26-10-06

Een teken van leven ...

dyn001_original_125_70_gif_2552987_d75eea04750446edd52aa21c346a784eHet werd inderdaad eens tijd dat ik terug eens een teken van leven gaf ... eigenlijk is dit blogje bedoeld als 'dagboekje' maar de laatste anderhalve week is dit dus duidelijk niet goed gelukt. Door allerlei perikelen in het ziekenhuis (vorige week donderdag ...) zag ik het echt even niet zitten. Ik had helemaal geen zin om nog te 'briefen' over mijn 'belevenissen' aldaar en heb alles een beetje laten rusten. Het verslagje zal er binnenkort wel spontaan 'uitrollen', maar nu even niet.

Ondertussen gaat het wel heel goed met Rune - mijn kleindochtertje. Het is een echt lachebekje aan het worden. Je moet haar maar aankijken of een paar rare geluiden maken een ze gaat aan het kraaien. Vooral op haar mama reageert ze heel leuk en vandaag zag ik voor 't eerst een klein pruillipje toen ze dacht dat K. er niet was - die was even uit haar zicht verdwenen en ze zag op dat moment alleen maar mij. Heb nochtans niet 'spooky' gedaan...

Gisteren had ik afgesproken met A'ke. Oorspronkelijk zouden we samen gaan 'snacken' MET onze pruik op. Als 'zottigheid'! Maar voordien kreeg ik een e-mail van A'ke. Ze zag het eigenlijk niet zitten en eerlijk gezegd: 'ik had er ook over wakker gelegen...' Waarom ons gaan kwellen met die 'valse bos haar' op ons hoofd? Voor wie en voor wat? Het herinnert ons aan een wel zeer moeilijke periode; een periode waar eigenlijk niet mee te lachen valt... want als er één ding wel heel moeilijk was tijdens de chemobehandeling, was dat toch het moment dat je haar begint uit te vallen - soms ganse plukken ineens; en dan het moment dat het er helemaal afgaat... de naakte waarheid... oh nee! Gelijk had je A'ke dat je daaraan zo weinig mogelijk wilt herinnerd worden... We hebben in de plaats genoten van een fijn 'koffiekoekenmoment' en voor mijn part een heel gezellige babbel bij jou thuis. Moeten we zeker overdoen A'ke en inderdaad... onszelf blijven zonder 'vals haarstuk' - we zijn wie we zijn - waarschijnlijk anders dan voorheen maar boven alles : eerlijk voor ons zelf!

Aan alle bloggertjes een fijne nacht en ik hoop er regelmatig terug te zijn.

00:43 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: levensteken, sign, pruik, chemo, ziekenhuis, rune |  Facebook

13-10-06

Het houdt niet op ... A never ending story??? ...

tatty0000145
Even een paar dagen niet geblogd... Had even iets te verwerken. Weeral... Ik noem het: 'van de regen in de drop belanden...'.

Eerst was er de uitslag van de botscan van Marc's rug. Ik schreef in mijn logje van 1 september dat hij van een ladder viel maar dat alles nog goed afliep. Wel... de waarheid is anders. Door voortdurende pijn is hij vorige week vrijdag toch voor verder onderzoek gegaan en via die botscan met isotopen heeft men ontdekt dat zijn lendenwervel eigenlijk gebroken is. Daar loopt hij nu al meer dan een maand mee rond...Gelukkig zitten de stukjes op elkaar en is er verder niets verschoven... Dinsdag horen we wat hiermee verder dient te gebeuren...

Woensdag moest ik om de uitslag van de MRI-scan van mijn hals en van de IMG van mijn linkerarm en -hand en zoals te verwachten  was dit niet echt ok... Carpeltunnel van de linkerhand, peesontsteking van de duim en geknelde zenuw in mijn hals. Allé... daar gaan we weer. Maandag volgt een operatie om de zenuwen van de hand vrij te leggen en een injectie met cortisone tegen de peesontsteking (de pees van mijn duim ligt net onder de ader die ze de tweede chemokuur hebben aangeprikt en waar ik sindsdien steeds pijn ervaren heb) en donderdag een inspuiting met cortisone in de hals. Ik heb daar stillaan een abonnement in het UZG.

