04-12-17

Yep... 4 december...

4 december: 12 jaar geleden gestart met bloggen. Met hoop, met volle moed, een glimlach 'als wapen', het energiegevoel onder de schouders. "Wat anderen kunnen, kan ik ook", via woorden een uitweg zoeken uit die wirwar van gevoelens rond kanker. Alles wat kanaliseren en het ook delen want de eenzaamheid ligt al snel op de loer als je dat niet doet.

Maar na een tijd blijkt dat regelmatig schrijven moeilijk blijft, ook omdat er regelmatig episodes waren waarover ik niet wou of kon schrijven. Er heerste onbegrip en er mankeerde enige empathie hier en daar, of er was een fake blog waar ik behoorlijk mee heb in de brokken gedeeld en vrienden door heb verloren; ik werd als het ware geparasiteerd; er werd onder mijn huid geleefd... Ik heb het die persoon vergeven maar het zindert nog regelmatig na en het schrijven gaat hier helemaal niet meer van een leien dakje.

Ik schrijf heel veel in mijn hoofd - ' s nachts - maar die woorden horen eigenlijk hier te staan; dan klopt het hele plaatje en nu niet; ik nam iemand in bescherming waarvan ik werkelijk geloofde dat ze terminaal ziek was, nam haar in huis, koesterde haar en zou alles gedaan hebben voor haar omdat het te schrijnend was; maar plots werd die ballon doorprikt door mensen die ongeveer hetzelfde hadden meegemaakt met haar en die me de waarheid deden inzien. Het voelde aan of er iemand onder mijn huid gekropen was en ik ben razend kwaad geworden. Ik ging door het lint want ik gaf die persoon ooit - op haar vraag - een inspuiting op de trein naar Parijs... ik besefte achteraf wat dit had kunnen aanrichten want ze bleek helemaal geen pijnstilling nodig te hebben. (In Paris Nord heb ik in paniek mijn man gebeld want ze ging onderuit in de toiletten...). We gingen de Eiffeltoren op met voorrang, want ik vertelde aan de ingang dat het haar laatste wens was, dat ze terminaal was, etc... Weken was ik hier ondersteboven van en dat maakte dat ik weg wou blijven van de blogs... Ik voelde me zo bedrogen.

Gaandeweg komt de zin en nood om te schrijven terug... maar dit komt laat. Te laat.

Nu moet ik jullie helaas vertellen dat ik vorige week maandag (27 nov.) vernam dat ik aan de laatste maanden bezig ben. Alle behandelingen zijn nu definitief stopgezet. Nieuwe tumoren gedetecteerd: tussen longen, op de pancreaskop, aan de leverhilus... Uitzichtloos dus. Het zat er aan te komen...

Nu is het nog enkel comfortzorg en sinds enkele dagen ben ik begonnen met pijnbestrijding. Palliatieve thuiszorg wordt woensdag opgestart. 

Verbitterd ben ik niet, boos ook niet maar verdrietig dat het precies ineens zo snel gaat... Maar ik blijf sterk en met opgeheven hoofd probeer ik van elke dag nog iets moois te maken. 

9e5488f0a2f839331102bf85ba3fe4c9.jpg


De komende dagen probeer ik hier nog over wat leuke dingen te schrijven. Mijn zoon en kleinzoon bv. die onverwachts de plas overstaken om 9 heerlijke, hartverwarmende dagen mee door te brengen; het verjaardagsfeest van M. die tegelijkertijd een 'samenzijn' was met vrienden die ons de laatste 12 jaar hebben gesteund, ...

 

 20170330_152747[1].jpg

 

20:51 Gepost door Lucretia in Kanker | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook