01-01-09

Tussen 4de chemo en Nieuwjaar ...

Na 2 heel moeilijke weken - heb me een beetje moeten laten oplappen in het UZ na m'n 4de chemo (lage bloedwaarden - ruim tekort aan witte bloedcellen waardoor reële kans op infectie, te weinig bloedplaatjes, lichte koorts en veel te lage bloeddruk (7 over 4), preventief antibiotica en opnieuw een dosis Medrol) ben ik eindelijk weer boven water aan 't komen.

Het zag er niet goed uit voor de Kerst- en Nieuwjaarsdagen... maar Medrol (=cortisone) heeft me uiteindelijk op de been gehouden en zo heb ik Kerstavond kunnen vieren met m'n gezin.

IMG_0624IMG_0625IMG_0629

 

 

 

 

Er stond ook al enkele weken een weekendje in de Ardennen op het programma met zoon en vriendin; ik vreesde echter dat ik daar niks kon gaan doen - want met slappe benen en infectiegevaar zag ik het niet zitten om zo in de bossen te gaan hossen. Op het laatste moment hebben we dan toch maar besloten om te vertrekken (jammergenoeg zonder zoon en vriendin want zoon bleek op zijn beurt ziek te zijn...). Ik had nood aan een andere omgeving; een beetje verwend worden in een totaal ander kader kan wonderen doen.

Het romantisch hotelletje 'La Grange de Juliette' in Libin was ons doel! Het is een adresje om ‘U’ tegen te zeggen: romantisch, gezellig, warm, lekker eten, heerlijk uitgebreid ontbijt, rustig en hartelijke ontvangst.

IMG_0148IMG_0152IMG_0158

 

 

 

 

De eerste dag 2x een korte boswandeling gedaan. Telkens maar een halfuurtje. Kwestie van even in de buitenlucht te zijn en de geur van het bos op te snuiven. We werden op onze wandeling ook nog verrast door een kudde herten die ons zomaar aan de rand van het bos voorbijliep en even later stak een troep (of hoe zeg je zoiets…?) everzwijnen de weg over… Ik weet niet waarom maar mijn hart maakte een sprongetje van het zien van die onverwachte ‘bosbewoners’. Je weet wel dat ze daar ergens zijn maar tot nu toe had ik in België nog niet het genoegen gehad om ze in levende lijve tegen te komen tijdens een wandeling. Ik had dus waar voor m’n geld. Dit alleen al maakte m’n dag goed.

IMG_0711IMG_0723P1130653P1130660

 

 

 

 

IMG_0733


Rochefort en Durbuy werden ook even aangedaan. Durbuy heeft wel iets… en de kerstmarkt maakte de sfeer compleet.

P1130577P1130574P1130578P1130582

 

 

 

 

P1130583P1130584P1130586

 

 

 

 


P1130593We hadden het geluk ’s avonds in het hotel te kunnen eten. Geen over-en-weer gerij en geen op-zoek-gaan naar een geschikt adresje…  Gewoon rustig ter plekke en daarna pyjama’ke aan en filmke kijken met de meegebrachte dvd-speler…

 

Oudejaarsavond ook geen drukte voor mij. Het werd een gezellige avond met ons tweetjes. Met wat oestertjes, gamba’s, garnaaltjes, rivierkreeftjes, wulken, maatjes, krabbenpoten, … , stokbrood, groentjes,  een goed flesje ‘Pouilly fumé’ en daarna de film ‘Atonement’ zetten we op een positieve manier een punt achter 2008.

En ... uiteraard wens ik vandaag aan iedereen een GELUKKIG NIEUWJAAR ! Met veel UPS en weinig DOWNS ... Probeer van iedere dag opnieuw er jouw dag van te maken.

Onlangs kreeg ik van een lieve vriendin een scheurkalender (van Mira Kirshenbaum) met als titel: 'De scheurkalender voor je beste jaar ooit'. 2009 wordt jouw jaar !
Op Dag 1 - Donderdag 1 januari 2009 - vond ik volgende tekst:

"Maak geen goede voornemens waaraan je je niet kunt houden. Maak in plaats daarvan dit jaar tot het meest betekenisvolle jaar tot nu toe door het als het geschenk te beschouwen dat het ook is. Zie dit nieuwe jaar als JOUW jaar. Vraag jezelf vandaag af: 'wat is het belangrijkste dat ik aan het einde van dit jaar wil hebben, maar nu nog niet heb?' Doe vervolgens vandaag één klein dingetje om met de verwezenlijking van je wens te beginnen."

Wel dat ene dingentje heb ik alvast gedaan: even aan mezelf gedacht en uit de drukte van familiebezoeken weggebleven. Egoïstisch? Bwa... neen... ik wil er gewoon weer staan op het eind van dit jaar!

27-12-08

I wish ...

Regelmatig krijg ik post vanuit Pittsburgh van Dee. Meestal een mooie kaart met een gedicht of een mooie tekst vergezeld met 'hugs'. Onlangs kwam er opnieuw eentje binnengedwarreld met een pareltje van een gedicht erop. Ik wil het delen met iedereen maar zeker met enkele mensen die wat extra 'wonder-working stuff' kunnen gebruiken...

I wish I had a magic wand
that I could just wave
in your direction
and make everything "all better."
I wish I had a sprinkle of stardust
that would erase every problem
that's come your way.

If only I could get my hands on
a magic lamp and rub it
until a genie appeared,
I would ask for an end
to all your cares
and the beginning
of great happiness for you.

I don't really have any magic,
but if deep feelings
and warm thoughts can help,
there's definitely
some wonder-working stuff
headed your way.

(Cheryl Hawkinson)
 

Onlangs mocht ik persoonlijk kennismaken met Dee. Ze kwam samen met man en zoon naar Cabanaland om dochter en Cabanaboy (CB is onze zoon) te bezoeken èn ... om 'Thanksgiving' te vieren! We haalden haar af in het centrum van Gent en het klikte meteen. Samen stonden we in mijn keuken: zij als 'the chef' en ik als 'souschef'. 2 mensen die elkaar nog nooit ontmoetten gingen samen koken. Wat ze in Amerika voor onmogelijk hielden - 'wie viert er nou Thanksgiving in België...????' - verliep zeer vlotjes en resulteerde in een 'prachtavond'.

Ik kan het aan iedereen aanraden: eens samen kokkerellen met een volslagen onbekende... je zou verschieten hoe verrijkend dat wel kan zijn!

(foto's van deze leuke ervaring volgen...)

15:18 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: i wish, gedicht, pittsburgh, dee, thanksgiving |  Facebook

16-12-08

4de chemo + herceptine ...

Gisterenavond gezellig gaan aperitieven bij vrienden; een onverwachte uitnodiging … en naderhand toch nog even op de kerstmarkt gelopen in Gent … daar ook nog even de Kerstsfeer gaan opsnuiven want vandaag had ik m’n vierde chemosessie gecombineerd met Herceptine.

Telkens voor een volgende kuur wil ik nog iets leuks doen. Het helpt om even de gedachten te verzetten en er met frisse moed weer tegenaan te gaan.

Ben voor de eerste keer ook helemaal alleen gereden. Voor gewone onderzoeken geef ik er niet om om alleen te gaan maar voor een ganse dag ‘chemogedoe’ heb ik  eigenlijk liever iemand met me mee. Heb altijd wat schrik dat ik problemen zal hebben om alleen met de wagen terug te keren. Maar eigenlijk ging dat zeer goed. Vermits ik niet misselijk ben na het inlopen van de cytostatica (Taxotere) kan ik perfect alleen rijden en moet ik geen mensen lastig vallen. Niet dat ik geen vrijwilligers genoeg heb… nee daar ontbreekt het me niet aan. Er zijn verschillende mensen, waaronder m’n zus, schoonzus, vriendinnen die me willen brengen en/of afhalen. Maar ik ben een vrouw die – in de mate van het mogelijke – zelf alles onder controle heeft. Tja… de aard van het beestje hé.

Wat me wel opvalt tegenover vorige chemokuur (FEC in 2006) dat ik steeds langer in het ziekenhuis vertoef. Ik ben steeds op tijd aanwezig (rond 9 u) maar kom telkens maar thuis om 16u30. Pfff… lange uren zijn dat. Gelukkig heb ik meestal genoeg afleiding daar. Vandaag nam ik kerstkaarten mee om te schrijven; kreeg ik onverwachts bezoek van 2 lotgenootjes en kwam de psychologe even langs.

Het zou eigenlijk een kort gesprek worden van 10 minuutjes maar is uitgelopen tot een uur. Blijkbaar zitten me er meer  dingen dwars die ik wil toegeven; heb ik een diep verdriet dat ik steeds probeer weg te lachen en te minimaliseren en voel ik me schuldig tegenover bepaalde mensen ivm mijn ziekte. Ik zit er ook mee dat ik me afsluit van grote groepen en Kerstdag en Nieuwjaar zie ik ook al niet zitten. Ik zoek blijkbaar ‘veiligheid’ op. Blijkt niet abnormaal te zijn… en dus ben ik weer gerustgesteld. Is een vorm van zelfbescherming. Even veilig schuilen in m’n schulp en niet steeds geconfronteerd worden met mensen die soms heel onverschillig zijn (of lijken…).

