaken naar boven komen. Dingen die ik verdrongen heb tijdens mijn ziekte - ik was altijd nogal vrij positief maar ergens moesten die angsten toch zitten en die hebben nu een uitweg gevonden.

Het is echt een aanrader. Het enige negatieve is het prijskaartje: 240 €

Het ziekenfonds CM betaalt niet terug.... tenzij ze een groepje mondige vrouwen tegenkomt die op hun rechten staan (hm)... en ja hoor... 2 weken geleden kreeg ik de melding dat er 100 € zou worden terugbetaald.

Onze argumenten hebben geholpen ! Als zij gaan inzien dat we deelnamen aan dit programma om terug te kunnen functioneren in de maatschappij - dat we daardoor misschien sneller terug aan het werk kunnen dan kan dit alleen maar een winst zijn voor de ziekteverzekering.

In de toekomst zullen ze niet naast deze projecten kunnen kijken. Er wordt volop onderzoek gedaan over de meerwaarde van een oncologisch revalidatieprogramma op de kwaliteit van het leven bij behandelde vrouwen na borstkanker.

Met dit revalidatieprogramma houdt het natuurlijk niet op. Het is de bedoeling dat ik verder aan mijn conditie blijf werken - het kan ondermeer ook helpen om vroegtijdige osteoporose te voorkomen (osteoporose die in de hand kan gewerkt worden door medicijnen als Arimidex...) en dat ik tijdig voldoende rust neem - vooral nachtrust. De nachtrust is de herstelperiode bij uitstek.

05-12-06

Drukke, verwarrende dag ...

cheecheesigtag-fairywithnecklace-animated

 

Vandaag was een behoorlijk drukke, verwarrende dag voor mij...  een beetje te druk volgens mijn 'kunnen'. Vanmorgenvroeg naar de sociaal assistente van het ziekenfonds geweest. Het zit zo... tijdens de ganse ziekteperiode ben ik maar 1 keer opgeroepen door de controlearts en dat was dan nog helemaal in het begin van de chemoperiode. In de maand juni vroeg ik zelf een gesprek aan - ik wou een paar dagen naar het buitenland; rustig een paar dagen bekomen van de laatste chemokuur en dat werd toegestaan. Sindsdien hoorde ik helemaal niks meer. Omdat ik een paar dingen wou uitzoeken heb ik zelf terug contact opgenomen met het ziekenfonds en daar hoor ik vandaag dat ik helemaal niet meer zal opgeroepen worden omdat ik... nu komt het... op invaliditeit sta tot eind 2007!!

Wat ik nu niet begrijp is dat niemand - maar dan ook niemand - mij daar voordien van heeft verwittigd. Dit begint te lopen van 20 december en ikzelf werd daar helemaal niet van op de hoogte gebracht. Tijdens en na dit gesprek was het alsof ik een spons in mijn hoofd had... een naar gevoel. Ik kon me ook helemaal niet meer concentreren en kon de conversatie niet meer goed volgen.

Toen ik terug thuis kwam zat er zowaar een enveloppe in mijn bus van de CM (wat toevallig zeg...) met de mededeling dat ik op invaliditeit kwam en met vermelding van het dagbedrag dat zou worden uitbetaald. Verder een invulformulier voor eventuele bijkomende invaliditeitsbijdrage...

Rond dit thema heb ik nog een berg vragen en deze die ik reeds stelde worden door verschillende instanties telkens anders beantwoord. Niemand kan me informeren rond progressieve werkhervatting en wat dat financieel teweeg brengt. Dus... morgen trek ik er maar weer eens op uit: dit keer voor de 2de maal naar de vakbond/Bediendencentrale. Nog eens dezelfde vragen gaan stellen want wat ze me vandaag in het ziekenfonds vertelden komt niet overeen met wat ze 2 weken geleden op de vakbond vertelden.

We hadden het er vandaag nog over met de psycholoog van het Eur'Eka-project (=revalidatieproject na kanker in het UZ/GENT) dat als je niet mondig genoeg bent in deze maatschappij of niks zelf gaat uitzoeken dat het je dan allemaal maar 'overkomt'. Er is niet zoiets als een check-list om 'af te punten' wat er in chronologische volgorde moet gebeuren; of waar kan ik met dit of dat terecht; er is niet zoiets als een ombudsman/vrouw voor borstkankerpatiënten.

Na deze 2 'gesprekstondes' hadden we gelukkig ons uurtje sport - even stoom afblazen op een gezonde manier. Ik bracht het vandaag tot 2 x7 minuten lopen en een half uurtje handbal. Ik ben uitgeteld voor vandaag...

Onderweg naar huis - in mijn wagen - hoorde ik een song van Boudewijn de Groot. Puur jeugdsentiment ... toen ik een jaar of 16 was heb ik de tekst met sierlijke letters geschilderd op mijn slaapkamerdeur. Ik kreeg zowaar terug tranen in mijn ogen...

Verdronken Vlinder

Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier,
Zo maar drijven na het vliegen,
In de wolken drijf je hier.
Met je kleuren die vervagen,
Zonder zoeken, zonder vragen,
Eindelijk voor altijd rusten
Met de bloemen die je kuste,
Geuren die je hebt geweten,
Alles kun je nu vergeten,
Op het water wieg je heen en weer.
Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier.
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht,
Als een vlinder, altijd vrij
En voor het leven op de vlucht,
Wil ik sterven op het water,
Maar dat is een zorg voor later.
Ik wil nu als vlinder vliegen,
Op de bloemenblaren wiegen,
Maar zo hoog kan ik niet komen,
Dus ik vlieg maar op mijn dromen,
Altijd ben ik voor het leven op de vlucht.
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht.
Om te leven, dacht ik,
Je zou een vlinder moeten zijn,
Om te vliegen heel ver weg
Van alle leed en alle pijn.
Maar ik heb niet langer hinder
Van jaloers zijn op een vlinder,
Want zelfs vlinders moeten sterven,
Laat ik niet mijn jeugd bederven,
Ik kan zonder vliegen leven,
Wat zal ik nog langer geven,
Om een vlinder die verdronken is in mij?
Om te leven hoef ik
Echt geen vlinder meer te zijn.

Boudewijn De Groot

bron: klik hier

01-12-06

IK-momenten ...