De zenuw- en gewrichtspijnen zijn eigenlijk al lang aanwezig - sinds m'n 2de chemokuur en er werd toen gezegd dat dit door de chemotherapie kwam: door de aantasting van het immuumsysteem kreeg ik een vorm van gewrichtsonstekingen. Zeer vervelend, maar ik dacht dat dit stillaan zou verdwijnen. Na de chemo startte ik met het innemen van Arimidex en daardoor zijn de pijnklachten nog verergerd. Arimidex heeft als bijwerking botpijnen te veroorzaken. Het liep dus allemaal een beetje door elkaar ... je wist niet wat welke pijn veroorzaakte... (ik heb eigenlijk een hoge pijngrens maar bij het EMG-onderzoek zag men duidelijk dat dit niet zo verder kon).

Ik schreef het al eens eerder: op het moment dat je borstkanker ontdekt voel je je helemaal niet ziek ... je wordt eigenlijk pas ziek door de (noodzakelijke) behandeling en nadien heb je hier en daar toch wel wat bijwerkingen die ook niet van de poes zijn... Chemotherapie tast zowel de slechte als de goede cellen aan in je lichaam en dat laat zijn toch zijn sporen na.

Maar ik laat me niet klein krijgen door dit nieuwe 'voorval' hoor! Dinsdag probeer ik terug van de partij te zijn op Eu'Reka - 'k zal dan misschien niet kunnen sporten maar 'k mag dan als scheidsrechter komen om mijn mede 'borstmaatjes' het leven een beetje zuur te maken tijdens een matchke badminton... Live goes on! It's a never ending story...

10-10-06

Convoi exceptionnel: vrachtje 'borst' ...

Waarschijnlijk door wat er de laatste maanden gebeurd is en doordat ik er toch steeds weer aan wordt herinnerd dat ik m'n echte borstje kwijt ben... dacht ik vandaag een fata morgana te zien op de weg... dat kon niet waar zijn... ik dacht: " ben ik nu aan 't gek worden?" - ik zie nu al borsten op voorbijrijdende vrachtwagens!!??? Ik was ook helemaal niet aan het dromen want ik kwam met m'n wagen van het UZ/Gent en was wel degelijk aan het rijden... heb nog efkes met mijn ogen geknipperd om zeker te zijn en kijk wat ik zag... voor mij reed een vrachtwagen met een bordje erop 'convoi exceptionnel'. Ikke snel gegrabbeld in mijn sportzak naar mijn digitaal fototoestel (had dit vandaag meegenomen om een foto van A'ke en mij te nemen van onze 'opkomende krulletjes' ...) en heb al rijdend een fotoshoot gehouden van dat camionneke met zijn speciale vracht...

Ik vond het écht wel grappig zo een borstje zien voorbijglijden... het zal waarschijnlijk niet de bedoeling zijn om daar een reconstructie mee te doen; tenminste toch geen van vlees en bloed... ach...een beetje humor kan wonderen doen hé!

IMG_8430borst

 

IMG_8431borst

 

IMG_8435borst

En  voordat ik verder nog berispingen krijg (terecht  misschien...): ik heb echt wel met mijn twee handen aan het stuur gereden (kwestie van de truc te vinden om dat toestelletje op je stuur te zetten...) en nee... ik heb niet door de lens gekeken al rijdend - met een digitaal toestel is dit niet nodig. En... als mijn 'vrienden in het blauw' dit gezien hebben... och ja, 't zal dan wel een duur fotootje geweest zijn maar dit kon ik toch echt niet laten ...

06-10-06

Borst ... Screening ... doen ... !!!

Vorige week kreeg ik een brief in de bus van de Universiteit GENT. In eerste instantie dacht ik: "jéé, weer een factuur..." want ik wordt daar al gedurende enkele maanden 'gevolgd', maar bij nadere blik op de enveloppe stond daar: Centrum voor Preventie en Vroegtijdige Opsporing van Kanker - K3, 4de verdieping (de 'gevreesde' verdieping voor Oncologie waar ik 6 x chemotherapie kreeg...). Tiens, dacht ik... raar... ik heb al kanker...!!! Hoe kan dat nu...???

Enveloppe opengeritst en even 'diagonaal' de brief gelezen. Ik begreep er niets van: 'bevolkingsonderzoek'...??? 'U wordt verwacht voor het onderzoek op 17/10/2006'...??? Hoe kon dat nu...???

Ik heb begin september nog maar pas een screening gehad omdat ik op 14 september een tepelreconstructie moest krijgen... Heb mij toen gedwongen om die brief eens grondiger te lezen. Met m'n chemobrain moet ik steeds dingen overnieuw gaan lezen eer het een beetje doordringt...

Uiteindelijk bleek dit m'n 1ste uitnodiging te zijn om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. De bedoeling is dat alle vrouwen van 50 tot en met 69 jaar om de twee jaar een (gratis) mammografie laten nemen. Wel, vermits ik dit jaar 50 werd, werd ik dus voor de eerste keer uitgenodigd. De adressen voor die uitnodiging worden ter beschikking gesteld door de mutualiteiten, het bevolkingsregister en de kruispuntbank.

Blijkbaar staat er op die lijsten nog geen rood bolleke voor mijn naam met de melding: 'dit mevrouwte heeft al borstkanker...'!

Ik moet zeggen, het deed raar die brief te krijgen. Ik stond er een beetje beduusd bij... voor mij kwam deze brief te laat... (ik wil hier wel even meegeven dat dit niet betekent dat ik nooit een mammografie liet nemen... Integendeel: toen bij mij borstkanker werd ontdekt was het precies 1 jaar geleden dat ik een mammografie liet doen !!

Langs deze weg wil ik toch even een pleidooi doen voor borstkankerscreening. Er zijn nog te veel vrouwen die dit negeren. Jammer... want er zouden zoveel meer vrouwenlevens kunnen gered worden... Borstkanker is moeilijk te voorkomen omdat de oorzaken nog niet bekend zijn. Daarom is vroegtijdige opsporing heel belangrijk. Door borstkanker op te sporen nog voor er klachten zijn, vergroot de kans op volledige genezing. De behandeling is dan meestel minder ingrijpend. De meest betrouwbare methode om borstkanker in een vroeg stadium op te sporen is een röntgenfoto van de borsten. Zo'n mammografie kan uiterst kleine afwijkingen aan het licht brengen.

Ik zou zeggen dames: GO FOR IT !!!

Onlangs hoorde ik nog een opmerking van iemand: 'ik laat dit niet doen want bij ons zit 'het' niet in de genen....!!!! Wel bij mij is het ook geen familiale borstkanker. Ik was niet 'genetisch voorbeschikt' om borstkanker te krijgen maar om nog ongekende redenen kreeg ik het toch. De meeste gevallen van borstkanker - zo'n 80 % - zijn sporadische kankers. In Vlaanderen alleen al krijgen jaarlijks iets meer dan 5000 vrouwen borstkanker!

STOF OM OVER NA TE DENKEN NIETWAAR !

IMG_7858

Ik wil jullie niet shockeren met deze foto maar beter voorkomen dan genezen !

28-09-06

Ontboezemingen ...

large_213796Toen ik hoorde dat Frieda Joris getuigenissen over borstkanker gebundeld had in een nieuw boek 'Ontboezemingen over borstkanker' had ik direct interesse om dit boek aan te schaffen.

Het is raar... zelf heb ik al de ganse procedure doorlopen: denken dat je kerngezond bent en van de ene op de andere dag valt alles in duigen... de angst voor de toekomst, de chirurgische puncties, het zeer lange wachten voor de 1ste operatie (anderhalve maand...), de toch wel zware operatie 'borstamputatie met onmiddellijke borstreconstructie met eigen weefsel', 8 dagen later nogmaals onder het mes wegens uitzaaiingen in de Sentinelklier, de chemotherapie en de daarmee gepaard gaande (bij mij toch) onvermijdelijke kotsmisselijkheid, 4 à 5 kilo gewichtsverlies bij elke chemokuur, smaakaantasting, reukaantasting, haarverlies, het zwarte gat waar je invalt na de behandeling, het stilletjes weer overeind kruipen, die verdomde moeheid, concentratiestoornissen, botpijnen door de Arimidex, fysieke toestand ZERO, enz... toch word ik telkens weer aangetrokken tot dit onderwerp en wil ik lezen, horen, hoe andere mensen dit ervaren; hier mee omgaan. Precies of ik het nog niet zelf ondervonden heb.

Ik wou dit boek ook kopen omdat de auteur een deel van de opbrengst schenkt aan de Vlaamse Liga tegen Kanker, de organisatie achter Kom op tegen Kanker.

phara.MMIn het woord vooraf kijkt Phara de Aguirre, bij wie in juni borstkanker werd vastgesteld, terug op de diagnose en de operatie.

Phara de Aguirre: ,,De vragen knagen. Wie zal ik zijn als ik over die berg ben? Wie zal ik niet meer zijn?''

 

Inderdaad... wie ben je daarna en wie ben je niet meer...? Je kijkt toch heel anders tegen de dingen aan. Ziet precies alles veel 'dieper' - in een andere dimensie. Je wordt gevoeliger: een zesde zintuig misschien? Je bent niet meer de oude... dit voel ik dagelijks. Misschien... na een tijd, slijt dit wel en kan ik dit alles achter mij laten...???

In Vlaanderen wordt één vrouw op de negen geconfronteerd met borstkanker, een ziekte die vooral in geïndustrialiseerde landen voorkomt. In Vlaanderen krijgen jaarlijks meer dan 31.000 mensen te horen dat ze kanker hebben. In 35,5 pct van die gevallen gaat het om borstkanker. Heel weinig bekend is dat ook mannen de ziekte kunnen krijgen, maar bij hen is de kans wel veel kleiner.
Voor alle honderd vrouwen die borstkanker hebben, is er één man met de ziekte. Ontboezemingen over borstkanker is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Het telt 240 bladzijden en kost 18,95 euro. (belga/hln)

25-09-06

Ze zijn er in geslaagd ...

Wat ik helemaal niet verwacht had is ze donderdag dan toch gelukt ... de 'vrouwen' doctoren hebben me gebroken... Ze zijn er glansrijk in geslaagd om alles wat ik waarschijnlijk maanden verdrongen heb 'uit te doen breken'.

Wat is er precies gebeurd ...? Donderdag was het nogal een drukke dag voor mij (een beetje té druk eigenlijk). In de voormiddag was ik even binnengelopen in het Inloophuis van de VLK/Gent voor een babbel - om half twee naar het UZ voor het EuReka programma met een uur sport - dan nog documenten ophalen in de Poli Oncologie voor de NMR-scann en om kwart voor zes NMR laten nemen.

