25-09-06

Ze zijn er in geslaagd ...

Wat ik helemaal niet verwacht had is ze donderdag dan toch gelukt ... de 'vrouwen' doctoren hebben me gebroken... Ze zijn er glansrijk in geslaagd om alles wat ik waarschijnlijk maanden verdrongen heb 'uit te doen breken'.

Wat is er precies gebeurd ...? Donderdag was het nogal een drukke dag voor mij (een beetje té druk eigenlijk). In de voormiddag was ik even binnengelopen in het Inloophuis van de VLK/Gent voor een babbel - om half twee naar het UZ voor het EuReka programma met een uur sport - dan nog documenten ophalen in de Poli Oncologie voor de NMR-scann en om kwart voor zes NMR laten nemen.

In eerste instantie werd ik vriendelijk onthaald maar eenmaal op het toestel plaats genomen begon de 'nachtmerrie'. Een verpleegster die een infuus moest steken voor de contrastvloeistof werd doodnerveus omdat het haar niet lukte de catheter in te brengen. De aders van mijn linkerarm zijn allemaal kapot gemaakt door de chemo en 2 weken geleden hebben ze met 4  personen ook moeten zoeken om nog een goeie te vinden... (in de meeste gevallen wordt een port a cath geplaatst tijdens de borstamputatie om dit probleem te voorkomen... maar bij mij was dit jammer genoeg niet het geval !!) Ik vertelde haar dat ik geen schrik had en dat ik mijn hand niet zou wegtrekken (hoewel het ferm pijn deed al haar gekoter...). Op een moment, toen ze dacht dat ik het niet zag, deed ze teken naar de radiologe om haar te komen helpen. (Het moest vooruit gaan: het machien moest werken en ik was de laatste patiënt...) Die dacht natuurlijk dat ik een 'moeilijke' was en begon al direct te reclameren dat ik moest stilliggen, dat ik mijn hand niet mocht wegtrekken, enzomeer... Zelf heeft ze toen het zaakje overgenomen en is overal in mijn arm, hand, pols beginnen steken -  ook in de blauwe plekken waar de anestesisten 2 weken geleden ook al eens geprobeerd hebben...  De radiologe gaf continu commentaar: "begint uw bloed altijd zo direct te stollen" en "hoe komt het dat als wij het infuus openzetten dat het bloed direct stolt...? Op een bepaald moment - het deed verdomd pijn, maar ik zei niks... liet ze zich ontvallen: ' je zou er verdorie depressief van worden'. Op dat moment brak er iets in me en ik dacht: 'nog een geluk dat gij dan geen kanker hebt...' maar ik zei niets. Ik lag me ook af te vragen of ik dit wel moest toelaten...maar heb zonder iets te zeggen mijn gezicht afgewend; de tranen schoten in mijn ogen en ik 'voelde ze denken': 'wat een kleinzerig madammeke'. Na nog een paar pogingen hebben ze het hele zootje maar opgegeven en mij zoals een brood in de oven (scanner...) geschoven met de melding dat het zo maar moest gaan. De hele 20 minuten heb ik in dat machien liggen wenen; ik kon niet meer stoppen. 't Moet een schoon zicht geweest zijn aan de andere kant... een schokkend lichaam dat zullen ze nog niet gehad hebben in hun machientje...Na de scannbeurt werd ik losgemaakt en ben ik naar het kleedhokje gestapt en daar ben ik onbedaarlijk beginnen huilen - 10 minuten lang en op een moment dacht ik: als er nu iemand die deur durft open te trekken verkoop ik ze een oorvijg. (Geen mooi gedacht, ik weet het...). Bij het weggaan zag ik dat mijn hele hand en pols onder het bloed zat en ik ben toen op mijn stappen teruggekeerd. Zo wilde ik niet weg... Ze hadden me daarnet behandeld zoals een varken... Mijn arm gebruikt en vergeten dat er een patiënt aanhing... 'k Ben in de deuropening blijven staan tot er iemand kwam met het verzoek dit toch even af te wrijven... Er kwam nog een flauw: 'mevrouw, het is niet omdat er geen contrastvloeistof gebruikt werd, dat we niet kunnen zien wat we willen zien...' maar ik heb gedaan of ik het niet hoorde.

