28-03-12

"Je ziet er toch goed uit?" ...

Bovenstaand zinnetje moeten zieke mensen vaak horen... Enerzijds is het natuurlijk heel fijn te horen dat je buitenkant er nog behoorlijk uitziet; anderzijds weet je zelf hoe het onder die 'buitenkant' ècht zit. Dus geeft dat een dubbel gevoel.

Niet altijd gemakkelijk om daarmee om te gaan; want soms wil je schreeuwen dat het vanbinnen pijn doet - pijn doet van verdriet om 'wat is' en op dat moment heb je lak aan die buitenkant. 

Moeilijk voor een buitenstaander wellicht als je durft te reageren dat die buitenkant geen echte barometer is en heel moeilijk voor de andere partij om telkens weer die uitleg te moeten geven of nèt niet.

Nu las ik in het driemaandelijks magazine LEVEN van de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) dat er op donderdag 26/4 om 14u00 een praatcafé doorgaat in buurtcentrum 'Nieuw Gent-Steenakker' met als thema "Je ziet er toch goed uit?" (over hoe je je bij deze opmerking voelt en hoe je ermee kan omgaan). Sara Hauspie, psychologe AZ Maria Middelares/Gent leidt de namiddag. Misschien interessant voor diegenen die betrokken zijn bij deze thematiek...

Staat alvast met stip genoteerd in mijn agenda.

 

Even iets anders: m'n kleinkinderen... zijn het geen schatjes? ;-) - ze zijn duidelijk aan 't wachten op de paashaas (dank trouwens aan de gulle schenkster van de nodige attributen Knipogen)

IMG_2879.jpg

 

13:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (9) | Tags: kleinkinderen, vlk, praatcafé |  Facebook

18-03-12

"Luister"...

Las deze week een opvallende tekst. 'k Dacht onmiddellijk: "die komt op m'n blog". Het verwoordt wat ik zo dikwijls voel en niet durf zeggen.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je begint met advies te geven,
deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je begint me te zeggen
waarom ik me zo niet mag voelen,
dan vertrappel je mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen
om mij probleem op te lossen,
dan stel je mij teleur,
hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister! Al wat ik jou vroeg was "luister"...
Niet praten of iets ondernemen, enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend
maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan
en nodig heb om te doen,
lever jij een bijdrage aan mijn angst en zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden
dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook,
dan kan ik je misschien overtuigen
eens achter de feiten te kijken,
om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk,
dan liggen de antwoorden voor de hand
en heb ik geen raad van doen.
Zo, luister a.u.b. en hoor mij
en als je wil praten,
wacht dan een ogenblijk jouw beurt af,
dan zal ik naar jou luisteren.

(bron: Recto Verso - zinvol puur - markant mei 2011)

Komt misschien een beetje cru over maar af en toe heb ik nood om m'n verdriet te uiten (heel af en toe...) en als men me dan afwimpelt met 'goh, morgen is er een andere dag' of 'achter de wolken schijnt te zon' en nog meer van die uitspraken dan heb ik daar op dat moment geen enkele behoefte aan. Dan is 'zwijgen goud'

 

17:08 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (10) | Tags: luister, verdriet, borstkanker |  Facebook

14-01-12

Vlinder ...

De oorspronkelijke 'skin' van mijn blogje bevatte een vlindertje... Toen ik mijn blog aanmaakte stond ik daar niet zo bij stil. 'k Vond het gewoon mooi. Maar eigenlijk heb ik wel iets met vlinders.

Ooit schilderde ik (als 16-jarige) - (tot ergernis van m'n moeder) op m'n slaapkamerdeur de volledige tekst van 'Verdronken Vlinder' van Boudewijn De Groot. Telkens als ik 'zorgen' en verdriet had sloot ik me op op m'n zolderkamer en luisterde ik honderdenmale naar dit nummer - m'n hoofd op m'n armen gesteund op m'n bureautje... Ik ontleedde de tekst en verzon er mijn eigen verhaal bij... Ik wou uitvliegen maar niet sterven... ik wou leven, ècht leven dus wou ik inderdaad geen vlinder zijn. Ik wou alleen m'n geest bevrijden. (Beetje zware tekst hier... maar toen voelde ik het wel zo want ik werd beperkt in mijn zijn).

M_3341 (45).JPG

Enfin... die blog dus. Ik veranderde de skin van dit blog een paar keer maar vond er mijn ding niet in tot ik enkele weken terug op de 'skin' met het vlindertje kwam en die dus maar weer gebruikte. En daar ben ik blij om; want die past bij mij...

En vandaag las ik dit: "de vlinder is een universeel symbool, van de bevrijding van de geest uit de beperkingen van het lichaam".

teddynose04.gif

Zou het ook zo zijn als we sterven? Bevrijd worden uit de beperkingen van het lichaam? Daar wil ik eigenlijk voorlopig liever helemaal niet aan denken. 

Laat me maar leven - met al m'n beperkingen. 't Is alleen een beetje zoeken om daarmee om te gaan.

vlinder.gif

14:42 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: vlinder |  Facebook

06-01-12

Bizar

Ben nu en dan bezig met het opruimen of uitzoeken van spulletjes waar ik al heel lang niet meer naar keek of niet meer nodig heb ('k ben een verzamelaar van vanalles en nog wat Tong uitsteken) en zo kwam ik gisteren 'The Daily Dollie'  van 2008 tegen. Een soort grote scheurkalender die ik waarschijnlijk meekreeg in Dreamland.

Om toch een beetje ecologisch te werk te gaan wou ik die toch niet direct in de papierbak kieperen; de achterzijde is heel goed bruikbaar om boodschappen op te noteren. Veel zelfs want het is een grote, dikke scheurkalender. En... op de voorzijde staan allerlei dingetjes zoals wie er jarig is van de ‘celebs’ (heel nuttig om te weten dus Knipogen) maar ook andere interessante weetjes. Zo las ik net het volgende:

Luek om te wteen?

Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is, is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we niet ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.

Bazir hè!

Met gerotjes van Lecturia

bizar

15:59 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook

05-01-12

't Is nieuwjaar overal ...

't Is nieuwjaar overal
't zijn were nieuwe dagen
die rijzen in den Oost.
Dus wenschen wij, die u
van herten wel bemint
dat 't nieuwgeboren jaar,
vandage en elke dag,
van buiten en van binnen
gelijk een kruidenkoek
vol zoetheid wezen mag.
(G. Gezelle)

Mooie oude vers van den Guido ...

