25-09-08

Bommelding ...

Toen ik hier een paar postjes lager de titel BORSTKANKER 2 invulde wist ik nog niet hoe dicht ik bij de waarheid zat. Je kunt borstkanker krijgen, en je kunt hervallen van borstkanker maar je kan ook blijkbaar een 2de soort borstkanker krijgen.

Wat is er aan de hand…? Wel hier ergens in de linkerkolom kunt u lezen dat ik een hormoongevoelige borstkanker had met waarden 40/60 (40 % gevoelig voor Oestrogenen en 60 % voor Progesteron). Die overige procenten hebben me eigenlijk altijd al een beetje zorgen gebaard. Ik had ‘liever’ (???) een 100 % gevoelige borstkanker gehad dan was de bescherming met Arimidex of Aromasin (Antihormonen) beter geweest. Die overige procenten (het gedeelte waar Arimidex of Aromasin geen vat op hadden) hebben me nu blijkbaar de das omgedaan want er heeft zich een ‘nieuwe’ borstkanker ontwikkeld (weliswaar nog lokaal onder de oksel) die nu voor minder dan 5 % hormoongevoelig is maar deze keer is hij wel herceptinegevoelig. (verder uitleg volgt later via linken…)

Gisteren werd ik (na mijn ontslag uit het ziekenhuis op maandag) terug bij de arts en borstverpleegkundige verwacht om het ‘verdict’ te horen. Toen we daar samen (dokter, borstverpleegkundige, mijn man en ik) een beetje verward op zoek waren naar een onderzoekskamer (wegens drukte allemaal bezet – en ik kwam er gewoon tussen voor de diagnose…) en we uiteindelijk belandden in het bureau van de Prof. ,kon ik het niet laten om schertsend te zeggen: “aha… we belanden in het hol van de leeuw!”. Kwestie van de spanning een beetje te breken hé. Want geloof me … die was er. Al van bij het binnenkomen had ik het gezien aan de lichaamstaal van E. (borstverpl.) en toen de dokter op de trappen kwam gehold (hij was voor mij weggeroepen uit de operatiezaal) en geruime tijd wegbleef bij E. om samen met haar het dossier nog eens te overlopen voelde ik al nattigheid. ‘Dit zit niet goed’ zei ik tegen M.

Verder werden er ergens heel diep in de oksel 9 lymfeklieren weggehaald (vorige keer 13 waarvan geen enkele was ingenomen met kankercellen – behalve de Sentinel):  die bleken allemaal verhard te zijn en zouden op het eerste ‘zicht’ (onderzoek) geen kankercellen meer bevatten (daar zou de vorige chemo goed zijn werk hebben gedaan…) maar om alles uit te sluiten werd hiervoor verder onderzoek gevraagd. Als ze ook nog maar 1 kankercelletje vinden daar, dan wordt het opnieuw chemo (Taxotere).

Niet dat het nu al niet erg genoeg is…

Voorlopig werd gesteld dat er bestralingen volgen en om de 3 weken infusen met Herceptine = antilichamen tegen eiwitten = immuuntherapie (dit laatste een jaar lang…) + verdere hormoontherapie voor de ‘kleine 5%’ hormoongevoelige kankercellen.

Vanmiddag naar de oncologe. Daar hoor ik ‘wat, wanneer, hoeveel…’ en daar zal ik waarschijnlijk ook horen of het al dan niet opnieuw chemo wordt. Deze keer geen FEC-kuur maar Taxotere dan ...

‘Laat maar komen “Grietje”!’… Ik ga desnoods voor de hele handel. ‘k Heb nog een paar leuke en nuttige dingen te doen in dit leven …

22-09-08

Berichtje vanuit het ziekenhuis...

Haha... internet gevonden in het ziekenhuis. Dat is het voordeel als je zo een beetje je weg kent hier. Op de dagkliniek van oncologie staat een batterij van computers (vorige keer zat ik hier ook soms eens te tokkelen) en ik was nieuwsgierig wat mijn 'blogmaatje' schreef over Parijs...

Dank voor jullie lieve steunreacties!! Heeft zeker geholpen!!

Normaalgezien (maar wat is normaal als je eenmaal in het ziekenhuis belandt hé...) zou ik vrijdag al thuiskomen; en dan zou het zaterdag worden, of zondag, maar nee... ook dat kon nog niet. De drain (redon) bevatte nog te veel vocht dus is het voor vandaag.  Strakjes wandel ik hier buiten met een (klein) pakje 'vlees' minder onder mijn arm. (Heb gelukkig de gereconstrueerde borst kunnen behouden; dat is toch al een meevaller...)

En... tegen woensdagochtend  weten de lieve dokters hier wat ze verder met me van plan zijn. Dat ziet er voorlopig niet zoveel goeds uit... maar ik wacht af! 'Don't panic Lucretia'! Just wait and hope!

M'n koffertje staat al weer gepakt met alles wat ik hier verzameld heb sinds vorige week dinsdag. O.a. een heel pak kaartjes die ik hier en thuis ontving (waarvoor dank lieve schrijvertjes !!) - weet ook dat ik die kaartjes absoluut niet wegdoe. Kan ik niet hoor. Van vorige keer heb ik ook nog een hele stapel liggen; verder een heel pak lectuur waarvan ik het naderhand jammer vind dat ik het niet allemaal heb kunnen doornemen. M'n hoofd voelde aan als een spons - alles wat ik las 'letterde' er zo weer uit. Het begint tot me door te dringen wat me overkomt.

Maar goed... we slaan er ons wel weer door! Zo goed en zo kwaad als het kan... met de steun van m'n naasten en met die van jullie moet dat lukken.

 STH71751

20-09-08

Effe tussendoor

Terwijl ons lief sterk dapper vechtertje in het ziekenhuis aan het bekomen is van haar operatie, kom ik hier even een verslagje uitbrengen van ons zondags tripje naar Parijs…

Na een woelige zenuwslopende zaterdagnacht was het zondagmorgen eindelijk zovér… We zouden Parijs onveilig gaan maken! M. bracht ons naar het station, waar we de trein richting Brussel namen. Daar stapten we over op de thalys en anderhalf uur later arriveerden we in paradijselijke Parijs. Net als in mijn dromen maar deze keer levensecht. Ik had het gevoel pas het aperitief voorbij te zijn en wat zeker was, is dat er ons nog zoveel wachtte om onze ogen en gedachten mee te vullen.
Aangezien ik me niet zo lekker voelde, brachten we eerst een tweetal uren door in de toiletten van het station (sorry Lucretia!) om wat te bekomen alvorens de metro te nemen en onze weg verder te zetten richting de Eiffeltoren. Aangezien ik me niet zo tiptop voelde, slenterden we (ik onder de vleugels van Lucretia) van bankje naar bankje door het park richting Eiffeltoren. Misselijk of niet misselijk, moe of niet moe, pijn of geen pijn... één ding was zeker: we zouden er geraken! We verlangden écht naar dit hoogtepunt en we wilden ons stille ‘droom’ werkelijkheid maken. En niet alleen wij maar ook het zonnetje was ervan overtuigd ons een onvergetelijke dag te bezorgen. Geen moment liet ze ons in de steek, het was prachtig weer.

Een poosje later stonden we onder de Eiffeltoren. Na ongeveer twintig minuten aanschuiven, passeerden we de detectoren. Zonder een tuut-geluidje geraakten we veilig en wel door de ‘controlepost’. Daar zouden we nog een geruime tijd moeten aanschuiven om de lift naar boven te nemen maar nee hoor, dat was buiten Lucretia gerekend. Lucretia kennende zou daar iets op vinden. Plots had ze het lumineuze idee om iemand van de balie aan te spreken met de vraag of we toch  niet voor mochten gaan aangezien het lange wachten nét iets te vermoeiend zou geweest zijn. En geloof het of niet, ze is grandioos in haar ‘opzet’ geslaagd. Meer zelfs, we kregen tickets aan verminderde prijs (groepstarief)! Ik wachtte terwijl Lucretia de tickets ging ophalen en iets later stonden we daar dan, hoog op de Eiffeltoren, met een prachtig uitzicht op Parijs!
We zouden roepen, tieren, gillen, brullen maar we waren zo overweldigd dat we er immens stil van werden! Ons luidkeelse schreeuw veranderde spontaan in een binnensmonds gilletje dat zich uitte in een verborgen traan… een traantje van geluk dat het ons gelukt was op de Eiffeltoren te geraken!