In eerste instantie werd ik vriendelijk onthaald maar eenmaal op het toestel plaats genomen begon de 'nachtmerrie'. Een verpleegster die een infuus moest steken voor de contrastvloeistof werd doodnerveus omdat het haar niet lukte de catheter in te brengen. De aders van mijn linkerarm zijn allemaal kapot gemaakt door de chemo en 2 weken geleden hebben ze met 4  personen ook moeten zoeken om nog een goeie te vinden... (in de meeste gevallen wordt een port a cath geplaatst tijdens de borstamputatie om dit probleem te voorkomen... maar bij mij was dit jammer genoeg niet het geval !!) Ik vertelde haar dat ik geen schrik had en dat ik mijn hand niet zou wegtrekken (hoewel het ferm pijn deed al haar gekoter...). Op een moment, toen ze dacht dat ik het niet zag, deed ze teken naar de radiologe om haar te komen helpen. (Het moest vooruit gaan: het machien moest werken en ik was de laatste patiënt...) Die dacht natuurlijk dat ik een 'moeilijke' was en begon al direct te reclameren dat ik moest stilliggen, dat ik mijn hand niet mocht wegtrekken, enzomeer... Zelf heeft ze toen het zaakje overgenomen en is overal in mijn arm, hand, pols beginnen steken -  ook in de blauwe plekken waar de anestesisten 2 weken geleden ook al eens geprobeerd hebben...  De radiologe gaf continu commentaar: "begint uw bloed altijd zo direct te stollen" en "hoe komt het dat als wij het infuus openzetten dat het bloed direct stolt...? Op een bepaald moment - het deed verdomd pijn, maar ik zei niks... liet ze zich ontvallen: ' je zou er verdorie depressief van worden'. Op dat moment brak er iets in me en ik dacht: 'nog een geluk dat gij dan geen kanker hebt...' maar ik zei niets. Ik lag me ook af te vragen of ik dit wel moest toelaten...maar heb zonder iets te zeggen mijn gezicht afgewend; de tranen schoten in mijn ogen en ik 'voelde ze denken': 'wat een kleinzerig madammeke'. Na nog een paar pogingen hebben ze het hele zootje maar opgegeven en mij zoals een brood in de oven (scanner...) geschoven met de melding dat het zo maar moest gaan. De hele 20 minuten heb ik in dat machien liggen wenen; ik kon niet meer stoppen. 't Moet een schoon zicht geweest zijn aan de andere kant... een schokkend lichaam dat zullen ze nog niet gehad hebben in hun machientje...Na de scannbeurt werd ik losgemaakt en ben ik naar het kleedhokje gestapt en daar ben ik onbedaarlijk beginnen huilen - 10 minuten lang en op een moment dacht ik: als er nu iemand die deur durft open te trekken verkoop ik ze een oorvijg. (Geen mooi gedacht, ik weet het...). Bij het weggaan zag ik dat mijn hele hand en pols onder het bloed zat en ik ben toen op mijn stappen teruggekeerd. Zo wilde ik niet weg... Ze hadden me daarnet behandeld zoals een varken... Mijn arm gebruikt en vergeten dat er een patiënt aanhing... 'k Ben in de deuropening blijven staan tot er iemand kwam met het verzoek dit toch even af te wrijven... Er kwam nog een flauw: 'mevrouw, het is niet omdat er geen contrastvloeistof gebruikt werd, dat we niet kunnen zien wat we willen zien...' maar ik heb gedaan of ik het niet hoorde.

Ik zou daarna nog even de was van mijn schoonmama naar huis brengen maar dat kon ik niet meer. De hele rit en de hele avond heb ik zitten wenen. Waarom? Ja, waarom eigenlijk...? Waarschijnlijk heb ik me de hele ziekteperiode zo 'flink' en 'sterk' moeten houden en nu door zo een klein voorval 'loopt het emmertje over'! Dit spookt nu al het ganse weekend door mijn hoofd en telkens als ik er aan terug denk word ik niet goed. Er is blijkbaar nog werk aan de winkel ...

22-09-06

Hulp gevonden bij menopauze ...

Hot flashes and hormones ???

Nu heb ik het gevonden hé mannekes (... eh vrouwkes...). Klik maar eens op de foto hierboven en je vindt waar je reeds lang naar gezocht hebt. Een complete menopauze-overlevingskit. Het heeft niet altijd met de leeftijd te maken hoor die nare klachten; je krijgt die er gratis bij als je borstkanker krijgt en je zo van die - met mooie namen bedachte pillekes - moet nemen zoals: Tamoxifen (Nolvadex), Toremifen (Fareston), Letrozole (Femara) of Anastrozole (Arimidex). We kunnen misschien samen een heel vrachtje bestellen dan zullen we wel een hoeveelheidskorting krijgen zeker ! ??