Echter... de Kerst- en Nieuwjaarsdagen geven mij niet meer de vreugde en de hoop zoals het vroeger was. 'k Denk dat ik volgend jaar binnen blijf en onder een fleeceje zal kruipen en genieten van het alleen zijn. 't Is moeilijk uit te leggen maar als ik momenteel tussen een grote groep mensen zit voel ik me eenzamer dan ooit. Vanbuiten straal ik (zeggen ze...) maar vanbinnen borrelt het verdriet.
Het ergste dat je kan overkomen is genegeerd worden - het gevoel krijgen dat je er niet meer bent; gewoon ... omdat je kanker hebt. Je bent plotseling een vreemde eend in de bijt en men weet niet hoe er mee om te gaan; dus negeer je die vreemde eend maar. Maar mensen toch... ik wil nog wel een beetje vreugde in het leven dat me nog rest. Praat met mij over gewone dingen als het moeilijk gaat om me te te vragen hoe het met me gaat; lach samen met mij maar negeer me niet...

En hoewel ik het zelden toon of zeg: inderdaad IK HEB VERDRIET !

'k Wou dat ik dit niet moest schrijven maar dat is wat ik voel. Ik wil mezelf niet meer verloochen door te doen of alles goed gaat met me.
Momenteel zoek ik een balans om zowel het verdriet toe te laten en het een plaats te geven en zoveel mogelijk te genieten van het leven. Want m'n levenshonger is groot...

M-17-09 (89).JPG

13:58 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

30-12-11

Te ...

Het oude jaar ebt weg
en op het strand liggen
de schelpen van herinneringen
terwijl het nieuwe aanspoelt
in een golf van wensen.

Geluk is fijner dan een korrel zand
maar glinstert in de nacht
als het vrijmoedig wordt gedeeld
met mensen.

Over dat 'oude jaar' kan ik nog niet veel schrijven... het was teveel, te zwaar, soms te overweldigend, te intens, tijdelijk 'te goed' en plots overdonderend 'te min' dus heb ik momenteel geen zin om dit jaar te negatief af te sluiten.

Het hele verhaal komt nog wel maar in stukjes ... niet tè veel ineens.

deurklopper,nieuwjaarJullie moeten hier af en toe maar eens komen aankloppen maar niet tè hard :-)

 

16:48 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

26-12-11

Begrijpe wie begrijpen kan...

Al maanden kom ik hier niet mee schrijven. Het lukt me nu eenmaal niet meer om m'n zieleroerselen hier 'te boek te stellen'. Vroeger was dit plekje een veilig plekje waar ik ongedwongen schreef wat ik op dat moment voelde. Maar sinds lang is dit anders. Ik voelde me 'beloerd' door mensen die het niet zo goed met me menen; die de reacties zit te bekijken (en zitten te tellen)  vanachter hun computer en het dan doorgeven aan  'hun baas' om zo te kunnen scoren en tegelijkertijd hun geweten willen sussen. Begrijpe wie begrijpe kan...

Ik weet dat ik me dit niet zou mogen aantrekken maar onbewust doe ik dat toch omdat het zo oneerlijk is; en als je weet dat ik een hoog eerlijkheidsgevoel heb dan weet je ook dat ik daar wakker van lig.

Dit gezegd zijnde wil ik hier toch neerpennen wat ik op 10/08/2011 in een dagboekje noteerde:

Ze overhandigt me de doos Xeloda 500 met een trieste blik in de ogen. Zo van: "het zal niet anders kunnen kind..."
'k Heb nog nooit met zoveel tegenzin iets aangenomen...
De verkoopprijs moet om en bij de 500 Euro draaien (per 14 dagen) maar ik krijg het gratis. Dan zou je toch blij moeten zijn. Niet?
Wat is dat is. We moeten vooruit kijken en hopen dat er nog veel tijd rest.
Ik mag niet in het verleden leven en niet in de toekomst kijken maar leven in het nu!
Begrijpe wie begrijpe kan...

borstkanker,Xeloda

19:53 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

05-09-11

Voor Elly... "allways on my mind"

Elly, allways in my mind, 1 september 2011Elly rust zacht lieve meid... je strijd is gestreden.

Ook al kan ik niet op je uitvaart zijn ik neem je mee in mijn hart!

Oprechte deelneming aan je partner, je ouders en je familie.

 

 

 

12:04 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook

16-09-10

Deleted ...

Begrafenis Solange. Verdriet komt bovendrijven. Waarom heb ik niet geweten dat ze  6 maand in het ziekenhuis lag en er niet meer uitkwam?

’t Ja, eigen schuld. ‘k Zit al maanden rond te zwalpen in eigen verdriet en daardoor is het contact verwaterd…

Onze beloofde afspraak is er dus niet meer gekomen.

 

‘k Stel vast op zulke momenten (een begrafenis, …) dat er bij mezelf nog heel wat te helen valt en ik voel ook de boosheid op mezelf omdat ik nog niet of niet meer de kracht vind om het verdriet van m’n medemensen erbij te nemen. Soms vind ik het egoïstisch maar dan denk ik weer dat ik nood heb aan zelfzorg. Eerst terug zelf boven water komen…

 

Het is niet zozeer de 2x kanker die me de das omdoet maar de manier waarop ik eind maart ontslagen ben. Per e-mail… ONRESPECTVOL. Het geeft het gevoel een gebruikt voorwerp te zijn dat naast de vuilcontainer gezet wordt. Zo van ‘neem maar mee, ik kan er niks meer mee doen. Afgeschreven’. DELETE.

 

Ok, wettelijk kan men iemand ontslaan na  6 maand ziekte maar doe dat dan op een nette manier. Elkaar in de ogen kijken en zeggen waar het op aankomt…

 

Ja, Solange, dit zat ik te bedenken toen ik je uitvaart bijwoonde. Nee, niet dat ik niet aan jou dacht maar door het verdriet om jou kwam het mijne hard bovendrijven. Opborrelen doet het nu en dan… m’n perspectief om weer zoals voorheen aan het werk te gaan is weggenomen op een laffe manier.

15:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (16) | Tags: borstkanker, ontslag, verdriet |  Facebook

13-06-10

Essere un amico ...

L'unico modo per avere

un amico

è essere un amico.

Ralph Waldo Emerson

Eergisterenavond, deurbel gaat en bij het openzwaaien van de voordeur lacht me een schitterend boeket toe met erachter  half verscholen een 'Romeinse' schone.

'Bloemetje voor de moeder van de bruidegom' klinkt het vrolijk. '

k Was een beetje overdonderd toen ik zag wie  het boeket maakte. Ik voelde blijdschap maar ook enige tristesse want de 'creator 'van die prachtige ruiker is door kanker genoodzaakt haar hobby/beroep op een laag pitje te zetten. Het verraste me ...  Schitterend!

H., ik nam je prachtige creatie mee naar de feestzaal .Het boeket kwam echter niet te staan waar het oorspronkelijk was bedoeld: naast het gastenboek... maar achteraf gezien stond het misschien nog op een betere plaats: de desserttafel. Tussen zoete dromen en met veel licht- en vuurwerk werd het binnengereden..

Dank zij L. & L. (de gulle schenkers) was jij dus ook een beetje aanwezig.

Er bengelde een kaartje aan met bovenstaande tekst... een mooi citaat van Ralph Waldo Emerson.

Wel, gisteren op het bruiloftfeest van onze zoon en z'n vrouwtje voelde ik me baden in warme vriendschap! 'k Denk dat ik de ganse dag met een smile van hier tot ginder heb rondgelopen . Het geluk van m'n kinderen gaat boven alles en het voelt eens zo goed als je het ook nog kunt delen in vriendschap.

Weer een dag om in te kaderen!

 

23:03 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (26) | Tags: bruiloft, bloemen |  Facebook

12-05-10

"Wijsheid" ...

Onderstaand tekstje kreeg ik gisteren van een lieve vriendin. (Dank je wel trouwens voor de lieve, oppeppende kaart A. !!)

IMG_5361

"Wijsheid"

Wijs is anders dan geleerd

nee... geleerd is niet verkeerd

maar wijs, dat is heel and're koek

minder hersens... minder boek

Wijsheid is voor 't grootste part

iets méér denken met het hart.

 

15:22 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (19) | Tags: wijsheid, kaart |  Facebook

11-04-10

Bijwerkingen ...

('Moderne' ) bijwerking van kanker: je ontslag krijgen (via e-mail).

Raar... heb ik nergens op een bijsluiter zien staan.

chemotherapy I've lost my job...;

13:22 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ontslag, bijwerkingen, kanker |  Facebook

09-04-10

Ik drink ...

Nee nee, de titel dekt de lading niet Lachen maar omdat ik jarig ben vandaag ben ik toch begonnen met een ontbijt mèt bubbels. Parelend startte ik de dag en weet maar zeker dat ik hem geplukt heb, die dag... Niets of niemand kon me vandaag van m'n stuk brengen. Het was mijn dag vandaag, ik was blij dat ik jarig was, blij dat ik opnieuw mocht verjaren... Blij dat ik zoveel lieve mensen om me heen heb (veraf en dichtbij) die me steunen en die me ondanks alles de schoonheid van het leven laten zien; ook al is het leven niet altijd even eerlijk... en voel je je op sommige dagen naast de vuilcontainer gezet... Onschuldig

M'n lieve schoonmama zaliger zou zeggen: "blijf lachen, blijf bloeien"! En echt waar lieve Jeftje (schoonmama) ik probeer het echt. Al gaat het niet altijd even goed, ik bijt me erdoorheen... Trouwens, 7  april zou jij ook weer jarig geweest zijn hè... 40 jaar scheelden we maar we waren bondgenoten. Jij zag ook alles positief in en dat probeer ik je na te doen.

Vanmiddag bij het 'wafelen' in de MAX kreeg ik een kaartje van L. met een zeer mooie tekst. Dank je wel L.!! Mooie teksten raken me; gaan diep, beroeren een snaar...

Ik drink op mensen die bergen verzetten

Ik drink op de mensen
die bergen verzetten
die door blijven gaan
met hun kop in de wind
ik drink op de mensen
die met vallen en opstaan
blijven geloven
met het geloof van een kind

ik drink op de mensen
die blijven vertrouwen
die van te voren niet vragen
'voor hoeveel' en 'waarom'
ik drink op de mensen
die door blijven douwen
van doe het maar wel
en kijk maar niet om

ik drink op de mensen
die dingen beginnen
waar niemand van weet
wat de afloop zal zijn
ik drink op de mensen
van wagen en winnen
die niet willen weten
van water in wijn

ik drink op het beste
van vandaag en van morgen
ik drink op het mooiste
waar ik van hou
ik drink op het maximum
wat er nog in zit
in vandaag en in morgen
in mij en in jou

 L.  gaf me nog een bijzondere kaart van H., een lotgenootje. Een fijn mens die, ondanks de ellende die zij meemaakt momenteel, nog aan anderen denkt. Ook jij 'Dank je wel' en een dikke steunknuffel.

er is zo
weinig nodig

*er is zo weinig nodig*
om binnenin
echt blij te zijn

het
zijn
de
kleine
dingen
die
de
grote
verschillen
maken

een handvol
zonnestralen
'n knipoogje
de warmste
glimlach
een tedere
gedachte
'n schouderklop
'n lekkere geur

Dank u wel iedereen die er voor mij was vandaag! Dank u wel jullie allemaal... die reageerden via de leuke post die Mizzd maakte (de foto's zijn geen gezicht... maar gek zijn is gezond hahahah... alhoewel ! ??) of die hier gewoonweg even langskwamen en EVEN bleven STILSTAAN.

23:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (9) | Tags: jarig, 54, max, wafels, cava, ontbijt met bubbels, mizzd |  Facebook

24-02-10

Stof tot nadenken ...

Enkele opmerkelijke uitspraken:

Vrijdag gehoord na een voordracht in het Inloophuis vd VLK over “kanker en sexualiteit”:

“meneer, ik bewonder u voor 1 ding….” zegt een man in de koffiepauze tegen M.

Mijn man vraagt daarop: “waarvoor dan wel?”
“Omdat je bij je vrouw blijft. Mocht mijn vrouw borstkanker hebben dan was ik allang weg…”
(dit kwam uit de mond van een 51-jarige man die zelf prostaatkanker heeft…)”

Zaterdag gehoord toen ik iemand vertelde over deze voordracht èn over het Inloophuis:

“mensen die naar zulke dingen gaan vergroten hun probleem uit…”.

‘k Zal hier maar geen commentaar op geven… diegenen die het meemaken weten wat ik bedoel en wat ik ongeveer zou antwoorden.

Alleen dit... die eerste uitspraak kan me niet veel schelen. Ik ken die man niet.

De tweede heeft me echter wel geraakt. Omdat ze alweer kwam van iemand die ik vertrouw en bij wie er af en toe dingen 'ontglippen'.

(wie meer wil lezen over kanker en seksualiteit klik hier)
 

16:32 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (33) | Tags: uitspraken, inloophuis vlk |  Facebook

09-01-10

Afscheid van een vriend ...

Er zouden hier eigenlijk NIEUWJAARSWENSEN horen te staan - mooi geschreven met aan iedereen geluk, een goede gezondheid, enzomeer maar ik kan het even niet. Ze komen er zeker aan want ik wens uiteraard aan iedereen die hier (nog) komt lezen alle geluk van de wereld toe...

Maar nieuwjaar bracht een aantal verdrietige dingen met zich mee waaronder het overlijden van een vriend. Hij werd ziek een maand nadat ik het verdict kreeg van 'm'n 2de keer' maar hij startte toen met een niet zo gunstige prognose... Hij had niet het geluk nog te kunnen hopen op volledige genezing...

Dag Fr., we zijn blij jou gekend te hebben en als ik aan jou denk, denk ik meteen ook aan de fijne avond bij jullie thuis in november ll. - samen aan de afwas... zo'n eenvoudig mooi moment... Meer moest dat niet zijn... Maar er komt niets meer nu... alleen de mooie herinnering.
"Fr., vandaag begeleidden we jou op je laatste tocht... het ga je goed... en wees er maar zeker van dat we telkens als we met de 'Italiëbende' zullen samenkomen we het over jou zullen hebben... Vergeten doen we jou niet!"

 Deze tekst stuur ik R., zijn vrouwtje toe...

Een liefste is een schat in je hart en als je die verliest
is het alsof je een deel van jezelf verliest.
Maar de liefde die deze persoon u heeft gebracht, is niet weggegaan,
want de herinnering blijft achter.
Het kan uw hart niet onsnappen, want het hoort daar thuis.

Klem u vast aan de herinneringen en
laat die een manier zijn om uw verdriet te verzachten.
De liefde en de vreugde, het plezier van het samenzijn dat u met elkaar deelde,
zullen u sterk maken.
U zult zich realiseren dat de tijd die u bij elkaar was, hoe lang of kort die ook was,
voorbestemd was en dat u gezegend was
dat u zo'n kostbaar geschenk van liefde in uw leven hebt gehad.

Laat uw hart kloppen met de dierbare herinneringen en vertrouw erop dat
uw geloof u op de been zal houden.
Weet dat, hoewel het leven verder gaat, de schoonheid van de liefde altijd achterblijft om u te omringen en te
omhelzen.
Uw geliefde heeFt dat voor u achtergelaten... zodat u dat voor altijd in uw hart kunt meedragen.
(Debbie Burton-Peddle )

Met onze innige deelneming.

IMG_2359

10-12-09

Soms ...

Soms komen er hier kaartjes aan,
soms is het voor lange tijd weer stil.

Maar dezer dagen, de Kerst is in aantocht…, kruipt er regelmatig eens iemand in zijn pen of stuurt er iemand een voorgedrukt kaartje met een opbeurende tekst of wens erop.

Soms zitten er ook ‘regeltjes’ tussen (tekstregeltjes) die me tot nadenken stemmen of waar ik het niet altijd mee eens ben of die me kritisch doen denken.

Maar ze zijn allemaal heel goed bedoeld. Dat zeker. Een tekst hoeft niet altijd letterlijk te worden opgevat hè. Het is het geheel, de sfeer die telt.

Ik ben van plan om de opvallende dingetjes hier neer te pennen. Misschien geeft het inspiratie voor anderen… je weet nooit.

Zo was er het kaartje van Markant Regio Gent met de volgende tekst erop:


Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn, een paar mensen nabij,
en een plek waar men brood en wat vriendschap mag vragen.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn,
een paar woorden van troost een paar woorden van trouw,
een bloem, een lief kind.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn,
een bereid en een goed hart,
een hand op het hoofd van wie lijdt,
en de andere hand leeg gegeven.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn
en met blijdschap naar morgen te kijken,
een weg te gaan, God mag weten waarheen,
Hij is lief en begaan, met ons lot als geen één.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn ………………………….........


En het volgende tekstje op een kaart van E. - een collegaatje - vond ik ook wel leuk:

DENK iets GOEDS en DENK iets LEKKERS…
DENK iets GEKS of NOG iets GEKKERS…
DENK iets AARDIGS
DENK iets LIEFS
Maar hoe dan ook iets POSITIEFS!

Soms... doet het zelfs gewoon deugd om enkel de kaart te krijgen en doet de tekst er niet meer toe...

20:37 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (24) | Tags: soms, post, wensen, teksten wenskaarten |  Facebook

07-12-09

rijmeralijstokje ...

Ojee ojee ojee,
Te laat een dag of twee

Ik zou hier ook een sinterklaasrijmpje zetten
Een blogje in de bloemetjes zetten

Gent21022009 108

Maar zonder er op te letten
- en ’t is hier al genen vetten –

Is het ondertussen december 7
‘k Hoop dat de Sint het me zal vergeven!??

Het blogje dat ik in de ‘rijm’ wou zetten
Is één van ons vedetten
’t is MIzzD, je weet wel
Die ‘Ollandse’ Mademoisell'

windmillblue2


Ze weet iedereen op te monteren en aan ’t lachen te zetten
En zelfs serieuze ‘stof’ daar weet ze haar tanden in te zetten.
Ze kan Googlen als the best
En dan weten jullie nog niet al de rest…

Gent21022009 083


Ach te veel om op te noemen
Het is een 'Grande Dame' om te roemen
Daarom wou ik haar eens in dit rijmpje zetten


Mercie, mercie, mercie,
Je bent echt een chérie
MizzD, MizzD, MizzD
jij bent de MAX en je krijgt 'nen bloemekee'

Gent21022009 042


Om eerlijk te zijn, want ik zou niet willen dat jullie gaan grienen…
Er zijn er nog die hier een plaats verdienen…

teddynose04

Met sommigen van hen ga ik nu en dan eens op zwier…
De lijst zou te lang worden – vandaar dat ik pas
Maar weet dat ik de volgende keer voor jullie misschien een rijmpje inlas.