Na ons Eiffeltoren - avontuur namen we de ‘citybus’ die ons door de mooiste plekken van Parijs geloodst heeft! Elk beeld snoven we gulzig op en legden we vast op foto… Voor mij een dromigere-levensechte herinnering. We hebben gelachen, stilletjes gehuild, getetterd, genoten,... 

Moe maar voldaan keerden we na afloop terug naar huis. Het was zaaaaalig, in alle betekenissen van het woord! Een dagje dat we in ons hartje meedragen, een geluksmoment dat we intens koesteren en een dankbaar moment dat niemand ons ooit kan afnemen! Daar moeten op klinken, nietwaar?!?!

Dank je wel M. om deze uitstap te regelen én Lucretia: ik dank je uit de bodem van mijn hart voor dit uniek, bijzonder, overweldigend geluks- en koestermoment!!!

Ps. Foto's volgen!!!

10:46 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook

15-09-08

Recidief ...

Men vraagt me “heb je het zelf gevoeld of is het ontdekt bij een routinecontrole?”. Die vraag komt nu heel regelmatig terug… en ik moet zelf zeggen dat ik het beangstigend vind te moeten zeggen dat ik dit opnieuw zelf heb gevoeld.

Dat, als je een arts er niet op wijst dat er een vermoeden van letsel is, hij dat helemaal over het hoofd kan zien of ziet! Had ik niet allert geweest dan was ik weer 3 maanden verder tot aan m’n volgende controle.

Drie weken geleden ‘zat er iets’ wat er niet moest zitten. Niet direct in mijn oksel maar er vlak onder naast de gereconstrueerde borst en naast het litteken van de okseluitruiming. Toen ik het voor het eerst voelde had ik zoiets van ‘dit hoort er niet te zitten’; ‘dit voelt niet aan als littekenweefsel’ en ‘dit lijkt me geen lymfeklier, want die hoort er ook niet meer te zitten; die zijn reeds verwijderd’.

Ik sloeg niet direct in paniek maar al van bij aanvang zei ik tegen M. ‘je zult wel zien, dat is niet goed’. Ik was niet pessimistisch; helemaal niet… maar gewoon ‘realistisch’. Ik voelde ook niet elke dag aan dat ‘plekje’ want misschien beeldde ik het me alleen maar in. Elke drie dagen waagde ik het nog eens te gaan voelen en telkens voelde ik het opnieuw; en telkens een beetje groter meende ik. Pffff… In mei was nog alles goed en nu dit…

29 augustus 3-maandelijkse controle bij de gynaecoloog. Ik zou hem eens laten voelen zonder eerst iets te zeggen over wat ik meende dat er zat… Nee, hij voelde niks bij palpatie (= het bevoelen van de borststreek). Alles was goed volgens hem.

Toen pas vroeg ik hem om nog eens op die specifieke plaatst te voelen. “Hier zo”, pointe ik met de top van wijsvinger. Waar? Hier? “Nee precies hier zo” zei ik weer en hield de top van mijn vinger vlak naast de plek waar hij moest voelen. Aan zijn reactie te horen (en te zien…) wist ik meteen dat het er  niet zo okay uitzag. Het leek niet op littekenweefsel. Maar wat was het dan wel?

10 september : echografie  van de oksel. De radiologe reageerde meteen dat hetgeen er zat er niet hoorde te zitten en dat het vrij duidelijk was dat het recidief  was (i.e. terugkeer van de ziekte).
Ik vroeg haar om ook eens dieper in mijn oksel te kijken want ik dacht er een tweede ‘dingetje’ te voelen (maar een mens voelt zoveel als hij begint te voelen hè….). Inderdaad daar zat nog iets… leek meer op een lymfeklier. ‘Hoe? Lymfeklier? Die waren toch weg…? Niet allemaal dus.  Mogelijks is er toen eentje achtergebleven en HOPELIJK IS DAT NIET INGENOMEN MET KANKERCELLEN…

De punctie kon maar half-half worden gedaan. Het ene gezwel ligt tussen twee aders en het andere vlak naast een slagader. Biopsie met een harpoennaald was helemaal niet aangewezen wegens gevaar voor doorboring van de aders met bloeding tot gevolg. Er werd toen geopteerd voor een  FNAC = Fine Needle Aspiration Cytology. Met een fijne naald wordt geprikt in het te onderzoeken weefsel en worden er zo (kanker)cellen weggezogen. De gynaecoloog had dit liever niet; hij verkoos een biopsie (hier wordt dan een stukje weefsel weggenomen; is betrouwbaarder bij diagnose) maar wegens bovenvermeldde reden werd er dan toch een FNAC uitgevoerd. Van de lymfeklier kon toen geen punctie en biopsie worden uitgevoerd omdat ze zo dicht bij de slagader ligt... Afwachten dus wat het zal geven als het weefsel woensdag weggenomen wordt en er in het lab gekeken wordt hoe het hiermee is gesteld.
Wordt vervolgd…

12-09-08

Borstkanker 2

Dit schreef ik vandaag naar een lotgenootje... en omdat mijn hoofd nu even te vol zit om het hier op een andere manier te schrijven neem ik bijna integraal de mail over:

"Hum ja… hoe zal ik beginnen… heb eigenlijk niet zo’n goed nieuws… sinds woensdag weet ik dat het terug mis is! Tumor en een ander onbestemd gezwel (mogelijks achtergebleven klier in de okselholte…). Vandaag hoorde ik dat het ene gezwel terug kwaadaardige cellen bevat – het andere konden ze niet puncteren omdat het tegen een slagader ligt.
Eigenaardig genoeg had ik de bui zien aankomen… Sinds enkele weken voelde ik dat er iets boven m’n hoofd hing en het lijkt raar maar ik ben niet geschrokken van de diagnose. Wel kwaad… heel kwaad… maar op wat of wie weet ik niet.
Woensdag operatie en ik zal van geluk mogen spreken als ik m’n gereconstrueerde borstje zal kunnen behouden. Zo zie je maar: de ene dag zeggen de mensen ‘wat zie jij er terug goed uit… nu is alles voorbij zeker’ en van de ene dag op de andere begint de nachtmerrie opnieuw.
Vandaag had ik normaal een ‘intakegesprek’ in het Inloophuis van de VLK/Gent: ik had me nl opgegeven als vrijwilliger bij het VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) en zou de hele cursus beginnen volgen. Oeps… niet dus…

Het positieve (voorlopig althans) is dat men denkt dat het een lokaal recidief is en dat is vrij goed te behandelen (operatie – bestralingen). Ik hoop echt dat ze verder niks vinden want dan is het echt wel SHIT (sorry voor m’n uitspraak).

Weet je wat ik zondag ga doen? Ik heb me net een ticket voor de TGV besteld en ik ga naar Parijs. Ik wil op de Eifeltoren eens goed gaan brullen. Echt waar…

......... Ik wil met een heel speciaal iemand enkele mooie dingen beleven. Vorige week gingen we naar de dolfijnen kijken (haar ogen straalden…); deze week zouden wij naar het Atomium gaan – dat is mislukt maar zondag dan gaan we ervoor! Nu meer dan ooit wil ik ‘de dag plukken’......."

Ik overval jullie met dit bericht… ik weet het. Na een te lang stilzwijgen vond ik dat ik jullie dit toch moest laten weten.

Vele groetjes en genieten van het leven hoor!

23-08-08

Even stil ...

Ja, het is hier al even stil.