Ik zou daarna nog even de was van mijn schoonmama naar huis brengen maar dat kon ik niet meer. De hele rit en de hele avond heb ik zitten wenen. Waarom? Ja, waarom eigenlijk...? Waarschijnlijk heb ik me de hele ziekteperiode zo 'flink' en 'sterk' moeten houden en nu door zo een klein voorval 'loopt het emmertje over'! Dit spookt nu al het ganse weekend door mijn hoofd en telkens als ik er aan terug denk word ik niet goed. Er is blijkbaar nog werk aan de winkel ...

22-09-06

Hulp gevonden bij menopauze ...

Hot flashes and hormones ???

Nu heb ik het gevonden hé mannekes (... eh vrouwkes...). Klik maar eens op de foto hierboven en je vindt waar je reeds lang naar gezocht hebt. Een complete menopauze-overlevingskit. Het heeft niet altijd met de leeftijd te maken hoor die nare klachten; je krijgt die er gratis bij als je borstkanker krijgt en je zo van die - met mooie namen bedachte pillekes - moet nemen zoals: Tamoxifen (Nolvadex), Toremifen (Fareston), Letrozole (Femara) of Anastrozole (Arimidex). We kunnen misschien samen een heel vrachtje bestellen dan zullen we wel een hoeveelheidskorting krijgen zeker ! ??

20-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ...

HOE REAGEERT DE OMGEVING OP KANKER?

Ik heb al verschillende keren op mijn blogje geschreven over het belang van vriendschap toen ik kanker kreeg en in het laatste nummer LEVEN van de VLK vond ik toch een heel passende tekst. Het geeft precies weer hoe ik het ervaren heb bij een dierbaar iemand die het liet afweten. Ik mag me echter gelukkig prijzen dat het overgrote deel van vrienden en familie ontzettend attent gereageerd heeft... Ik neem de tekst hier integraal over:

Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose 'kanker' maakt ook bij hen grote emoties los.

Dhana De Ville, psychologe op de dienst medische oncologie van het UZ GENT: 'In nood leer je je vrienden kennen, ja. Kanker zet je leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan. Op dat moment heb je houvast nodig, stabiliteit in de chaos.

Als mensen dan onvoorspelbaar reageren of vrienden het laten afweten, mag je boos zijn of teleurgesteld. Zelfs al heb je een goede prognose en zie je er goed uit. Schijn bedriegt. Kanker blijft een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Het zit niet alleen in je lichaam.'

Waarom laten mensen het juist dan soms afweten?

Dhana De Ville: 'Soms zijn mensen inderdaad onverschillig, maar meestal kunnen ze zèlf niet met de ziekte omgaan. Kanker confronteert ons met onze eigen kwetsbaarheid. Het dwingt ons om stil te staan. Voor veel mensen is dat niet evident. Anderen laten aanvankelijk niets van zich horen omdat ze zich niet willen opdringen. Wij Belgen zijn altijd een beetje discreet, en vanuit dat respect misschien te terughoudend. Of mensen durven geen contact opnemen, omdat ze niet weten wat te zeggen.'

Om dit even te laten bezinken... schrijf ik morgen het stukje verder!

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: familie, kanker, cancer, vrienden |  Facebook

15-09-06

Dagje 'dagkliniek'...

Gisterenmorgen om 6.45 u aangekomen in UZ-Gent. Afspraak voor de tepelreconstructie en assymetrie om 7 uur op de dagkliniek. Je denkt dan dat ze er onmiddellijk kunnen aan beginnen... Fout gedacht dus. Ik was maar om 10.30 u aan de beurt.  Wachten is nooit leuk, dus had ik om wat afleiding te vinden mijn 'oude' cursus Spaans meegenomen en heb het hoofdstukje 'accenten' doorgenomen. Heb het wel 20 keer moeten herlezen - concentratie ZERO ...

Toen ik 's morgens zo vroeg in het ziekenhuis aankwam vond ik het raar dat de poetsdienst al zo druk bezig was en dan nog met mooie schortjes aan... helemaal uitgedost... geen enkel papiertje werd overgeslagen; ook buiten was het druk - de groendienst was overal het gras aan't afrijden. Wat bleek: Prinses Mathilde kwam op bezoek in het brandwondencentrum. Terwijl ik daar toch lag te wachten heb ik de 'boel' een beetje in de gaten gehouden en om 10 u kwam ze aan met een escorte. Journalisten kwamen aangehold om toch maar een fotootje te kunnen nemen. Ik zou eigenlijk niet graag in haar plaats zijn. Steeds gevolgd worden - altijd moeten glimlachen, ook als je een slechte dag hebt - lokaties bezoeken waar je geen verstand van hebt - enz...

Eenmaal opgehaald en naar het operatiekwartier gebracht dacht ik: " nu zal het hier wel vooruit gaan..." maar.... terug fout gedacht. Het begon al toen een verpleger op de PACU-afdeling (=Post Anesthesia Care Unit ) een infuus wou steken. Hij geloofde niet dat al m'n aders in mijn linkerarm kapot gemaakt zijn door de chemotherapie. De Epirubicine maakt nl. de aders 'stug': men kan er wel nog een naald insteken maar de catheter kan niet worden 'doorgeschoven'. Enfin, 'k heb hem toch maar laten proberen, maar helaas... Hij zou het door de anestesist laten doen in de operatiezaal. Daarna heeft hij een poging gedaan om mijn trouwring van mijn vinger te krijgen (met een koordje en gel): poging mislukt en pijnlijke vinger. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben met 4 personen geprobeerd een infuus te plaatsen - mijn hele arm was doorprikt - en uiteindelijk hebben ze er een professor bij gehaald. Gelukkig kon ik mijn verstand op nul zetten anders had ik daar het hele operatiekwartier bij elkaar geroepen! Oef... gelukt... leuk is anders... eindelijk kon ik naar 'dromenland'...

Wat ik nog altijd niet begrijp is dat ze bij de eerste operatie niet direct een port-a-cat geplaatst hebben; dan was het niet nodig om - tijdens de chemotherapie- telkens in een andere ader te steken in mijn arm. Nu is het quasi onmogelijk om nog 'deftig' een bloedafname te doen, of een infuus te steken. (Mijn rechterarm mag hiervoor niet meer worden gebruikt omdat de lymfeklieren uit de oksel werden weggehaald...)

Na de operatie wakker geworden in de PACU. Na een tijdje had ik het gevoel dat er iets loos was. Mijn elleboog voelde nat en koud aan en ik voelde het kriebelen aan m'n heup. Wat bleek: ik lag in een grote plas bloed. Verpleegster geschrokken... direct de artse terug opgebeld... blijkbaar had men bij het wegnemen van weefsel op mijn heup (litteken-herstelling) extra lokale verdoving moeten bijspuiten. Daardoor zetten de aders zich open... en is zo het hele zaakje terug aan het bloeden gegaan.

Verder is de operatie goed verlopen - weinig pijn - alleen een beetje vervelend bij het slapen. Ik kan me namelijk niet leggen zoals ik wil, maar binnen een paar dagen is dat ook wel weer over.

Ik zie er ook 'heel mooi' uit: m'n hele voorkant is volgetekend met zwarte alcoholstift door de plastisch chirurge. Het lijkt wel een stratenplan met hier en daar een grote pleister op. 'k Heb ook al gemerkt dat het er niet zo in een-twee-drie af te wassen is... Verder is mijn ringvinger opgezwollen en pijnlijk: de plastisch chirurge heeft tijdens de narcose een 2de poging gedaan - met succes blijkbaar - om er mijn trouwring af te wringen...

Vanmorgen voelde ik me eigenlijk heel blij dat ik toch gekozen heb voor de onmiddellijke borstreconstructie tegelijkertijd met de amputatie. 'k Heb een hele tijd gedacht dat ik achteraf misschien wel spijt zou krijgen en dat ik het verlies van mijn rechterborst op die manier niet zou kunnen verwerken maar het tegendeel is waar. Ik voel me goed met m'n nieuwe 'heuveltje' en sinds gisteren staat er nu ook terug een tepeltje op. Nu nog een tepelhoftatouage binnen 3 maanden en de reconstructie is compleet. Wordt vervolgt !

14-09-06

Time out ...

Hallo allemaal, dank voor jullie lieve reakties! Vandaag ben ik er niet toe gekomen om even op m'n blogje te schrijven en straks moet ik al om 7 uur in het ziekenhuis zijn voor de operatie. Het is gelukkig maar een dagopname en het zal wel meevallen. Ik laat het allemaal maar op me af komen ... Alhoewel ... ik heb mij vandaag onnozel gesnoept ... misschien toch wel een beetje nerveus. Who knows ?

