16-09-10

Deleted ...

Begrafenis Solange. Verdriet komt bovendrijven. Waarom heb ik niet geweten dat ze  6 maand in het ziekenhuis lag en er niet meer uitkwam?

’t Ja, eigen schuld. ‘k Zit al maanden rond te zwalpen in eigen verdriet en daardoor is het contact verwaterd…

Onze beloofde afspraak is er dus niet meer gekomen.

 

‘k Stel vast op zulke momenten (een begrafenis, …) dat er bij mezelf nog heel wat te helen valt en ik voel ook de boosheid op mezelf omdat ik nog niet of niet meer de kracht vind om het verdriet van m’n medemensen erbij te nemen. Soms vind ik het egoïstisch maar dan denk ik weer dat ik nood heb aan zelfzorg. Eerst terug zelf boven water komen…

 

Het is niet zozeer de 2x kanker die me de das omdoet maar de manier waarop ik eind maart ontslagen ben. Per e-mail… ONRESPECTVOL. Het geeft het gevoel een gebruikt voorwerp te zijn dat naast de vuilcontainer gezet wordt. Zo van ‘neem maar mee, ik kan er niks meer mee doen. Afgeschreven’. DELETE.

 

Ok, wettelijk kan men iemand ontslaan na  6 maand ziekte maar doe dat dan op een nette manier. Elkaar in de ogen kijken en zeggen waar het op aankomt…

 

Ja, Solange, dit zat ik te bedenken toen ik je uitvaart bijwoonde. Nee, niet dat ik niet aan jou dacht maar door het verdriet om jou kwam het mijne hard bovendrijven. Opborrelen doet het nu en dan… m’n perspectief om weer zoals voorheen aan het werk te gaan is weggenomen op een laffe manier.

15:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (16) | Tags: borstkanker, ontslag, verdriet |  Facebook

13-06-10

Essere un amico ...

L'unico modo per avere

un amico

è essere un amico.

Ralph Waldo Emerson

Eergisterenavond, deurbel gaat en bij het openzwaaien van de voordeur lacht me een schitterend boeket toe met erachter  half verscholen een 'Romeinse' schone.

'Bloemetje voor de moeder van de bruidegom' klinkt het vrolijk. '

k Was een beetje overdonderd toen ik zag wie  het boeket maakte. Ik voelde blijdschap maar ook enige tristesse want de 'creator 'van die prachtige ruiker is door kanker genoodzaakt haar hobby/beroep op een laag pitje te zetten. Het verraste me ...  Schitterend!

H., ik nam je prachtige creatie mee naar de feestzaal .Het boeket kwam echter niet te staan waar het oorspronkelijk was bedoeld: naast het gastenboek... maar achteraf gezien stond het misschien nog op een betere plaats: de desserttafel. Tussen zoete dromen en met veel licht- en vuurwerk werd het binnengereden..

Dank zij L. & L. (de gulle schenkers) was jij dus ook een beetje aanwezig.

Er bengelde een kaartje aan met bovenstaande tekst... een mooi citaat van Ralph Waldo Emerson.

Wel, gisteren op het bruiloftfeest van onze zoon en z'n vrouwtje voelde ik me baden in warme vriendschap! 'k Denk dat ik de ganse dag met een smile van hier tot ginder heb rondgelopen . Het geluk van m'n kinderen gaat boven alles en het voelt eens zo goed als je het ook nog kunt delen in vriendschap.

Weer een dag om in te kaderen!

 

23:03 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (26) | Tags: bruiloft, bloemen |  Facebook

11-04-10

Bijwerkingen ...

('Moderne' ) bijwerking van kanker: je ontslag krijgen (via e-mail).

Raar... heb ik nergens op een bijsluiter zien staan.

chemotherapy I've lost my job...;

13:22 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ontslag, bijwerkingen, kanker |  Facebook

09-04-10

Ik drink ...

Nee nee, de titel dekt de lading niet Lachen maar omdat ik jarig ben vandaag ben ik toch begonnen met een ontbijt mèt bubbels. Parelend startte ik de dag en weet maar zeker dat ik hem geplukt heb, die dag... Niets of niemand kon me vandaag van m'n stuk brengen. Het was mijn dag vandaag, ik was blij dat ik jarig was, blij dat ik opnieuw mocht verjaren... Blij dat ik zoveel lieve mensen om me heen heb (veraf en dichtbij) die me steunen en die me ondanks alles de schoonheid van het leven laten zien; ook al is het leven niet altijd even eerlijk... en voel je je op sommige dagen naast de vuilcontainer gezet... Onschuldig

M'n lieve schoonmama zaliger zou zeggen: "blijf lachen, blijf bloeien"! En echt waar lieve Jeftje (schoonmama) ik probeer het echt. Al gaat het niet altijd even goed, ik bijt me erdoorheen... Trouwens, 7  april zou jij ook weer jarig geweest zijn hè... 40 jaar scheelden we maar we waren bondgenoten. Jij zag ook alles positief in en dat probeer ik je na te doen.

Vanmiddag bij het 'wafelen' in de MAX kreeg ik een kaartje van L. met een zeer mooie tekst. Dank je wel L.!! Mooie teksten raken me; gaan diep, beroeren een snaar...

Ik drink op mensen die bergen verzetten

Ik drink op de mensen
die bergen verzetten
die door blijven gaan
met hun kop in de wind
ik drink op de mensen
die met vallen en opstaan
blijven geloven
met het geloof van een kind

ik drink op de mensen
die blijven vertrouwen
die van te voren niet vragen
'voor hoeveel' en 'waarom'
ik drink op de mensen
die door blijven douwen
van doe het maar wel
en kijk maar niet om

ik drink op de mensen
die dingen beginnen
waar niemand van weet
wat de afloop zal zijn
ik drink op de mensen
van wagen en winnen
die niet willen weten
van water in wijn

ik drink op het beste
van vandaag en van morgen
ik drink op het mooiste
waar ik van hou
ik drink op het maximum
wat er nog in zit
in vandaag en in morgen
in mij en in jou

 L.  gaf me nog een bijzondere kaart van H., een lotgenootje. Een fijn mens die, ondanks de ellende die zij meemaakt momenteel, nog aan anderen denkt. Ook jij 'Dank je wel' en een dikke steunknuffel.

er is zo
weinig nodig

*er is zo weinig nodig*
om binnenin
echt blij te zijn

het
zijn
de
kleine
dingen
die
de
grote
verschillen
maken

een handvol
zonnestralen
'n knipoogje
de warmste
glimlach
een tedere
gedachte
'n schouderklop
'n lekkere geur

Dank u wel iedereen die er voor mij was vandaag! Dank u wel jullie allemaal... die reageerden via de leuke post die Mizzd maakte (de foto's zijn geen gezicht... maar gek zijn is gezond hahahah... alhoewel ! ??) of die hier gewoonweg even langskwamen en EVEN bleven STILSTAAN.

23:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (9) | Tags: jarig, 54, max, wafels, cava, ontbijt met bubbels, mizzd |  Facebook

24-02-10

Stof tot nadenken ...

Enkele opmerkelijke uitspraken:

Vrijdag gehoord na een voordracht in het Inloophuis vd VLK over “kanker en sexualiteit”:

“meneer, ik bewonder u voor 1 ding….” zegt een man in de koffiepauze tegen M.

Mijn man vraagt daarop: “waarvoor dan wel?”
“Omdat je bij je vrouw blijft. Mocht mijn vrouw borstkanker hebben dan was ik allang weg…”
(dit kwam uit de mond van een 51-jarige man die zelf prostaatkanker heeft…)”

Zaterdag gehoord toen ik iemand vertelde over deze voordracht èn over het Inloophuis:

“mensen die naar zulke dingen gaan vergroten hun probleem uit…”.

‘k Zal hier maar geen commentaar op geven… diegenen die het meemaken weten wat ik bedoel en wat ik ongeveer zou antwoorden.

Alleen dit... die eerste uitspraak kan me niet veel schelen. Ik ken die man niet.

De tweede heeft me echter wel geraakt. Omdat ze alweer kwam van iemand die ik vertrouw en bij wie er af en toe dingen 'ontglippen'.

(wie meer wil lezen over kanker en seksualiteit klik hier)
 

16:32 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (33) | Tags: uitspraken, inloophuis vlk |  Facebook

10-12-09

Soms ...

Soms komen er hier kaartjes aan,
soms is het voor lange tijd weer stil.

Maar dezer dagen, de Kerst is in aantocht…, kruipt er regelmatig eens iemand in zijn pen of stuurt er iemand een voorgedrukt kaartje met een opbeurende tekst of wens erop.

Soms zitten er ook ‘regeltjes’ tussen (tekstregeltjes) die me tot nadenken stemmen of waar ik het niet altijd mee eens ben of die me kritisch doen denken.

Maar ze zijn allemaal heel goed bedoeld. Dat zeker. Een tekst hoeft niet altijd letterlijk te worden opgevat hè. Het is het geheel, de sfeer die telt.

Ik ben van plan om de opvallende dingetjes hier neer te pennen. Misschien geeft het inspiratie voor anderen… je weet nooit.

Zo was er het kaartje van Markant Regio Gent met de volgende tekst erop:


Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn, een paar mensen nabij,
en een plek waar men brood en wat vriendschap mag vragen.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn,
een paar woorden van troost een paar woorden van trouw,
een bloem, een lief kind.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn,
een bereid en een goed hart,
een hand op het hoofd van wie lijdt,
en de andere hand leeg gegeven.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn
en met blijdschap naar morgen te kijken,
een weg te gaan, God mag weten waarheen,
Hij is lief en begaan, met ons lot als geen één.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn ………………………….........


En het volgende tekstje op een kaart van E. - een collegaatje - vond ik ook wel leuk:

DENK iets GOEDS en DENK iets LEKKERS…
DENK iets GEKS of NOG iets GEKKERS…
DENK iets AARDIGS
DENK iets LIEFS
Maar hoe dan ook iets POSITIEFS!

Soms... doet het zelfs gewoon deugd om enkel de kaart te krijgen en doet de tekst er niet meer toe...

20:37 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (24) | Tags: soms, post, wensen, teksten wenskaarten |  Facebook

04-12-09

4 jaar ...

4 jaar… het lijkt al zo lang geleden.
4 jaar geleden … schoorvoetend  begon ik te bloggen. Wist ik veel wie er allemaal zou komen lezen…
Ik deed het voor mezelf; dacht ik. Niks is minder waar…
4 jaar later heb ik met deze blog – ondanks het moeilijke thema – een vriendenkring opgebouwd.
Dank aan allen die af en toe eens een reactie achterlaten; het doet deugd … steeds weer.
Alleen heb ik 4 jaar later de zin in het bloggen wat verloren. Eigenlijk zeg ik dit fout; wat ik bedoel is dat ik hier niet meer kan schrijven hoe ik me echt voel. Ik wil wel maar het gaat allemaal veel te diep en het is allemaal veel te veel privé soms. De tweede keer kanker heeft me de das omgedaan. Ik zou die kanker wel even temmen en die zou me niet klein krijgen. Dacht ik…
De kanker is getemd denk ik… maar hetgeen achterblijft zit diep. Het heeft me uit evenwicht gebracht. Meer dan ik ooit vermoedde.
Door dat ik het allemaal niet meer gezegd krijg hier (m’n eigen fout eigenlijk… ik heb hier teveel van m’n identiteit blootgegeven) knaagt het hier heel diep vanbinnen. Lig ik overhoop met mezelf en heb ik een helingperiode nodig.