Na de vreugde van de geboorte van Noortje kwam eergisteren het plotse overlijden van m'n schoonmama. 92 jaar ... zachtjes heengegaan in haar slaap. Okay... ze was hoogbejaard en we wisten wel dat er een dag zou komen... maar toch...

Voor haar is het een vredige dood. Ze heeft het niet geweten; niks gevoeld; geen pijn. Ik ben blij dat ze zo is mogen gaan... maar toch...

We zullen haar missen. Steeds opgewekt. Nooit klagend. Altijd het goede zien...

Ze hield enorm van poëzie en in één van de vele 'gedachtenboeken' van haar vonden we geschreven:

"M'n kracht ligt in positief denken: opbouwen, niet afbreken.
Zoiets leert men met de jaren; door vallen en opstaan" (mama 1993)

Ik ben blij dat ik deze prachtige vrouw heb gekend. Ze heeft enorm veel voor mij betekent. Dank je wel (schoon-)mama! Het ga je goed waar je ook bent nu.

00:21 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (40) | Tags: overlijden, schoonmama, positief denken |  Facebook

09-08-08

Het is me een eer u voor te stellen: NOOR ...

Met een gelukzalig gevoel en een beetje de bibber in mijn benen kom ik even melden dat m’n tweede kleinkindje geboren is. Net voor de middag – 11:43 u geloof ik… - kwam ze via een natuurlijke bevalling op de wereld. Het kleine meisje krijgt de naam NOOR mee.
Noor is een verkorting van de meisjesnaam Eleonora en is waarschijnlijk afkomstig van het Arabische Ellinor dat “God is mijn licht” betekent. Mogelijk is Noor verkorting van Honoratus dat dan weer afgeleid van het Latijns ‘honor’ dat “eer” betekent.
En ik ben wel te vinden voor dat laatste!!
Het is me ook een hele eer om straks kennis te maken met dat klein wondertje… Als Rune geslapen heeft gaat ze mee met oma en opa om haar nieuwe zusje te bewonderen! Ik kan eigenlijk niet meer wachten…

OooooooH... en het valt me net te binnen dat het opnieuw een viergeslacht is!! De tweede keer dus...

Enne... dat m'n zus waarschijnlijk 'gewonnen heeft'! Op de website was nl. een wedstrijdje... je kon raden naar het geslacht, de geboortedatum, het gewicht en ik denk dat zij één van de grote kanshebbers is!

Hebben jullie nu ook het gevoel dat ik een klein beetje nerveus ben? Wat zit ik hier eigenlijk nog te doen hé. Wegwezen hier. Rune klaarmaken en op kraamvisite !!

Update: Noor is een echt schatje!!! Een klein blond meisje...
Ik laat de foto's hier voor zich spreken.
Mama en baby Noor stellen het heel goed. En Rune.... die kan nu al niet meer zwijgen over haar zusje Noortje met haar mooie kleine vingertjes...

09082008P1110745a

09082008IMG_3484a

09082008IMG_3494a

09082008IMG_3527a

Aan iedereen bedankt voor de fijne reakties hier! Doet echt deugd...

14:25 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (66) | Tags: 2de kleinkind, noor, rune, oma, opa |  Facebook

Chichimadammen groeten geen mensen met kanker...!!

2 jaar geleden… anderhalve week na m’n 5de chemo wou ik mezelf eens trakteren op een broodje kaas en een ‘bruisend waterke’ – want anders kreeg ik toch niet veel binnen… en ik stapte een broodjeszaak binnen in m’n gemeente. ‘k Kroop helemaal in een hoekje achteraan in de zaak want vooraan werd er nogal duchtig gerookt en alleen het zien al van de rokende medemens maakte me misselijk, laat staan dat ik er tussen ging zitten.
Half broodje verorberd – wat al een succes was - zat ik zo’n beetje na te genieten van “m’n uitje op m’n eentje” tot er een ‘bekende dame’ binnenkomt – nogal protserig met een groooooooote sacoche  en op een hautain toontje hoor ik haar 5 broodjes bestellen. Ondertussen ziet ze me zitten – onze ogen kruisen elkaar en ik zeg met een blije blik in m’n ogen: “hallo S.” maar er moet toch toevallig iets veel interessanters te zien geweest zijn boven m’n hoofd want haar ogen tollen van links naar rechts zo vlak boven m’n hoofd.  Raar… daar hangen alleen een paar kadertjes in het decor en daar staat toch niet zoveel soeps op… tekeningetjes van koffiemolens, etc… Als ik haar ogen weer bijna op mij gericht zie en opnieuw “hallo S.” zeg schieten haar ogen terug de hoogte in opnieuw zwevend boven m’n hoofd bewondert ze die mooie kadertjes. Afijn… dit gaat zo tot 3 maal door tot ik het welletjes vind en mezelf belachelijk voel door haar steeds te willen groeten. Voor mij is dit de normaalste zaak van de wereld ‘iemand groeten die ik goed ken en als het dan ook nog vrienden zijn van m’n broer…’
Ik sta op om de rekening te betalen en ga vlak naast haar staan – zij stond nog steeds te wachten op die heerlijke broodjes, met de neus in de wind…
Goed, ik betaal voor het gelag en weer durft ze het om me vlak boven m’n gezicht te kijken en haar ogen priemen door me heen. Een beetje onthutst door toch wel zoveel lef zeg ik nogmaals “hé, dag S.” maar nee hoor… ze ‘herkent’ me niet (ze doet duidelijk alsof…….en ja, iemand die kanker heeft die groet je toch niet en zeker niet als die dan geen haar heeft en dan ook nog zo’n mutseke met extra assortie sjaaltje op haar hoofd heeft…en geen grooooooooote sacoche draagt) pfffffff…
Ik naar buiten en ‘k hoor achter mij ‘klak, klak, klak, klak…’. Aha… ze trippelt blijkbaar achter me aan en als ik aan m’n wagen kom loopt ze – nog steeds met de neus in de wind – m’n auto voorbij naar de hare die vlak achter de mijne geparkeerd stond. In een opwelling schiet ik me achter mijn wagen… en ik vraag haar op de vrouw af: “ah S., ik dacht dat je me niet herkend had!” Antwoordt ze: “toet-toet-toet” (=jawel, jawel…) en stapt in haar jeep en snort weg! Dit voorval is toen heel lang blijven hangen…  en toen ik haar later dat jaar tegen kwam in Gent met haar man ‘herkende’ ze me plots wel en op een slijmerige manier hoorde ik haar zeggen: “èn…, hoe is het met Lucretia? Goed zekers hé….”
Toen kon ik het echt niet opbrengen om haar te antwoorden, negeerde gewoonweg haar vraag en onder het mom dat ik naar huis wou trok ik aan Marc’s ‘gilet’…
Vandaag – 2 jaar later – zit ik bij de kapster. Komt er iemand binnengewaaid met veel flair en een grooooooote sacoche en ik kreeg onmiddellijk kramp aan m’n maag. ‘k Wist niet dat het nog zo diep zat… Zet ze zich naast me en ze vraagt: ….. juist ja, ….”en, hoe is het met Lucretia?” en ikke zonder haar ook maar 1 blik waardig te gunnen: “ça va!”. Een korter antwoord had ik niet op dat moment.
Het was verdomd stil in het kapsalon… nog nooit zo rustig naar de kapper geweest. ‘k Kon ik tenminste op mijn gemakske een roddelboekske lezen.
Slecht karakter? Ikke? Nee, zeker niet maar een ezel stoot zich …. Je weet wel…. Heb ondertussen geleerd het kaf van het koren te scheiden.


Ondertussen nog geen 2de kleinkindje hier... 08/08/08 is voorbij... misschien straks. Jullie horen het zeker!


 

01-08-08

Vervolg Gentse Feestenweekje …

Zoals ik al eerder vermeldde heb ik een fantastische week achter de rug.