Enkele dagen geleden werd er door NANA een nieuwe inktvlek gestart  - een thema waar ik inderdaad ook wel iets over kan vertellen:

Je favoriete IK-MOMENT.

De laatste maanden heb ik ontelbare Ik-momenten gehad. Alles draaide rond mijn persoontje en of ik wou of niet IK moest aan die momenten toegeven. Of ik er van genoten heb? Neen, niet altijd - vooral niet als ik zo ziek was als een hond - maar de laatste maanden, de maanden van herstel en recuperatie, ja dan pas ben ik beginnen genieten. Ik heb niet een echt favoriet IK-MOMENT maar ik probeer te genieten van 's morgens tot 's avonds. Zo zijn er heel wat IK-MOMENTEN die me zijn bijgebleven:

  • Ikke die dol-enthousiast de badkamer kom uitgelopen en mijn kletsebolle laat overschouwen door mijn echtgenoot met de melding: zie je ... zie je het dan niet? Mijn haar is terug aan't groeien! Dolblij was ik.

RuneDoop

  • Een paar dagen later: kleindochter Rune wordt geboren en Ikke terug dol-enthousiast... een warm overweldigend gevoel kreeg ik voor en door dat kleine wezentje... Dat was inderdaad wel mijn favorietje als IK-MOMENT.
  • De momenten als we hier met gans ons gezin samen kunnen zijn voel ik enorm aan als een IK-MOMENT. Ik kan daar echt van genieten - het gewone rustige samenzijn - samen koken met mijn zoon is ook zoiets... - K. en V. die samen langskomen met Rune... Kortom: weten en hopen dat mijn kinderen gelukkig zijn...

Maar zo kan ik er nog ontelbare opnoemen:

  • 's morgens kijken naar dat kleine meesje dat voor m'n raam aan de nootjes aan 't pikken is.
  •  en het roodborstje dat elke dag weer de restjes van die nootjes zit op te eten : vroeger had IK daar helemaal geen tijd voor om een kwartier aan een stuk dat vogeltje te volgen in zijn doen en laten.
  • wat ik ook sublieme IK-MOMENTEN vind zijn de aangename babbels met lotgenotes, vrienden, vriendinnen  en zoals vandaag ... ik had een bijzonder toffe babbel met een tandartse (die vroeger klant was bij mij) - het deed me deugd op een heel andere manier met haar te praten. Verder zijn er nog de onverwachte koffiemomenten (o.a. met A'ke) - een keer iets doen wat je voordien nooit deed ...enz...
  • tussen twee chemobeurten in - de dagen dat ik goed was - tracteerde ik mezelf op een etentje. Het was een vorm van beloning voor mezelf voor de 'doorstane rottigheid' (excuseer me voor de uitdrukking, maar ik kan het niet beter verwoorden) - Dat was dan telkens wel een mooi IK-MOMENT - ik proefde wel maar de helft van wat ik at maar de aandacht die ik mezelf gaf deed me enorm veel deugd. Klinkt egoïstisch maar dat lijkt maar zo... het was een vorm van troosten denk ik.
  • een raar IK-MOMENT is dat, als ik naar mezelf kijk in de spiegel, ik besef dat ik toch gelukkig kan zijn mét al mijn littekens op mijn lichaam. Littekens die er gekomen zijn vooral door mijn recente operaties. Ik ben verminkt, ja... maar ik voel me er niet minderwaardig door.
  • misschien lijkt het hier op het eerste zicht niet in te passen, maar een mooi IK-MOMENT die ik de laatste tijd bij mezelf ervaar is dat ik besef dat ik veranderd ben door die ziekte. Ik sta er dikwijls bij stil en overschouw dan precies mezelf en ik ben misschien wel een beter mens geworden (???) - een beetje zachter - een beetje empatischer - vooral gevoeliger voor anderen en ook voor mezelf. Alles wordt vanuit een andere dimensie beleefd...

Zo kan ik nog wel even doorgaan maar jullie hoeven natuurlijk ook niet alles te weten he... Het gaat er eigenlijk om dat ik meer beleef hoe ik leef  en dat ik dit aan mezelf ook toesta.

15:59 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (29) | Tags: ik, rune, genieten, inktvlek, ik-moment |  Facebook

29-11-06

A.A.A.D.D. ... Age Activated Attention Deficit Disorder ...

Tja... dit kreeg ik enkele dagen geleden in mijn mailbox van onze allerliefste Boogiepeter. Zou hij mij nu een beetje zitten uitlachen of hoort hij ook tot die 30-plussers? Als ik echter verder lees in de tekst schrijft hij toch: eindelijk is er een diagnose voor ons probleem... Ha, ha, dus toch boven de 30! En ikke, ik heb een excuus voor dat probleem: heb een chemobrain!

Voor al diegenen die de 30 gepasseerd zijn en voor die voorbij de 40 en 50 uiteraard ook...

Heb jij ook A.A.A.D.D. ?


Er is eindelijk een diagnose voor ons probleem.


Het heet A.A.A.D.D. Ofwel:

Age Activated Attention Deficit Disorder


Dit zijn de symptomen:
Je beslist om de auto te wassen, je vertrekt
richting auto en ziet de post op tafel liggen.
OK, je gaat de auto wassen, maar eerst toch even de post doorbladeren.

Je legt je autosleutels op je bureau, filtert de reclamefoldertjes uit de hoop post en ziet dat de vuilnisbak vol zit.
Dus leg je de rest van de post, waaronder enkele rekeningen, op je bu
reau en zet de vuilnisbak buiten.
Of nee, toch eerst nog vlug de rekeningen betalen.
Waar liggen die overschrijvingsformulieren alweer?

Oeps, je hebt er nog maar 1.

Je hebt nog reserveformulieren in de kast boven.

Ah.., daar staat je cola nog.
Eerst die extra overschrijvingskaarten zoeken.
Maar wel eerst die cola wat verder van de computer zetten want straks sla je hem nog omver en dan mors je op je toetsenbord.

Weet je wat, je zet hem gewoon in de koelkast, dan blijft hij fris.
Je gaat naar de keuken en bemerkt dat je plantjes er nogal droog bij staan, die hebben dringend water nodig!
Je zet de cola op het aanrecht en hola, daar ligt je zonnebril!
Die zocht je al de hele morgen.
Je legt die eerst maar even weg voor je het weer vergeet.
Je vult het gietertje met water en vertrekt naar de bloempotten.

