30-05-08

Kuggemeten…

Rune, ons kleindochtertje, is een echte spraakwaterval aan 't worden.

23 maanden wordt ze de 6de juni… en af en toe heeft ze echt wel hele leuke uitspraken. Vooral als het lange woorden - met meerdere lettergrepen - zijn die ze wil zeggen.

Zo ‘belden’ we vandaag met elkaar en Rune wou oma graag iets vertellen. (Haar mama vertelde dat Rune ‘bobbeltjes’ op haar armpjes had)...

Toen Kim zei: ‘vertel het eens aan oma Rune van die bobbeltjes op je armpjes’ kwam er heel spontaan uit dat ze ‘kuggemeten’ had…

Zie, zoiets kan mijn dag opvrolijken… zoiets werkt helend...

En voor ik het vergeet: kijk eens naar Rune's vernieuwde website ... er is nu ook een plaatsje gemaakt voor haar broertje of zusje dat er aankomt binnen een paar maanden!

P1090434


Hier zit kleine Rune in een kartonnen doos die oma had omgetoverd tot speelhuisje. Ergens heb ik een gelijkaardige foto van Kim toen zij klein was. Dagenlang speelde ze toen met een grote kartonnen doos waarin een soort fietsje had gezeten. Ze vond de doos toen leuker dan de fiets...

22:45 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: rune, grappig, kindertaal, kuggemeten |  Facebook

29-05-08

Te kijk gezet in de kast ... deel 2 en meteen ook het laatste :-)

Beloofd is beloofd hé... hier komen ze dan, de fameuze kastfoto's...

P1100186
Ik heb er ook nog mijn rode strooien hoed gevonden. Ik kocht die ooit in Spanje in de Alpujarras - meer bepaald in het bergdorp Trevelez waar de heerlijke Jamón de Serrano vandaan komt... Het was daar toen snikheet en dat gekke hoedje gaf me de nodige bescherming tegen de zon...
Zo eens in een kast kruipen doet je warempel herinneringen ophalen...
P1100187

mmmmm... het is hier wel heerlijk om even te liggen... Onder mij ligt het dekentje van Kim's wiegje. 30 jaar is dat dekentje ondertussen maar ik kan er geen afstand van doen. Behalve mocht Kim het zelf willen gebruiken voor haar kindje(s)... Wat die groene koffer betreft: daar heb ik niks aan gehad eigenlijk. Veel te groot; tenzij je hem volledig opvult met spullen van 2 mensen en dan nog met kleding voor een vakantie van een maand... maar dan weegt hij natuurlijk veel te zwaar. Nee, ik denk dat die verder niet meer zal worden gebruikt. Terug de kast maar weer in... en ikke er terug uit!

20:17 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: te kijk in de kast, mizzd, stokje |  Facebook

28-05-08

Te kijk gezet in de kast ... (deel 1)

Wat doe je zoal om iemand 'uit de kast' te laten komen? Haar uit 'haar tent te lokken'? Haar wakker te schudden uit haar dipje?

Een 'normaal' mens zou eens bellen maar ik kreeg van een welbekende goedlachse, ‘altijd in voor een grapje’ vrouw een mailtje met de melding dat het 'lol' is eens 'in de kast te gaan zitten'... en dat het helpt tegen een blogdipje...!!??

Fun in de kast… Ja, jullie daar… lezertjes, jullie zouden er wel fun aan beleven om mij in alle mogelijke bochten te zien wringen en me naar beneden te zien donderen als ik met mijn volle gewicht door een legplank zak…

Maar goed, ik wil dit wel proberen… Ik ben dus op zoek gegaan in welke kast ik een ‘opkikker’ zou vinden; waar het aangenaam vertoeven zou zijn…

In eerste instantie dacht ik aan het kastje met de slips en boxershorts van M. maar in die schuif kan ik helemaal niet in. Tenzij in ordelijk opgevouwen toestand en het liefst nog heel platgestreken. Hum… niet te doen dus. Jammer toch wel. ’t Zou anders wel een zacht plekje zijn geweest waar ik even lekker kon wegdromen.

Dan maar naar mijn kleerkast… Nee, die puilt uit van de kledingstukken die me te klein geworden zijn. Ze zijn nl. van 10 KILO geleden… Verdomde Aromasin en verdomde (vr)eetlust. Ik beeld me nog altijd in dat ze me ooit nog eens zullen passen. ’t Zal vast wel een utopie zijn, vrees ik.

Eigenlijk is het nog zo geen slecht idee om zo eens in gedachten de inhoud van m’n kasten te overlopen. Zo word ik geconfronteerd met de werkelijkheid en met de noodzaak om er eens dringend grote kuis in te houden. Nee, in die kast zet ik me voorlopig ook niet te kijk.

De bergkast dan? Oh, zeker niet… want daar zit vanalles waar ik niet kan aan weerstaan. Fruit (dat is gezond...), maar vooral wafeltjes, chocolaatjes, champagne, enz… Geen goed idee dus. Ik zou er geen minuut rust vinden en dat is eigenlijk waar ik naar op zoek ben.

Aha… de bovenverdieping eens inspecteren. H’s oude kleerkast zit vol met linnen en onze winterkleren en ik vrees dat, als ik mij hier neervlij, ook alle legplanken naar beneden zouden donderen. Het is niet echt een kwaliteitskast en die witte plastieken ‘dingetjes’ die de planken moeten ondersteunen komen al vanzelf los.

Op naar K’s kamer dan… en meteen weet ik dat daar de kast staat die ik zoek. Ze is heel ruim, ingebouwd, er zit licht in en ik kan er ook nog helemaal in. Zelfs in liggende toestand. Een mooi plekje om mij te verstoppen en me even af te zonderen van de wereld.

Er hangt feestkledij in en er staat een oude reiskoffer werkloos te wezen… maar dit alles belemmert me niet om even stil te staan bij hoe ik me nu voel. Ik ben moe… heel moe… en ik word er moe van om steeds moe te wezen. Het doet deugd even in die kast te liggen… even wegdromen met m’n ogen dicht en in gedachten ver weg te zijn.

Maar plots schiet me te binnen waarom ik eigenlijk in die kast zit…voor de lol natuurlijk… en ik zie ineens het belachelijke er van in en begin te lachen… en ik kan niet meer stoppen… de lachbui kikkert me helemaal op. Ik voel de endorfines door m’n lichaam gieren. Missie geslaagd MizzD !
Lachen is gezond en is een van de beste remedies tegen stress. Het is nog gratis ook.
En nu zijn jullie heel nieuwsgierig naar de foto ‘te kijk in de kast’ hè! Wel die is voor morgen… Beloofd!

21:41 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: te kijk in de kast, lachen, endorfines |  Facebook

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

Dagje genieten ...

Voor moederdag worden moeders in de bloemetjes gezet; meestal ook letterlijk. Er worden op die dag massa's bloemenruikers verkocht... 

Hier is het bv. ondertussen een traditie geworden dat we voor Marc's mama letterlijk 'de bloemetjes buiten zetten'. Haar bloembakken en -potten voor op het terras worden gevuld en daar kan ze dan de hele zomer lang van genieten.

Voor mijn moeder wilden we eens iets anders doen. Ze gaat graag op stap maar kan niet altijd ver weg. Auto rijden doet ze niet zelf... 

We hebben haar dus verrast op een 'alles-er-op-en-er-aan' ontbijt en een dagje stappen in Brugge.

Hieronder een klein fotoverslagje van een geslaagde dag! Veel foto's zijn het niet maar het geeft toch een impressie. En nee... we zijn niet wezen shoppen... dat zal voor een ander keertje zijn (zo hebben we nog eens een reden om naar Brugge te gaan Knipoog)

Brugge_CarpeDiem 001Brugge_CarpeDiem 003Brugge_CarpeDiem 013

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 017Brugge_CarpeDiem 023Brugge_CarpeDiem 025

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 026Brugge_CarpeDiem 056Brugge_CarpeDiem 059

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 031Brugge_CarpeDiem 049Brugge_CarpeDiem 048

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 040

Brugge_CarpeDiem 044

Brugge_CarpeDiem 029

Carpe Diem ...

Ja, Carpe Diem... in Brugge! Daar zit ik vandaag. Ontbijtje mèt bubbels met ma en met zus! Leuk cadeau voor moederdag en we genieten zelf ook mee! Knipoog

Straks fotoverslagje!

Pluk de dag...

14-05-08

Zelf gevangen ...

Mooi getalletje hé! Zelf gevangen deze keer... Wie vangt 303030 ? Is nog mooier...

303000bezoekers140508

Dank aan allen die hier komen blijven lezen... want ik krijg niet veel uit mijn pen de laatste tijd.

Er zit nogthans veel in mijn hoofd om te vertellen. Heb de laatste weken al veel, heel veel leuke dingen gedaan en meegemaakt maar er zijn zo van die dingen waarop ik blokkeer.

Zo is er morgen nog een beetje een moeilijke dag en dan nog even afwachten tot de 21ste voor het resultaat  en hopelijk is mijn hoofd dan weer vrij van zorgen.

Geniet van het mooie weer! Zal ik vandaag ook doen !

13:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: rond getalletje, 303000 |  Facebook

13-05-08

Kopbreker...

Hebben jullie dat ook dat je denkt dat als je goed bevriend bent met iemand dat je daarom beter altijd open kaart speelt?

Dat als je het niet eens bent met elkaar dat je dat dan gerust moet kunt zeggen zonder de bedoeling de andere te kwetsen? Vinden jullie dat ook niet eerlijker?

Het is toch niet omdat je van mening verschilt dat je veronderstelt wordt boos te zijn op elkaar? Of denk ik nu fout? Het is toch maar kwestie van ieders mening te respecteren... is het niet? Ook al komt die niet overeen met de jouwe.

En het mag zeker niet zo zijn dat 'omdat je maar een vrouw bent' dat je daarom geen mening mag hebben' ! No way...

Ik wil mijn tijd niet meer verdoen met rond de pot te draaien. Sinds de start van mijn 'second life or wathever...' heb ik me voorgenomen om gewoon recht voor de raap te zijn. Niet  zomaar rechttoe, rechtaan maar op een eerlijke manier ...  (Ik mag eigenlijk niet zeggen dat ik me dat heb voorgenomen: ik ben geleidelijk aan zo geworden...kanker verandert een mens op velerlei manieren). Dan weet de ander  precies wat ik bedoel maar de keerzijde is dat die 'andere' daarvan schrikt; mij zo niet herkent...

Een meningsverschil of eigenlijk liever een verschil van mening mag vriendschap niet in de weg staan! Is het niet?

25-04-08

Define your bra size... :-)

Bra

Ha... eindelijk zullen we het weten Smile

Bra_a

Bra_b


Bra_c


Bra_d

Bra_dd

Bra_e


Bra_f


Bra_g


Bra_h



AND, just a thought for all the women out there........
MENtal illness, MENstrual cramps, MENtal breakdown, MENopause............
Ever noticed how all of women's problems start with men?.........And
When we have real trouble it's HISterectomy!!!!

A Friend Is Like A Good Bra...
Hard to Find
Supportive
Comfortable
Always Lifts You Up
Never Let's You Down or Leaves You Hanging
And Is Always Close To Your Heart!!!

Dit postje is een beetje 'stout'... ik weet het... maar ik kon het niet laten. Ik kreeg dit doorgestuurd vandaag per mail en vond het wel grappig. Het moet niet altijd kommer en kwel zijn hé Knipoog

Een fijn weekend allemaal!

17:35 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (29) | Tags: a friend, bra, zelfspot, humor, vriendschap |  Facebook

23-04-08

Ik leef nog :-) ...

en gelukkig maar hé Smile maar ik heb even wat tijd nodig om een paar dingen op een rijtje te zetten. Een paar dompers op de feestvreugde verwerken en dan kom ik wel terug.

Dat wil niet zeggen dat ik het lachen ben verleerd... nee, humor kan een beschadigd mens oppeppen.

Gisteren zat ik in de wachtzaal bij een orthodontiste en in een maandblad vond ik volgende grappige 'verklaringen' van woorden:

  • achteraf: min acht
  • profeet: professor aan tafel
  • vertrouwen: op een afgelegen plaats trouwen
  • minimaal: sober maaltijd
  • Panama: moeder eerst
  • kieskeurig: tand in goede staat
  • minnekozen: West-Vlaams voor neef
  • politicus: zoen van een politieagent
  • eileider: vooraanstaande kip
  • postwezen: kinderen van doodgebeten postbodes
  • super-de-luxe: onbetaalbare benzine
  • toezicht: opletten met gesloten ogen
  • uitdrukking: einde van de constipatie
  • misleider: priester
  • ...... de rest kon ik niet meer opschrijven want ik werd verwacht voor een gesprek Knipoog

Nog een fijne woensdag allemaal! Hier worden er vandaag wafels gebakken... heb er zin in om de dames van EUREKA terug te zien (Eureka is een revalidatieprogramma voor mensen nà kanker...)

12:14 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: humor, eureka, wafels, verwerking |  Facebook

07-04-08

Het leven zoals het is ...

Vandaag ben ik met mijn gedachten bij Kitty... een jonge vrouw van 37 jaar die, zoals velen onder ons lotgenoten, in een mallemolen van onderzoeken is terechtgekomen met als verdict 'borstkanker'... Zij wordt morgen geopereerd en wacht bang af wat er verder nog volgt.
Kitty, ik denk aan jou! Want ik weet dat je het verdomd niet gemakkelijk hebt!

Van hier uit een stevige knuffel meid!

23:56 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (46) | Tags: lotgenote, borstkanker, kitty |  Facebook

04-04-08

Een gewaardeerd geschenk ...

Onlangs bezocht ik met markant het brandwondencentrum in het universitair ziekenhuis in Gent. Een beklijvende avond werd het... het zal je of iemand van je familie maar overkomen...

In één van de gangen zag ik de volgende tekst op de muur:

Brandwondencentrum 001

Ik vond dit zo'n mooie tekst dat ik hem of foto heb vastgelegd.

Fijn weekend allemaal!

 

Zonnetje ...

Als de zon niet wil schijnen dan haal ik zelf wel een zonnetje in huis! Knipoog

Een schat van een kind is het. Altijd goedlachs; heerlijk gebrabbel; pienter...

Mijn dipje zal gauw vergeten zijn.

STH70270[1]

Dank u wel allen... voor de lieve reacties bij het vorige postje!

00:02 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (11) | Tags: zonnetje, sunshine, rune, dipje |  Facebook

31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook

27-03-08

27 maart 1979 ...

27 maart 1979… 29 jaar geleden lag ik in het Universitair ziekenhuis in Gent. Ik was daar eigenlijk al van 17 december 1978 – de week voor Kerstmis.
Ik was zwanger van een tweede baby en al van voor de zwangerschap wisten we, mocht ik opnieuw zwanger worden, dat het een probleemzwangerschap zou kunnen worden. Ons eerste kindje (Kim) werd ook een maand te vroeg geboren en met een heel laag geboortegewicht. Vanaf de 8ste week schreef de arts me Prepar voor (om de weeën tegen te gaan bij een dreigende vroeggeboorte) en moest ik thuis ‘platliggen’.
Maar in de 21ste week dreigde het mis te gaan. Ik kreeg weeën en werd in spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ik herinner me nog dat ik – terwijl Marc gaan stemmen was (er waren verkiezingen de 17de december 1978) – vreselijk schrik had om de baby te verliezen. Ik had zeer snel na elkaar weeën. In die tijd bestond de gsm nog niet (althans bij ons toch niet…). Marc was dus niet direct te bereiken en het tweede probleem was vervoer… onze wagen begaf het die dag. Gelukkig kregen we naderhand hulp van de buurman die ons naar het ziekenhuis bracht.
Al die weken die ik in het ziekenhuis doorbracht (in totaal 12 weken voor de bevalling en bleef nog 2 weken tot 13 april 1979) ben ik voor de bevalling maar 2 keer uit mijn bed geweest: 1 keertje omdat ik niet op de bedpan wou gaan – ik ben toen stiekem naar het toilet gegaan maar heb het me die nacht beklaagd. De weeën begonnen opnieuw  en waren niet meteen te onderdrukken en een 2de keer omdat een professor  me niet in mijn bed wou onderzoeken maar in zijn privé onderzoeksruimte…
Ongelooflijk wat je op dat moment over hebt voor zo’n klein hummeltje dat aan het groeien is. Hoe moeilijk het ook was om dagenlang in bed te liggen en letterlijk alles in bed te moeten doen (van eten tot drinken, van wassen tot haren wassen en knippen, toiletritueel (hum), .....) ik had het er voor over; het was voor een GOED DOEL ! Ik wou hem 'koste wat kost' NIET VERLIEZEN… en toen hij geboren was (een maand te vroeg trouwens…) en hij na 2 dagen bijna stikte ben ik tekeer gegaan als een leeuwin die haar jong verdedigt…
Hans had een platte neusbrug en kon niet goed door zijn neusje ademen… maar omdat hij het zo goed deed in de couveuse mocht hij na 2 dagen worden overgebracht van de prematurenafdeling bij mij op de kraamafdeling.
Op de kraamafdeling gelden echter andere regels dan op de prematurenafdeling: baby te eten geven elke 3 uur en niet eerder !!! (toen toch...)
Bij een baby’tje die maar 2.450 gram woog en 1 maand te vroeg werd geboren mag men de baby echter aanleggen (ik gaf borstvoeding) als hij erom vraagt. Zo een kleintjes kunnen nog niet lang genoeg zuigen en hebben minder kracht om te drinken...
Maar die kinderverzorgsters op de kraamafdeling dachten er anders over… Hans huilde al zeker een uur van de honger en ik mocht hem niet halen (hij lag in een glazen box tussen 2 kamers) om hem te laten drinken. Geen uitzondering !!! ... Triestig droop ik af en wou een bad gaan nemen maar 2 minuten later stormde mijn medekamerbewoonster de badkamer binnen en riep dat mijn zoontje helemaal paars was en niet meer huilde. Ik ben toen halfnaakt de gang op gestormd recht de kraamafdeling binnen en heb gegild om hulp. De verpleegsters hadden koffiepauze en waren niet te bereiken en daarom viel ik maar gelijk een ruimte binnen waar een vrouw aan’t bevallen was. Hansje werd weggebracht in een noodcouveuse… helemaal blauw was hij en hij werd beademd met een soort pomp zoals je luchtmatrassen opblaast… (zo zie ik het toch terug in mijn gedachten).
Door lange tijd te wenen was zijn mondje uitgedroogd en zijn tong was in zijn keeltje geklapt. Door zijn neusje kon hij weinig of geen lucht halen … Ze renden met hem weg… het was letterlijk op leven en dood… Toen er me ondertussen een vrouwelijke arts wilde troosten was ik moeilijk tegen te houden… ik huilde… ik wou hem niet verliezen… ik had zoveel van mezelf gegeven om dat hummeltje te krijgen.
Hansje is toen in shock gegaan en viel af van 2.450 gram naar 2.010 gram. Bij zijn geboorte had hij een rond gezichtje en een rond dik buikje en na een paar dagen leek het wel een Biafraantje. Vel over been... Ik ben toen verhuisd van de kraamafdeling naar een 'kamer van moeder en kind' op de prematurenafdeling om hem zelf te kunnen voeden (...want ze wilden mij algauw een prik geven op de kraamafdeling om de melkproductie te stoppen...no way...ik wou bij de baby blijven en hem zelf verder voeden was de enige manier... ook de enige manier om hem snel weer beter te krijgen) Elke keer als Hansje om eten vroeg brachten de verpleegsters van de neonatologie (vroeggeborenen) hem bij mij met de couveuse. Soms elk uur...
Ondertussen is dat ‘hummeltje’ vandaag 29 jaar en ziet hij er weer wat voller uit Smile ! Gelukkige verjaardag jongen! Je bent nu niet thuis maar we vieren het een van de komende weken wel! Je bevindt je momenteel aan de andere kant (of ongeveer toch) van de wereld. In Pittsburgh met je geliefde … Ik ben blij dat je dit jaar een GELUKKIGE verjaardag hebt! Houden zo jongen! GELUKKIGE VERJAARDAG !
Je mama

 
img_tt-bday-12

22-03-08

Jobaanbieding ...

Vrijdagochtend.
Afspraak met Kim om naar Ikea te gaan.
Ze overhandigt aan Marc een plastic bal met een gelukspoppetje er aan en met een geel badeendje erin dat zich nestelt in blauwe pluimpjes…

P1090258
 

Bij het eendje zit een opgevouwen brief gericht aan haar papa met de volgende tekst:

De familie L., een jong gezin uit L., is wegens uitbreiding, op zoek naar een gemotiveerde

PETER

Profiel:
• Jong en dynamisch
• Stressbestendig
• Sterk verantwoordelijkheidsgevoel
• Talenkennis: Nederlands + babybrabbel
• Woonachtig in de regio of bereid zich er geregeld naartoe te begeven
• Inzet is belangrijker dan ervaring

bb07

 

Taakomschrijving:
• U zorgt voor aangepaste activiteiten, volgens de psychische en fysische mogelijkheden van het kind en observeert de veranderingen die het kind doormaakt
• U bent een vertrouwenspersoon ten aanzien van het kind
• U wordt bijgestaan door de ouders en de meter waar u nauw mee samenwerkt

bb01
 

Wij bieden:
• Een petekindje (jongen of meisje)
• Een kernfunctie binnen onze onderneming
• Contract onbepaalde duur
• Extralegale voordelen

bb38
 

In dienst:
• Begin augustus 2008
Indien u zich herkent in dit profiel, kunt u zich aanbieden op:
……………………………., (vragen naar Kim, Vincent of Rune)

En wat denken jullie? Hij heeft de job aanvaard natuurlijk! Met een 'big smile' !

P1090257

P1090255

Een fijn Paasweekend allemaal!

17:50 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (25) | Tags: peter, kleinkind, jobaanbieding, petekindje |  Facebook

17-03-08

grrrrrrrrrrrr....

Hier moest een postje staan over één van mijn hobbies: ETEN !

Skynet heeft er echter anders over beslist... de tekst met de afbeeldingen zijn 'gaan vliegen'!

Het zal dus voor morgen zijn ...

Deze foto als dank aan Skynet Tong uitstekend

P1090045

Een koeieneus op 'Mercat de Sant Josep'. Deze markt voor eetwaren 'La Boqueria' genoemd is de kleurrijkste van Barcelona.

Voor de 'gevoelige kijkers' heb ik de foto een beetje (veel) kleiner gemaakt en een paar mooiere foto's van La Boqueria geplaatst Onschuldig

 

P1090041

P1090043

 

23:48 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (18) | Tags: la boqueria, mercat de sant josep, barcelona |  Facebook

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.

12-03-08

Sfeerbeelden Barcelona ...

De eerste 2 dagen van ons verblijf in Barcelona hebben we niet direct de toeristische toppers bezocht. Dat wilden we behouden tot A en L 2 dagen na ons aankwamen.

We genoten eigenlijk van het 'rustig-aan-gevoel'. We proefden zo'n beetje overal in de stad van de sfeer...

Op het water aan het Maremagnum dobberden een paar speciale 'mannekes' die mijn aandacht trokken. Blijkbaar deden ze ook dienst als een soort vluchtheuvel voor de meeuwen ...

Barcelona 097Barcelona 096Barcelona 094

 

 

 

 


Barcelona 099

We trokken naar het Maremagnum (een complex met restaurants, winkels en bioscopen, een Imax-bioscoop en het grootste aquarium in Europa) aan La Rambla del Mar - niet om te shoppen - maar om een ijsje te eten.

Althans dat was de bedoeling.
Toen we het bord met de prijzen in de gaten kregen heb ik toch maar gekozen voor een espresso. Pfffff... 2,60 Euro voor 1 bolletje ijs. Nee... Ik zou wel op een andere plaats een ijsje eten.
Ik kon het echt niet laten om dat prijzenbord op foto vast te leggen. Ik heb er wel eerst de ober moeten voor verschalken.... ik nam eerst een foto van een poster van een koe in zijn zaak en heb dan snel afgedrukt ...

Barcelona 104

Barcelona 106

2,60 una bola, 4,40 dos bolas, 5,5 tres bolas...

Barcelona 116Barcelona 109

Barcelona 111Barcelona 113

 

 

 

 

Foto's genomen in het oude stadsgedeelte Barri Gotic

Barcelona 108

Beeldengroep op La Rambla

05-03-08

Graffiti in the City ...

Van graffiti zomaar ergens opgeklad hou ik hééééééélemaaaaaaaaal niet. Ik vind het steeds zonde van de mooie gebouwen, muren, banken or whatever.
Het kost aan de eigenaars heel wat moeite en geld om de boel achteraf te reinigen. Soms vind ik dat ze daar meer controle zouden moeten op houden desnoods met camera’s en diegene die betrapt wordt zou men eigenlijk moeten verplichten alles opnieuw te reinigen. Het neigt naar vandalisme en ik vraag me soms af wat de mensen bezielt om zich daarmee bezig te houden.

Maar af en toe vind ik het ook heel mooi. Zo is er in Gent de Werregarenstraat of het zogenoemde graffitiestraatje  (klik hier voor foto's die ik er nam…) waar het toegestaan is om zich uit te leven met de spuitbus.

In Barcelona heb ik er ook enkele mooie gespot… Zie maar!

Barcelona 208

Barcelona 209
Hihihi... bij deze moest ik spontaan aan Blah'ke denken !! Niet beginnen gillen hé Cool
Barcelona 210

Barcelona 211

Barcelona 212

Het moet niet altijd Gaudi, Picasso, Miro, enz... zijn hé Knipoog

23:43 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (21) | Tags: barcelona, gaudi, picasso, miro, tarragona, graffiti |  Facebook

02-03-08

Barcelona my love ...

Ondertussen zijn we natuurlijk al lang terug uit Barcelona. Vorige week zondagavond zijn we geland op de nieuwe terminal in Charleroi! Amai... wat een verschil met het vorige gebouw! Ze boeren daar precies goed in Wallonië Knipoog !!
Sinds maandag ben ik opnieuw in het werk gedoken (geen tijd om te bloggen...) en dit weekend voelde het aan of ik een vrachtwagen geladen heb. Hondsmoe... klop van de hamer. Amai... tja eigen schuld hé: niet geluisterd naar wat mijn 'lichaam' me vertelde.

's Vrijdags heb ik eigenlijk een recuupdag maar ik had toch besloten om mee uit eten te gaan met de firma alhoewel 's ochtends mijn hoofd schreeuwde om rust.

Ik heb het geweten... zaterdag 'vierden' we onze 33ste huwelijksverjaardag maar ik heb er nauwelijks kunnen van genieten; en eerlijk gezegd ik was zelf 'niet genietbaar'. Ik wil zo geen tweede dag meer meemaken.

's Ochtends vroeg werd ik wakker badend in het zweet door een nare droom. Ik droomde opnieuw hoe de dagen voor mijn huwelijk (33 jaar geleden) waren verlopen. Ik kan hier niet alles vertellen alleen dat ik me intriestig voelde. Vol van twijfels ook - niet omdat ik met M. zou trouwen maar ik was nog bijzonder jong (net geen 19 jaar) en ik voelde me verdomd eenzaam.

Niemand van mijn familie in de buurt. Niet voor de trouw en niet op de trouw.

Het was zaterdagochtend net of ik het allemaal opnieuw beleefde. Ergens moet ik die nare periode hebben opgeborgen in een hol kamertje in mijn brein... maar waarom dat nu precies allemaal terug boven kwam dat weet ik niet. Enfin... die droom heeft zaterdag bijna mijn ganse dag verknald. Hum... en ik die dacht dat mijn leuze 'Carpe Diem' was. Even niet dus.

Wat Barcelona betreft: we hebben het heerlijk gehad.
De 2de dag van ons verblijf was het de bedoeling om het 'Monastir de Pedrables' te bezoeken. Dit is één van de weinige plekjes waar we nog niet eerder geraakten.
We doken de metro in aan Sants Estacio (ons hotel was vlakbij op de Via de Roma) en enkele haltes verder (Metro Maria Christina - Groene lijn L3 richting Zona Universitaria) stapten we uit.
In de stralende zon maakten we een fikse wandeling. Het voelde heerlijk in de buitenlucht... Jammer genoeg moesten we vaststellen dat het Monasterio gesloten was.

Barcelona 213

Barcelona 228Barcelona 217Barcelona 220

Barcelona 218

 

 

 

 

 

 

 

 

Barcelona 226Barcelona 215Barcelona 214Barcelona 225Klik op de kleine foto's om te vergroten !

 

 

Je mag nog zo je best doen en alle mogelijke reisgidsen er op nakijken of zoeken naar de openingsuren op internet maar steeds slagen ze er daar in om net als wij er zijn die uren opnieuw te veranderen. Zuiderse mentaliteit zeker...? Zo passeerden we ook nog Finca Güell. Vorige keer stonden we ook voor een gesloten poort en deze keer was het niet anders. Een beetje ontgoocheld stapten we opnieuw de metro in richting Pl. Espanya. We hadden nog wel wat andere dingen achter de hand die we nog niet bezochten.
Van Plaça d'Espanya liepen we langs de beursgebouwen omhoog naar het Museu Nacional d'Art de Catalunya (MNAC). We zijn er voordien ettelijke malen voorbij gelopen zonder naar binnen te gaan. Het imposante 'paleis' gebouwd in 1929 voor de Wereldtentoonstelling (gelegen aan de Montjuïc) huisvest op de 2 verdiepingen prachtige collecties van o.a. de Romaanse, Gotische, Renaissance, moderne kunst..., fotografie, etc... (zie www.mnac.es).

 Barcelona 207

Het gebouw binnenin is gewoonweg prachtig. Ik heb maar een gedeelte van de collecties bezocht (moe en misselijk door het slenteren) maar van wat ik zag heb ik genoten.

Barcelona 157Barcelona 160Barcelona 183Barcelona 186

 

 

 

 

We zijn beiden geëindigd in het cafetaria van het museum met een heerlijke kop koffie en we maakten onze 'planning' voor de volgende dag want dan kwam A'ke en haar ventje.

Barcelona 194

Barcelona 196

21-02-08

Here is Barcelona calling ...

Goed aangekomen gisteren. Zacht weertje. Heerlijke 15 graden - geen regen (tot nu toe...)

Ik begin te merken dat ik een 'serieus boontje' heb voor Barcelona en voor zijn illustere architect ANTONI GAUDI...

Gaudi4Gaudi2Gaudi3GuadiDeze foto's zijn genomen in 2007 in Comillas (Bij Santander) aan Casa  El Capricho (één van Gaudi's verwezelijkingen...)

 

Zou dat verliefdheid zijn? Of adoratie misschien? Ik moet vaststellen dat het de 7de keer is dat ik hier kom...
We zijn 2x alleen geweest - Marc en ik en de andere keren namen we altijd iemand mee. Tenminste: een paar van die lieve mensen vroegen om hen 'te gidsen' door Barcelona en daar offer ik me graag voor op hoor.

Gisteren zijn we een keertje het 'andere Barcelona' gaan bekijken. Niet meteen de Ramblas, of Gaudi's 'meesterwerk' La Sagrada Familia. Nee, we zijn de natuur ingetrokken. Of beter: een heel romantisch park ingelopen. Parc del Laberint d'Horta. Het ligt een beetje verscholen in de stad; dicht in de buurt van de universiteit en de velodroom. Je komt er door metrolijn 3 te nemen - halte MUNDET. Toegang is 1,85 € maar op woensdag is het gratis. En gisteren was het dus woensdag hè.
Echt een pareltje. Het moet nog veel mooier zijn in de lente of zomer als alles in bloei staat. Hier en daar kwam al schuchter enig bloeisel piepen.

Barcelona 009

Barcelona 007Barcelona 027Barcelona 024

klik op de kleine foto's om te vergroten!

 

 

 

Barcelona 035

Barcelona 039Barcelona 044Barcelona 053Barcelona 058

 

 

 

 

Barcelona 072

Barcelona 086

Barcelona 090

Nog niet aan de Cava gezeten ! Dat is voor vandaag!

19-02-08

Het is okay :-) !!!

Verwijzend naar mijn vorig postje  laat ik even weten dat ALLES OKAY is !

Vandaag nieuwe thoraxfoto's laten maken en er was niks te zien op de longen!

Goed hè !

Zeker weten: morgen tracteer ik mezelf op Cava! Olé

22:27 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) | Tags: longfoto s, okay, cava, thorax |  Facebook

16-02-08

Brainstorming ...

'k Heb vorige nacht niet goed geslapen. 'k Slaap het laatste jaar eigenlijk helemaal niet meer door. Komt vooral door die vervelende pijn in armen, handen, schouder, heup...

Ik ben het gewend steeds opnieuw wakker te worden in het midden van de nacht maar vorige nacht was het toch anders. Telkens gingen mijn gedachten weer naar het doktersbezoek van gisteren. Toen ik voor de zoveelste keer wakker werd flitste het door m'n hoofd dat ik het niet bij deze halfslachtige diagnose wou laten. Ik heb liever een ietsje meer zekerheid.

Vannacht dacht ik eerst nog om een vervroegde afspraak te maken met de oncologe maar vanmorgen had ik een beter idee. 'k Heb gebeld naar de radiologe die eind 2005 voor het eerst mijn vermoeden bevestigde... Zij zou me wel raad kunnen geven.

Blijkbaar is het inderdaad zo dat men bij het nemen van longfoto's soms een 'spiegeling' (doorschijning) kunt zien van de tepel op de longen. Er verschijnt dan een rond vlekje op de longen.

Maar... als dit wordt vastgesteld moet er steeds een dubbel-check worden gedaan. Men kleeft dan een loden bolletje op de tepel en zo worden er dan nieuwe radiografieën gemaakt.

Zij wil ook in m'n dossier gaan kijken (tegenwoordig kan dit via de pc omdat alles digitaal is opgeslagen) en zien wat de radioloog op het protocol vermeld heeft.

Maandagavond belt ze me op en dan spreken we af om het onderzoek over te doen. Waarschijnlijk zal het wel okay zijn maar dan hoef ik niet een gans jaar te zitten wachten op meer zekerheid. Dan kan ik dit achter mij laten en verdergaan.

lent2006

Een fijn weekend allemaal!

 

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

11-02-08

Beetje humor...

mauriceke

De 75-jarige Maurice gaat voor zijn jaarlijks onderzoek naar de dokter.
Alle testen leveren normale uitslagen op.

Als hij terugkomt voor de uitslag, legt de dokter hem uit dat fysiek gezien alles in orde is

Hij vraagt: "Hoe is het mentaal en emotioneel met u gesteld ? Ben je tevreden met je situatie, en hoe is uw verhouding met God ?"

Antwoordt Mauriceke: "Ik heb een heel goeie relatie met God.
Hij weet da'k slechte ogen heb, en bvb. vannacht heeft hij ervoor gezorgd
dat wanneer ik 'naar 't WC moet, het licht vanzelf aangaat
En wanneer da'k gedaan heb, gaat het licht vanzelf terug uit."
Amaai," zegt de dokter: "dat is echt ongelooflijk ! "

Wat later op de dag belt de dokter met Roza, de vrouw van Maurice.
Hij zegt: "Met de gezondheid van Mauriceke is alles in orde, maar ik wou toch nog eens wat vragen over zijn relatie met God.
Is het waar dat als hij 's nachts moet gaan plassen, het licht vanzelf aangaat en nadien vanzelf terug uitgaat ?"

Roept Roza verbolgen: "Potverdorie!!
Dan heeft  hem weer in de frigo gepist !!"

Mauriceken

22:31 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (13) | Tags: grapje, mopje, joke, humor |  Facebook

10-02-08

zonder woorden :-) ....

Rune_09022008keukentje 432

Rune_09022008keukentje388

Rune_09022008keukentje 438

Rune_09022008keukentje 400

Een zaterdag bij oma...

20:44 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: keukentje, spelen, kleuren, lego, duplo, rune |  Facebook

07-02-08

Rotkanker ...

Soms wil ik dat heel hard roepen... "rrrrrrrrrrrotkanker" maar het haalt niks uit... Door me kwaad te maken gaat kanker niet zomaar weg. Soms kan je alleen maar lijdzaam toekijken.

Vandaag werd er opnieuw iemand van mijn leeftijdgenoten begraven.  Hij stierf aan de gevolgen van longkanker. Het ging de laatste tijd helemaal niet goed meer met hem. Steeds als ik 'nieuws' over hem hoorde kromp mijn maag ineen.

Confronterend vind ik dat...

Vorig jaar ging ik naar een begrafenis van een lotgenote en haar echtgenoot las volgende tekst voor:

Ik heb een steen verlegd

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er altijd wel een weg omheen

misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee

ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan:

Uit: CD"Rode Wijn"
Bram Vermeulen

Vandaag draag ik deze tekst op aan B. Rust zacht.

Italie_Cervia_Ravenna
 

06-02-08

Een vriend ...

Een vriend is iemand die vraagt

wanneer je terug komt

is iemand die nooit ongelegen komt

maar die ook voelt

wanneer hij alvast komen moet

is iemand die nog komt

als niemand meer komt.

hartje

23:13 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (4) | Tags: een vriend, vriendschap |  Facebook

04-02-08

Update... Eindelijk foto's geplaatst bij vorig postje...

Eindelijk... het is me gelukt om bij mijn vorig postje dan toch wat foto's te plaatsen.

Het lukt hier de laatste tijd niet goed meer om mijn blogje up-to-date te houden. Druk met het werk en druk op de tussenliggende dagen. Een beetje te druk eigenlijk. 'k Voel ook dat ik niet zo snel meer recupereer als vroeger.