IMG_5467
Deze 'stenen dame' is Lucretia... als ik in de stad ben waar zij staat breng ik haar meestal een bezoekje. Ook zij is gehavend uit de strijd gekomen en ze hebben haar in een hoekje gezet. Weg van het strijdgewoel. Uit het zicht ... Maar ze is sterk en ze doet haar eigen ding...

Maar goed… we gaan het hier luchtig houden en aan iedereen die hier langskomt een  (symbolisch) glas aanbieden. Proost aan allen! En THANKX om langs te komen. Het voelt goed!

proost
 

22-11-09

Evenwicht ...

Wat ik zoal doe godganse dagen?

Mijn evenwicht trachten terug te vinden ,

proberen voet aan de grond  te krijgen...

en  als dat niet lukt zoveel mogelijk blijven drijven...

Blub!

IMG_0934b

21:34 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (20) | Tags: evenwicht, drijven, borstkanker ii |  Facebook

30-10-09

Paspoort ...

7 april 2009... laatste bestraling. 

9 april… ik werd 53; 10 april met A’ke en zus op stap… een Bongo’ke doen. Ontbijtje met bubbels om dat alles zo'n beetje te vieren hè.

Goed gemutst (letterlijk en figuurlijk) trok ik met die twee de stad in. En wat die muts betrof… die was ik behoorlijk beu. Eronder zal al een ferm (aheum… in mijn ogen dan toch…) bosje haar te wachten om ‘losgelaten’ te worden. A’ke – rad van tong zoals altijd :D – zegt "dat ze dacht dat ik zonder muts zou gekomen zijn"; dacht dat ik er een statement zou van gemaakt hebben om op m’n verjaardagsbrunchje te verschijnen ‘in real’! Haartjes bloot; kopje fris…

“Geef me nog even de tijd” zei ik toen… "nog heel even"; "volgende week trek ik dat ding m’n hoofd af en STA ik er opnieuw. Zoals ik ben!"

Zoiets moet je voor jezelf uitmaken... je moet er klaar voor zijn. Al moet gezegd worden dat ik me nooit voor m’n kale kopje heb geschaamd. Ik wou er alleen geen mensen mee shockeren… want ja… het is de mens aan de andere kant die daar problemen mee heeft. Ik eigenlijk niet.

Een pruik droeg ik allang niet meer. Eigenlijk nooit tijdens de hele behandeling van m’n 2de keer kanker. Ik kon dat ding eigenlijk helemaal niet meer op m’n hoofd verdragen en het lag de hele tijd ‘in een plastieken zakske’ in m’n kleerkast. Ze herinnerde me teveel aan “m’n eerste keer”…  Ik kan het niet uitleggen; maar ik voelde me beter met mutsjes en sjaaltjes in allerlei bonte of minder bonte kleuren. Ik speelde daar zo’n beetje mee al naar gelang m’n humeur. Fris kleurke bij goed humeur; donker kleurke bij… ja, bij wat? Eigenlijk had ik geen slecht humeur…

Maar goed… terug naar de week dat ik m’n muts zou verbannen.
Ik had een afspraak met een arts de week volgend op mijn verjaardag en… beloofd is beloofd… de muts werd richting wasmand gekeild, de snoet werd gepoederd en opgefleurd met een ‘blushke’, de ogen een beetje verfraaid met een mascaraatje een een lichte toets oogschaduw in m’n ooghoeken en gezwind trok ik naar het ziekenhuis.

Ik voelde me een ander mens; gelukkig dat ik de stap had gezet…
Maar… dat gevoel zou van korte duur zijn.

Na uren wachten in de wachtzaal en kramp in m’n maag en m’n grote teen werd ik binnengelaten bij Mr. Doktoor. Eerst wat socializen… daarna viel een stilte… beetje raar… en toen kwam het eruit: “Nieuwe look, Lucretia?”
Ikke de vrolijkheid zelve dacht eerst nog dat ie het mooi en leuk en moedig vond van mij om zo te verschijnen met een frisse kop… maar iets in de ondertoon deed me twijfelen.
"Euh … ja, eindelijk die muts eraf gezwierd" Mr. Doktoor. "Het moet maar eens gedaan zijn mijn kopje op te sluiten… er groeit tenslotte weer wat haar op."

“Je weet toch wel dat er mooie pruiken bestaan?!! – je kunt daar heel creatief mee zijn… ik heb patiënten die er wel drie hebben en wisselen al gelang hun outfit…”.

M’n verkrampte maag kromp nog meer ineen. “Waar wil hij nu naartoe” – “wat bedoelt hij hier eigenlijk mee”? dacht ik…
Ik kon hem niet antwoorden en zelfs al had ik gewild hij kwam al snel met de volgende vraag.
“Of Lucretia, gebruik je ‘dit’ als je  ‘paspoort”? Euh… Mr. Den Doktoor wat bedoel je nu ‘eigenlijk, feitelijk’? "Wel Lucretia, je wil misschien dat de mensen zouden vragen: “wat heb jij nu toch allemaal meegemaakt…?”.
“Bedoel je Mr. Den Doktoor dat ik hiermee om aandacht wil vragen?” “… Dat meen je niet…”

Ik hoorde het donderen in Keulen… ik was razend… dacht hem een oplawaai te verkopen maar hield me gelukkig in.
Niet doen Lucretia, niet doen! Ga hierna gewoon weg om nooit meer terug te komen. NOOIT MEER!

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het mij zo gekwetst heeft…  ik ben er alleen wel zeker van DAT HET MIJ GEKWETST HEEFT. De manier waarop… Dokter dokter… je zou beter moeten weten.
Toen ik die middag thuis kwam heb ik een foto van mezelf genomen en die op Facebook geplaatst. Zo van ‘NEM, voilà… this is me en niemand die daar zaken mee heeft’.
De tijd was toen niet rijp om er iets over te schrijven. Maar deze week … maanden na dit voorval… werd ik op een nacht wakker en hoorde ik mezelf er luidop over dromen…

Kortcoupke 002
 
Kortcoupke 003

NEM, Voilà

22:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (26) | Tags: kaal, mutsjes, pruik, dokter, kanker, 17 april 2009 |  Facebook

05-10-09

"ça va" !! ... ??

Ja ja ça va… maar nu efkes aan de Cava Tong uitsteken
Vrienden weten waarom Knipogen
Dank voor jullie steun allemaal tijdens dit moeilijke jaar!
Ik ben er nog niet maar wacht maar …

IMG_2573

29-09-09

"ça va" !! ... ??

“ça va” zeg ik steeds heel kort als men mij vraagt “hoe gaat het?”. Kwestie van het toch een beetje bondig te houden en me te verstoppen achter deze 2 woordjes. Maar wie me beter kent weet wel beter en ziet dat dit maar ‘schone schijn’ is.

Laatst schreef ik een mail naar een vriendin en die ging ongeveer als volgt:

“Ik wil me ook verontschuldigen omdat ik de ganse tijd (sinds de bijeenkomst bij ...) niks meer van me heb laten horen… Heb me een tijd echt wel afgezonderd; ongewild; het ging gewoon van zelf. Ik noem het zelfbescherming…

………………….Het is een gevoel dat ik oh zo goed ken en het woord EENZAAM heb ik de laatste maanden ook meermaals laten vallen.
We mogen nog zoveel mensen rondom ons heen hebben maar verdriet, ziekte dat moeten we (is achteraf gebleken….) helaas helemaal alleen verwerken. Ons kopje krijgt te veel sterke gevoelens, … binnen. Laatst zei ik aan de psychologe in het UZ dat ik het aanvoel of m’n hoofd een trechter is en dat die stilaan verstopt geraakt. Ik kan precies alle informatie niet meer verwerken en waar ik het hoe langer hoe meer moeilijk mee heb, is dat als ik rondom me heen kijk hoe meer kankerpatiënten ik zie…

Vorige week is het me echt te veel geworden. Ik was uitgenodigd door de Stichting tegen Kanker om een dagje te Wellnessen…. Ik verheugde me er zo op.