Aaaargh!
Iemand heeft de afstandsbediening van de TV in de keuken laten liggen!
Als we vanavond TV willen kijken, zullen we er nooit aan denken om in de
Keuken te kijken, dus leg je de afstandsbediening beter direct in de woonkamer.

Je giet wat water in de bloempotten en morst op de vloer, gooit de
Afstandsbediening op een kussen in de stoel en je gaat terug naar de hal.
Waar was je nu ook al weer mee bezig?


Aan het einde van de dag:

De auto is niet gewassen, de rekeningen zijn niet betaald, de cola staat
Op het aanrecht, de bloemen kregen te weinig water, je hebt nog steeds 1
Overschrijvingsformulier en je vindt je autosleutels niet meer...
Je probeert te ontdekken hoe het komt dat er vandaag niets is gebeurd.
Daar begrijp je echt niets van, je was de hele dag druk bezig!!!

Je bent je ervan bewust dat je een ernstig probleem hebt en moet
Dringend professionele hulp vinden, maar eerst even je e-mail checken...
En dan zie je dit bericht, je slaakt een zucht van herkenning. Het heeft dus een naam!

10:43 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (30) | Tags: chemobrain, diagnose, vergeten |  Facebook

09-11-06

Het lot ...

Een paar dagen geleden las ik op het blogje van Nana een mooi gedicht over het lot. Met haar toestemming heb ik het nu ook even op mijn blogje geplaatst. Ik vond het zo prachtig verwoord... en het geeft een beetje weer hoe ik het ook aanvoel.

Laat het lot zijn gangen gaan

Want de wegen van het leven

Zijn niet te doorgronden

Al zou je er alles voor willen geven.

 

Het script is al lang geschreven

Je kan enkel meespelen of ondergaan.

Het lot ligt in niemands hand

Maar is de spil van je bestaan.

 

Liefde is hierbij een hoofdweg

Maar je kan niet dwingen te beminnen

Wees altijd jezelf, je bent wie je bent

Zelfs dat kan je niet verzinnen.

 

Wordt het een thriller of liefdesverhaal

Wordt het een drama of een klucht

Enkel dat kan je sturen

Met de vleugels van je solovlucht.

 

Laat optimisme daarom de kracht zijn

Waarmee je het scenario speelt

De rode draad in je gedachten

Zodat het lot je niet verveelt.

 

IMG_8679

Ik kan vanavond geen volledige blogronde maken. Vandaar aan al mijn blogmaatjes: een goede nacht en tot morgen ...

22:20 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: het lot, optimisme, script, liefde |  Facebook

08-11-06

Eén jaar later ... 8 nov. 2005 - 8 nov. 2006

verdriet28 november 2005 - een doodnormale dag - geen feestdag - gewoon een werkdag. Voor mij terug één van die dagen die in mijn geheugen gegrift staan. En vandaag is het dus 8 november 2006 - één jaar later...

Na de echo en de mammografie op 4/11/2005 diende ik DRINGEND een afspraak te maken bij mijn gyneacoloog. Via de huisdokter er een beetje druk achter gezet (heeft zelf voor me gebeld) en zodoende kon ik 4 dagen later al gaan... Echtgenoot meegenomen - kwestie van een 'luisterend' oor mee te hebben want al wat ze me toen vertelden daarvan bleef enkel het woord 'KANKER' nog hangen. Verdoofd was ik toen.

Fotootjes afgegeven aan gyneacoloog met een 'kwinkslag' : "ja, ik heb deze keer iemand meegenomen - als het interessant wordt dan komt mijn echtgenoot graag mee..."

Bij het bekijken van de foto's bleef hij verdacht fronsend kijken en zonder woorden stond hij plots recht en... verdween voor 20 minuten. Nog nooit hebben 20 minuten zoooooooo lang geduurd. Kwestie van ons wat bezig te houden kwam de verpleegster 'over koetjes en kalfjes' vertellen en ik kon alleen maar denken: ik wil dit niet horen...

De gyneacoloog keerde terug met de melding: "ziet er inderdaad niet goed uit...  je zal beide borsten verliezen... maar... maar... (alsof hij me daarmee troostte...) we kunnen dit tegenwoordig met reconstructie weer helemaal goedmaken... je zal er haast niets van zien... je kan daarna gerust monokini op het strand lopen ... " Ik dacht: "ik wil helemaal niet monokini lopen. Wat kan mij verdomme het strand en mijn borsten me schelen op dit moment. Als het kanker is, dan... ja dan weg ermee. Die kanker moet weg en als dat ten koste is van mijn borsten... ja dan moet dat maar..."

Ik hoorde hem nog zeggen: 'ik ben naar Prof. M. v.d. radiologie geweest en je dossier met haar besproken..... ik heb al de afspraken al geregeld... blablabla...

Op dat moment kon ik eigenlijk niet meer reageren en zag alleen in koeien van letters het woord HELP verschijnen... telkens weer. (Heb dat woord HELP echt waar verschillende dagen voor mijn ogen zien verschijnen in een soort neonlicht... telkens weer: HELP HELP HELP). Wat er verder bij de gyneacoloog is besproken weet ik niet meer. Ik las nadien op mijn afsprakenkaartje dat ik de volgende week voor een NMR-scann terug moest gaan en 2 dagen later voor de puncties. Wachten heeft nog nooit zo lang geduurd. En op dat moment wist ik nog niet dat ik nog veel langer zou moeten wachten...  tot eind december om te worden geopereerd.

Wordt vervolgd...

Eigenaardig genoeg wou ik vanaf dat moment sterk zijn... ik voelde me heel triestig vanbinnen maar ik kreeg iets over me dat me zei: ' het komt wel goed'. Dat wou ik zo graag... alleen weet je dan nog niet waaraan je begint...

(bij het begin van mijn blogje op 4 december 2005 kon ik dit alles niet opschrijven... er ontbreekt eigenlijk een maand... en nu met de 'verjaardag' van de diagnose krijg ik het er plots wel uit...)

04-11-06

Eén jaar ...

trap

Vanmorgen toen ik wakker werd - vrij vroeg nog - dacht ik er niet direct aan. Nee... er leek niets aan de hand en ik zou eventjes gezwind opstaan, ontbijten, badkameren, wasmachientje laten draaien, boodschappen doen, enz... Kortom een doodnormale zaterdag, ware het niet dat het vandaag 4 NOVEMBER is. Eenmaal goed wakker realiseerde ik het me pas ... raar,  ik had er al een paar dagen niet meer aan gedacht.