Gent21022009 049

 

17:54 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: bloggen, mizzd, stokje, sinterklaasrijmpje |  Facebook

04-12-09

4 jaar ...

4 jaar… het lijkt al zo lang geleden.
4 jaar geleden … schoorvoetend  begon ik te bloggen. Wist ik veel wie er allemaal zou komen lezen…
Ik deed het voor mezelf; dacht ik. Niks is minder waar…
4 jaar later heb ik met deze blog – ondanks het moeilijke thema – een vriendenkring opgebouwd.
Dank aan allen die af en toe eens een reactie achterlaten; het doet deugd … steeds weer.
Alleen heb ik 4 jaar later de zin in het bloggen wat verloren. Eigenlijk zeg ik dit fout; wat ik bedoel is dat ik hier niet meer kan schrijven hoe ik me echt voel. Ik wil wel maar het gaat allemaal veel te diep en het is allemaal veel te veel privé soms. De tweede keer kanker heeft me de das omgedaan. Ik zou die kanker wel even temmen en die zou me niet klein krijgen. Dacht ik…
De kanker is getemd denk ik… maar hetgeen achterblijft zit diep. Het heeft me uit evenwicht gebracht. Meer dan ik ooit vermoedde.
Door dat ik het allemaal niet meer gezegd krijg hier (m’n eigen fout eigenlijk… ik heb hier teveel van m’n identiteit blootgegeven) knaagt het hier heel diep vanbinnen. Lig ik overhoop met mezelf en heb ik een helingperiode nodig.

IMG_5467
Deze 'stenen dame' is Lucretia... als ik in de stad ben waar zij staat breng ik haar meestal een bezoekje. Ook zij is gehavend uit de strijd gekomen en ze hebben haar in een hoekje gezet. Weg van het strijdgewoel. Uit het zicht ... Maar ze is sterk en ze doet haar eigen ding...

Maar goed… we gaan het hier luchtig houden en aan iedereen die hier langskomt een  (symbolisch) glas aanbieden. Proost aan allen! En THANKX om langs te komen. Het voelt goed!

proost
 

30-11-09

Ode ...

Vijftien jaar geleden vond ik dit gedicht ergens in een magazine. We waren toen 20 jaar samen en ik vond het wel passend voor ons. Het werd vlug overgepend op een briefje en het verdween in m'n archief. Af en toe kwam ik het eens tegen, las het glimlachend en het werd weer zorgvuldig weggestopt.

Vandaag kwam ik het opnieuw tegen... interessant om zo eens in het verleden te rommelen ... Maar deze keer wordt het niet onmiddelijk terug geklasseerd. Het gedicht verdient gewoon een plaatsje op mijn weblog.

Ode

Tu poses devant moi le verre
et la carafe.
C'est un vieux geste qui m'est cher
Et dans ma main la tienne

Buvons! Voilà vingt ans (35 ans!!)
que nous aimons ensemble
Sans que le verre soit cassé
Ni la carafe vide

Un jour viendra, ou l'un de nous
N'y sera plus pour boire
Ni pour verser.

(Franz Hellens)

15:57 Gepost door Lucretia in Liefde | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ode, franz hellens, gedicht |  Facebook

22-11-09

Evenwicht ...

Wat ik zoal doe godganse dagen?

Mijn evenwicht trachten terug te vinden ,

proberen voet aan de grond  te krijgen...

en  als dat niet lukt zoveel mogelijk blijven drijven...

Blub!

IMG_0934b

21:34 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (20) | Tags: evenwicht, drijven, borstkanker ii |  Facebook

30-10-09

Paspoort ...

7 april 2009... laatste bestraling. 

9 april… ik werd 53; 10 april met A’ke en zus op stap… een Bongo’ke doen. Ontbijtje met bubbels om dat alles zo'n beetje te vieren hè.

Goed gemutst (letterlijk en figuurlijk) trok ik met die twee de stad in. En wat die muts betrof… die was ik behoorlijk beu. Eronder zal al een ferm (aheum… in mijn ogen dan toch…) bosje haar te wachten om ‘losgelaten’ te worden. A’ke – rad van tong zoals altijd :D – zegt "dat ze dacht dat ik zonder muts zou gekomen zijn"; dacht dat ik er een statement zou van gemaakt hebben om op m’n verjaardagsbrunchje te verschijnen ‘in real’! Haartjes bloot; kopje fris…

“Geef me nog even de tijd” zei ik toen… "nog heel even"; "volgende week trek ik dat ding m’n hoofd af en STA ik er opnieuw. Zoals ik ben!"

Zoiets moet je voor jezelf uitmaken... je moet er klaar voor zijn. Al moet gezegd worden dat ik me nooit voor m’n kale kopje heb geschaamd. Ik wou er alleen geen mensen mee shockeren… want ja… het is de mens aan de andere kant die daar problemen mee heeft. Ik eigenlijk niet.

Een pruik droeg ik allang niet meer. Eigenlijk nooit tijdens de hele behandeling van m’n 2de keer kanker. Ik kon dat ding eigenlijk helemaal niet meer op m’n hoofd verdragen en het lag de hele tijd ‘in een plastieken zakske’ in m’n kleerkast. Ze herinnerde me teveel aan “m’n eerste keer”…  Ik kan het niet uitleggen; maar ik voelde me beter met mutsjes en sjaaltjes in allerlei bonte of minder bonte kleuren. Ik speelde daar zo’n beetje mee al naar gelang m’n humeur. Fris kleurke bij goed humeur; donker kleurke bij… ja, bij wat? Eigenlijk had ik geen slecht humeur…

Maar goed… terug naar de week dat ik m’n muts zou verbannen.
Ik had een afspraak met een arts de week volgend op mijn verjaardag en… beloofd is beloofd… de muts werd richting wasmand gekeild, de snoet werd gepoederd en opgefleurd met een ‘blushke’, de ogen een beetje verfraaid met een mascaraatje een een lichte toets oogschaduw in m’n ooghoeken en gezwind trok ik naar het ziekenhuis.