Ik wens jullie een goede nachtrust en voor morgen terug een zonnig dagje! Geniet er van ... Als dit allemaal achter de rug is ben ik weer paraat met een 'dagverslagje'.

Liefs, Lucretia

03-09-06

Borstkankermaatje A'ke ...

Deze week een bezoekje gekregen van een 'borstmaatje' en dan nog wel eentje die me een bloemetje bracht! Lief van jou A'ke (ik noem je hier zo...) 'k Heb toen echt genoten van je bezoekje en ik hoop dat we dat nog eens kunnen overdoen.

Enkele weken geleden maakte ik kennis met haar; 'k had al veel over haar gehoord via een gezamelijke vriendin en zodoende wist ik, dat wat ik doormaak zij momenteel ook doormaakt. Het was raar -  ik kwam net terug van een gesprek in het ziekenhuis - en toen ik bijna haar huis voorbij reed deed iets me de oprit oprijden. Misschien wordt je als lotgenoten wel naar elkaar toegezogen; ik weet het niet maar zo voelde het alleszins op dat moment. We hebben toen - twee vreemden voor elkaar - anderhalf uur gepraat... raar eigenlijk... We hielden ons alletwee sterk - ik voelde dat zij ook innerlijk heel erg door elkaar geschud is door wat haar de laatste maanden is overkomen. We zitten met dezelfde angsten, dezelfde vragen, dezelfde gevoelens...

Vandaag schreef A'ke mij : 'We beseffen elk moment dat we moeten : "genieten van elk moment"'  en dàt mensen, is een waarheid als een koe! Ik ben het volkomen met haar eens en ben dan ook van plan om zoveel mogelijk en zo lang mogelijk van alles te genieten. CARPE DIEM - Pluk de dag !

A'ke, ik hoop dat met jou ook verder alles goed mag gaan. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen... Ik was ook zo blij vandaag dat je schreef dat je voor 't eerst terug naar de kapper bent geweest. Terug een speciale datum in je leven hé. Hou dat mooie moment maar vast... Zelf kijk ik ook al uit naar m'n eerste kappersbeurt; nog efkes geduld ...

18-12-05

Laatste weekend en dan ...

Vrijdagavond een 'deugddoend' bezoekje gehad van een vriendin - ex collega. Ik was hier echt zeer blij mee. Samen met haar en mijn man iets gaan eten en een lange babbel gehad. Nadien voelde ik wat ik eigenlijk al langer wist: ik heb haar de hele tijd toch gemist... Heb echt iets gehad aan haar bezoek; zij heeft een speciaal plaatsje in mijn hart! Heb er nog een ganse nacht liggen aan denken en zaterdagmorgen ben ik met een serieuze 'dip' opgestaan.
Sinds 4 november kon ik niet meer wenen; mijn gevoelens zaten opgesloten in mijn ziel en plots was het zaterdag 'alle sluizen open'. Ik wist dat het er op een keer zou uitkomen... misschien wel goed ook. Vandaag - zondag - toch met een beter gevoel opgestaan. Vrijdag was plots bij mij het Kerstgevoel opgekomen en ik heb toen m'n kinderen en schoonmama uitgenodigd om vandaag - zondag - Kerstmis een weekje vroeger te vieren... Dinsdag 20/12 word ik opgenomen voor de operatie en op het 'echte' Kerstfeest zal ik er dus niet bij zijn.
Wel - ondanks het treurige gevoel vanbinnen - het was een fantastische namiddag.

IMG_6392

 

Lekker gegeten en daarna op de Kerstmarkt van Lokeren geflaneerd samen met m'n gezin en m'n schoonmama van bijna 90 jaar. De blijdschap straalde van haar af en als ze dan nog met de Kerstman op de foto mocht kon haar geluk niet op.
Vanavond nog een aangenaam bezoekje gehad van m'n broer en schoonzus. Ik vond dit echt lief en ik weet dat ze met me meeleven... Morgen nog een laatste werkdag en dinsdag gaan we er dan maar voor. Er zit niets anders op!
Liefs, Lucretia

Vorige 1 2 3 4 5 6