En nu maar afwachten wat voor bijwerkingen ik deze keer weer zal hebben. De Taxoterekuur is allerminst saai … telkens wat anders: gaande van pijn aan longen en hart (1e kuur) – dat bleken achteraf spierpijnen te zijn. De tweede kuur gaf buikpijn; constipatie-met –alle- gevolgen –vandien en pijn aan m’n linkernier. M’n voeten beginnen ook licht problemen te geven: geen gevoel meer in voetzool. En de derde keer… daar zou ik liever over zwijgen… scheur in darm, hemorroïden met een deels getromboseerde hemorroïde (slapeloze nachten met ondraaglijke jeuk en uiteindelijk veel pijn) en vorige week een blaasontsteking erbovenop. En dan mag ik nog niet klagen… kon veel erger zijn…

Wat ook helemaal verschilt tegen vorige keer is dat ik niet al na 3 weken kaal ben. Ik heb na bijna 10 weken nog heel weinig haar – zo van dat doorkijk-babyhaar. Ik wil het ook niet afscheren; brrrrr…. Nu kaal zijn is echt wel heel koud. Heb Marc vorige week gevraagd om er de schaar in te zetten zodat ik niet meer van die lange haren op m’n hoofdkussen vind en… ik draag ’s nachts opnieuw m’n sexy Damart slaapmutsje. Geen zicht maar wel lekker warm! Heb er ook helemaal geen probleem mee met m'n haar... ik weet dat het teruggroeit en ik draag allerlei mutsjes en sjaaltjes in verschillende kleuren.

En nu maar aftellen naar de 5de vergifsessie! Het wordt telkens een beetje zwaarder maar de dagen dat ik me goed voel maak ik er het beste van en probeer ik te genieten van enkele mooie uitstappen.
Daar schrijf ik volgende postje wel iets over!

12-12-08

Blogverjaardag ...

4 december… ik werd er aan herinnerd door Mizzd (waarvoor dank!). Ik had er deze keer helemaal niet bij stilgestaan. (nochtans is de titel van mijn blogje EVEN STILSTAAN…)  Dank ook voor de lieve reactie van Zonneklopper!!

De reden om eind 2005 een blog te starten was om dingen te ventileren; het kankerverhaal - welke startte op 4 november 2005 - van me af te schrijven.

Het bleef echter niet alleen bij dit verhaal; alles werd doorweven met de schrijfseltjes over o.a. mijn kleinkind Rune... Zij was zowat het lichtpunt in die duistere tunnel.

Stilaan geraakte ik weer de berg op waar ik eerst geen begin aan zag.
Na 22 maanden afwezigheid als werkende mens startte ik opnieuw met volle moed op 1 november 2007; ik voelde me goed in mijn vel. Hier en daar wat beperkingen - een beetje de naweeën van de behandelingen maar ach... alles wat ik deed was leuk; ik genoot ervan dat ik er terug stond…

Een 2de zonnetje werd geboren in augustus  dit jaar (ondertussen al een heel lachebekje zoals haar zus!!). De vreugde kon niet op... tot 11 dagen later schoonmama overleed... Eentje kwam en eentje ging. Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar.

Augustus sputterde dus een beetje. Bracht intense gevoelens teweeg. Maar Augustus had nog meer in petto: een nieuwe primaire borstkanker (geen uitzaaiingen van de vorige, maar een paar leuke kankercellen die gemuteerden in een Herceptine-gevoelige kanker). Ik kreeg een opdoffer van jewelste. Nee geen paniek bij aanvang. Helemaal niet. Lucretia zou de klus wel even opnieuw klaren. Ik regelde het om op 3 dagen tijd alle onderzoeken te laten gebeuren en al rijdend belde ik ook nog snel even tussendoor de gynaecoloog op om hem te zeggen dat ik de volgende week persé op zijn boek wou staan om me te laten opereren.(euh... handfree bellen hè). Geen lange wachttijd meer voor mij... niet zoals vorige keer 6 weken... De man was verbouwereerd…. Maar stemde toe!

Operatie achter de rug... afwachten tot de resultaten er waren...ondertussen okselholte laten puncteren wegens te veel lymfoedeem... paar dagen later verschrikkelijk rode, opgezette en gloeiende oksel. Nogmaals puncteren gaf aan dat er een zware infectie was. Maar hup... met 2 dosissen antibiotica kwam ik dit ook wel weer te boven.

Steeds maar weer grenzen verleggen; steeds maar weer zeggen: "het gaat wel; 't had erger gekund...".

Chemo gestart op 8 oktober, Herceptine loopt tegelijkertijd mee … en zo spring ik steeds 3 weken verder.
Maar op een dag breek je... (mede door enkele voorvallen die rechtstreeks te maken hebben met het bloggen) - en heb je het gevoel dat je in drijfzand zit en in plaats van het allemaal van me af te schrijven probeerde ik alles weg te duwen.

Ik zat hier dikwijls aan het klavier maar mijn vingers kregen het niet getokkeld. Ik werd er moedeloos van en ging ook nog zelden lezen op andere blogjes. Jammer, heel jammer… want het zijn jullie die me met de mooie, leuke, deugddoende reacties er dikwijls toe aanzetten om verder te doen.

Ik wil hiermee helemaal niet zeggen dat ik depressief ben – integendeel - maar ik moet toegeven dat ik mentaal veel zwakker ben dan vorige keer. Ik kruip als het ware in mijn schulp en kruip er alleen nog uit voor mensen waar ik me goed bij voel… ik ben selectiever geworden en heb geen zin meer in negatieve reacties. (Daarvoor heb ik teveel van mezelf gegeven). Geen nodeloos energieverbruik voor mij...

Maar goed! De 3de blogverjaardag dus! Misschien moet ik mezelf maar eens trakteren met een goede fles! Me even benevelen met bubbels en inderdaad eens even stilstaan bij alle leuke momenten die ik hier heb beleefd.

Ik hoop de komende dagen terug zin te krijgen om regelmatig te posten… en op de vraag ‘hoe gaat het nu?’ kan ik alleen maar antwoorden: “redelijk goed op sommige dagen! “
En dat is al heel wat nietwaar!
Lieverds… tot binnenkort; dank om hier regelmatig eens te komen lezen en nog meer dank aan diegenen die af en toe een reactie plaatsen.

Lucretia groet u!

11-11-08

... every flower ...

Heel regelmatig word ik verrast met leuke, lieve kaartjes en attenties. Kleine oppeppertjes die m'n dag groot maken...


Een van de tekstjes op die kaartjes die me bijbleef is het volgende:


.... I know things are tough right now, but just remember - every flower that ever bloomed had to go through a whole lot of dirt to get there!
(Thanks Dee !!)


... en gisteren dropte de postman opnieuw een pakketje met een roze-oppeppertje. Tenminste: “roze-oppepper-tulpjes-in-wording. De bolletjes dien ik nog te planten en er zat weer zo'n mooi tekstje bij:


Beloftevol


Als een bloembolletje

Ontberingen
moeten doorstaan

Maar dankzij omringende warmte
ervoor gaan

Om dan straks
In het voorjaar uit volle kracht

Er weer te staan
In schitterende nieuwe pracht'


(waarvoor dank MizzD!!)


Ben dus maar gauw even gaan tellen en als ik het goed heb dan krijg ik de laatste chemo op 26 januari 2009; daarna krijg ik bestralingen tot ongeveer eind februari... dus tegen 21 maart 2009 - de lente dus... - moet het weer bergop beginnen gaan. Ik weet het, ik krijg dan nog tot 8 oktober Herceptine maar de zwaarste klus zal ondertussen geklaard zijn... hoop ik!
Goh… ik kijk nu al uit naar die roze tulpen en naar het gevoel dat een deel van de strijd zal gestreden zijn.

rosetulpen

09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560

 

16-10-08

Geluksmomentjes ...

  • dochter die onverwacht komt binnenwaaien met de kids
  • zoonlief die laat op de avond nog even belt om te vragen hoe het gaat
  • 2-jarige kleindochter die 'kadootje' meebrengt voor oma: een pasgevonden herfstblaadje. Gewoon gevonden op de dorpel van oma... Zo puur!
  • op een ochtend de deurbel horen gaan en een goedlachse postbode die zegt: 'postpakket past niet in brievenbus' en dat blijkt later een oranje-bloemenpakket te zijn!! Een te gekke boost afkomstig uit Rotterdam .
  • borstmaatje A'ke die me plaagt via sms. Een paar glimlachen tovert met haar GSM;
  • schoonzus die gebakje meebrengt om even te zondigen en blij zijn dat het smaakt ondanks de chemo
  • vader die regelmatig eens binnenloopt en hem een Senseootje-met-zo'n-goed-speculaasje serveren
  • voor de eerste keer naar de plaatselijke markt kunnen gaan  met zus in de herfstzon en na 10 minuutjes doodmoe maar blij neerzakken achter een kop koffie.
  • kaartje vinden in de brievenbus met lieve boodschap van een onbekende afzender
  • om 7 u 's ochtends (zoals deze ochtend dus...) de slaap niet meer vinden en besluiten je nagels eens een verwenbeurt te geven; inclusief handbadje en massage met versterkende olie (helemaal gratis ook nog...)
  • ventje blij zien omdat je toch niet al tè ziek bent van de chemo
  • een zakje 'tomatjes-eigen-teelt' meekrijgen van een goede vriendin. "...mogen nog een beetje blijven liggen ..." zegt ze... dus hierdoor weer wat extra kleur in de keuken...
  • een te gekke muziekkaart ontvangen uit Pittsburgh en bij het openen 'I will Survive' horen!  (Big hug for that Dee !!) ... Hee... waar heb ik dat nog gehoord? Ah ha ... op een 'Tettenfeest' somewhere Onschuldig
  • ..........

En een extraatje.... een hillarisch momentje:

Rune (kleindochter van 2 j) die geen extra pamper mee heeft na een 'ongelukje' en oma aan de mama voorstelt om een TenaLady (Pants Discreet Medium 75-100 cm = heupomtrek !!) aan te trekken als noodoplossing...(och heere, dat kind is zelf amper zo groot .... hahahaha) (ooit als 'monster' gekregen  maar NOG niet nodig zelf te gebruiken Lachen)

K. laat maar eens weten of je veilig zonder lekken bent thuisgekomen!! Hahahaha...

Het leven zit vol van die geluksmomentjes. We moeten ze alleen maar weten te sprokkelen en even vasthouden.

P1120586

P1120583

P1120587

10-10-08

We zijn gestart ...

Ik zit dit postje te schrijven in het ziekenhuis terwijl ik moet wachten om naar huis te gaan na de Herceptinekuur. Zal nog wel even duren hier... Na de eerste kuur wil men een controle inbouwen (allergische reactie) en moet ik hier in de buurt blijven gedurende 4 uur. Gelukkig kan ik me hier een beetje bezighouden met de krant te lezen, te sms'en naar m'n fanclub, beetje te tokkelen op de pc... en misschien straks wel even gaan wandelen want het zonnetje schijnt.

De behandeling is dus van start gegaan. Eergisteren plaatsen van de port-a-cath. Is vrij goed gegaan. Ik wou geen plaatselijke verdoving. Wou niet horen wat de artsen boven m'n hoofd allemaal vertelden terwijl ze in mij aan het snijden en frunniken waren. Had dus geopteerd voor een volledige verdoving maar ik kreeg een beter voorstel: een sedatie. Dit is een veel lichtere vorm van algemene anesthesie. De veiligheidsvoorschriften blijven echter dezelfde. Sedatie kan gebruikt worden in combinatie met plaatselijke verdoving of bij onaangename onderzoekstechnieken zoals bv. endoscopieën. Dit is een heel lichte vorm van verdoving waarbij je niks meer voelt maar heel in de verte ergens nog stemmen hoort. Het voordeel is ook dat eens de operatie achter de rug is en de verdoving wordt stopgezet dat je helemaal klaarwakker bent. Niks geen misselijkheid; wat bij mij meestal wel het geval is bij een volledige verdoving.

Wat ik niet had verwacht dat m'n arm en schouder behoorlijk pijn zouden doen. Kan zo'n 2 à 3 tal dagen duren. Beetje moeilijk bij het aan- en uitkleden dus.

Gisteren had ik daar hulp voor mee... Zus was mee voor een bijkomend hartonderzoek (echo Cor) omdat het onderzoek met de isotopen (filmopname van het hart als voorbereiding op de Herceptinebehandeling) niet zo'n goed resultaat aangaf. 52 % slechts. Om de Herceptine te kunnen starten moet die waarde zeker 55% pompfunctie van het hart weergeven.

Bij de hartspecialist kreeg ik een betere score en met de 56 % pompfunctie kon dan toch vandaag gestart worden met de eerste Herceptinekuur. (Die loopt over 1 jaar, elke drie weken). M'n hartje kan er dus tegen voorlopig...

De Taxotere (chemokuur) werd gisteren ook gestart. Ik zag het niet goed zitten toen ik hier 's ochtends aankwam. 'k Kreeg weer het weeïge gevoel in m'n maag toen ik op de oncoafdeling kwam en vreesde dat het weer een 'braakdagje' zou worden. Eigenlijk is het wel meegevallen. Door inname van Litican heb ik de misselijkheid toch kunnen afremmen en ben ik gisterenavond (tot een stuk in de nacht - 2.30 u !!) in slaap gevallen op de bank thuis.

Ik kijk ook al uit naar volgende week. Dan zullen de bijwerkingen beginnen afnemen en kan ik opnieuw leuke dingen doen. Heb wel vanalles in petto en ben niet van plan om de ganse tijd in m'n luie zetel te blijven zitten. Lucretia heeft geen 'zittend gat'; moet bewegen en mensen zien...

 Een fijn weekend allemaal... en dank voor de deugddoende reacties!! Big hug !!


wp24_800

 

26-09-08

Update ...

Vorige week vroeg ik nog aan de gynaecoloog of het kon om eventueel ook een port-a-cath te plaatsen tijdens de operatie aan m'n oksel; tenminste, mocht er een vermoeden bestaan dat het toch weer chemo zou worden... (m'n aders zijn 'opgebruikt'... chemo of andere infusen zouden een probleem zijn via die weg)

Op dat moment dachten zowel de gynaecoloog als de oncologe dat het helemaal niet nodig zou zijn. Dat het maar om een klein lokaal recidief zou gaan; dat er enkel bestralingen zouden volgen...

Buiten de waard gerekend dus: vanmiddag kreeg ik alweer een 'opdoffer! Hetgeen ik zo bang en stil had vermoed is nu bevestigd.

Ik krijg de volle lading: èn chemo èn Herceptine èn bestralingen en naderhand waarschijnlijk ook nog verder hormoontherapie. Dit zal dus weer doorbijten worden...

Het gaat dus om een nieuwe borstkanker - geen uitzaaiing van de eerste - maar een nieuwe tumor die zich heeft ontwikkeld met kankercellen die er helemaal anders uitzien. Herceptinegevoelig en een weinig hormoongevoelig. De FISCH-test bevestigde dit vanmiddag. Hiervoor wordt dus Herceptine ingeschakeld in combinatie met Taxotere.

Om te starten wordt eerst het reeds eerder vermeldde 'poortje' (port-a-cath) geplaatst; de dag nadien gaat er eerst de Taxotere door... en als ik daarvan bekomen ben (hm... zal afwachten zijn wat de bijwerkingen zijn) volgt direct de volgende dag al de Herceptine. Normaal geeft men dit tesamen maar om na te kijken of er eventuele allergïeën optreden wordt er de eerste keer 1 dag tussen gelaten.

Het zindert nà in mijn kop... ik reageer ook niet normaal... mogelijks zelfbescherming. Eigenlijk precies hetzelfde als vorige keer. Ik had gedacht dat ik zou huilen, roepen, boos zijn, radeloos zijn,... maar niks van dit alles. Ik begrijp het zelf niet.

Ik kijk uit naar het weekend. Even mijn hoofd laten uitwaaien. Er eens flink de pas inzetten zal me goed doen. En dan aftellen naar 8 oktober...

25-09-08

Bommelding ...

Toen ik hier een paar postjes lager de titel BORSTKANKER 2 invulde wist ik nog niet hoe dicht ik bij de waarheid zat. Je kunt borstkanker krijgen, en je kunt hervallen van borstkanker maar je kan ook blijkbaar een 2de soort borstkanker krijgen.

Wat is er aan de hand…? Wel hier ergens in de linkerkolom kunt u lezen dat ik een hormoongevoelige borstkanker had met waarden 40/60 (40 % gevoelig voor Oestrogenen en 60 % voor Progesteron). Die overige procenten hebben me eigenlijk altijd al een beetje zorgen gebaard. Ik had ‘liever’ (???) een 100 % gevoelige borstkanker gehad dan was de bescherming met Arimidex of Aromasin (Antihormonen) beter geweest. Die overige procenten (het gedeelte waar Arimidex of Aromasin geen vat op hadden) hebben me nu blijkbaar de das omgedaan want er heeft zich een ‘nieuwe’ borstkanker ontwikkeld (weliswaar nog lokaal onder de oksel) die nu voor minder dan 5 % hormoongevoelig is maar deze keer is hij wel herceptinegevoelig. (verder uitleg volgt later via linken…)

Gisteren werd ik (na mijn ontslag uit het ziekenhuis op maandag) terug bij de arts en borstverpleegkundige verwacht om het ‘verdict’ te horen. Toen we daar samen (dokter, borstverpleegkundige, mijn man en ik) een beetje verward op zoek waren naar een onderzoekskamer (wegens drukte allemaal bezet – en ik kwam er gewoon tussen voor de diagnose…) en we uiteindelijk belandden in het bureau van de Prof. ,kon ik het niet laten om schertsend te zeggen: “aha… we belanden in het hol van de leeuw!”. Kwestie van de spanning een beetje te breken hé. Want geloof me … die was er. Al van bij het binnenkomen had ik het gezien aan de lichaamstaal van E. (borstverpl.) en toen de dokter op de trappen kwam gehold (hij was voor mij weggeroepen uit de operatiezaal) en geruime tijd wegbleef bij E. om samen met haar het dossier nog eens te overlopen voelde ik al nattigheid. ‘Dit zit niet goed’ zei ik tegen M.

Verder werden er ergens heel diep in de oksel 9 lymfeklieren weggehaald (vorige keer 13 waarvan geen enkele was ingenomen met kankercellen – behalve de Sentinel):  die bleken allemaal verhard te zijn en zouden op het eerste ‘zicht’ (onderzoek) geen kankercellen meer bevatten (daar zou de vorige chemo goed zijn werk hebben gedaan…) maar om alles uit te sluiten werd hiervoor verder onderzoek gevraagd. Als ze ook nog maar 1 kankercelletje vinden daar, dan wordt het opnieuw chemo (Taxotere).

Niet dat het nu al niet erg genoeg is…

Voorlopig werd gesteld dat er bestralingen volgen en om de 3 weken infusen met Herceptine = antilichamen tegen eiwitten = immuuntherapie (dit laatste een jaar lang…) + verdere hormoontherapie voor de ‘kleine 5%’ hormoongevoelige kankercellen.

Vanmiddag naar de oncologe. Daar hoor ik ‘wat, wanneer, hoeveel…’ en daar zal ik waarschijnlijk ook horen of het al dan niet opnieuw chemo wordt. Deze keer geen FEC-kuur maar Taxotere dan ...

‘Laat maar komen “Grietje”!’… Ik ga desnoods voor de hele handel. ‘k Heb nog een paar leuke en nuttige dingen te doen in dit leven …

22-09-08

Berichtje vanuit het ziekenhuis...

Haha... internet gevonden in het ziekenhuis. Dat is het voordeel als je zo een beetje je weg kent hier. Op de dagkliniek van oncologie staat een batterij van computers (vorige keer zat ik hier ook soms eens te tokkelen) en ik was nieuwsgierig wat mijn 'blogmaatje' schreef over Parijs...

Dank voor jullie lieve steunreacties!! Heeft zeker geholpen!!

Normaalgezien (maar wat is normaal als je eenmaal in het ziekenhuis belandt hé...) zou ik vrijdag al thuiskomen; en dan zou het zaterdag worden, of zondag, maar nee... ook dat kon nog niet. De drain (redon) bevatte nog te veel vocht dus is het voor vandaag.  Strakjes wandel ik hier buiten met een (klein) pakje 'vlees' minder onder mijn arm. (Heb gelukkig de gereconstrueerde borst kunnen behouden; dat is toch al een meevaller...)

En... tegen woensdagochtend  weten de lieve dokters hier wat ze verder met me van plan zijn. Dat ziet er voorlopig niet zoveel goeds uit... maar ik wacht af! 'Don't panic Lucretia'! Just wait and hope!

M'n koffertje staat al weer gepakt met alles wat ik hier verzameld heb sinds vorige week dinsdag. O.a. een heel pak kaartjes die ik hier en thuis ontving (waarvoor dank lieve schrijvertjes !!) - weet ook dat ik die kaartjes absoluut niet wegdoe. Kan ik niet hoor. Van vorige keer heb ik ook nog een hele stapel liggen; verder een heel pak lectuur waarvan ik het naderhand jammer vind dat ik het niet allemaal heb kunnen doornemen. M'n hoofd voelde aan als een spons - alles wat ik las 'letterde' er zo weer uit. Het begint tot me door te dringen wat me overkomt.

Maar goed... we slaan er ons wel weer door! Zo goed en zo kwaad als het kan... met de steun van m'n naasten en met die van jullie moet dat lukken.

 STH71751

20-09-08

Effe tussendoor

Terwijl ons lief sterk dapper vechtertje in het ziekenhuis aan het bekomen is van haar operatie, kom ik hier even een verslagje uitbrengen van ons zondags tripje naar Parijs…

Na een woelige zenuwslopende zaterdagnacht was het zondagmorgen eindelijk zovér… We zouden Parijs onveilig gaan maken! M. bracht ons naar het station, waar we de trein richting Brussel namen. Daar stapten we over op de thalys en anderhalf uur later arriveerden we in paradijselijke Parijs. Net als in mijn dromen maar deze keer levensecht. Ik had het gevoel pas het aperitief voorbij te zijn en wat zeker was, is dat er ons nog zoveel wachtte om onze ogen en gedachten mee te vullen.
Aangezien ik me niet zo lekker voelde, brachten we eerst een tweetal uren door in de toiletten van het station (sorry Lucretia!) om wat te bekomen alvorens de metro te nemen en onze weg verder te zetten richting de Eiffeltoren. Aangezien ik me niet zo tiptop voelde, slenterden we (ik onder de vleugels van Lucretia) van bankje naar bankje door het park richting Eiffeltoren. Misselijk of niet misselijk, moe of niet moe, pijn of geen pijn... één ding was zeker: we zouden er geraken! We verlangden écht naar dit hoogtepunt en we wilden ons stille ‘droom’ werkelijkheid maken. En niet alleen wij maar ook het zonnetje was ervan overtuigd ons een onvergetelijke dag te bezorgen. Geen moment liet ze ons in de steek, het was prachtig weer.

Een poosje later stonden we onder de Eiffeltoren. Na ongeveer twintig minuten aanschuiven, passeerden we de detectoren. Zonder een tuut-geluidje geraakten we veilig en wel door de ‘controlepost’. Daar zouden we nog een geruime tijd moeten aanschuiven om de lift naar boven te nemen maar nee hoor, dat was buiten Lucretia gerekend. Lucretia kennende zou daar iets op vinden. Plots had ze het lumineuze idee om iemand van de balie aan te spreken met de vraag of we toch  niet voor mochten gaan aangezien het lange wachten nét iets te vermoeiend zou geweest zijn. En geloof het of niet, ze is grandioos in haar ‘opzet’ geslaagd. Meer zelfs, we kregen tickets aan verminderde prijs (groepstarief)! Ik wachtte terwijl Lucretia de tickets ging ophalen en iets later stonden we daar dan, hoog op de Eiffeltoren, met een prachtig uitzicht op Parijs!
We zouden roepen, tieren, gillen, brullen maar we waren zo overweldigd dat we er immens stil van werden! Ons luidkeelse schreeuw veranderde spontaan in een binnensmonds gilletje dat zich uitte in een verborgen traan… een traantje van geluk dat het ons gelukt was op de Eiffeltoren te geraken!

Na ons Eiffeltoren - avontuur namen we de ‘citybus’ die ons door de mooiste plekken van Parijs geloodst heeft! Elk beeld snoven we gulzig op en legden we vast op foto… Voor mij een dromigere-levensechte herinnering. We hebben gelachen, stilletjes gehuild, getetterd, genoten,... 

Moe maar voldaan keerden we na afloop terug naar huis. Het was zaaaaalig, in alle betekenissen van het woord! Een dagje dat we in ons hartje meedragen, een geluksmoment dat we intens koesteren en een dankbaar moment dat niemand ons ooit kan afnemen! Daar moeten op klinken, nietwaar?!?!

Dank je wel M. om deze uitstap te regelen én Lucretia: ik dank je uit de bodem van mijn hart voor dit uniek, bijzonder, overweldigend geluks- en koestermoment!!!

Ps. Foto's volgen!!!

10:46 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook

15-09-08

Recidief ...

Men vraagt me “heb je het zelf gevoeld of is het ontdekt bij een routinecontrole?”. Die vraag komt nu heel regelmatig terug… en ik moet zelf zeggen dat ik het beangstigend vind te moeten zeggen dat ik dit opnieuw zelf heb gevoeld.

Dat, als je een arts er niet op wijst dat er een vermoeden van letsel is, hij dat helemaal over het hoofd kan zien of ziet! Had ik niet allert geweest dan was ik weer 3 maanden verder tot aan m’n volgende controle.

Drie weken geleden ‘zat er iets’ wat er niet moest zitten. Niet direct in mijn oksel maar er vlak onder naast de gereconstrueerde borst en naast het litteken van de okseluitruiming. Toen ik het voor het eerst voelde had ik zoiets van ‘dit hoort er niet te zitten’; ‘dit voelt niet aan als littekenweefsel’ en ‘dit lijkt me geen lymfeklier, want die hoort er ook niet meer te zitten; die zijn reeds verwijderd’.

Ik sloeg niet direct in paniek maar al van bij aanvang zei ik tegen M. ‘je zult wel zien, dat is niet goed’. Ik was niet pessimistisch; helemaal niet… maar gewoon ‘realistisch’. Ik voelde ook niet elke dag aan dat ‘plekje’ want misschien beeldde ik het me alleen maar in. Elke drie dagen waagde ik het nog eens te gaan voelen en telkens voelde ik het opnieuw; en telkens een beetje groter meende ik. Pffff… In mei was nog alles goed en nu dit…

29 augustus 3-maandelijkse controle bij de gynaecoloog. Ik zou hem eens laten voelen zonder eerst iets te zeggen over wat ik meende dat er zat… Nee, hij voelde niks bij palpatie (= het bevoelen van de borststreek). Alles was goed volgens hem.

Toen pas vroeg ik hem om nog eens op die specifieke plaatst te voelen. “Hier zo”, pointe ik met de top van wijsvinger. Waar? Hier? “Nee precies hier zo” zei ik weer en hield de top van mijn vinger vlak naast de plek waar hij moest voelen. Aan zijn reactie te horen (en te zien…) wist ik meteen dat het er  niet zo okay uitzag. Het leek niet op littekenweefsel. Maar wat was het dan wel?