Ach, 4 november - ik heb een haat-liefde verhouding met die datum. Op 4 november 2005 veranderde mijn leven op slag... ik zou even langsgaan bij de radiologe om een mammootje & echootje te laten nemen. Gauw even tussen alle andere bezigheden door. 'k Was een beetje ongerust geworden over die toch wel harde vervelende knobbel en had die onrust een paar dagen ervoor ook uitgesproken tegen een vriendin-artse op onze uitstap in Rome. De radiologe - zelf ook borstkankerpatiënte - wist goed waarover ze sprak - zag direct dat die rare vlek rechts niets goeds voorspelde... Daar zat ik dan - 'k zal het nooit vergeten - in de wachtzaal even te wachten op het uittijpen van het protocol. Naast mij een dame die me voortdurend aankeek met een blik van: 'mevrouw-je-bent-een-beetje-witjes-geworden-rond-je-neus' en die niets durfde te vragen; niets durfde te zeggen. Oh, wat had ik toen behoefte aan iemand die een arm rond me heen legde;  nood aan iemand die me zei: "het komt goed". Op dat moment was het één groot vraagteken - één donker gat - een oneindigheid...

Daar in die wachtzaal, met m'n opgekropte angst en verdriet, kwam een sms'je binnen van iemand die me een paar weken ervoor enorm verdriet had gedaan. Met de vraag 'of ze het weer goed kon maken' en toen... ja, toen... barstten de hemelsluizen open... niet alleen om de eventuele kanker maar door het opgekropte verdriet. Er is nooit meer over gesproken... alleen een sms'je. Heb het bewaard op mijn gsm. Waarom weet ik eigenlijk niet... 'k Lees het af en toe eens...

4 november is ook de dag dat ik geluk had... de dag dat die rotkanker eindelijk werd ontdekt en zodoende geen kans kreeg om verder te woekeren. Ondertussen zijn de nodige behandelingen voorbij. Ben ik aan't recupereren en neem ik medicatie (Arimidex) om de eventueel nog aanwezige kankercellen minder kans te geven te groeien. Ik ben niet meer de 'oude' - ik ben veranderd - ben milder geworden - gevoeliger ook. 4 november 2005 is misschien een nieuw begin geweest en heeft me de kans gegeven mijn leven eens te overschouwen...

Straks komt K. met Runeke - ze komen mijn dag even opfleuren. We gaan een fotosessie houden met die kleine ukkepuk. Jullie zullen zien: oma zal weer niet te houden zijn met haar fototoestel...

Van al mijn geplande bezigheden voor vandaag is er nog geen enkele uitgevoerd en dat zal voorlopig zo blijven ook.

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (20) | Tags: een jaar, borstkanker, verdriet, angst, rune |  Facebook

26-10-06

Een 'dichter' kloppend hart ...

pinkribbonOngeveer een jaar geleden was het ... toen ik angstig, verdrietig, ... op het internet op speurtocht ging naar zoveel mogelijk (degelijke) info over borstkanker. Ik kwam toen ergens een gedicht tegen dat  zoveel indruk op mij maakte... zoveel losmaakte ook... Nu, ongeveer een jaar na de diagnose, operatie, behandeling, recuperatie (?), enz... kom ik het gedicht terug tegen in het boek 'Ontboezemingen over borstkanker' van Frieda Joris.

De maand oktober staat in het teken van borstkanker en daarom wou ik het hier zeker nog een plaatsje geven.

Bij een ablatie

Onwennig talm ik om mijn rechterhand

geschulpt om je linkerborst te leggen.

Gebaar reeds sedert veertig jaar vertrouwd

en dat je lieve mond nooit nee deed zeggen.

Wat vroeger teder welven was is weg,

een vriend heeft het weemoedig uitgesneden,

je bloost en houdt je lippen afgewend,

nooit hebben ogen elkaar zo gemeden.

Vrees niet, voel jij je armer, ik blijf rijk,

je dient wat ijlte werd niet te verstoppen,

ik weet, het enige wat altijd telt,

je hart veel dichter bij het mijne kloppen.

(Karel Jonckheere)

AB10207~Pink-Ribbon-Rose-Posters

Een teken van leven ...

dyn001_original_125_70_gif_2552987_d75eea04750446edd52aa21c346a784eHet werd inderdaad eens tijd dat ik terug eens een teken van leven gaf ... eigenlijk is dit blogje bedoeld als 'dagboekje' maar de laatste anderhalve week is dit dus duidelijk niet goed gelukt. Door allerlei perikelen in het ziekenhuis (vorige week donderdag ...) zag ik het echt even niet zitten. Ik had helemaal geen zin om nog te 'briefen' over mijn 'belevenissen' aldaar en heb alles een beetje laten rusten. Het verslagje zal er binnenkort wel spontaan 'uitrollen', maar nu even niet.

Ondertussen gaat het wel heel goed met Rune - mijn kleindochtertje. Het is een echt lachebekje aan het worden. Je moet haar maar aankijken of een paar rare geluiden maken een ze gaat aan het kraaien. Vooral op haar mama reageert ze heel leuk en vandaag zag ik voor 't eerst een klein pruillipje toen ze dacht dat K. er niet was - die was even uit haar zicht verdwenen en ze zag op dat moment alleen maar mij. Heb nochtans niet 'spooky' gedaan...

Gisteren had ik afgesproken met A'ke. Oorspronkelijk zouden we samen gaan 'snacken' MET onze pruik op. Als 'zottigheid'! Maar voordien kreeg ik een e-mail van A'ke. Ze zag het eigenlijk niet zitten en eerlijk gezegd: 'ik had er ook over wakker gelegen...' Waarom ons gaan kwellen met die 'valse bos haar' op ons hoofd? Voor wie en voor wat? Het herinnert ons aan een wel zeer moeilijke periode; een periode waar eigenlijk niet mee te lachen valt... want als er één ding wel heel moeilijk was tijdens de chemobehandeling, was dat toch het moment dat je haar begint uit te vallen - soms ganse plukken ineens; en dan het moment dat het er helemaal afgaat... de naakte waarheid... oh nee! Gelijk had je A'ke dat je daaraan zo weinig mogelijk wilt herinnerd worden... We hebben in de plaats genoten van een fijn 'koffiekoekenmoment' en voor mijn part een heel gezellige babbel bij jou thuis. Moeten we zeker overdoen A'ke en inderdaad... onszelf blijven zonder 'vals haarstuk' - we zijn wie we zijn - waarschijnlijk anders dan voorheen maar boven alles : eerlijk voor ons zelf!

Aan alle bloggertjes een fijne nacht en ik hoop er regelmatig terug te zijn.

00:43 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: levensteken, sign, pruik, chemo, ziekenhuis, rune |  Facebook

13-10-06

Het houdt niet op ... A never ending story??? ...

tatty0000145
Even een paar dagen niet geblogd... Had even iets te verwerken. Weeral... Ik noem het: 'van de regen in de drop belanden...'.

Eerst was er de uitslag van de botscan van Marc's rug. Ik schreef in mijn logje van 1 september dat hij van een ladder viel maar dat alles nog goed afliep. Wel... de waarheid is anders. Door voortdurende pijn is hij vorige week vrijdag toch voor verder onderzoek gegaan en via die botscan met isotopen heeft men ontdekt dat zijn lendenwervel eigenlijk gebroken is. Daar loopt hij nu al meer dan een maand mee rond...Gelukkig zitten de stukjes op elkaar en is er verder niets verschoven... Dinsdag horen we wat hiermee verder dient te gebeuren...

Woensdag moest ik om de uitslag van de MRI-scan van mijn hals en van de IMG van mijn linkerarm en -hand en zoals te verwachten  was dit niet echt ok... Carpeltunnel van de linkerhand, peesontsteking van de duim en geknelde zenuw in mijn hals. Allé... daar gaan we weer. Maandag volgt een operatie om de zenuwen van de hand vrij te leggen en een injectie met cortisone tegen de peesontsteking (de pees van mijn duim ligt net onder de ader die ze de tweede chemokuur hebben aangeprikt en waar ik sindsdien steeds pijn ervaren heb) en donderdag een inspuiting met cortisone in de hals. Ik heb daar stillaan een abonnement in het UZG.

De zenuw- en gewrichtspijnen zijn eigenlijk al lang aanwezig - sinds m'n 2de chemokuur en er werd toen gezegd dat dit door de chemotherapie kwam: door de aantasting van het immuumsysteem kreeg ik een vorm van gewrichtsonstekingen. Zeer vervelend, maar ik dacht dat dit stillaan zou verdwijnen. Na de chemo startte ik met het innemen van Arimidex en daardoor zijn de pijnklachten nog verergerd. Arimidex heeft als bijwerking botpijnen te veroorzaken. Het liep dus allemaal een beetje door elkaar ... je wist niet wat welke pijn veroorzaakte... (ik heb eigenlijk een hoge pijngrens maar bij het EMG-onderzoek zag men duidelijk dat dit niet zo verder kon).

Ik schreef het al eens eerder: op het moment dat je borstkanker ontdekt voel je je helemaal niet ziek ... je wordt eigenlijk pas ziek door de (noodzakelijke) behandeling en nadien heb je hier en daar toch wel wat bijwerkingen die ook niet van de poes zijn... Chemotherapie tast zowel de slechte als de goede cellen aan in je lichaam en dat laat zijn toch zijn sporen na.

Maar ik laat me niet klein krijgen door dit nieuwe 'voorval' hoor! Dinsdag probeer ik terug van de partij te zijn op Eu'Reka - 'k zal dan misschien niet kunnen sporten maar 'k mag dan als scheidsrechter komen om mijn mede 'borstmaatjes' het leven een beetje zuur te maken tijdens een matchke badminton... Live goes on! It's a never ending story...

10-10-06

Convoi exceptionnel: vrachtje 'borst' ...

Waarschijnlijk door wat er de laatste maanden gebeurd is en doordat ik er toch steeds weer aan wordt herinnerd dat ik m'n echte borstje kwijt ben... dacht ik vandaag een fata morgana te zien op de weg... dat kon niet waar zijn... ik dacht: " ben ik nu aan 't gek worden?" - ik zie nu al borsten op voorbijrijdende vrachtwagens!!??? Ik was ook helemaal niet aan het dromen want ik kwam met m'n wagen van het UZ/Gent en was wel degelijk aan het rijden... heb nog efkes met mijn ogen geknipperd om zeker te zijn en kijk wat ik zag... voor mij reed een vrachtwagen met een bordje erop 'convoi exceptionnel'. Ikke snel gegrabbeld in mijn sportzak naar mijn digitaal fototoestel (had dit vandaag meegenomen om een foto van A'ke en mij te nemen van onze 'opkomende krulletjes' ...) en heb al rijdend een fotoshoot gehouden van dat camionneke met zijn speciale vracht...

Ik vond het écht wel grappig zo een borstje zien voorbijglijden... het zal waarschijnlijk niet de bedoeling zijn om daar een reconstructie mee te doen; tenminste toch geen van vlees en bloed... ach...een beetje humor kan wonderen doen hé!

IMG_8430borst

 

IMG_8431borst

 

IMG_8435borst

En  voordat ik verder nog berispingen krijg (terecht  misschien...): ik heb echt wel met mijn twee handen aan het stuur gereden (kwestie van de truc te vinden om dat toestelletje op je stuur te zetten...) en nee... ik heb niet door de lens gekeken al rijdend - met een digitaal toestel is dit niet nodig. En... als mijn 'vrienden in het blauw' dit gezien hebben... och ja, 't zal dan wel een duur fotootje geweest zijn maar dit kon ik toch echt niet laten ...

06-10-06

Borst ... Screening ... doen ... !!!

Vorige week kreeg ik een brief in de bus van de Universiteit GENT. In eerste instantie dacht ik: "jéé, weer een factuur..." want ik wordt daar al gedurende enkele maanden 'gevolgd', maar bij nadere blik op de enveloppe stond daar: Centrum voor Preventie en Vroegtijdige Opsporing van Kanker - K3, 4de verdieping (de 'gevreesde' verdieping voor Oncologie waar ik 6 x chemotherapie kreeg...). Tiens, dacht ik... raar... ik heb al kanker...!!! Hoe kan dat nu...???

Enveloppe opengeritst en even 'diagonaal' de brief gelezen. Ik begreep er niets van: 'bevolkingsonderzoek'...??? 'U wordt verwacht voor het onderzoek op 17/10/2006'...??? Hoe kon dat nu...???

Ik heb begin september nog maar pas een screening gehad omdat ik op 14 september een tepelreconstructie moest krijgen... Heb mij toen gedwongen om die brief eens grondiger te lezen. Met m'n chemobrain moet ik steeds dingen overnieuw gaan lezen eer het een beetje doordringt...

Uiteindelijk bleek dit m'n 1ste uitnodiging te zijn om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. De bedoeling is dat alle vrouwen van 50 tot en met 69 jaar om de twee jaar een (gratis) mammografie laten nemen. Wel, vermits ik dit jaar 50 werd, werd ik dus voor de eerste keer uitgenodigd. De adressen voor die uitnodiging worden ter beschikking gesteld door de mutualiteiten, het bevolkingsregister en de kruispuntbank.

Blijkbaar staat er op die lijsten nog geen rood bolleke voor mijn naam met de melding: 'dit mevrouwte heeft al borstkanker...'!

Ik moet zeggen, het deed raar die brief te krijgen. Ik stond er een beetje beduusd bij... voor mij kwam deze brief te laat... (ik wil hier wel even meegeven dat dit niet betekent dat ik nooit een mammografie liet nemen... Integendeel: toen bij mij borstkanker werd ontdekt was het precies 1 jaar geleden dat ik een mammografie liet doen !!

Langs deze weg wil ik toch even een pleidooi doen voor borstkankerscreening. Er zijn nog te veel vrouwen die dit negeren. Jammer... want er zouden zoveel meer vrouwenlevens kunnen gered worden... Borstkanker is moeilijk te voorkomen omdat de oorzaken nog niet bekend zijn. Daarom is vroegtijdige opsporing heel belangrijk. Door borstkanker op te sporen nog voor er klachten zijn, vergroot de kans op volledige genezing. De behandeling is dan meestel minder ingrijpend. De meest betrouwbare methode om borstkanker in een vroeg stadium op te sporen is een röntgenfoto van de borsten. Zo'n mammografie kan uiterst kleine afwijkingen aan het licht brengen.

Ik zou zeggen dames: GO FOR IT !!!

Onlangs hoorde ik nog een opmerking van iemand: 'ik laat dit niet doen want bij ons zit 'het' niet in de genen....!!!! Wel bij mij is het ook geen familiale borstkanker. Ik was niet 'genetisch voorbeschikt' om borstkanker te krijgen maar om nog ongekende redenen kreeg ik het toch. De meeste gevallen van borstkanker - zo'n 80 % - zijn sporadische kankers. In Vlaanderen alleen al krijgen jaarlijks iets meer dan 5000 vrouwen borstkanker!

STOF OM OVER NA TE DENKEN NIETWAAR !

IMG_7858

Ik wil jullie niet shockeren met deze foto maar beter voorkomen dan genezen !

28-09-06

Ontboezemingen ...

large_213796Toen ik hoorde dat Frieda Joris getuigenissen over borstkanker gebundeld had in een nieuw boek 'Ontboezemingen over borstkanker' had ik direct interesse om dit boek aan te schaffen.

Het is raar... zelf heb ik al de ganse procedure doorlopen: denken dat je kerngezond bent en van de ene op de andere dag valt alles in duigen... de angst voor de toekomst, de chirurgische puncties, het zeer lange wachten voor de 1ste operatie (anderhalve maand...), de toch wel zware operatie 'borstamputatie met onmiddellijke borstreconstructie met eigen weefsel', 8 dagen later nogmaals onder het mes wegens uitzaaiingen in de Sentinelklier, de chemotherapie en de daarmee gepaard gaande (bij mij toch) onvermijdelijke kotsmisselijkheid, 4 à 5 kilo gewichtsverlies bij elke chemokuur, smaakaantasting, reukaantasting, haarverlies, het zwarte gat waar je invalt na de behandeling, het stilletjes weer overeind kruipen, die verdomde moeheid, concentratiestoornissen, botpijnen door de Arimidex, fysieke toestand ZERO, enz... toch word ik telkens weer aangetrokken tot dit onderwerp en wil ik lezen, horen, hoe andere mensen dit ervaren; hier mee omgaan. Precies of ik het nog niet zelf ondervonden heb.

Ik wou dit boek ook kopen omdat de auteur een deel van de opbrengst schenkt aan de Vlaamse Liga tegen Kanker, de organisatie achter Kom op tegen Kanker.

phara.MMIn het woord vooraf kijkt Phara de Aguirre, bij wie in juni borstkanker werd vastgesteld, terug op de diagnose en de operatie.

Phara de Aguirre: ,,De vragen knagen. Wie zal ik zijn als ik over die berg ben? Wie zal ik niet meer zijn?''

 

Inderdaad... wie ben je daarna en wie ben je niet meer...? Je kijkt toch heel anders tegen de dingen aan. Ziet precies alles veel 'dieper' - in een andere dimensie. Je wordt gevoeliger: een zesde zintuig misschien? Je bent niet meer de oude... dit voel ik dagelijks. Misschien... na een tijd, slijt dit wel en kan ik dit alles achter mij laten...???

In Vlaanderen wordt één vrouw op de negen geconfronteerd met borstkanker, een ziekte die vooral in geïndustrialiseerde landen voorkomt. In Vlaanderen krijgen jaarlijks meer dan 31.000 mensen te horen dat ze kanker hebben. In 35,5 pct van die gevallen gaat het om borstkanker. Heel weinig bekend is dat ook mannen de ziekte kunnen krijgen, maar bij hen is de kans wel veel kleiner.
Voor alle honderd vrouwen die borstkanker hebben, is er één man met de ziekte. Ontboezemingen over borstkanker is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Het telt 240 bladzijden en kost 18,95 euro. (belga/hln)

25-09-06

Ze zijn er in geslaagd ...

Wat ik helemaal niet verwacht had is ze donderdag dan toch gelukt ... de 'vrouwen' doctoren hebben me gebroken... Ze zijn er glansrijk in geslaagd om alles wat ik waarschijnlijk maanden verdrongen heb 'uit te doen breken'.

Wat is er precies gebeurd ...? Donderdag was het nogal een drukke dag voor mij (een beetje té druk eigenlijk). In de voormiddag was ik even binnengelopen in het Inloophuis van de VLK/Gent voor een babbel - om half twee naar het UZ voor het EuReka programma met een uur sport - dan nog documenten ophalen in de Poli Oncologie voor de NMR-scann en om kwart voor zes NMR laten nemen.

In eerste instantie werd ik vriendelijk onthaald maar eenmaal op het toestel plaats genomen begon de 'nachtmerrie'. Een verpleegster die een infuus moest steken voor de contrastvloeistof werd doodnerveus omdat het haar niet lukte de catheter in te brengen. De aders van mijn linkerarm zijn allemaal kapot gemaakt door de chemo en 2 weken geleden hebben ze met 4  personen ook moeten zoeken om nog een goeie te vinden... (in de meeste gevallen wordt een port a cath geplaatst tijdens de borstamputatie om dit probleem te voorkomen... maar bij mij was dit jammer genoeg niet het geval !!) Ik vertelde haar dat ik geen schrik had en dat ik mijn hand niet zou wegtrekken (hoewel het ferm pijn deed al haar gekoter...). Op een moment, toen ze dacht dat ik het niet zag, deed ze teken naar de radiologe om haar te komen helpen. (Het moest vooruit gaan: het machien moest werken en ik was de laatste patiënt...) Die dacht natuurlijk dat ik een 'moeilijke' was en begon al direct te reclameren dat ik moest stilliggen, dat ik mijn hand niet mocht wegtrekken, enzomeer... Zelf heeft ze toen het zaakje overgenomen en is overal in mijn arm, hand, pols beginnen steken -  ook in de blauwe plekken waar de anestesisten 2 weken geleden ook al eens geprobeerd hebben...  De radiologe gaf continu commentaar: "begint uw bloed altijd zo direct te stollen" en "hoe komt het dat als wij het infuus openzetten dat het bloed direct stolt...? Op een bepaald moment - het deed verdomd pijn, maar ik zei niks... liet ze zich ontvallen: ' je zou er verdorie depressief van worden'. Op dat moment brak er iets in me en ik dacht: 'nog een geluk dat gij dan geen kanker hebt...' maar ik zei niets. Ik lag me ook af te vragen of ik dit wel moest toelaten...maar heb zonder iets te zeggen mijn gezicht afgewend; de tranen schoten in mijn ogen en ik 'voelde ze denken': 'wat een kleinzerig madammeke'. Na nog een paar pogingen hebben ze het hele zootje maar opgegeven en mij zoals een brood in de oven (scanner...) geschoven met de melding dat het zo maar moest gaan. De hele 20 minuten heb ik in dat machien liggen wenen; ik kon niet meer stoppen. 't Moet een schoon zicht geweest zijn aan de andere kant... een schokkend lichaam dat zullen ze nog niet gehad hebben in hun machientje...Na de scannbeurt werd ik losgemaakt en ben ik naar het kleedhokje gestapt en daar ben ik onbedaarlijk beginnen huilen - 10 minuten lang en op een moment dacht ik: als er nu iemand die deur durft open te trekken verkoop ik ze een oorvijg. (Geen mooi gedacht, ik weet het...). Bij het weggaan zag ik dat mijn hele hand en pols onder het bloed zat en ik ben toen op mijn stappen teruggekeerd. Zo wilde ik niet weg... Ze hadden me daarnet behandeld zoals een varken... Mijn arm gebruikt en vergeten dat er een patiënt aanhing... 'k Ben in de deuropening blijven staan tot er iemand kwam met het verzoek dit toch even af te wrijven... Er kwam nog een flauw: 'mevrouw, het is niet omdat er geen contrastvloeistof gebruikt werd, dat we niet kunnen zien wat we willen zien...' maar ik heb gedaan of ik het niet hoorde.

Ik zou daarna nog even de was van mijn schoonmama naar huis brengen maar dat kon ik niet meer. De hele rit en de hele avond heb ik zitten wenen. Waarom? Ja, waarom eigenlijk...? Waarschijnlijk heb ik me de hele ziekteperiode zo 'flink' en 'sterk' moeten houden en nu door zo een klein voorval 'loopt het emmertje over'! Dit spookt nu al het ganse weekend door mijn hoofd en telkens als ik er aan terug denk word ik niet goed. Er is blijkbaar nog werk aan de winkel ...

22-09-06

Hulp gevonden bij menopauze ...

Hot flashes and hormones ???

Nu heb ik het gevonden hé mannekes (... eh vrouwkes...). Klik maar eens op de foto hierboven en je vindt waar je reeds lang naar gezocht hebt. Een complete menopauze-overlevingskit. Het heeft niet altijd met de leeftijd te maken hoor die nare klachten; je krijgt die er gratis bij als je borstkanker krijgt en je zo van die - met mooie namen bedachte pillekes - moet nemen zoals: Tamoxifen (Nolvadex), Toremifen (Fareston), Letrozole (Femara) of Anastrozole (Arimidex). We kunnen misschien samen een heel vrachtje bestellen dan zullen we wel een hoeveelheidskorting krijgen zeker ! ??

20-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ...

HOE REAGEERT DE OMGEVING OP KANKER?

Ik heb al verschillende keren op mijn blogje geschreven over het belang van vriendschap toen ik kanker kreeg en in het laatste nummer LEVEN van de VLK vond ik toch een heel passende tekst. Het geeft precies weer hoe ik het ervaren heb bij een dierbaar iemand die het liet afweten. Ik mag me echter gelukkig prijzen dat het overgrote deel van vrienden en familie ontzettend attent gereageerd heeft... Ik neem de tekst hier integraal over:

Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose 'kanker' maakt ook bij hen grote emoties los.

Dhana De Ville, psychologe op de dienst medische oncologie van het UZ GENT: 'In nood leer je je vrienden kennen, ja. Kanker zet je leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan. Op dat moment heb je houvast nodig, stabiliteit in de chaos.

Als mensen dan onvoorspelbaar reageren of vrienden het laten afweten, mag je boos zijn of teleurgesteld. Zelfs al heb je een goede prognose en zie je er goed uit. Schijn bedriegt. Kanker blijft een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Het zit niet alleen in je lichaam.'

Waarom laten mensen het juist dan soms afweten?