20-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ...

HOE REAGEERT DE OMGEVING OP KANKER?

Ik heb al verschillende keren op mijn blogje geschreven over het belang van vriendschap toen ik kanker kreeg en in het laatste nummer LEVEN van de VLK vond ik toch een heel passende tekst. Het geeft precies weer hoe ik het ervaren heb bij een dierbaar iemand die het liet afweten. Ik mag me echter gelukkig prijzen dat het overgrote deel van vrienden en familie ontzettend attent gereageerd heeft... Ik neem de tekst hier integraal over:

Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose 'kanker' maakt ook bij hen grote emoties los.

Dhana De Ville, psychologe op de dienst medische oncologie van het UZ GENT: 'In nood leer je je vrienden kennen, ja. Kanker zet je leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan. Op dat moment heb je houvast nodig, stabiliteit in de chaos.

Als mensen dan onvoorspelbaar reageren of vrienden het laten afweten, mag je boos zijn of teleurgesteld. Zelfs al heb je een goede prognose en zie je er goed uit. Schijn bedriegt. Kanker blijft een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Het zit niet alleen in je lichaam.'

Waarom laten mensen het juist dan soms afweten?

Dhana De Ville: 'Soms zijn mensen inderdaad onverschillig, maar meestal kunnen ze zèlf niet met de ziekte omgaan. Kanker confronteert ons met onze eigen kwetsbaarheid. Het dwingt ons om stil te staan. Voor veel mensen is dat niet evident. Anderen laten aanvankelijk niets van zich horen omdat ze zich niet willen opdringen. Wij Belgen zijn altijd een beetje discreet, en vanuit dat respect misschien te terughoudend. Of mensen durven geen contact opnemen, omdat ze niet weten wat te zeggen.'

Om dit even te laten bezinken... schrijf ik morgen het stukje verder!

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: familie, kanker, cancer, vrienden |  Facebook

15-09-06

Dagje 'dagkliniek'...

Gisterenmorgen om 6.45 u aangekomen in UZ-Gent. Afspraak voor de tepelreconstructie en assymetrie om 7 uur op de dagkliniek. Je denkt dan dat ze er onmiddellijk kunnen aan beginnen... Fout gedacht dus. Ik was maar om 10.30 u aan de beurt.  Wachten is nooit leuk, dus had ik om wat afleiding te vinden mijn 'oude' cursus Spaans meegenomen en heb het hoofdstukje 'accenten' doorgenomen. Heb het wel 20 keer moeten herlezen - concentratie ZERO ...

Toen ik 's morgens zo vroeg in het ziekenhuis aankwam vond ik het raar dat de poetsdienst al zo druk bezig was en dan nog met mooie schortjes aan... helemaal uitgedost... geen enkel papiertje werd overgeslagen; ook buiten was het druk - de groendienst was overal het gras aan't afrijden. Wat bleek: Prinses Mathilde kwam op bezoek in het brandwondencentrum. Terwijl ik daar toch lag te wachten heb ik de 'boel' een beetje in de gaten gehouden en om 10 u kwam ze aan met een escorte. Journalisten kwamen aangehold om toch maar een fotootje te kunnen nemen. Ik zou eigenlijk niet graag in haar plaats zijn. Steeds gevolgd worden - altijd moeten glimlachen, ook als je een slechte dag hebt - lokaties bezoeken waar je geen verstand van hebt - enz...