Maandag, 21 juli… vrijkaarten voor Kommil Foo in het NTG. Had hun nieuwe show WOLF al een keertje eerder gezien in de Opera/Gent maar dan van op het 5de balkon. Ik hoor nu wel niet goed maar de akoestiek is daar bijzonder slecht en de versterkers staan niet op 'luid'! (en als je hun teksten niet duidelijk hoort en ook hun mond niet goed kan zien (om te liplezen) dan begrijp je de hele context niet.

Maar deze keer heb ik echt genoten. We hadden een prima plaatsje het 1ste middenbalkon. Ik hoor en zie ze beiden graag bezig - ben ècht fan hoor - maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Raf qua stemtimbre dan. Voor wie ze nog wil zien met deze show surf dan even naar hun website.

Dag 2 – dinsdag. Ik zou een dagje niksen maar ’s avonds begon het te kriebelen om toch naar buiten te gaan. Heb M kunnen overtuigen om ’s avonds toch een keertje door Gent te lopen. Schoonzus en zwager gingen mee en die laatste was zo lief om ons te trakteren op een caïpirigha (is een Brasiliaanse cocktail op basis van cachaca rum, limoen en rietsuiker) aan één van de bars op Polé Polé (Korenlei). En… ik heb het geweten. Ik die uiterst zeldzaam alcohol drink (en ook eigenlijk niet mag met de medicijnen die ik neem  L ) had na een halfuurtje het gevoel dat m’n maag in brand stond.  Wie niet horen wil moet voelen…  het vlees is af en toe zwak hè!


preDinner

P1110627


We wilden het niet laat maken want M. moest werken. Dus richting St. Baafsplein om iets verder de tram te nemen. Het was druk daar… drukker dan een uurtje geleden… maar nietsvermoedend begonnen we ons toch een weg te banen door de menigte tot... alles zat opeens muurvast en we konden voor- noch achteruit. Oh my god… het werd ons opeens duidelijk. Het plein werd afgesloten – te veel volk opeens – voor het optreden van de ‘one and only Eddy Wally’. Blijven staan dus want verdergaan gaf boze gezichten; mensen die dachten dat we hun mooi uitkijkplaatsje zouden afpakken…. Tssss… Maar goed even blijven staan dus… tot… oh my god (nog eens…) ‘the one and only Marina Wally’ haar opwachting maakte. Ja, in het voorprogramma van de papa hé. We  hebben het uitgehouden tot het 2de nummer van den Eddy en zijn toen – opboxend tegen alle boze, norse gezichten – toch voorzichtig door de menigte ‘geschoven’. Heel ‘voorzichtekes’ want in de massa heb je algauw grimmige opmerkingen en eerlijk gezegd ben ik een beetje bang als ik het ‘sardinenblikjesgevoel’ krijg. Bleek achteraf dat je eigenlijk wel het plein kon verlaten (als de medemensen je doorlieten of course…) maar dat er niemand meer op mocht voor de veiligheid.

En voor wie denkt echt iets gemist te hebben van dit optreden kijk dan gauw hieronder... dan weet je zo een beetje hoe ik me voelde tussen die massa...

Wordt vervolgt …

30-07-08

Ontmaagd bij Max ...

Een volledig verslag van m’n vakantieweek kan ik nu niet meer maken (heb een beetje lang aan de telefoon gehangen met een blogmaatje…) maar dit wil ik jullie toch niet onthouden:

 

Vrijdag had ik afgesproken met 2 bloggertjes in Gent. Een beetje de sfeer gaan opsnuiven van de Gentse Feesten maar zoals jullie al konden lezen bij Jientje werden we al direct met onze neus in de kwalijke geurtjes geduwd. Overal in de stad staan van die lelijke gedrochten (urinoirs) om het wildplassen te voorkomen. Alles behalve fris om zo de stad binnen te komen…

P1110602

Maar goed… even de adem inhoudend liepen we richting ‘de Max’ voor onze eerste koffiepauze. Voor wafels was het nog te vroeg dus besloten we om na 14 u terug te keren en ondertussen verder de stad te ‘verkennen’. We betalen de ober met de melding dat we zeker terugkomen om een wafel te eten later op de dag en Jientje rondt het gesprek af met de melding: ‘ja, want ik ben nog maagd!’ Euh… de ober weet niet wat hij hoort en wij zijn verbaasd over die wel heel openhartige verklaring. De ober geeft zelfs de indruk dat het niet zo moeilijk is om ook dat probleem op te lossen… We proestten het uit en halen Jientje maar gauw weg uit haar toch wel ‘netelige’ positie en tronen haar  mee richting ‘De Maeght van Ghent’ (een cafeetje op de Korenmarkt vlakbij…). Dat moet op de foto vastgelegd worden. Ondertussen is Jientje zich aan ’t verweren dat ze bedoelde dat ze nog nooit een wafel had gegeten bij Max en dat ze dus nog maagd was qua Max’wafels!! Ze heeft het geweten… we hebben haar een beetje (veel) geplaagd natuurlijk…

P1110605

 

Onderweg gingen we dus op zoek naar een geschikte kandidaat voor Jientje

 

P1110611

 

P1110615
 

P1110674

 

maar Jientje was ons te vlug af en ze had al gauw iemand op het oog! Kijk maar even mee en kijk vooral naar de 2de foto: de gezichten van Jientje en Talleke spreken boekdelen... maar de jongeman kon hem niet snel genoeg uit de voeten maken. Hij prevelde iets van 'ik ben wel al getrouwd hoor' en toen een van z'n medewerkers van de security hem opbiepte verdween hij naar de overkant van de Korenlei!

 

P1110616

 

P1110617

’s Namiddags zijn we uiteraard teruggegaan om haar die zalige ‘wafel MAX’ te laten proeven – ze dronk zich eerst wat moed in en is er toen voor gegaan en wat bleek? Ze genoot er echt van van die ‘ontmaagding’ en als ze dan ook nog een kus kreeg van de ober kon haar geluk niet op! Kijk maar eens naar haar oogjes…

 

P1110676

 

P1110684

 

Zie Talleke stralen met al dat lekkers op haar bord!! (pannenkoek 'Max')

P1110681

 

P1110678

en ik.... wel ik ben heel braaf geweest en heb geen wafel gegeten maar een fruitbordje met een flesje Eaulala!

 

Verder verslag volgt...

28-07-08

'k Had goesting ...

Vanavond had ik gepland om hier eindelijk nog eens wat 'neer te pennen' maar het was zo mooi weer en ik had meer 'goesting' om de ramen te lappen. Eens goed met water in het rond te spatten kan deugd doen op een zwoele zomeravond.

En nu... nu ben ik moe en heb ik geen 'goesting' meer om het relaas te brengen van een overvol geprogrammeerde maar oh zo toffe 'vakantieweek' waarvan ik genoot. Het was genieten met de grote G!! Een paar fijne 'blogontmoetingen' waaronder 2 bloggertjes die ik nog niet eerder ontmoette.

Morgen dus geen ramen wassen maar een weekverslagje maken met een paar mooie foto's en een bijzondere onthulling over een blogmaatje Jientje  !!! 

Hahaha... ik laat jullie nog even in spanning.

Hieronder een mooie tekst die ik vond op een kaartje gekregen van een fantastisch blogmaatje Sofie. Ik dank je ook voor jouw vriendschap ... uit de grond van mijn hart Sofie !

Wat betekent 'Dank je' werkelijk?

'Dank je' is een van die
prachtige uitdrukkingen
die mensen gebruiken
om een speciale dankbaarheid te uiten.


Maar er zit vaak zo
veel meer achter dan
die twee woorden kunnen zeggen...


Als het uit het hart komt,
van diep uit de fijnste gevoelens
en de meest speciale gedachten
betekent 'dank je' zo veel.

Het betekent dank je dat je de tijd
hebt genomen om te laten zien
dat je om me geeft.
Het betekent 'je hebt vandaag echt speciaal gemaakt'
en soms betekent het dat
je alle dagen zoveel mooier maakt.