Dhana De Ville: 'Soms zijn mensen inderdaad onverschillig, maar meestal kunnen ze zèlf niet met de ziekte omgaan. Kanker confronteert ons met onze eigen kwetsbaarheid. Het dwingt ons om stil te staan. Voor veel mensen is dat niet evident. Anderen laten aanvankelijk niets van zich horen omdat ze zich niet willen opdringen. Wij Belgen zijn altijd een beetje discreet, en vanuit dat respect misschien te terughoudend. Of mensen durven geen contact opnemen, omdat ze niet weten wat te zeggen.'

Om dit even te laten bezinken... schrijf ik morgen het stukje verder!

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: familie, kanker, cancer, vrienden |  Facebook

15-09-06

Dagje 'dagkliniek'...

Gisterenmorgen om 6.45 u aangekomen in UZ-Gent. Afspraak voor de tepelreconstructie en assymetrie om 7 uur op de dagkliniek. Je denkt dan dat ze er onmiddellijk kunnen aan beginnen... Fout gedacht dus. Ik was maar om 10.30 u aan de beurt.  Wachten is nooit leuk, dus had ik om wat afleiding te vinden mijn 'oude' cursus Spaans meegenomen en heb het hoofdstukje 'accenten' doorgenomen. Heb het wel 20 keer moeten herlezen - concentratie ZERO ...

Toen ik 's morgens zo vroeg in het ziekenhuis aankwam vond ik het raar dat de poetsdienst al zo druk bezig was en dan nog met mooie schortjes aan... helemaal uitgedost... geen enkel papiertje werd overgeslagen; ook buiten was het druk - de groendienst was overal het gras aan't afrijden. Wat bleek: Prinses Mathilde kwam op bezoek in het brandwondencentrum. Terwijl ik daar toch lag te wachten heb ik de 'boel' een beetje in de gaten gehouden en om 10 u kwam ze aan met een escorte. Journalisten kwamen aangehold om toch maar een fotootje te kunnen nemen. Ik zou eigenlijk niet graag in haar plaats zijn. Steeds gevolgd worden - altijd moeten glimlachen, ook als je een slechte dag hebt - lokaties bezoeken waar je geen verstand van hebt - enz...

Eenmaal opgehaald en naar het operatiekwartier gebracht dacht ik: " nu zal het hier wel vooruit gaan..." maar.... terug fout gedacht. Het begon al toen een verpleger op de PACU-afdeling (=Post Anesthesia Care Unit ) een infuus wou steken. Hij geloofde niet dat al m'n aders in mijn linkerarm kapot gemaakt zijn door de chemotherapie. De Epirubicine maakt nl. de aders 'stug': men kan er wel nog een naald insteken maar de catheter kan niet worden 'doorgeschoven'. Enfin, 'k heb hem toch maar laten proberen, maar helaas... Hij zou het door de anestesist laten doen in de operatiezaal. Daarna heeft hij een poging gedaan om mijn trouwring van mijn vinger te krijgen (met een koordje en gel): poging mislukt en pijnlijke vinger. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben met 4 personen geprobeerd een infuus te plaatsen - mijn hele arm was doorprikt - en uiteindelijk hebben ze er een professor bij gehaald. Gelukkig kon ik mijn verstand op nul zetten anders had ik daar het hele operatiekwartier bij elkaar geroepen! Oef... gelukt... leuk is anders... eindelijk kon ik naar 'dromenland'...

Wat ik nog altijd niet begrijp is dat ze bij de eerste operatie niet direct een port-a-cat geplaatst hebben; dan was het niet nodig om - tijdens de chemotherapie- telkens in een andere ader te steken in mijn arm. Nu is het quasi onmogelijk om nog 'deftig' een bloedafname te doen, of een infuus te steken. (Mijn rechterarm mag hiervoor niet meer worden gebruikt omdat de lymfeklieren uit de oksel werden weggehaald...)

Na de operatie wakker geworden in de PACU. Na een tijdje had ik het gevoel dat er iets loos was. Mijn elleboog voelde nat en koud aan en ik voelde het kriebelen aan m'n heup. Wat bleek: ik lag in een grote plas bloed. Verpleegster geschrokken... direct de artse terug opgebeld... blijkbaar had men bij het wegnemen van weefsel op mijn heup (litteken-herstelling) extra lokale verdoving moeten bijspuiten. Daardoor zetten de aders zich open... en is zo het hele zaakje terug aan het bloeden gegaan.

Verder is de operatie goed verlopen - weinig pijn - alleen een beetje vervelend bij het slapen. Ik kan me namelijk niet leggen zoals ik wil, maar binnen een paar dagen is dat ook wel weer over.

Ik zie er ook 'heel mooi' uit: m'n hele voorkant is volgetekend met zwarte alcoholstift door de plastisch chirurge. Het lijkt wel een stratenplan met hier en daar een grote pleister op. 'k Heb ook al gemerkt dat het er niet zo in een-twee-drie af te wassen is... Verder is mijn ringvinger opgezwollen en pijnlijk: de plastisch chirurge heeft tijdens de narcose een 2de poging gedaan - met succes blijkbaar - om er mijn trouwring af te wringen...

Vanmorgen voelde ik me eigenlijk heel blij dat ik toch gekozen heb voor de onmiddellijke borstreconstructie tegelijkertijd met de amputatie. 'k Heb een hele tijd gedacht dat ik achteraf misschien wel spijt zou krijgen en dat ik het verlies van mijn rechterborst op die manier niet zou kunnen verwerken maar het tegendeel is waar. Ik voel me goed met m'n nieuwe 'heuveltje' en sinds gisteren staat er nu ook terug een tepeltje op. Nu nog een tepelhoftatouage binnen 3 maanden en de reconstructie is compleet. Wordt vervolgt !

14-09-06

Time out ...

Hallo allemaal, dank voor jullie lieve reakties! Vandaag ben ik er niet toe gekomen om even op m'n blogje te schrijven en straks moet ik al om 7 uur in het ziekenhuis zijn voor de operatie. Het is gelukkig maar een dagopname en het zal wel meevallen. Ik laat het allemaal maar op me af komen ... Alhoewel ... ik heb mij vandaag onnozel gesnoept ... misschien toch wel een beetje nerveus. Who knows ?

Ik wens jullie een goede nachtrust en voor morgen terug een zonnig dagje! Geniet er van ... Als dit allemaal achter de rug is ben ik weer paraat met een 'dagverslagje'.

Liefs, Lucretia