Eigenlijk had ik voorzien om op woensdag en vrijdag 'uit te blazen' van mijn werkdagen en bij nader inzien moet ik vaststellen dat die vrije dagen de laatste weken worden ingenomen door 'onvoorziene extra bezigheden'. Ik stel vast dat ik mezelf terug tot orde moet roepen en mezelf moet toestaan om sneller "nee" te zeggen als iets niet gaat. Het is soms zo moeilijk. Ik wil opnieuw vanalles doen... zo zijn er o.a. de activiteiten van markant en die zijn veelal 's avonds.

Vorige week donderdag was ik in de voormiddag naar Brasschaat en Schoten gereden; tegen de middag naar S.D.W./Gent voor een salesmeeting en om 17u30  richting huis om nog snel iets te eten. Juist geteld 20 minuten had ik om opnieuw te vertrekken. Ik wilde zo graag mee met markant naar het brandwondencentrum in het UZ Gent. Het is het modernste brandwondencentrum in Europa. Het werd een beklijvende avond maar ik had het voor geen goud willen missen. 

Ooit heb ik iets meegemaakt op een camping in Frankrijk.
We campeerden voor de 13de keer op Camping La Rive in Biscarrosse. Het zou thevens onze laatste keer worden...
Op een avond kwamen we terug van de 'oceaan' en zagen we dat we 'nieuwe buren' hadden. 4 jonge mensen hadden zich met een klein tentje geïnstalleerd achter onze tent. Ze waren nogal luidruchtig (beetje gedronken denk ik...) en ze zaten op de grond. (Ik moet toen ook gezien hebben dat ze aan een klein 'grondbarbecuetje' zaten...).

Ik maakte ons eten klaar en toen ik op een gegeven moment onze tent op de zijkant verliet met een potje gekookte aardappelen hoorde ik opeens een vreselijk gegil; dierlijk bijna... In een reflex 'zwierde' ik de pot op tafel en was ik in een paar seconden op de plaats waar het gillen vandaan kwam. In een flits zag ik dat barbecuestelletje en ik besefte dat er iets vreselijks aan de hand was. Iemand... een meisje bleek achteraf ... stond te branden als een toorts... en tegelijkertijd renden er enkele personen weg. Ik sprong op haar.... we vielen samen op de grond en ik gilde dat er iemand water moest brengen... ik legde haar op mijn schoot en zag het vreselijkste wat ik ooit heb gezien. Haar gezicht, haar ogen... het vel hing van haar oogleden... gezwollen... haar lippen dik en ontvelt.... haar oren... het horloge zat in haar arm gebrand... de gesp van haar broeksriem zat in de huid van haar buik.
Ze bibberde, haar ogen draaiden weg.... en ik praatte maar wat tegen haar... in het Frans bleek achteraf... ik wou voorkomen dat ze in shock ging... Ondertussen werd er steeds maar water aangebracht en ik overgoot haar. Rondom ons stonden mensen; veel mensen. Ze schreeuwden dat ik dat niet mocht doen haar overgieten met water... ze trokken aan mij... ze werden boos... ze brachten scharen, verband, zalf, .... Blijkbaar kenden ze daar niet de uitspraak: "eerst water, de rest komt later."

Er werd geschreeuwd dat ik haar kleren niet mocht kapotsnijden maar ik deed het toch. De beugel van haar bh zat in haar huid gebrand... daar mocht ik niet aankomen... dat was iets voor de hulpdiensten.

Er zat een man naast mij maar dat was me niet eerder opgevallen. Plots zei die in het Nederlands: "doe verder meid, je bent goed bezig meid, laat de mensen brullen, je doet het goed... Ik ben brandweerman maar ik kan geen Frans spreken.... praat verder met haar... zorg dat ze niet in shock gaat..."

Ze werd opgehaald door 'les pompiers' en die vroegen onmiddellijk hoelang ik haar had afgekoeld met water... Ze bleek zowel 2de als 3de graads brandwonden te hebben en ze werd afgevoerd naar een brandwondencentrum in Bordeaux.

Toen ze weg was kwamen de 3 mensen die weggelopen waren op het moment van de brand uit het bos tevoorschijn. Je houdt het niet voor mogelijk. 2 mannen en een meisje. De ene jongen was haar broer. Een Afrikaan... oh dat zei ik nog niet... het meisje was Afrikaans. Met een ebbenhouten huid maar door de brandwonden rood... en ontvelt...

De andere jongen was haar vriend. Een blanke jongen. Het was haar vriend geweest die met een fles brandspiritus in het kleine barbecuestel had gespoten omdat de kooltjes niet gloeiden... De vlam was in de fles geslagen en hij had in een reflex de fles van zich weggegooid in haar richting en alle brandspiritus was over haar heen gevlogen met alle gevolgen vandien.

Later, veel later.... kreeg ik een brief van haar. Ze had 3 maanden in een brandwondencentrum gelegen en ze schreef dat ze het vreselijk had gehad. Ze dankte mij voor mijn hulp en dat ik haar leven had gered... Ik schreef haar terug maar heb nooit nog iets van haar gehoord. Als ik aan haar denk ruik ik nog het verbrande mensenvlees... ik ruik nog de natte bosgrond waarin we samen zaten. Ik op mijn achterste... zij lag op mijn schoot... en toen ze in de ziekenwagen getild werd bleef ik achter in een grote plas modder... de handdoek die ik onder haar hoofd legde heb ik later weggegooid. Volgens mij bleef hij ruiken naar 'brand'...

Door wat ik toen meemaakte wou ik donderdagavond mee naar het brandwondencentrum... Daar in Gent kwam opeens dit vreselijke voorval weer tot leven.

Maar ik heb er uit geleerd dat ik op het moment van zo iets vreselijks enorm alert kan reageren. Nadien krijg ik pas de bibber ....