10 september : echografie  van de oksel. De radiologe reageerde meteen dat hetgeen er zat er niet hoorde te zitten en dat het vrij duidelijk was dat het recidief  was (i.e. terugkeer van de ziekte).
Ik vroeg haar om ook eens dieper in mijn oksel te kijken want ik dacht er een tweede ‘dingetje’ te voelen (maar een mens voelt zoveel als hij begint te voelen hè….). Inderdaad daar zat nog iets… leek meer op een lymfeklier. ‘Hoe? Lymfeklier? Die waren toch weg…? Niet allemaal dus.  Mogelijks is er toen eentje achtergebleven en HOPELIJK IS DAT NIET INGENOMEN MET KANKERCELLEN…

De punctie kon maar half-half worden gedaan. Het ene gezwel ligt tussen twee aders en het andere vlak naast een slagader. Biopsie met een harpoennaald was helemaal niet aangewezen wegens gevaar voor doorboring van de aders met bloeding tot gevolg. Er werd toen geopteerd voor een  FNAC = Fine Needle Aspiration Cytology. Met een fijne naald wordt geprikt in het te onderzoeken weefsel en worden er zo (kanker)cellen weggezogen. De gynaecoloog had dit liever niet; hij verkoos een biopsie (hier wordt dan een stukje weefsel weggenomen; is betrouwbaarder bij diagnose) maar wegens bovenvermeldde reden werd er dan toch een FNAC uitgevoerd. Van de lymfeklier kon toen geen punctie en biopsie worden uitgevoerd omdat ze zo dicht bij de slagader ligt... Afwachten dus wat het zal geven als het weefsel woensdag weggenomen wordt en er in het lab gekeken wordt hoe het hiermee is gesteld.
Wordt vervolgd…

12-09-08

Borstkanker 2

Dit schreef ik vandaag naar een lotgenootje... en omdat mijn hoofd nu even te vol zit om het hier op een andere manier te schrijven neem ik bijna integraal de mail over:

"Hum ja… hoe zal ik beginnen… heb eigenlijk niet zo’n goed nieuws… sinds woensdag weet ik dat het terug mis is! Tumor en een ander onbestemd gezwel (mogelijks achtergebleven klier in de okselholte…). Vandaag hoorde ik dat het ene gezwel terug kwaadaardige cellen bevat – het andere konden ze niet puncteren omdat het tegen een slagader ligt.
Eigenaardig genoeg had ik de bui zien aankomen… Sinds enkele weken voelde ik dat er iets boven m’n hoofd hing en het lijkt raar maar ik ben niet geschrokken van de diagnose. Wel kwaad… heel kwaad… maar op wat of wie weet ik niet.
Woensdag operatie en ik zal van geluk mogen spreken als ik m’n gereconstrueerde borstje zal kunnen behouden. Zo zie je maar: de ene dag zeggen de mensen ‘wat zie jij er terug goed uit… nu is alles voorbij zeker’ en van de ene dag op de andere begint de nachtmerrie opnieuw.
Vandaag had ik normaal een ‘intakegesprek’ in het Inloophuis van de VLK/Gent: ik had me nl opgegeven als vrijwilliger bij het VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) en zou de hele cursus beginnen volgen. Oeps… niet dus…

Het positieve (voorlopig althans) is dat men denkt dat het een lokaal recidief is en dat is vrij goed te behandelen (operatie – bestralingen). Ik hoop echt dat ze verder niks vinden want dan is het echt wel SHIT (sorry voor m’n uitspraak).

Weet je wat ik zondag ga doen? Ik heb me net een ticket voor de TGV besteld en ik ga naar Parijs. Ik wil op de Eifeltoren eens goed gaan brullen. Echt waar…

......... Ik wil met een heel speciaal iemand enkele mooie dingen beleven. Vorige week gingen we naar de dolfijnen kijken (haar ogen straalden…); deze week zouden wij naar het Atomium gaan – dat is mislukt maar zondag dan gaan we ervoor! Nu meer dan ooit wil ik ‘de dag plukken’......."

Ik overval jullie met dit bericht… ik weet het. Na een te lang stilzwijgen vond ik dat ik jullie dit toch moest laten weten.

Vele groetjes en genieten van het leven hoor!

23-08-08

Even stil ...

Ja, het is hier al even stil.

Na de vreugde van de geboorte van Noortje kwam eergisteren het plotse overlijden van m'n schoonmama. 92 jaar ... zachtjes heengegaan in haar slaap. Okay... ze was hoogbejaard en we wisten wel dat er een dag zou komen... maar toch...

Voor haar is het een vredige dood. Ze heeft het niet geweten; niks gevoeld; geen pijn. Ik ben blij dat ze zo is mogen gaan... maar toch...

We zullen haar missen. Steeds opgewekt. Nooit klagend. Altijd het goede zien...

Ze hield enorm van poëzie en in één van de vele 'gedachtenboeken' van haar vonden we geschreven:

"M'n kracht ligt in positief denken: opbouwen, niet afbreken.
Zoiets leert men met de jaren; door vallen en opstaan" (mama 1993)

Ik ben blij dat ik deze prachtige vrouw heb gekend. Ze heeft enorm veel voor mij betekent. Dank je wel (schoon-)mama! Het ga je goed waar je ook bent nu.

00:21 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (40) | Tags: overlijden, schoonmama, positief denken |  Facebook

09-08-08

Het is me een eer u voor te stellen: NOOR ...

Met een gelukzalig gevoel en een beetje de bibber in mijn benen kom ik even melden dat m’n tweede kleinkindje geboren is. Net voor de middag – 11:43 u geloof ik… - kwam ze via een natuurlijke bevalling op de wereld. Het kleine meisje krijgt de naam NOOR mee.
Noor is een verkorting van de meisjesnaam Eleonora en is waarschijnlijk afkomstig van het Arabische Ellinor dat “God is mijn licht” betekent. Mogelijk is Noor verkorting van Honoratus dat dan weer afgeleid van het Latijns ‘honor’ dat “eer” betekent.
En ik ben wel te vinden voor dat laatste!!
Het is me ook een hele eer om straks kennis te maken met dat klein wondertje… Als Rune geslapen heeft gaat ze mee met oma en opa om haar nieuwe zusje te bewonderen! Ik kan eigenlijk niet meer wachten…

OooooooH... en het valt me net te binnen dat het opnieuw een viergeslacht is!! De tweede keer dus...

Enne... dat m'n zus waarschijnlijk 'gewonnen heeft'! Op de website was nl. een wedstrijdje... je kon raden naar het geslacht, de geboortedatum, het gewicht en ik denk dat zij één van de grote kanshebbers is!

Hebben jullie nu ook het gevoel dat ik een klein beetje nerveus ben? Wat zit ik hier eigenlijk nog te doen hé. Wegwezen hier. Rune klaarmaken en op kraamvisite !!

Update: Noor is een echt schatje!!! Een klein blond meisje...
Ik laat de foto's hier voor zich spreken.
Mama en baby Noor stellen het heel goed. En Rune.... die kan nu al niet meer zwijgen over haar zusje Noortje met haar mooie kleine vingertjes...

09082008P1110745a

09082008IMG_3484a

09082008IMG_3494a

09082008IMG_3527a

Aan iedereen bedankt voor de fijne reakties hier! Doet echt deugd...

14:25 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (66) | Tags: 2de kleinkind, noor, rune, oma, opa |  Facebook

Chichimadammen groeten geen mensen met kanker...!!

2 jaar geleden… anderhalve week na m’n 5de chemo wou ik mezelf eens trakteren op een broodje kaas en een ‘bruisend waterke’ – want anders kreeg ik toch niet veel binnen… en ik stapte een broodjeszaak binnen in m’n gemeente. ‘k Kroop helemaal in een hoekje achteraan in de zaak want vooraan werd er nogal duchtig gerookt en alleen het zien al van de rokende medemens maakte me misselijk, laat staan dat ik er tussen ging zitten.
Half broodje verorberd – wat al een succes was - zat ik zo’n beetje na te genieten van “m’n uitje op m’n eentje” tot er een ‘bekende dame’ binnenkomt – nogal protserig met een groooooooote sacoche  en op een hautain toontje hoor ik haar 5 broodjes bestellen. Ondertussen ziet ze me zitten – onze ogen kruisen elkaar en ik zeg met een blije blik in m’n ogen: “hallo S.” maar er moet toch toevallig iets veel interessanters te zien geweest zijn boven m’n hoofd want haar ogen tollen van links naar rechts zo vlak boven m’n hoofd.  Raar… daar hangen alleen een paar kadertjes in het decor en daar staat toch niet zoveel soeps op… tekeningetjes van koffiemolens, etc… Als ik haar ogen weer bijna op mij gericht zie en opnieuw “hallo S.” zeg schieten haar ogen terug de hoogte in opnieuw zwevend boven m’n hoofd bewondert ze die mooie kadertjes. Afijn… dit gaat zo tot 3 maal door tot ik het welletjes vind en mezelf belachelijk voel door haar steeds te willen groeten. Voor mij is dit de normaalste zaak van de wereld ‘iemand groeten die ik goed ken en als het dan ook nog vrienden zijn van m’n broer…’
Ik sta op om de rekening te betalen en ga vlak naast haar staan – zij stond nog steeds te wachten op die heerlijke broodjes, met de neus in de wind…
Goed, ik betaal voor het gelag en weer durft ze het om me vlak boven m’n gezicht te kijken en haar ogen priemen door me heen. Een beetje onthutst door toch wel zoveel lef zeg ik nogmaals “hé, dag S.” maar nee hoor… ze ‘herkent’ me niet (ze doet duidelijk alsof…….en ja, iemand die kanker heeft die groet je toch niet en zeker niet als die dan geen haar heeft en dan ook nog zo’n mutseke met extra assortie sjaaltje op haar hoofd heeft…en geen grooooooooote sacoche draagt) pfffffff…
Ik naar buiten en ‘k hoor achter mij ‘klak, klak, klak, klak…’. Aha… ze trippelt blijkbaar achter me aan en als ik aan m’n wagen kom loopt ze – nog steeds met de neus in de wind – m’n auto voorbij naar de hare die vlak achter de mijne geparkeerd stond. In een opwelling schiet ik me achter mijn wagen… en ik vraag haar op de vrouw af: “ah S., ik dacht dat je me niet herkend had!” Antwoordt ze: “toet-toet-toet” (=jawel, jawel…) en stapt in haar jeep en snort weg! Dit voorval is toen heel lang blijven hangen…  en toen ik haar later dat jaar tegen kwam in Gent met haar man ‘herkende’ ze me plots wel en op een slijmerige manier hoorde ik haar zeggen: “èn…, hoe is het met Lucretia? Goed zekers hé….”
Toen kon ik het echt niet opbrengen om haar te antwoorden, negeerde gewoonweg haar vraag en onder het mom dat ik naar huis wou trok ik aan Marc’s ‘gilet’…
Vandaag – 2 jaar later – zit ik bij de kapster. Komt er iemand binnengewaaid met veel flair en een grooooooote sacoche en ik kreeg onmiddellijk kramp aan m’n maag. ‘k Wist niet dat het nog zo diep zat… Zet ze zich naast me en ze vraagt: ….. juist ja, ….”en, hoe is het met Lucretia?” en ikke zonder haar ook maar 1 blik waardig te gunnen: “ça va!”. Een korter antwoord had ik niet op dat moment.
Het was verdomd stil in het kapsalon… nog nooit zo rustig naar de kapper geweest. ‘k Kon ik tenminste op mijn gemakske een roddelboekske lezen.
Slecht karakter? Ikke? Nee, zeker niet maar een ezel stoot zich …. Je weet wel…. Heb ondertussen geleerd het kaf van het koren te scheiden.


Ondertussen nog geen 2de kleinkindje hier... 08/08/08 is voorbij... misschien straks. Jullie horen het zeker!


 

01-08-08

Vervolg Gentse Feestenweekje …

Zoals ik al eerder vermeldde heb ik een fantastische week achter de rug.

Maandag, 21 juli… vrijkaarten voor Kommil Foo in het NTG. Had hun nieuwe show WOLF al een keertje eerder gezien in de Opera/Gent maar dan van op het 5de balkon. Ik hoor nu wel niet goed maar de akoestiek is daar bijzonder slecht en de versterkers staan niet op 'luid'! (en als je hun teksten niet duidelijk hoort en ook hun mond niet goed kan zien (om te liplezen) dan begrijp je de hele context niet.

Maar deze keer heb ik echt genoten. We hadden een prima plaatsje het 1ste middenbalkon. Ik hoor en zie ze beiden graag bezig - ben ècht fan hoor - maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Raf qua stemtimbre dan. Voor wie ze nog wil zien met deze show surf dan even naar hun website.

Dag 2 – dinsdag. Ik zou een dagje niksen maar ’s avonds begon het te kriebelen om toch naar buiten te gaan. Heb M kunnen overtuigen om ’s avonds toch een keertje door Gent te lopen. Schoonzus en zwager gingen mee en die laatste was zo lief om ons te trakteren op een caïpirigha (is een Brasiliaanse cocktail op basis van cachaca rum, limoen en rietsuiker) aan één van de bars op Polé Polé (Korenlei). En… ik heb het geweten. Ik die uiterst zeldzaam alcohol drink (en ook eigenlijk niet mag met de medicijnen die ik neem  L ) had na een halfuurtje het gevoel dat m’n maag in brand stond.  Wie niet horen wil moet voelen…  het vlees is af en toe zwak hè!


preDinner

P1110627


We wilden het niet laat maken want M. moest werken. Dus richting St. Baafsplein om iets verder de tram te nemen. Het was druk daar… drukker dan een uurtje geleden… maar nietsvermoedend begonnen we ons toch een weg te banen door de menigte tot... alles zat opeens muurvast en we konden voor- noch achteruit. Oh my god… het werd ons opeens duidelijk. Het plein werd afgesloten – te veel volk opeens – voor het optreden van de ‘one and only Eddy Wally’. Blijven staan dus want verdergaan gaf boze gezichten; mensen die dachten dat we hun mooi uitkijkplaatsje zouden afpakken…. Tssss… Maar goed even blijven staan dus… tot… oh my god (nog eens…) ‘the one and only Marina Wally’ haar opwachting maakte. Ja, in het voorprogramma van de papa hé. We  hebben het uitgehouden tot het 2de nummer van den Eddy en zijn toen – opboxend tegen alle boze, norse gezichten – toch voorzichtig door de menigte ‘geschoven’. Heel ‘voorzichtekes’ want in de massa heb je algauw grimmige opmerkingen en eerlijk gezegd ben ik een beetje bang als ik het ‘sardinenblikjesgevoel’ krijg. Bleek achteraf dat je eigenlijk wel het plein kon verlaten (als de medemensen je doorlieten of course…) maar dat er niemand meer op mocht voor de veiligheid.

En voor wie denkt echt iets gemist te hebben van dit optreden kijk dan gauw hieronder... dan weet je zo een beetje hoe ik me voelde tussen die massa...

Wordt vervolgt …

30-07-08

Ontmaagd bij Max ...

Een volledig verslag van m’n vakantieweek kan ik nu niet meer maken (heb een beetje lang aan de telefoon gehangen met een blogmaatje…) maar dit wil ik jullie toch niet onthouden:

 

Vrijdag had ik afgesproken met 2 bloggertjes in Gent. Een beetje de sfeer gaan opsnuiven van de Gentse Feesten maar zoals jullie al konden lezen bij Jientje werden we al direct met onze neus in de kwalijke geurtjes geduwd. Overal in de stad staan van die lelijke gedrochten (urinoirs) om het wildplassen te voorkomen. Alles behalve fris om zo de stad binnen te komen…

P1110602

Maar goed… even de adem inhoudend liepen we richting ‘de Max’ voor onze eerste koffiepauze. Voor wafels was het nog te vroeg dus besloten we om na 14 u terug te keren en ondertussen verder de stad te ‘verkennen’. We betalen de ober met de melding dat we zeker terugkomen om een wafel te eten later op de dag en Jientje rondt het gesprek af met de melding: ‘ja, want ik ben nog maagd!’ Euh… de ober weet niet wat hij hoort en wij zijn verbaasd over die wel heel openhartige verklaring. De ober geeft zelfs de indruk dat het niet zo moeilijk is om ook dat probleem op te lossen… We proestten het uit en halen Jientje maar gauw weg uit haar toch wel ‘netelige’ positie en tronen haar  mee richting ‘De Maeght van Ghent’ (een cafeetje op de Korenmarkt vlakbij…). Dat moet op de foto vastgelegd worden. Ondertussen is Jientje zich aan ’t verweren dat ze bedoelde dat ze nog nooit een wafel had gegeten bij Max en dat ze dus nog maagd was qua Max’wafels!! Ze heeft het geweten… we hebben haar een beetje (veel) geplaagd natuurlijk…

P1110605

 

Onderweg gingen we dus op zoek naar een geschikte kandidaat voor Jientje

 

P1110611

 

P1110615
 

P1110674

 

maar Jientje was ons te vlug af en ze had al gauw iemand op het oog! Kijk maar even mee en kijk vooral naar de 2de foto: de gezichten van Jientje en Talleke spreken boekdelen... maar de jongeman kon hem niet snel genoeg uit de voeten maken. Hij prevelde iets van 'ik ben wel al getrouwd hoor' en toen een van z'n medewerkers van de security hem opbiepte verdween hij naar de overkant van de Korenlei!

 

P1110616

 

P1110617

’s Namiddags zijn we uiteraard teruggegaan om haar die zalige ‘wafel MAX’ te laten proeven – ze dronk zich eerst wat moed in en is er toen voor gegaan en wat bleek? Ze genoot er echt van van die ‘ontmaagding’ en als ze dan ook nog een kus kreeg van de ober kon haar geluk niet op! Kijk maar eens naar haar oogjes…

 

P1110676

 

P1110684

 

Zie Talleke stralen met al dat lekkers op haar bord!! (pannenkoek 'Max')

P1110681

 

P1110678

en ik.... wel ik ben heel braaf geweest en heb geen wafel gegeten maar een fruitbordje met een flesje Eaulala!

 

Verder verslag volgt...

28-07-08

'k Had goesting ...

Vanavond had ik gepland om hier eindelijk nog eens wat 'neer te pennen' maar het was zo mooi weer en ik had meer 'goesting' om de ramen te lappen. Eens goed met water in het rond te spatten kan deugd doen op een zwoele zomeravond.

En nu... nu ben ik moe en heb ik geen 'goesting' meer om het relaas te brengen van een overvol geprogrammeerde maar oh zo toffe 'vakantieweek' waarvan ik genoot. Het was genieten met de grote G!! Een paar fijne 'blogontmoetingen' waaronder 2 bloggertjes die ik nog niet eerder ontmoette.

Morgen dus geen ramen wassen maar een weekverslagje maken met een paar mooie foto's en een bijzondere onthulling over een blogmaatje Jientje  !!! 

Hahaha... ik laat jullie nog even in spanning.

Hieronder een mooie tekst die ik vond op een kaartje gekregen van een fantastisch blogmaatje Sofie. Ik dank je ook voor jouw vriendschap ... uit de grond van mijn hart Sofie !

Wat betekent 'Dank je' werkelijk?

'Dank je' is een van die
prachtige uitdrukkingen
die mensen gebruiken
om een speciale dankbaarheid te uiten.


Maar er zit vaak zo
veel meer achter dan
die twee woorden kunnen zeggen...


Als het uit het hart komt,
van diep uit de fijnste gevoelens
en de meest speciale gedachten
betekent 'dank je' zo veel.

Het betekent dank je dat je de tijd
hebt genomen om te laten zien
dat je om me geeft.
Het betekent 'je hebt vandaag echt speciaal gemaakt'
en soms betekent het dat
je alle dagen zoveel mooier maakt.

Het betekent dat je mij een fijn gevoel geeft
en ik wou dat ik
hetzelfde kon doen voor jou...
gewoon door je te laten weten
hoeveel je voor mij betekent.

'Dank je' betekent, dat had je niet
hoeven te doen maar ik ben
zo dankbaar dat je het deed.

'Dank je' betekent dat je iets
speciaals hebt gedaan
dat ik nooit vergeten zal.

~Chris Gallatin~

21-07-08

 

21 juli… nationale feestdag … met traditioneel druilerig weer. Wat doe je dan… wel ja binnen blijven en pannenkoeken bakken om het toch een beetje feestelijk te houden! Geen zin hoor om in de regen in Gent te gaan rondlopen. Alhoewel…  van regen is nog niemand doodgegaan hè. Straks toch nog een glimp gaan opvangen van de Gentse Feesten.
Een fijne bewolkte dag allemaal!

En omdat we Belgen zijn hier ons nationaal volkslied.... meezingen maar...

 

Is dit het laatste jaar dat we dit mogen zingen? .... zucht...

16-07-08

Oei ...

Zoals beloofd wou ik nog even wat foto's bij mijn vorig postje plaatsen maar Skynet gooit roet in het eten. Het lukt me niet om die posting te openen; dus probeer ik het maar op een andere manier.

Zondag waren we dus op stap met onze, ondertussen 2-jarige, kleindochter. Goh... wat vliegt de tijd! 2 jaar al!

Nu wordt het heel leuk... ze stapt gezwind overal mee en wil zelf de MEER DAN 30 JAAR oude buggy duwen. Die buggy dateert inderdaad van 1977 en wordt door de meeste jonge mensen bekeken als een antiek geval; is ie ook natuurlijk maar oh wat is ie handig. We hebben hem hier van de zolder gehaald voor het geval het modernere rijtuig niet hier is :-).

Wel Rune amuseert er zich rot mee. Hij is licht, zeer wendbaar en nog een voordeel : niemand die hem meepakt!! Het fijne was dat we zondag 2 x een leuke reactie kregen. 2 heren hadden zelf ook zo'n buggy mee; crack dezelfde maar in een ander kleurtje. We keken elkaar aan en we lachten... "handig hé" zei ik en "ja, meer dan 30 jaar maar nog "in" zie ik ;-)".

Beetje later een groepje mensen ... één van de jonge vrouwen hoorde ik zeggen: "goh, die is zeker 30 jaar oud!", "ik heb er ook nog ingezeten..." en we knoopten een gesprekje aan over hoe log die moderne 'gevallen' nu wel zijn ...

Voor Rune was ie op een bepaald moment handig als afschrikmiddel tegen de ganzen...

IMG_3234

IMG_3237

IMG_3256

IMG_3270

IMG_3271

IMG_3281

Een fijne avond allemaal!

13-07-08

Druk ...

Het 3de reisverslag van onze vakantie komt er deze week aan ... ik vind momenteel niet echt de tijd om veel aan de computer te zitten. Het weekend zat een beetje vol, maar dan wel vol met leuke dingen!

Rune, ons kleindochtje, kwam bij oma en opa logeren en dat heeft uiteraard prioriteit! Het is een crème van een kind om in huis te hebben. Altijd goedgeluimd, niks verwend (ja, daarvoor alleen al ben ik fier op onze dochter !! Rune wordt heel consequent opgevoed maar met zoveel liefde en vrolijkheid...), ze gaat al zingend door het leven (dat wordt nog wat denk ik... ) ...

Vanmiddag trokken me met ons drietjes (opa, Rune en ik...) naar het Provinciaal Domein in Wachtebeke. Beetje dieren kijken, wandelen, treintje rijden en uiteraard in de speeltuin... Dolle pret was het hoor! Morgen probeer ik hier nog wat fotootjes bij te plaatsen. Dit lukt me nu echt niet meer.

In afwachting dit leuke filmje: klik op onderstaand link ...

Het filmpje heeft niks te maken hoor met wat hierboven beschreven staat. Ik vind het gewoon hillarisch en een beetje humor als afsluiter van het weekend is goed voor de geest van maandag!!

 

Link: sevenload.com

12-07-08

Trofeetje voor Jientje ...

Jientje

Gefeliciteerd met dit mooie ronde getal op je blog Jientje. Het is altijd een waar genoegen je schrijfselen te komen lezen. Steeds weer sta ik versteld waar je de inspiratie blijft vandaan halen. Wat je schrijft is zo gewoon ongewoon doorspekt met humor. Echt een blog om bij te genieten ... Ik wou je daarom even in de bloemetjes zetten !! (nee, nee, bij mij geen hunk Smile, die krijg je wel van iemand anders...)

2215563136_5f718f0942_m

23:11 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: rond getal, vriendschap, humor, jientje |  Facebook

11-07-08

Leven van de liefde ...

Eergisteren naar hartspecialist; ‘k moest een bloeddrukmeter laten plaatsen – 24 uur dragen en dan binnenbrengen; cardiogram laten nemen, fietsproef doen en bespreking resultaten vd bloedanalyse.
 
Zonder te veel in detail te treden (het moet leuk blijven hé) kreeg ik toch ‘een vrij goed rapport’. Beter dan ik een maand geleden voorgeschoteld kreeg. Pilletjes hebben hun werk gedaan; houden zo Lucretia!
Hij heeft me gauw toch nog een paar medicijnen extra voorgeschreven, de stiekemerd –  het was te nemen of te laten. Zonder pardon!


Goh, ja laat maar komen… mijn bord ligt al zowat vol bij het ontbijt! “Eentje is geentje” zegt het spreekwoord!


’t Is wel een schatje hoor de cardioloog en nog ‘nen helen schonen doctoor’ ook; dus boos kan ik niet echt zijn op hem!!! Maar toen hij ook nog zei dat ik moest vermageren en dat dan ook nog eens in de verf zette in een schone brief voor mijn huisarts - “blablabla blablabla … herevaluatie binnen ruim zes maand volstaat, graag opnieuw met een labobilan en een 5kg lichter” -  was ik toch even in shock!
5 kilo… hoe moet ik die er af krijgen met een schildklier die niet naar behoren werkt (beetje te veel Medrol gekregen bij m'n chemococktail...) en een onbedaarlijke eetlust door de Aromasin en ja, ja, 'k geef het toe, momenteel heb ik het karakter niet meer om te diëten!!

'k Heb 3 jaar zeer streng op mijn voeding (en snoepgewoontes…) gelet en heb er toen op een paar maanden tijd 7 kilo afgekregen. (ook al onder ‘doktersdwang’) Het mooie cijfertje “60 kilo” stond maanden te knipperen op de weegschaal. Tot ik pats-boem kanker kreeg en de chemotherapie alles zo een beetje verbrodde.
Voordien at ik bv. steevast 2 porties yoghurt per dag; met volle goesting en zonder suiker maar sinds ik daar een paar keer goed ziek van ben geweest tijdens de chemokuren en de yoghurt er niet in bleef, kan ik geen yoghurt meer zien. Dat is met veel dingen zo: All Bran flakes, fruitpap, rijstkoeken, broccolisoep, smeerkaas, enz… ik heb er gewoon een afkeer van gekregen. Ik ben dan ook meer en meer terug naar zoet beginnen grijpen. In het begin, kort na de chemo, kon dat niet zoveel kwaad. Ik was al blij dat ik iets kon eten dat me smaakte.

Maar stilaan kan mijn binnenwerkje ‘de boel’ niet meer zo goed verwerken en werd ik dus met een strenge blik en een voorschrift vol pillen naar huis gestuurd.
 
En weten jullie waar ik het eerste aan dacht??? HELP…. Hoe moet het nu met de wafels die ik binnenkort wil gaan eten bij de MAX???? 
De_Vier_Musketiers_Gent 018


En de Gentse Feesten die eraan komen met het oliebollenkraam op de Vrijdagmarkt en de cappuccino’s die ik wil gaan drinken, en… en… en… ja en die lekkere ijsjes die ik zag bij Mizzd op haar blog….
Misschien moet ik maar gaan leven van de liefde… Zucht…

Een fijn weekend allemaal!

affiche2008

Zomer! ... Zomer???? Waar? Wanneer? ...