Eenmaal opgehaald en naar het operatiekwartier gebracht dacht ik: " nu zal het hier wel vooruit gaan..." maar.... terug fout gedacht. Het begon al toen een verpleger op de PACU-afdeling (=Post Anesthesia Care Unit ) een infuus wou steken. Hij geloofde niet dat al m'n aders in mijn linkerarm kapot gemaakt zijn door de chemotherapie. De Epirubicine maakt nl. de aders 'stug': men kan er wel nog een naald insteken maar de catheter kan niet worden 'doorgeschoven'. Enfin, 'k heb hem toch maar laten proberen, maar helaas... Hij zou het door de anestesist laten doen in de operatiezaal. Daarna heeft hij een poging gedaan om mijn trouwring van mijn vinger te krijgen (met een koordje en gel): poging mislukt en pijnlijke vinger. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben met 4 personen geprobeerd een infuus te plaatsen - mijn hele arm was doorprikt - en uiteindelijk hebben ze er een professor bij gehaald. Gelukkig kon ik mijn verstand op nul zetten anders had ik daar het hele operatiekwartier bij elkaar geroepen! Oef... gelukt... leuk is anders... eindelijk kon ik naar 'dromenland'...

Wat ik nog altijd niet begrijp is dat ze bij de eerste operatie niet direct een port-a-cat geplaatst hebben; dan was het niet nodig om - tijdens de chemotherapie- telkens in een andere ader te steken in mijn arm. Nu is het quasi onmogelijk om nog 'deftig' een bloedafname te doen, of een infuus te steken. (Mijn rechterarm mag hiervoor niet meer worden gebruikt omdat de lymfeklieren uit de oksel werden weggehaald...)

Na de operatie wakker geworden in de PACU. Na een tijdje had ik het gevoel dat er iets loos was. Mijn elleboog voelde nat en koud aan en ik voelde het kriebelen aan m'n heup. Wat bleek: ik lag in een grote plas bloed. Verpleegster geschrokken... direct de artse terug opgebeld... blijkbaar had men bij het wegnemen van weefsel op mijn heup (litteken-herstelling) extra lokale verdoving moeten bijspuiten. Daardoor zetten de aders zich open... en is zo het hele zaakje terug aan het bloeden gegaan.

Verder is de operatie goed verlopen - weinig pijn - alleen een beetje vervelend bij het slapen. Ik kan me namelijk niet leggen zoals ik wil, maar binnen een paar dagen is dat ook wel weer over.

Ik zie er ook 'heel mooi' uit: m'n hele voorkant is volgetekend met zwarte alcoholstift door de plastisch chirurge. Het lijkt wel een stratenplan met hier en daar een grote pleister op. 'k Heb ook al gemerkt dat het er niet zo in een-twee-drie af te wassen is... Verder is mijn ringvinger opgezwollen en pijnlijk: de plastisch chirurge heeft tijdens de narcose een 2de poging gedaan - met succes blijkbaar - om er mijn trouwring af te wringen...

Vanmorgen voelde ik me eigenlijk heel blij dat ik toch gekozen heb voor de onmiddellijke borstreconstructie tegelijkertijd met de amputatie. 'k Heb een hele tijd gedacht dat ik achteraf misschien wel spijt zou krijgen en dat ik het verlies van mijn rechterborst op die manier niet zou kunnen verwerken maar het tegendeel is waar. Ik voel me goed met m'n nieuwe 'heuveltje' en sinds gisteren staat er nu ook terug een tepeltje op. Nu nog een tepelhoftatouage binnen 3 maanden en de reconstructie is compleet. Wordt vervolgt !

14-09-06

Time out ...

Hallo allemaal, dank voor jullie lieve reakties! Vandaag ben ik er niet toe gekomen om even op m'n blogje te schrijven en straks moet ik al om 7 uur in het ziekenhuis zijn voor de operatie. Het is gelukkig maar een dagopname en het zal wel meevallen. Ik laat het allemaal maar op me af komen ... Alhoewel ... ik heb mij vandaag onnozel gesnoept ... misschien toch wel een beetje nerveus. Who knows ?

Ik wens jullie een goede nachtrust en voor morgen terug een zonnig dagje! Geniet er van ... Als dit allemaal achter de rug is ben ik weer paraat met een 'dagverslagje'.