Het betekent dat je mij een fijn gevoel geeft
en ik wou dat ik
hetzelfde kon doen voor jou...
gewoon door je te laten weten
hoeveel je voor mij betekent.

'Dank je' betekent, dat had je niet
hoeven te doen maar ik ben
zo dankbaar dat je het deed.

'Dank je' betekent dat je iets
speciaals hebt gedaan
dat ik nooit vergeten zal.

~Chris Gallatin~

21-07-08

 

21 juli… nationale feestdag … met traditioneel druilerig weer. Wat doe je dan… wel ja binnen blijven en pannenkoeken bakken om het toch een beetje feestelijk te houden! Geen zin hoor om in de regen in Gent te gaan rondlopen. Alhoewel…  van regen is nog niemand doodgegaan hè. Straks toch nog een glimp gaan opvangen van de Gentse Feesten.
Een fijne bewolkte dag allemaal!

En omdat we Belgen zijn hier ons nationaal volkslied.... meezingen maar...

 

Is dit het laatste jaar dat we dit mogen zingen? .... zucht...

16-07-08

Oei ...

Zoals beloofd wou ik nog even wat foto's bij mijn vorig postje plaatsen maar Skynet gooit roet in het eten. Het lukt me niet om die posting te openen; dus probeer ik het maar op een andere manier.

Zondag waren we dus op stap met onze, ondertussen 2-jarige, kleindochter. Goh... wat vliegt de tijd! 2 jaar al!

Nu wordt het heel leuk... ze stapt gezwind overal mee en wil zelf de MEER DAN 30 JAAR oude buggy duwen. Die buggy dateert inderdaad van 1977 en wordt door de meeste jonge mensen bekeken als een antiek geval; is ie ook natuurlijk maar oh wat is ie handig. We hebben hem hier van de zolder gehaald voor het geval het modernere rijtuig niet hier is :-).

Wel Rune amuseert er zich rot mee. Hij is licht, zeer wendbaar en nog een voordeel : niemand die hem meepakt!! Het fijne was dat we zondag 2 x een leuke reactie kregen. 2 heren hadden zelf ook zo'n buggy mee; crack dezelfde maar in een ander kleurtje. We keken elkaar aan en we lachten... "handig hé" zei ik en "ja, meer dan 30 jaar maar nog "in" zie ik ;-)".

Beetje later een groepje mensen ... één van de jonge vrouwen hoorde ik zeggen: "goh, die is zeker 30 jaar oud!", "ik heb er ook nog ingezeten..." en we knoopten een gesprekje aan over hoe log die moderne 'gevallen' nu wel zijn ...

Voor Rune was ie op een bepaald moment handig als afschrikmiddel tegen de ganzen...

IMG_3234

IMG_3237

IMG_3256

IMG_3270

IMG_3271

IMG_3281

Een fijne avond allemaal!

13-07-08

Druk ...

Het 3de reisverslag van onze vakantie komt er deze week aan ... ik vind momenteel niet echt de tijd om veel aan de computer te zitten. Het weekend zat een beetje vol, maar dan wel vol met leuke dingen!

Rune, ons kleindochtje, kwam bij oma en opa logeren en dat heeft uiteraard prioriteit! Het is een crème van een kind om in huis te hebben. Altijd goedgeluimd, niks verwend (ja, daarvoor alleen al ben ik fier op onze dochter !! Rune wordt heel consequent opgevoed maar met zoveel liefde en vrolijkheid...), ze gaat al zingend door het leven (dat wordt nog wat denk ik... ) ...

Vanmiddag trokken me met ons drietjes (opa, Rune en ik...) naar het Provinciaal Domein in Wachtebeke. Beetje dieren kijken, wandelen, treintje rijden en uiteraard in de speeltuin... Dolle pret was het hoor! Morgen probeer ik hier nog wat fotootjes bij te plaatsen. Dit lukt me nu echt niet meer.

In afwachting dit leuke filmje: klik op onderstaand link ...

Het filmpje heeft niks te maken hoor met wat hierboven beschreven staat. Ik vind het gewoon hillarisch en een beetje humor als afsluiter van het weekend is goed voor de geest van maandag!!

 

Link: sevenload.com

12-07-08

Trofeetje voor Jientje ...

Jientje

Gefeliciteerd met dit mooie ronde getal op je blog Jientje. Het is altijd een waar genoegen je schrijfselen te komen lezen. Steeds weer sta ik versteld waar je de inspiratie blijft vandaan halen. Wat je schrijft is zo gewoon ongewoon doorspekt met humor. Echt een blog om bij te genieten ... Ik wou je daarom even in de bloemetjes zetten !! (nee, nee, bij mij geen hunk Smile, die krijg je wel van iemand anders...)

2215563136_5f718f0942_m

23:11 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: rond getal, vriendschap, humor, jientje |  Facebook

11-07-08

Leven van de liefde ...

Eergisteren naar hartspecialist; ‘k moest een bloeddrukmeter laten plaatsen – 24 uur dragen en dan binnenbrengen; cardiogram laten nemen, fietsproef doen en bespreking resultaten vd bloedanalyse.
 
Zonder te veel in detail te treden (het moet leuk blijven hé) kreeg ik toch ‘een vrij goed rapport’. Beter dan ik een maand geleden voorgeschoteld kreeg. Pilletjes hebben hun werk gedaan; houden zo Lucretia!
Hij heeft me gauw toch nog een paar medicijnen extra voorgeschreven, de stiekemerd –  het was te nemen of te laten. Zonder pardon!


Goh, ja laat maar komen… mijn bord ligt al zowat vol bij het ontbijt! “Eentje is geentje” zegt het spreekwoord!


’t Is wel een schatje hoor de cardioloog en nog ‘nen helen schonen doctoor’ ook; dus boos kan ik niet echt zijn op hem!!! Maar toen hij ook nog zei dat ik moest vermageren en dat dan ook nog eens in de verf zette in een schone brief voor mijn huisarts - “blablabla blablabla … herevaluatie binnen ruim zes maand volstaat, graag opnieuw met een labobilan en een 5kg lichter” -  was ik toch even in shock!
5 kilo… hoe moet ik die er af krijgen met een schildklier die niet naar behoren werkt (beetje te veel Medrol gekregen bij m'n chemococktail...) en een onbedaarlijke eetlust door de Aromasin en ja, ja, 'k geef het toe, momenteel heb ik het karakter niet meer om te diëten!!

'k Heb 3 jaar zeer streng op mijn voeding (en snoepgewoontes…) gelet en heb er toen op een paar maanden tijd 7 kilo afgekregen. (ook al onder ‘doktersdwang’) Het mooie cijfertje “60 kilo” stond maanden te knipperen op de weegschaal. Tot ik pats-boem kanker kreeg en de chemotherapie alles zo een beetje verbrodde.
Voordien at ik bv. steevast 2 porties yoghurt per dag; met volle goesting en zonder suiker maar sinds ik daar een paar keer goed ziek van ben geweest tijdens de chemokuren en de yoghurt er niet in bleef, kan ik geen yoghurt meer zien. Dat is met veel dingen zo: All Bran flakes, fruitpap, rijstkoeken, broccolisoep, smeerkaas, enz… ik heb er gewoon een afkeer van gekregen. Ik ben dan ook meer en meer terug naar zoet beginnen grijpen. In het begin, kort na de chemo, kon dat niet zoveel kwaad. Ik was al blij dat ik iets kon eten dat me smaakte.

Maar stilaan kan mijn binnenwerkje ‘de boel’ niet meer zo goed verwerken en werd ik dus met een strenge blik en een voorschrift vol pillen naar huis gestuurd.
 
En weten jullie waar ik het eerste aan dacht??? HELP…. Hoe moet het nu met de wafels die ik binnenkort wil gaan eten bij de MAX???? 
De_Vier_Musketiers_Gent 018


En de Gentse Feesten die eraan komen met het oliebollenkraam op de Vrijdagmarkt en de cappuccino’s die ik wil gaan drinken, en… en… en… ja en die lekkere ijsjes die ik zag bij Mizzd op haar blog….
Misschien moet ik maar gaan leven van de liefde… Zucht…

Een fijn weekend allemaal!

affiche2008

Zomer! ... Zomer???? Waar? Wanneer? ...

Gisteren uitstapje gepland met vriendin naar Brugge. Ik had daar iets op te halen bij BABY2000 en wou het combineren met een wandelingetje in de Brugse binnenstad. 

 wiegje (Had bij Baby2000 een wiegbekleding besteld voor dit model van wiegje... Rune kreeg bij haar geboorte zo een wit wiegje en heb er toen zelf bekleding voor gemaakt. Voor het toekomstige baby'tje heb ik nieuwe bekleding laten maken omdat de 'zelfgemaakte' niet zo was meegevallen: was te kort zodat Rune soms met haar beentjes tussen de spijltjes zat Verlegen)

BABY2000... dat was geen probleem. Snel hollen tussen de regendruppels door van de wagen naar de winkel,  pakje ophalen en weer gauw de wagen in. Daar wordt je niet echt kletsnat van maar onze wandeling in Brugge, daar waagden we ons toch liever niet aan. Jammer...

Maar niet getreurd, ik had een bijna-even-goed idee: Plan B --> op naar de CARPE DIEM - de overheerlijke bakkerij met stijlvolle tearoom van DETAVERNIER in de Wijngaardstraat. Vlakbij geparkeerd - wat ook niet zo evident is - en een korte natte wandeling tot ... oei... gesloten... Wat een tegenvaller!

Plan C --> hoekje omlopen en 't OUD KANTHUYS binnen. Ja binnen... pffff.... op het terras zaten enkele moedige toeristen maar wij zochten toch liever een droge plek op...

Het OUD KANTHUYS ligt vlakbij het Begijnhof en het Minnewater. De paardenkoetsen en vooral de paarden dan, stonden er triestig bij. Wie gaat er nu in de regen 'koetsrijden'? Ikke alvast niet!

Brugge_CarpeDiem 020

Eenmaal binnen kregen we een tafeltje aangewezen vlakbij de haard. Ja, aan de 'haard-die-brandde' !!! Mensen toch... we zijn in de maand juli en wij zaten daar knus en gezellig warm te krijgen aan de open haard.

2 weken geleden dacht ik dat ik 'doodging' van de warmte daar in het verre Extremadura en hier worden we dan weer uitgeregend.

Even iets heel anders: mijn gedachten zijn momenteel bij een lief vriendinnentje Sofie... ik zoek voor haar een heel leger van mensen die met hun warmte en vriendschap even wat positieve energie kunnen sturen.  Een kort berichtje, een hartverwarmend woordje op haar blog zal haar waarschijnlijk deugd doen. Ze kan het momenteel echt wel gebruiken. Doen jullie mee??

lievewoorden

08-07-08

How to navigate through menopause...?

With humor of course Cool !!

Alvorens ik verder ga met mijn reisverslag even een oppeppertje voor een speciale vriendin 'Dee' uit Pittsburgh!! en voor al mijn andere vriendinnen in dezelfde situatie Knipoog .
Ik denk hierbij ook speciaal aan m'n lotgenotes die noodgedwongen (ongeacht de leeftijd...) in de menopauze gedropt worden ten gevolge van borstkanker!

Dee I hope this little story will at least make you laugh !!

The Seven Dwarfs of Menopause

The Seven Dwarfs of Menopause arrived at my door without warning:  Itchy, Bitchy, Sweaty, Sleepy, Bloated, Forgetful and All-Dried-Up.

One by one they crept into my own private cottage in the woods and started to take over my life.  The first to arrive was Itchy.  I developed this itch on my right calf that was so irritating, I wanted to scratch the skin right off my body.

Then Bitchy came to my door.  No longer was my PMS contained to one or two days a month-it felt like constant PMS.  Then I would swing from Bitchy to Weepy for God's sake, what was wrong with me?  Ding-dong......It's the middle of the night and Sweaty has crawled into bed with me.

Oh, yes, Sweaty brought embarrassing hot flashes and introduced me to night sweats where it seemed as if a faucet had been attached between my breasts.

Of course!  Sweaty brought about Sleepy because I was tired all the time.  I would wake up so many times in the night and not be able to get back to sleep.

Bloated crept in slowly, my once-svelte figure got thick through the middle section, even though I was following my weight-loss program that had worked so well for so many years!

I can't quite remember when Forgetful arrived, but one day my brain stopped working.  I considered myself a pretty focused woman until Forgetful came and I could not keep a coherent thought in my brain.  Am I getting Alzheimer's?  I wondered.

Last, All-Dried-Up slowly encroached upon my happy marriage.  This was probably the most unpleasant of the dwarf family.  Sex was no longer on the top of my list...or on my list at all.  My husband would give me that knowing look, and I would think, "Frankly, I'd rather have a smoothie."

Menopauze

07-07-08

Feestje bouwen ...

Een beetje met vertraging Verlegen eindelijk een fotoverslagje van mijn jarige kleindochtertje... Eigenlijk hoeven hier geen woorden bij of toch...

P1110437

(spelen met het geschenk van Hans en Korie)

Van vroeg in de ochtend liep Rune al met haar verjaardagskroon op! Voor een jarige prinses heel belangrijk natuurlijk... Waar ze zich ook maar kon gaan spiegelen stond ze te pronken met haar 'juweel' op haar hoofdje...

IMG_3123

(verjaardagskaartje uit Pittsburgh)

Ze werd overstelpt met aandacht, knuffel langs hier en knuffel langs ginder, kadootjes-te-veel... op een gegeven moment zat ze er helemaal beduusd bij maar toen de taart verscheen kon de pret niet meer op! Niemand hoefde haar te zeggen dat ze haar bordje leeg moest eten. Het was echt smullen hoor...met pretlichtjes in haar ogen.

IMG_2975

Nieuwe schoentjes van opa en oma!

IMG_3027

P1110468

IMG_3044

IMG_3045

P1110467

P1110482

IMG_3087

Surprise, surprise... Een verrassingspakket vanuit Amerika... wat zou daar nou inzitten...?

P1110539

Ooooooooooh wat mooi Dee! THANK YOU VERY MUCH !!!!

P1110557
Hihihi... nieuwe kleertjes daar loop ik oh zo graag mee rond en als ook de broek nog afzakt dan kan de pret niet meer op !

IMG_2940


IMG_2939

Feesten is vermoeiend! Maar oh zo leuk!

IMG_3140

Nog een wandelingetje met opa en dan afscheid nemen...

P1110553

En nu kijken we echt uit naar ons tweede kleinkind! Aftellen maar...

Aan iedereen bedankt voor de lieve wensen voor Rune !

23:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

04-07-08

Bijna, bijna 2 jaar ...

 

Morgen is het feest! Rune viert feest!
Een dagje te vroeg eigenlijk, want ze verjaart pas zondag.
En ze is nu al volop bezig haar attributen, om zich op te tooien, bij elkaar te zoeken…

chichimadam spelen

Fotoverslag volgt uiteraard!


 

(klik op de foto om te vergroten) 

22:41 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (21) | Tags: verjaardag, rune, birthday, 2 jaar |  Facebook

Vakantie ... Deel 2

De volgende morgen, na een heerlijk ontbijt (onze koelkast had toen nog voldoende voorraad maar bovenal ze was toen nog voldoende ‘koel’… dat zou later ook wel even anders worden) zetten we vol ‘vakantie-mood’ onze reis verder langs de RN richting Spanje.

We zouden niet de door mij voorgestelde route via Val d’Aran, Zaragoza, Madrid… volgen maar helemaal de andere kant op via Jaca, Huesca... Ja, mij goed… ik moest niet rijden maar die RN begon toch wel danig op M's zenuwen te werken. Ik zat regelmatig te dutten... na mijn slapeloze nacht.

We stopten nog even om de benen te strekken en om van de mooie dingen ‘van onderweg’ te genieten in EYMET (in de Dordogne) alvorens de Pyreneeën over te steken. Een beetje genieten van het zonnetje, een beetje rondkijken in een voor ons onbekend stadje om toch al wat van de vakantiesfeer op te snuiven.

P1100217 foto met hartenwolkje :-)

IMG_2065IMG_2066IMG_2070P1100228

 

 

 

 

De eerste stad die we aandeden in Spanje was Jaca en om een ‘dagvullend’ programma te hebben trokken we ook nog naar het Monasterio San Juan de la Peña. Bijna twee volle dagen in die camper was wel even genoeg geweest…
Enkele sfeerbeelden…

 P1100243

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terrasje doen met een boekje!



P1100240P1100224P1100244Jaca

 

 


 

 P1100251

 

P1100258P1100260IMG_8075P1100296

 

 

 

 

P1100294IMG_2098P1100292P1100290

 

 




 

P1100315

P1100318

IMG_2116

IMG_2119

nieuw monasterio met Parador!

 

 


 


P1100286IMG_2118IMG_8080IMG_2121

Eerste ooievaar 'gespot' - er zouden er nog vele volgen...


 

 

P1100263

Een fijn weekend allemaal!

Wordt vervolgd ...

02-07-08

Vakantie ... Deel 1

11 JUNI… we zouden vertrekken met de camper richting Spanje/Extremadura (met als hoofdstad Càcares) maar het inladen was voor mij al ‘EXTREEM DURA’. Ik had het moeilijk. Had me door m’n laatste werkdag gesleept en het lukte me maar niet om alles op tijd in orde te krijgen. Na de iets meer dan 7 maanden dat ik opnieuw aan het werk ben na een inactiviteit door borstkanker voelden m’n lijf en leden loodzwaar aan. Dringend nood aan vakantie dus.

CAcares

Met een halve dag vertraging konden we de deur hier achter ons dichttrekken en heel hoopvol keken we beiden uit naar een rustgevende vakantie en het liefst van al met zo weinig mogelijk regen (vorig jaar waren we 3 weken weg en hadden we ‘scherp uitgerekend’ precies 3 dagen met zon !). We hosten zowat heel Noord Spanje af en deden zelfs Noord Portugal aan (Braga en Ponte de Lima) op zoek naar wat zon… en we kregen ook nog eens pech met de camper (door al dat water was er een elektrische panne...)

2007vakantie22007vakantie32007vakantie42007vakantie5

 

 

 

 

2007vakantie9PonteDelimaMarkt2007vakantie2007vakantie62007vakantie7Dit zijn wat sfeerbeelden van vorig jaar...

 

 

 

2007vakantie8


Tja, dat weer hé… het is precies nooit goed: ofwel te nat, of te droog of te veel zon… deze keer had ik me voorgenomen: ‘wat komt, dat komt en genieten maar’! En is het slecht, ach ja dan verplaatsen we ons toch.

Van schoonbroer hadden we de tip gekregen om niet via de tolwegen te rijden nà Parijs. “Neem de Route Nationale, schone wegen en bijna altijd autostrade maar zonder tol”. Ik had er zo mijn bedenkingen bij, want als je zo maar eventjes 1825 km voor de boeg hebt tot in Extremadura en als je de alom bekende ‘rond points’ kent van in Frankrijk – en dat zijn er veel, heel veel… - dan weet je dat je lang, ja heel lang onderweg bent tegen dat je de Pyreneeën over bent. We hebben het geweten… en ik heb ook zo mijn twijfels of je daarmee dan werkelijk zoveel bespaart…

Maar goed. Onze eerste overnachting was in La Ferté-SAINT-AUBIN,

La
 
net voorbij Orléans. Een dorpje dat we reeds kenden van een eerdere overnachting. Stil en rustig…en zeker op een woensdagnacht dachten we!! Midden in de nacht, in onze eerste diepe slaap zijn er een paar onbenullen keihard op de camper beginnen kloppen. Ik kan je zeggen, je weet niet wat er gebeurt op dat ogenblijk; je hart schiet in je keel en je hebt het gevoel of je stopt met ademen… tot je bij het ophalen van één van de rolgordijntjes ziet dat het jongeren zijn die er zichtbaar plezier in hebben om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ze hadden blijkbaar zelf ook schrik want ze renden heel hard weg… al lachend natuurlijk!

Van slapen die eerste nacht geen sprake meer dus en dat onbehaaglijk gevoel is de ganse vakantie blijven hangen… slapeloze nachten volgden elkaar op, hoe moe ik ook was.

Wordt vervolgd…

24-06-08

Verrassing! :-)

viva espanaHallo beste lezers van Lucretia's blog!

Nee nee...ik ben Lucretia niet! Dus ook  'hallo lieve Lucretia! Lachend 
Ik ben mizzD en ik schrijf hier eens een postje op het blogje van mijn goeie (blog-)vriendin om haar te verrassen! Zij zelf zit nog lekker een paar daagjes onder de Spaanse zon naast een mooie waterval een boek van Aspe te lezen, zo liet ze me vandaag per sms weten...en komt pas vrijdag terug! Ik wil haar graag met een klein gedichtje alvast weer van harte welkom terug heten! Smile

14 

Ode aan het verlof!

Na een stressy tijd vol vragen,
Vol van onderzoeken en mislukte scans
Kon Lucretia dan toch verlof gaan vieren
Als een heel gelukkig mens.

De reis ging naar het mooie Spanje...
Zonnig weer! Dat is alles wat ze wou
En dat heeft ze ook gekregen
De lucht was alle dagen prachtig blauw!

Van de Pyreneeën tot Extremadura
Het zonnetje scheen, maar warm werd het wel!
En een klein valletje in een kerkje
Zorgde voor een blauw onderstel...(oeps!)

Maar dat mocht de pret niet drukken
Zij trokken gewoon half Spanje door
Een camper ( of een mobilhome zo jullie willen),
Dat is daar toch wel handig voor!

Wat zullen we straks hier kunnen genieten
Van een ongetwijfeld mooi fotoverslag
Carpe Diem, als altijd het motto!
Puur genot van dag tot dag!

Als er iémand dat verdiend had...
Zo heerlijk een paar weekjes in de zon
Dan was het deze blogvriendin wel
Ben écht blij voor haar dat het kon!

Lieve groetjes, mizzD.

325916424_small

Als kleine bonus een foto van ons beiden, gemaakt in Gent door TALLEKE !

( denk dat je het wel goed vindt dat ik die hier plaats hè Tal! Knipoog)

luce en ik

21:02 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook

14-06-08

Geluk ...

Het geluk zit in

jezelf

Waar kan het zich

beter verstoppen

klavertjevier

07:00 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (20) | Tags: geluk |  Facebook

07-06-08

Geluk ... deel 2 :-)

update: het was niet voor iedereen zo duidelijk.... maar de uitslag van het onderzoek was dus GOED ! En uiteraard maakte mij dit weerom een keer gelukkig :-)
Blaas of geen blaas op m'n aorta... that was the question! Een grote ingekapselde gemigreerde longblaascyste moest  bekeken worden... die zat op een eerder rare plaats (aan de aortaboog) en het bleek niet duidelijk of die een eigen vlies had of op m'n aorta zat. Bij de eerste onderzoeken leek die vergroot te zijn maar na 2 scanns en lang wachten voor de uitslag blijkt er niet veel meer van over te schieten en mag dit rustig blijven zitten.

Oef... van geluk gesproken!

IMG_0093

05-06-08

Geluk ...

In de drukte van het dagelijks leven

vergeten we wel eens stil te staan

het zijn de kleine dingen je gegeven

die je helpen  om weer verder te gaan

Barcelona_marc 131

Die kleine dingen in het leven kunnen gewone alledaagse dingen zijn zoals een beetje tijd nemen voor jezelf; een beetje verwennerij; maar ook het kijken en genieten van leuke tafereeltjes zoals dit hier onder....