Ik voelde me een ander mens; gelukkig dat ik de stap had gezet…
Maar… dat gevoel zou van korte duur zijn.

Na uren wachten in de wachtzaal en kramp in m’n maag en m’n grote teen werd ik binnengelaten bij Mr. Doktoor. Eerst wat socializen… daarna viel een stilte… beetje raar… en toen kwam het eruit: “Nieuwe look, Lucretia?”
Ikke de vrolijkheid zelve dacht eerst nog dat ie het mooi en leuk en moedig vond van mij om zo te verschijnen met een frisse kop… maar iets in de ondertoon deed me twijfelen.
"Euh … ja, eindelijk die muts eraf gezwierd" Mr. Doktoor. "Het moet maar eens gedaan zijn mijn kopje op te sluiten… er groeit tenslotte weer wat haar op."

“Je weet toch wel dat er mooie pruiken bestaan?!! – je kunt daar heel creatief mee zijn… ik heb patiënten die er wel drie hebben en wisselen al gelang hun outfit…”.

M’n verkrampte maag kromp nog meer ineen. “Waar wil hij nu naartoe” – “wat bedoelt hij hier eigenlijk mee”? dacht ik…
Ik kon hem niet antwoorden en zelfs al had ik gewild hij kwam al snel met de volgende vraag.
“Of Lucretia, gebruik je ‘dit’ als je  ‘paspoort”? Euh… Mr. Den Doktoor wat bedoel je nu ‘eigenlijk, feitelijk’? "Wel Lucretia, je wil misschien dat de mensen zouden vragen: “wat heb jij nu toch allemaal meegemaakt…?”.
“Bedoel je Mr. Den Doktoor dat ik hiermee om aandacht wil vragen?” “… Dat meen je niet…”

Ik hoorde het donderen in Keulen… ik was razend… dacht hem een oplawaai te verkopen maar hield me gelukkig in.
Niet doen Lucretia, niet doen! Ga hierna gewoon weg om nooit meer terug te komen. NOOIT MEER!

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het mij zo gekwetst heeft…  ik ben er alleen wel zeker van DAT HET MIJ GEKWETST HEEFT. De manier waarop… Dokter dokter… je zou beter moeten weten.
Toen ik die middag thuis kwam heb ik een foto van mezelf genomen en die op Facebook geplaatst. Zo van ‘NEM, voilà… this is me en niemand die daar zaken mee heeft’.
De tijd was toen niet rijp om er iets over te schrijven. Maar deze week … maanden na dit voorval… werd ik op een nacht wakker en hoorde ik mezelf er luidop over dromen…

Kortcoupke 002
 
Kortcoupke 003

NEM, Voilà

22:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (26) | Tags: kaal, mutsjes, pruik, dokter, kanker, 17 april 2009 |  Facebook

05-10-09

"ça va" !! ... ??

Ja ja ça va… maar nu efkes aan de Cava Tong uitsteken
Vrienden weten waarom Knipogen
Dank voor jullie steun allemaal tijdens dit moeilijke jaar!
Ik ben er nog niet maar wacht maar …

IMG_2573

29-09-09

"ça va" !! ... ??

“ça va” zeg ik steeds heel kort als men mij vraagt “hoe gaat het?”. Kwestie van het toch een beetje bondig te houden en me te verstoppen achter deze 2 woordjes. Maar wie me beter kent weet wel beter en ziet dat dit maar ‘schone schijn’ is.

Laatst schreef ik een mail naar een vriendin en die ging ongeveer als volgt:

“Ik wil me ook verontschuldigen omdat ik de ganse tijd (sinds de bijeenkomst bij ...) niks meer van me heb laten horen… Heb me een tijd echt wel afgezonderd; ongewild; het ging gewoon van zelf. Ik noem het zelfbescherming…

………………….Het is een gevoel dat ik oh zo goed ken en het woord EENZAAM heb ik de laatste maanden ook meermaals laten vallen.
We mogen nog zoveel mensen rondom ons heen hebben maar verdriet, ziekte dat moeten we (is achteraf gebleken….) helaas helemaal alleen verwerken. Ons kopje krijgt te veel sterke gevoelens, … binnen. Laatst zei ik aan de psychologe in het UZ dat ik het aanvoel of m’n hoofd een trechter is en dat die stilaan verstopt geraakt. Ik kan precies alle informatie niet meer verwerken en waar ik het hoe langer hoe meer moeilijk mee heb, is dat als ik rondom me heen kijk hoe meer kankerpatiënten ik zie…

Vorige week is het me echt te veel geworden. Ik was uitgenodigd door de Stichting tegen Kanker om een dagje te Wellnessen…. Ik verheugde me er zo op.

Toen ik daar zo samen zat met 10 lotgenotes voelde het of ik van een andere planeet was. De verhalen bleven maar komen; jonge vrouwen, 28 jaar, 40 jaar, …. Ik kreeg geen lucht meer en heb me echt afgezonderd in de eucalyptus-hamam (daar kwam  niemand want het prikte aan de ogen… ) en daar heb ik m’n tranen de vrije loop gegeven.

De eerste keer kon ik niet wenen om mezelf en de tweede keer -  bij aanvang – ook niet; maar nu… de laatste tijd komt alle verdriet bovendrijven. De laatste maanden zijn heel erg zwaar geweest (en nog….) en het wordt tijd dat de behandeling voorbij is. Nog 1 Herceptine te gaan… 5 oktober is de laatste
…………………….
Hier was Augustus 2008 een maand van extremen: 9 augustus geboorte van een 2de kleinkind, 20 augustus overlijden van m’n lieve schoonmama (91 jaar en stilletjes overleden in haar slaap) en 30 augustus diagnose borstkanker voor de 2de maal….
Wat moet een mens soms allemaal verwerken hè…”

Binnen enkele maanden zal het wel beter gaan… ik start volgende week met onco-revalidatie (EU’REKA) en wil er  opnieuw STAAN!! ‘k Wil m’n fysiek (zoveel mogelijk) terugwinnen want ik word te veel geconfronteerd met m’n ‘zwakheid’… wandelingen van een half uurtje daar doe ik 1 uur over… en daar wil ik wel verandering inbrengen hè.

Eigenlijk mag ik nog niet te veel zitten klagen… na dit jaar mag ik (hopelijk) dit hoofdstuk ook weer afsluiten en weer verder gaan met mijn leven. 2010 haal ik niet meer wat Santiago de Compostela betreft. Maar 2012 moet zeker lukken!!"

Het lukt me ook niet om hier nog te komen schrijven. Ik wil wel maar er rolt gewoonweg niks uit mijn vingers. Daarom ook de bijna integrale tekst van deze mail... Niet gebruikelijk, maar omdat dit ook mijn schrijfsel is gebruik ik het hier nu ook maar.

Fijne dag nog.

IMG_0793b

25-07-09

Mont Martre in Gent ...

Helemaal tegen m'n normale doen in heb ik dit jaar afgehaakt van 'De Gentsche Fieste'. De ongelooflijke drukte soms, het gewoel, het lawaai... ik had er eerlijk gezegd geen behoefte aan. M'n body snakt naar rust en m'n geest nog meer.

Meestal wonen we enkele voorstellingen bij met ervoor een drankje hier en een drankje daar maar zelfs het doorbladeren van de Gentse Feesten brochure kon me niet bekoren. De grote 'kleppers' waren er niet: Komil Foo, De Schedelgeboorten, De Wentelteefjes, etc... 

Eén avond zijn we het centrum binnengestapt. Van de auto naar de Max (nee, niet om een wafel te eten deze keer) maar om van de beste 'Vlaamse stoverij' met friet en appelmoes te gaan genieten... En blijkbaar is de Vol-au-Vent daar ook niet te versmaden vernam ik van mijn disgenote.

Op de terugweg waagden we ons toch even langs de Graslei/Korenlei waar Polé-polé naar jaarlijkse gewoonte is neergestreken maar ik was blij toen ik uit de massa weg was. Ik werd er bijna claustrofobisch. De Herceptine zit daar ook wel voor iets tussen: ben heel snel kortademig en als je dan voetje voor voetje door de menigte moet schuiven dan krijg ik wel een heel eng gevoel.

Toen we aan het (oude) Justitiepaleis kwamen schoot het me te binnen dat het plein daar gezellig was ingericht. Het Gentse Montmartre is een ware oase van rust. Er weerklinken af en toe Franse chansons à la Edith Piaf (jongeren die met veel flair, zoetgevooisde stemmen en met veel enthousiasme melodiën brengen uit vervlogen tijden onder begeleiding van de acordeon). Kortom een plaatsje naar m'n hart. Voor wie eens uit de bol wil gaan bestelt een fles champagne met oestertjes maar je kunt er ook genieten van tapenades, olijfjes, versgebakken brood met een wijntje - een Franse kazenschoteltje of een heerlijk kopje koffie met of zonder gebak.

We zijn dus even blijven plakken op dat heerlijk plein. Zalig genietend van de avond en geen spijt dat ik een voorstelling miste!

Een fijn weekend allemaal!

gentsefeesten2009

(op de collage is m'n kleindochtertje binnengeslopen - ze zou zo een voorstelling kunnen geven op één van de podia's daar - schattig hè met haar flamencojurkje aan)

 

20-07-09

Een waarheid ...


Als ik één reden tot vreugde vind

kan ik weer honderd zorgen dragen

IMG_1776

Gelukkig zijn er zoveel redenen tot vreugde in een mensenleven...

 Gelukkig maar...

23:50 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (25) | Tags: citaat, vreugde, zorgen, kleinkinderen |  Facebook

12-07-09

Lazy sunday... waterkantwandeling in Gent

Vooraleer ik morgen opnieuw Herceptine krijg wou ik nog even de batterijen opladen... het zonnetje kwam er door na de middag en een wandeling in Gent leek me wel iets; geen traditionele wandeling in het centrum maar een wandeling langs de waterkant van Gent.

"Gent heeft haar wortels in het water. De stad werd gebouwd aan de samenloop van Leie en Schelde. Nog steeds wordt ze doorkruist door talrijke kanalen."

Deze wandeling voerde ons mee langs heerlijke plekjes in de stad. Het was er nu nog vrij rustig... dat zal binnenkort wel even anders zijn. Hier en daar zag je dat de voorbereidingen bezig zijn voor de Gentse Feesten; die starten volgende week.

De volledige tekst van de wandeling kunt u vinden door hier te klikken.

Visit My Photos - 60 Pics
Waterkantwandeling Gent :
klik hierboven om de foto' s te bekijken

Nog een fijne zondagavond en voor morgen een fris gemoed om een nieuwe week te starten!!

11-07-09

Rijk aan vriendschap ...

Lachen2006 … ik werd 50 in april maar geen gefeest want ik was volop in behandeling!
Zaal werd afgezegd – feestplannen in de koelkast gestopt!

Oktober 2007… de meeste narigheid van het 1ste kankerverhaal was achter de rug - zij het met nog enkele beperkingen – en ik kon weer aan werken beginnen denken èn aan feesten !!
M’n 2de leven, m’n 2de kans moest gevierd worden èn niet zo direct dat ik 50 was geworden het vorige jaar. En wat ik vooral wou dat was dat ik dat samen kon doen met een select groepje mensen waaraan ik veel te danken had de laatste maanden.

Het feest zou ’s avonds doorgaan in Oostakker; we hadden hier ook enkele logés uit Duitsland – familie en vrienden - en het was dus druk hier thuis.
Ik kreeg het maar niet voor elkaar een speech te schrijven.

Marc verdween in de namiddag met enkele mensen om de feestzaal in orde te brengen en een ander groepje ging nog even shoppen.

De rust en de stilte deden me goed … en plots kwamen de woorden!
Ik schreef toen het volgende in een paar minuten tijd… :

Dag lieve mensen allemaal,

In ieders leven drijven er af en toe donkere wolken voorbij, en als je pech hebt dan blijven die wolken een tijdje hangen.
Maar achter die wolken weet elkeen dat daar de zon verstopt zit; en met een beetje hulp, wat kleine warme zonnestralen die af en toe komen piepen klaart de lucht weer op.
Jullie hier zijn ‘mijn’ zonnestralen.
Jullie hebben mijn dagen lichter gemaakt.
Ieder op zijn manier: een schouderklop, een knuffel, een bemoedigend begripvol woord, een ‘vooral’ luisterend oor, een telefoontje, mailtje, reactie op mijn weblog, enz…
Dit selecte clubje is een krans van zonnestralen.
Dank u wel allemaal.