Liefs, Lucretia

03-09-06

Borstkankermaatje A'ke ...

Deze week een bezoekje gekregen van een 'borstmaatje' en dan nog wel eentje die me een bloemetje bracht! Lief van jou A'ke (ik noem je hier zo...) 'k Heb toen echt genoten van je bezoekje en ik hoop dat we dat nog eens kunnen overdoen.

Enkele weken geleden maakte ik kennis met haar; 'k had al veel over haar gehoord via een gezamelijke vriendin en zodoende wist ik, dat wat ik doormaak zij momenteel ook doormaakt. Het was raar -  ik kwam net terug van een gesprek in het ziekenhuis - en toen ik bijna haar huis voorbij reed deed iets me de oprit oprijden. Misschien wordt je als lotgenoten wel naar elkaar toegezogen; ik weet het niet maar zo voelde het alleszins op dat moment. We hebben toen - twee vreemden voor elkaar - anderhalf uur gepraat... raar eigenlijk... We hielden ons alletwee sterk - ik voelde dat zij ook innerlijk heel erg door elkaar geschud is door wat haar de laatste maanden is overkomen. We zitten met dezelfde angsten, dezelfde vragen, dezelfde gevoelens...

Vandaag schreef A'ke mij : 'We beseffen elk moment dat we moeten : "genieten van elk moment"'  en dàt mensen, is een waarheid als een koe! Ik ben het volkomen met haar eens en ben dan ook van plan om zoveel mogelijk en zo lang mogelijk van alles te genieten. CARPE DIEM - Pluk de dag !

A'ke, ik hoop dat met jou ook verder alles goed mag gaan. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen... Ik was ook zo blij vandaag dat je schreef dat je voor 't eerst terug naar de kapper bent geweest. Terug een speciale datum in je leven hé. Hou dat mooie moment maar vast... Zelf kijk ik ook al uit naar m'n eerste kappersbeurt; nog efkes geduld ...

18-12-05

Laatste weekend en dan ...

Vrijdagavond een 'deugddoend' bezoekje gehad van een vriendin - ex collega. Ik was hier echt zeer blij mee. Samen met haar en mijn man iets gaan eten en een lange babbel gehad. Nadien voelde ik wat ik eigenlijk al langer wist: ik heb haar de hele tijd toch gemist... Heb echt iets gehad aan haar bezoek; zij heeft een speciaal plaatsje in mijn hart! Heb er nog een ganse nacht liggen aan denken en zaterdagmorgen ben ik met een serieuze 'dip' opgestaan.
Sinds 4 november kon ik niet meer wenen; mijn gevoelens zaten opgesloten in mijn ziel en plots was het zaterdag 'alle sluizen open'. Ik wist dat het er op een keer zou uitkomen... misschien wel goed ook. Vandaag - zondag - toch met een beter gevoel opgestaan. Vrijdag was plots bij mij het Kerstgevoel opgekomen en ik heb toen m'n kinderen en schoonmama uitgenodigd om vandaag - zondag - Kerstmis een weekje vroeger te vieren... Dinsdag 20/12 word ik opgenomen voor de operatie en op het 'echte' Kerstfeest zal ik er dus niet bij zijn.
Wel - ondanks het treurige gevoel vanbinnen - het was een fantastische namiddag.

IMG_6392

 

Lekker gegeten en daarna op de Kerstmarkt van Lokeren geflaneerd samen met m'n gezin en m'n schoonmama van bijna 90 jaar. De blijdschap straalde van haar af en als ze dan nog met de Kerstman op de foto mocht kon haar geluk niet op.
Vanavond nog een aangenaam bezoekje gehad van m'n broer en schoonzus. Ik vond dit echt lief en ik weet dat ze met me meeleven... Morgen nog een laatste werkdag en dinsdag gaan we er dan maar voor. Er zit niets anders op!
Liefs, Lucretia

Vorige 1 2 3 4 5 6