P1090512

Vandaag is ook een beetje een dag van of vol geluk voor mij. Ik zit al weken te wachten op het resultaat van een onderzoek en eindelijk, EINDELIJK... wou de arts even tijd nemen om het resultaat op zijn computer te bekijken... Het zijn al die kleine 'gelukjes' samen die me gelukkig maken....

 

17:58 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: kleinkind, geluk, even stil staan, rune |  Facebook

01-06-08

Foto doos ...


Nee, nee, ik bedoel hier niet FOTODOOS mee - de prachtige fotoblog van Piet  (een beetje reclame kan nooit geen kwaad hé Piet Knipoog) maar een foto (of liever twee) van Kim (mama van Rune) toen zij jaren geleden ook in een doos speelde.


KimDoos081979

KimDoosKlik op de foto's om te vergroten.

(de foto's zijn vroeger ingescannd op een mindere kwaliteit.)

Bedankt lieve Kim voor het doorsturen.... het bespaart me een heel zoekwerk Lachend

Een fijne zondag allemaal!

09:38 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (14) | Tags: rune, kim, fotodoos, foto doos |  Facebook

30-05-08

Kuggemeten…

Rune, ons kleindochtertje, is een echte spraakwaterval aan 't worden.

23 maanden wordt ze de 6de juni… en af en toe heeft ze echt wel hele leuke uitspraken. Vooral als het lange woorden - met meerdere lettergrepen - zijn die ze wil zeggen.

Zo ‘belden’ we vandaag met elkaar en Rune wou oma graag iets vertellen. (Haar mama vertelde dat Rune ‘bobbeltjes’ op haar armpjes had)...

Toen Kim zei: ‘vertel het eens aan oma Rune van die bobbeltjes op je armpjes’ kwam er heel spontaan uit dat ze ‘kuggemeten’ had…

Zie, zoiets kan mijn dag opvrolijken… zoiets werkt helend...

En voor ik het vergeet: kijk eens naar Rune's vernieuwde website ... er is nu ook een plaatsje gemaakt voor haar broertje of zusje dat er aankomt binnen een paar maanden!

P1090434


Hier zit kleine Rune in een kartonnen doos die oma had omgetoverd tot speelhuisje. Ergens heb ik een gelijkaardige foto van Kim toen zij klein was. Dagenlang speelde ze toen met een grote kartonnen doos waarin een soort fietsje had gezeten. Ze vond de doos toen leuker dan de fiets...

22:45 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: rune, grappig, kindertaal, kuggemeten |  Facebook

29-05-08

Te kijk gezet in de kast ... deel 2 en meteen ook het laatste :-)

Beloofd is beloofd hé... hier komen ze dan, de fameuze kastfoto's...

P1100186
Ik heb er ook nog mijn rode strooien hoed gevonden. Ik kocht die ooit in Spanje in de Alpujarras - meer bepaald in het bergdorp Trevelez waar de heerlijke Jamón de Serrano vandaan komt... Het was daar toen snikheet en dat gekke hoedje gaf me de nodige bescherming tegen de zon...
Zo eens in een kast kruipen doet je warempel herinneringen ophalen...
P1100187

mmmmm... het is hier wel heerlijk om even te liggen... Onder mij ligt het dekentje van Kim's wiegje. 30 jaar is dat dekentje ondertussen maar ik kan er geen afstand van doen. Behalve mocht Kim het zelf willen gebruiken voor haar kindje(s)... Wat die groene koffer betreft: daar heb ik niks aan gehad eigenlijk. Veel te groot; tenzij je hem volledig opvult met spullen van 2 mensen en dan nog met kleding voor een vakantie van een maand... maar dan weegt hij natuurlijk veel te zwaar. Nee, ik denk dat die verder niet meer zal worden gebruikt. Terug de kast maar weer in... en ikke er terug uit!

20:17 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: te kijk in de kast, mizzd, stokje |  Facebook

28-05-08

Te kijk gezet in de kast ... (deel 1)

Wat doe je zoal om iemand 'uit de kast' te laten komen? Haar uit 'haar tent te lokken'? Haar wakker te schudden uit haar dipje?

Een 'normaal' mens zou eens bellen maar ik kreeg van een welbekende goedlachse, ‘altijd in voor een grapje’ vrouw een mailtje met de melding dat het 'lol' is eens 'in de kast te gaan zitten'... en dat het helpt tegen een blogdipje...!!??

Fun in de kast… Ja, jullie daar… lezertjes, jullie zouden er wel fun aan beleven om mij in alle mogelijke bochten te zien wringen en me naar beneden te zien donderen als ik met mijn volle gewicht door een legplank zak…

Maar goed, ik wil dit wel proberen… Ik ben dus op zoek gegaan in welke kast ik een ‘opkikker’ zou vinden; waar het aangenaam vertoeven zou zijn…

In eerste instantie dacht ik aan het kastje met de slips en boxershorts van M. maar in die schuif kan ik helemaal niet in. Tenzij in ordelijk opgevouwen toestand en het liefst nog heel platgestreken. Hum… niet te doen dus. Jammer toch wel. ’t Zou anders wel een zacht plekje zijn geweest waar ik even lekker kon wegdromen.

Dan maar naar mijn kleerkast… Nee, die puilt uit van de kledingstukken die me te klein geworden zijn. Ze zijn nl. van 10 KILO geleden… Verdomde Aromasin en verdomde (vr)eetlust. Ik beeld me nog altijd in dat ze me ooit nog eens zullen passen. ’t Zal vast wel een utopie zijn, vrees ik.

Eigenlijk is het nog zo geen slecht idee om zo eens in gedachten de inhoud van m’n kasten te overlopen. Zo word ik geconfronteerd met de werkelijkheid en met de noodzaak om er eens dringend grote kuis in te houden. Nee, in die kast zet ik me voorlopig ook niet te kijk.

De bergkast dan? Oh, zeker niet… want daar zit vanalles waar ik niet kan aan weerstaan. Fruit (dat is gezond...), maar vooral wafeltjes, chocolaatjes, champagne, enz… Geen goed idee dus. Ik zou er geen minuut rust vinden en dat is eigenlijk waar ik naar op zoek ben.

Aha… de bovenverdieping eens inspecteren. H’s oude kleerkast zit vol met linnen en onze winterkleren en ik vrees dat, als ik mij hier neervlij, ook alle legplanken naar beneden zouden donderen. Het is niet echt een kwaliteitskast en die witte plastieken ‘dingetjes’ die de planken moeten ondersteunen komen al vanzelf los.

Op naar K’s kamer dan… en meteen weet ik dat daar de kast staat die ik zoek. Ze is heel ruim, ingebouwd, er zit licht in en ik kan er ook nog helemaal in. Zelfs in liggende toestand. Een mooi plekje om mij te verstoppen en me even af te zonderen van de wereld.

Er hangt feestkledij in en er staat een oude reiskoffer werkloos te wezen… maar dit alles belemmert me niet om even stil te staan bij hoe ik me nu voel. Ik ben moe… heel moe… en ik word er moe van om steeds moe te wezen. Het doet deugd even in die kast te liggen… even wegdromen met m’n ogen dicht en in gedachten ver weg te zijn.

Maar plots schiet me te binnen waarom ik eigenlijk in die kast zit…voor de lol natuurlijk… en ik zie ineens het belachelijke er van in en begin te lachen… en ik kan niet meer stoppen… de lachbui kikkert me helemaal op. Ik voel de endorfines door m’n lichaam gieren. Missie geslaagd MizzD !
Lachen is gezond en is een van de beste remedies tegen stress. Het is nog gratis ook.
En nu zijn jullie heel nieuwsgierig naar de foto ‘te kijk in de kast’ hè! Wel die is voor morgen… Beloofd!

21:41 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: te kijk in de kast, lachen, endorfines |  Facebook