Toen ik daar zo samen zat met 10 lotgenotes voelde het of ik van een andere planeet was. De verhalen bleven maar komen; jonge vrouwen, 28 jaar, 40 jaar, …. Ik kreeg geen lucht meer en heb me echt afgezonderd in de eucalyptus-hamam (daar kwam  niemand want het prikte aan de ogen… ) en daar heb ik m’n tranen de vrije loop gegeven.

De eerste keer kon ik niet wenen om mezelf en de tweede keer -  bij aanvang – ook niet; maar nu… de laatste tijd komt alle verdriet bovendrijven. De laatste maanden zijn heel erg zwaar geweest (en nog….) en het wordt tijd dat de behandeling voorbij is. Nog 1 Herceptine te gaan… 5 oktober is de laatste
…………………….
Hier was Augustus 2008 een maand van extremen: 9 augustus geboorte van een 2de kleinkind, 20 augustus overlijden van m’n lieve schoonmama (91 jaar en stilletjes overleden in haar slaap) en 30 augustus diagnose borstkanker voor de 2de maal….
Wat moet een mens soms allemaal verwerken hè…”

Binnen enkele maanden zal het wel beter gaan… ik start volgende week met onco-revalidatie (EU’REKA) en wil er  opnieuw STAAN!! ‘k Wil m’n fysiek (zoveel mogelijk) terugwinnen want ik word te veel geconfronteerd met m’n ‘zwakheid’… wandelingen van een half uurtje daar doe ik 1 uur over… en daar wil ik wel verandering inbrengen hè.

Eigenlijk mag ik nog niet te veel zitten klagen… na dit jaar mag ik (hopelijk) dit hoofdstuk ook weer afsluiten en weer verder gaan met mijn leven. 2010 haal ik niet meer wat Santiago de Compostela betreft. Maar 2012 moet zeker lukken!!"

Het lukt me ook niet om hier nog te komen schrijven. Ik wil wel maar er rolt gewoonweg niks uit mijn vingers. Daarom ook de bijna integrale tekst van deze mail... Niet gebruikelijk, maar omdat dit ook mijn schrijfsel is gebruik ik het hier nu ook maar.

Fijne dag nog.

IMG_0793b

20-07-09

Een waarheid ...


Als ik één reden tot vreugde vind

kan ik weer honderd zorgen dragen

IMG_1776

Gelukkig zijn er zoveel redenen tot vreugde in een mensenleven...

 Gelukkig maar...

23:50 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (25) | Tags: citaat, vreugde, zorgen, kleinkinderen |  Facebook

07-07-09

Laughter is the Best Medicine ...

Smile... de lievelingssong van Michael Jackson; de muziek werd ooit gecomponeerd door Charlie Chaplin voor de film Modern Times (1936). (John Turner and Geoffrey Parsons schreven de lyrics.)

Ettelijke keren beluisterde ik de versie van Michael Jackson en vandaag zong Jermaine Jackson dit lied voor zijn overleden broer op de memorial ...

Lachen staat een mens niet alleen mooi maar zelfs als je hart bloedt, zelfs al zie je het even niet meer zitten, lach door je angst en zorgen... het is het beste medicijn. Zelf zou ik niet zonder kunnen... zonder dat lachen. Het gebeurt dat ik me echt niet goed in mijn vel voel; dat ik het zou willen uitschreeuwen (zoals ik laatst schreef) maar als ik via chat, mail, skype, over te telefoon of in het echt natuurlijk even kan lachen dan voel ik me snel een ander mens.

Zoals ik eerder al schreef, was een van de spreuken van m'n overleden schoonmoeder "blijf lachen, blijf bloeien". Ze had een leven waar je een boek zou kunnen over schrijven - met veel zorgen - maar tot op het eind van haar leven bleef ze lachen. Elke dag dankte ze omdat ze zo gelukkig was. Ze werd 93 jaar (+2008). Bij het horen van het lied daarnet op tv gebracht door Jermaine Jackson, moest ik onmiddellijk aan haar denken...

Dag lieve schoonmama, dag Michael Jackson en dag vele anderen die het even niet zien zitten! Smile ...

01-07-09

De schreeuw ...

Vorige week woensdag … ventje had muizenissen; slecht geslapen die nacht… en dat voel je als er iemand naast jou ligt die zorgen heeft.

’ s Ochtends hem ‘verplicht’ een half dagje verlof te nemen. Moet hij voor mij anders nooit doen; heb liever dat hij geen verlof neemt om met me mee te gaan naar onderzoeken, behandelingen, enz… ; het is beter dat hij verlof neemt om samen iets leuks te doen.

Heb hem ‘meegesleurd’ naar de zee. Ik wou gaan uitwaaien – dat doet steeds goed als je zorgen hebt. En wat voor mij goed doet zou vast goed doen bij hem ook…

Beaufort03 Outside (en ook Inside) loopt daar momenteel. Wij kozen voor De Haan (prachtige badstad – Normandische stijl… en niet van die hoogbouw). 2  kunstwerken op 500 m van elkaar 'opgesteld'.

Langs de waterlijn lopend werd er gepraat maar ik liet hem ook zijn momenten van rust. Van genieten van het opspattende water en ja ook van de wind. Want er was veel wind. Ik las het bij Magda al… zo van die wind die je longen zuivert; die diep gaat. En daar heeft een mens soms nood aan. Dat zuiverende en helende … en misschien daardoor ook het 'geestverhelderende'. Je gaat dingen anders zien, anders plaatsen…

Een van de kunstwerken was een beschilderde tunnel onder de duinen aan het Zeepreventorium. In felle kleuren met sprekende tekeningen… sprak me bijzonder aan. Er werden foto’s gemaakt… één van onze bezigheidjes als we samen op stap gaan en één van de laatste foto’s die ik in de tunnel maakte was deze… die trof me enorm op dat moment.

IMG_1920


En nu… nu zie ik al 2 dagen dat beeld voor me… de schreeuw uit onmacht.
De schreeuw om weer iemand … (zie gisteren)
‘k Heb zo het gevoel dat telkens als ik van iemand verneem dat het ook mis is dat ik alles dubbel en dik herbeleef.

De 2 keer dat ik ziek werd voelde ik eigenlijk zoveel energie om er tegenaan te gaan dat ik vergeten ben om verdrietig te zijn om wat me overkwam. En nu… nu komt al dat verdriet bovendrijven. Misschien is dat goed… ik laat het toe…

21-06-09

Het licht ...

Morgen ga ik er weer eentje pakken… een baxtertje Herceptin!

herceptin-180


En weten jullie wat? Ik heb er geen zin in.
Maar ik vind wel iets om m’n dag te ‘verblijden’;
En om de geur van de dagkliniek oncologie te vermijden
Start ik aan de automaat
Ik laat er een muntje in glijden
En een dampende ‘nep’capuccino maak ik soldaat.
Daarna wordt het misschien chatten
Of om m’n zinnen te verzetten
Surf ik naar het buitenland
En voor ik het weet
Zit die Herceptin
Er weer in!
Nog 6 te gaan dan
Aftellen maar
5 oktober komt in zicht
Aan ’t eind van de tunnel:
HET LICHT!

© Lucretia

meisje (2)