30-04-17

Opgelapt ...

Na een lange tijd weinig of niks meer geschreven te hebben hier, probeer ik nu zoveel mogelijk aan te vullen... Ik wil zoveel mogelijk mee zijn met wat nu gebeurt... Als ik het nu niet aanvul op mijn blog zal het 'verhaal' nooit helemaal compleet zijn.
Vandaar dat ik enkele stukken in het verleden schrijf.

4 november 2016

Wat het ik uitgekeken naar vandaag.

Na weken van ziek zijn door de acute Acalculeuze cholecystitis (= galblaasontsteking bij iemand die geen galstenen heeft; dit is zeldzaam. Acalculeuze cholecystitis is een ernstige ziekte die bij mij veroorzaakt werd door tumorpaketten aan de leverhilus), het niet kunnen eten door de bestralingen - waardoor 2 opnames in het ziekenhuis (één keer 10 dagen en nog een keer 5 dagen), de start van een nieuwe serie chemo op 21 oktober (ERIBULIN of HALAVEN), de totale uitputting, de slechte bloedwaarden, kaliumtekort, etc... had ik de hoop al opgegeven om naar mijn zoon & gezin in de Verenigde Staten te kunnen vliegen.

18753.jpg

Vorige week was het oncologisch team uiterst bezorgd om mij en ik moest beloven om niet te vertrekken als ik me niet okay voelde. Precies 5 dagen had ik nog om te beslissen...

 

 

 

 

 

 

 

 

En nu, nog 3 uur en 24 minuten vliegen en ik land in New York en daarna nog een binnenlandse vlucht van anderhalf uur naar Pittsburgh. Een hele reis, zeker nu, maar ik kan bijna niet wachten om naast m'n zoon ook m'n kleinzoon terug te zien op de luchthaven . (Uiteraard ook m'n schoondochter en kleindochter :-), maar H. komt ons ophalen samen met Tr.

18751.jpg

Vandaag is het precies 11 jaar dat ik de diagnose van borstkanker kreeg. 11 jaar... 11 jaar die ik heb gehad, 11 jaar waarin ik nog veel dingen heb kunnen doen, 11 jaar die ik o.a. gebruikte om mijn bucketlist af te werken maar er ondertussen ook weer veel dingen "bijschreef". Er staan nog heel wat dingen op. Ik heb nog heel veel dromen maar m'n tijd wordt stilaan korter. Dat realiseer ik me sinds enkele weken heel goed.
Daarom was de drang om m'n zoon en familie terug te zien zo groot. Het zal mogelijks de laatste keer zijn want m'n lichaam begint behoorlijk te falen. 

In eerste instantie zou ik alleen gaan, maar na alles wat er de laatste weken is gebeurd op medisch vlak was dat niet zo'n goed idee. Dus nog snel een extra ticket geboekt en M. vliegt met me mee. Is veiliger. En ... ik heb rolstoelvervoer gevraagd op de luchthavens. Te zwak om lang te stappen naar de terminals. De knop omgedraaid, grenzen verlegd en moeten toegeven dat het anders niet meer gaat.
We hebben een lading Fortimel mee voor onderweg (vloeibare voeding) en er staat een hele lading klaar in Pittsburgh. Vaste voeding lukt namelijk nog niet helemaal. 

En nu is het afwachten hoe alles daar zal verlopen. Eerst bekomen van de reis en dan bekijken hoe het lukt om met de kinderen bezig te zijn. Eentje van 5 1/2 en eentje van 2 1/2.

Pittsburgh here I come ...