Gisteren uitstapje gepland met vriendin naar Brugge. Ik had daar iets op te halen bij BABY2000 en wou het combineren met een wandelingetje in de Brugse binnenstad. 

 wiegje (Had bij Baby2000 een wiegbekleding besteld voor dit model van wiegje... Rune kreeg bij haar geboorte zo een wit wiegje en heb er toen zelf bekleding voor gemaakt. Voor het toekomstige baby'tje heb ik nieuwe bekleding laten maken omdat de 'zelfgemaakte' niet zo was meegevallen: was te kort zodat Rune soms met haar beentjes tussen de spijltjes zat Verlegen)

BABY2000... dat was geen probleem. Snel hollen tussen de regendruppels door van de wagen naar de winkel,  pakje ophalen en weer gauw de wagen in. Daar wordt je niet echt kletsnat van maar onze wandeling in Brugge, daar waagden we ons toch liever niet aan. Jammer...

Maar niet getreurd, ik had een bijna-even-goed idee: Plan B --> op naar de CARPE DIEM - de overheerlijke bakkerij met stijlvolle tearoom van DETAVERNIER in de Wijngaardstraat. Vlakbij geparkeerd - wat ook niet zo evident is - en een korte natte wandeling tot ... oei... gesloten... Wat een tegenvaller!

Plan C --> hoekje omlopen en 't OUD KANTHUYS binnen. Ja binnen... pffff.... op het terras zaten enkele moedige toeristen maar wij zochten toch liever een droge plek op...

Het OUD KANTHUYS ligt vlakbij het Begijnhof en het Minnewater. De paardenkoetsen en vooral de paarden dan, stonden er triestig bij. Wie gaat er nu in de regen 'koetsrijden'? Ikke alvast niet!

Brugge_CarpeDiem 020

Eenmaal binnen kregen we een tafeltje aangewezen vlakbij de haard. Ja, aan de 'haard-die-brandde' !!! Mensen toch... we zijn in de maand juli en wij zaten daar knus en gezellig warm te krijgen aan de open haard.

2 weken geleden dacht ik dat ik 'doodging' van de warmte daar in het verre Extremadura en hier worden we dan weer uitgeregend.

Even iets heel anders: mijn gedachten zijn momenteel bij een lief vriendinnentje Sofie... ik zoek voor haar een heel leger van mensen die met hun warmte en vriendschap even wat positieve energie kunnen sturen.  Een kort berichtje, een hartverwarmend woordje op haar blog zal haar waarschijnlijk deugd doen. Ze kan het momenteel echt wel gebruiken. Doen jullie mee??

lievewoorden

08-07-08

How to navigate through menopause...?

With humor of course Cool !!

Alvorens ik verder ga met mijn reisverslag even een oppeppertje voor een speciale vriendin 'Dee' uit Pittsburgh!! en voor al mijn andere vriendinnen in dezelfde situatie Knipoog .
Ik denk hierbij ook speciaal aan m'n lotgenotes die noodgedwongen (ongeacht de leeftijd...) in de menopauze gedropt worden ten gevolge van borstkanker!

Dee I hope this little story will at least make you laugh !!

The Seven Dwarfs of Menopause

The Seven Dwarfs of Menopause arrived at my door without warning:  Itchy, Bitchy, Sweaty, Sleepy, Bloated, Forgetful and All-Dried-Up.

One by one they crept into my own private cottage in the woods and started to take over my life.  The first to arrive was Itchy.  I developed this itch on my right calf that was so irritating, I wanted to scratch the skin right off my body.

Then Bitchy came to my door.  No longer was my PMS contained to one or two days a month-it felt like constant PMS.  Then I would swing from Bitchy to Weepy for God's sake, what was wrong with me?  Ding-dong......It's the middle of the night and Sweaty has crawled into bed with me.

Oh, yes, Sweaty brought embarrassing hot flashes and introduced me to night sweats where it seemed as if a faucet had been attached between my breasts.

Of course!  Sweaty brought about Sleepy because I was tired all the time.  I would wake up so many times in the night and not be able to get back to sleep.

Bloated crept in slowly, my once-svelte figure got thick through the middle section, even though I was following my weight-loss program that had worked so well for so many years!

I can't quite remember when Forgetful arrived, but one day my brain stopped working.  I considered myself a pretty focused woman until Forgetful came and I could not keep a coherent thought in my brain.  Am I getting Alzheimer's?  I wondered.

Last, All-Dried-Up slowly encroached upon my happy marriage.  This was probably the most unpleasant of the dwarf family.  Sex was no longer on the top of my list...or on my list at all.  My husband would give me that knowing look, and I would think, "Frankly, I'd rather have a smoothie."

Menopauze

07-07-08

Feestje bouwen ...

Een beetje met vertraging Verlegen eindelijk een fotoverslagje van mijn jarige kleindochtertje... Eigenlijk hoeven hier geen woorden bij of toch...

P1110437

(spelen met het geschenk van Hans en Korie)

Van vroeg in de ochtend liep Rune al met haar verjaardagskroon op! Voor een jarige prinses heel belangrijk natuurlijk... Waar ze zich ook maar kon gaan spiegelen stond ze te pronken met haar 'juweel' op haar hoofdje...

IMG_3123

(verjaardagskaartje uit Pittsburgh)

Ze werd overstelpt met aandacht, knuffel langs hier en knuffel langs ginder, kadootjes-te-veel... op een gegeven moment zat ze er helemaal beduusd bij maar toen de taart verscheen kon de pret niet meer op! Niemand hoefde haar te zeggen dat ze haar bordje leeg moest eten. Het was echt smullen hoor...met pretlichtjes in haar ogen.

IMG_2975

Nieuwe schoentjes van opa en oma!

IMG_3027

P1110468

IMG_3044

IMG_3045

P1110467

P1110482

IMG_3087

Surprise, surprise... Een verrassingspakket vanuit Amerika... wat zou daar nou inzitten...?

P1110539

Ooooooooooh wat mooi Dee! THANK YOU VERY MUCH !!!!

P1110557
Hihihi... nieuwe kleertjes daar loop ik oh zo graag mee rond en als ook de broek nog afzakt dan kan de pret niet meer op !

IMG_2940


IMG_2939

Feesten is vermoeiend! Maar oh zo leuk!

IMG_3140

Nog een wandelingetje met opa en dan afscheid nemen...

P1110553

En nu kijken we echt uit naar ons tweede kleinkind! Aftellen maar...

Aan iedereen bedankt voor de lieve wensen voor Rune !

23:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

04-07-08

Bijna, bijna 2 jaar ...

 

Morgen is het feest! Rune viert feest!
Een dagje te vroeg eigenlijk, want ze verjaart pas zondag.
En ze is nu al volop bezig haar attributen, om zich op te tooien, bij elkaar te zoeken…

chichimadam spelen

Fotoverslag volgt uiteraard!


 

(klik op de foto om te vergroten) 

22:41 Gepost door Lucretia in Kleindochter R. | Permalink | Commentaren (21) | Tags: verjaardag, rune, birthday, 2 jaar |  Facebook

Vakantie ... Deel 2

De volgende morgen, na een heerlijk ontbijt (onze koelkast had toen nog voldoende voorraad maar bovenal ze was toen nog voldoende ‘koel’… dat zou later ook wel even anders worden) zetten we vol ‘vakantie-mood’ onze reis verder langs de RN richting Spanje.

We zouden niet de door mij voorgestelde route via Val d’Aran, Zaragoza, Madrid… volgen maar helemaal de andere kant op via Jaca, Huesca... Ja, mij goed… ik moest niet rijden maar die RN begon toch wel danig op M's zenuwen te werken. Ik zat regelmatig te dutten... na mijn slapeloze nacht.

We stopten nog even om de benen te strekken en om van de mooie dingen ‘van onderweg’ te genieten in EYMET (in de Dordogne) alvorens de Pyreneeën over te steken. Een beetje genieten van het zonnetje, een beetje rondkijken in een voor ons onbekend stadje om toch al wat van de vakantiesfeer op te snuiven.

P1100217 foto met hartenwolkje :-)

IMG_2065IMG_2066IMG_2070P1100228

 

 

 

 

De eerste stad die we aandeden in Spanje was Jaca en om een ‘dagvullend’ programma te hebben trokken we ook nog naar het Monasterio San Juan de la Peña. Bijna twee volle dagen in die camper was wel even genoeg geweest…
Enkele sfeerbeelden…

 P1100243

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terrasje doen met een boekje!



P1100240P1100224P1100244Jaca

 

 


 

 P1100251

 

P1100258P1100260IMG_8075P1100296

 

 

 

 

P1100294IMG_2098P1100292P1100290

 

 




 

P1100315

P1100318

IMG_2116

IMG_2119

nieuw monasterio met Parador!

 

 


 


P1100286IMG_2118IMG_8080IMG_2121

Eerste ooievaar 'gespot' - er zouden er nog vele volgen...


 

 

P1100263

Een fijn weekend allemaal!

Wordt vervolgd ...