Wel wil ik hier nog een paar lieverds extra danken voor hun speciale support:
. mijn ventje … onmisbaar
. mijn kinderen … onmisbaar
. mijn kleinste zonnestraaltje‘Rune’ … zij gaf me extra kracht.

En dan is er nog mijn speciale fanclub: ‘mijn privéchauffeurs’ Hilde – Marleen – Lieve. Zij brachten me met genoegen waar ik helemaal niet heen wou…
Maar ook het Eureka Clubje (Caroline, Greta, Katty , Moniek, …) en m’n eigenste borstmaatje, ook wel boezemvriendinneke A’ke genoemd.
Zij weten waarom!

Wat ik geleerd heb uit dit alles:
. is dat een mens niet op voorhand kan zeggen hoe hij reageert op onheilspellend nieuws
. maar nog meer: dat een mens veel sterker is dan hij denkt.

Verder lieve mensen wil ik nog zeggen: CARPE DIEM – PLUK DE DAG – GENIET NU
Geniet van deze avond – jullie avond. Want dit feest wou ik jullie schenken om jullie te bedanken.

Ik ben geen podiumbeest en zeker geen ‘speecher’ maar op de avond zelf nam ik de micro over van Hilde Geelen (Flamencodanseres van de groep Esta Loco) en zonder haperen rolde de tekst eruit.

Het was zo intens dat moment – ongeveer 100 mensen die daar zaten en te beseffen dat ik rijk was. Rijk aan vriendschap …

 

(het grappige is dat Marc de ganse avond zijn schortje aanhield... en dat ik dat helemaal niet doorhad; tot we de foto's zagen :D)

14:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: speech, 2007, feest, vrienden, 50 jaar |  Facebook

07-07-09

Laughter is the Best Medicine ...

Smile... de lievelingssong van Michael Jackson; de muziek werd ooit gecomponeerd door Charlie Chaplin voor de film Modern Times (1936). (John Turner and Geoffrey Parsons schreven de lyrics.)

Ettelijke keren beluisterde ik de versie van Michael Jackson en vandaag zong Jermaine Jackson dit lied voor zijn overleden broer op de memorial ...

Lachen staat een mens niet alleen mooi maar zelfs als je hart bloedt, zelfs al zie je het even niet meer zitten, lach door je angst en zorgen... het is het beste medicijn. Zelf zou ik niet zonder kunnen... zonder dat lachen. Het gebeurt dat ik me echt niet goed in mijn vel voel; dat ik het zou willen uitschreeuwen (zoals ik laatst schreef) maar als ik via chat, mail, skype, over te telefoon of in het echt natuurlijk even kan lachen dan voel ik me snel een ander mens.

Zoals ik eerder al schreef, was een van de spreuken van m'n overleden schoonmoeder "blijf lachen, blijf bloeien". Ze had een leven waar je een boek zou kunnen over schrijven - met veel zorgen - maar tot op het eind van haar leven bleef ze lachen. Elke dag dankte ze omdat ze zo gelukkig was. Ze werd 93 jaar (+2008). Bij het horen van het lied daarnet op tv gebracht door Jermaine Jackson, moest ik onmiddellijk aan haar denken...

Dag lieve schoonmama, dag Michael Jackson en dag vele anderen die het even niet zien zitten! Smile ...

03-07-09

Wat kost een nieuwe borst dokter ??? ...

Onderzoek naar de kostprijs van een borstreconstructie met eigen weefsel.

De VLK (Vlaamse liga tegen kanker) is op zoek naar vrouwen die in 2009 een borstreconstructie kregen met eigen weefsel.
Er zou een nieuwe terugbetalingsregeling zijn sinds 2008 en men wil weten wat de patiënt nu eigenlijk effectief zelf betaald.

Er kan rechtstreeks contact worden opgenomen met Ward Rommel via tel. 02/225.83.15 of via mail ward.rommel@tegenkanker.be

Klik hier voor het onderzoeksrapport van 2008

01-07-09

De schreeuw ...

Vorige week woensdag … ventje had muizenissen; slecht geslapen die nacht… en dat voel je als er iemand naast jou ligt die zorgen heeft.

’ s Ochtends hem ‘verplicht’ een half dagje verlof te nemen. Moet hij voor mij anders nooit doen; heb liever dat hij geen verlof neemt om met me mee te gaan naar onderzoeken, behandelingen, enz… ; het is beter dat hij verlof neemt om samen iets leuks te doen.

Heb hem ‘meegesleurd’ naar de zee. Ik wou gaan uitwaaien – dat doet steeds goed als je zorgen hebt. En wat voor mij goed doet zou vast goed doen bij hem ook…

Beaufort03 Outside (en ook Inside) loopt daar momenteel. Wij kozen voor De Haan (prachtige badstad – Normandische stijl… en niet van die hoogbouw). 2  kunstwerken op 500 m van elkaar 'opgesteld'.

Langs de waterlijn lopend werd er gepraat maar ik liet hem ook zijn momenten van rust. Van genieten van het opspattende water en ja ook van de wind. Want er was veel wind. Ik las het bij Magda al… zo van die wind die je longen zuivert; die diep gaat. En daar heeft een mens soms nood aan. Dat zuiverende en helende … en misschien daardoor ook het 'geestverhelderende'. Je gaat dingen anders zien, anders plaatsen…

Een van de kunstwerken was een beschilderde tunnel onder de duinen aan het Zeepreventorium. In felle kleuren met sprekende tekeningen… sprak me bijzonder aan. Er werden foto’s gemaakt… één van onze bezigheidjes als we samen op stap gaan en één van de laatste foto’s die ik in de tunnel maakte was deze… die trof me enorm op dat moment.

IMG_1920


En nu… nu zie ik al 2 dagen dat beeld voor me… de schreeuw uit onmacht.
De schreeuw om weer iemand … (zie gisteren)
‘k Heb zo het gevoel dat telkens als ik van iemand verneem dat het ook mis is dat ik alles dubbel en dik herbeleef.

De 2 keer dat ik ziek werd voelde ik eigenlijk zoveel energie om er tegenaan te gaan dat ik vergeten ben om verdrietig te zijn om wat me overkwam. En nu… nu komt al dat verdriet bovendrijven. Misschien is dat goed… ik laat het toe…