16-02-08

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

11-02-08

Beetje humor...

mauriceke

De 75-jarige Maurice gaat voor zijn jaarlijks onderzoek naar de dokter.
Alle testen leveren normale uitslagen op.

Als hij terugkomt voor de uitslag, legt de dokter hem uit dat fysiek gezien alles in orde is

Hij vraagt: "Hoe is het mentaal en emotioneel met u gesteld ? Ben je tevreden met je situatie, en hoe is uw verhouding met God ?"

Antwoordt Mauriceke: "Ik heb een heel goeie relatie met God.
Hij weet da'k slechte ogen heb, en bvb. vannacht heeft hij ervoor gezorgd
dat wanneer ik 'naar 't WC moet, het licht vanzelf aangaat
En wanneer da'k gedaan heb, gaat het licht vanzelf terug uit."
Amaai," zegt de dokter: "dat is echt ongelooflijk ! "

Wat later op de dag belt de dokter met Roza, de vrouw van Maurice.
Hij zegt: "Met de gezondheid van Mauriceke is alles in orde, maar ik wou toch nog eens wat vragen over zijn relatie met God.
Is het waar dat als hij 's nachts moet gaan plassen, het licht vanzelf aangaat en nadien vanzelf terug uitgaat ?"

Roept Roza verbolgen: "Potverdorie!!
Dan heeft  hem weer in de frigo gepist !!"

Mauriceken

22:31 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (13) | Tags: grapje, mopje, joke, humor |  Facebook

10-02-08

zonder woorden :-) ....

Rune_09022008keukentje 432

Rune_09022008keukentje388

Rune_09022008keukentje 438

Rune_09022008keukentje 400

Een zaterdag bij oma...

20:44 Gepost door Lucretia in Kleindochter R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: keukentje, spelen, kleuren, lego, duplo, rune |  Facebook

07-02-08

Rotkanker ...

Soms wil ik dat heel hard roepen... "rrrrrrrrrrrotkanker" maar het haalt niks uit... Door me kwaad te maken gaat kanker niet zomaar weg. Soms kan je alleen maar lijdzaam toekijken.

Vandaag werd er opnieuw iemand van mijn leeftijdgenoten begraven.  Hij stierf aan de gevolgen van longkanker. Het ging de laatste tijd helemaal niet goed meer met hem. Steeds als ik 'nieuws' over hem hoorde kromp mijn maag ineen.

Confronterend vind ik dat...

Vorig jaar ging ik naar een begrafenis van een lotgenote en haar echtgenoot las volgende tekst voor:

Ik heb een steen verlegd

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er altijd wel een weg omheen

misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee

ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan:

Uit: CD"Rode Wijn"
Bram Vermeulen

Vandaag draag ik deze tekst op aan B. Rust zacht.

Italie_Cervia_Ravenna
 

06-02-08

Een vriend ...

Een vriend is iemand die vraagt

wanneer je terug komt

is iemand die nooit ongelegen komt

maar die ook voelt

wanneer hij alvast komen moet

is iemand die nog komt

als niemand meer komt.

hartje

23:13 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (4) | Tags: een vriend, vriendschap |  Facebook

04-02-08

Update... Eindelijk foto's geplaatst bij vorig postje...

Eindelijk... het is me gelukt om bij mijn vorig postje dan toch wat foto's te plaatsen.

Het lukt hier de laatste tijd niet goed meer om mijn blogje up-to-date te houden. Druk met het werk en druk op de tussenliggende dagen. Een beetje te druk eigenlijk. 'k Voel ook dat ik niet zo snel meer recupereer als vroeger.

Eigenlijk had ik voorzien om op woensdag en vrijdag 'uit te blazen' van mijn werkdagen en bij nader inzien moet ik vaststellen dat die vrije dagen de laatste weken worden ingenomen door 'onvoorziene extra bezigheden'. Ik stel vast dat ik mezelf terug tot orde moet roepen en mezelf moet toestaan om sneller "nee" te zeggen als iets niet gaat. Het is soms zo moeilijk. Ik wil opnieuw vanalles doen... zo zijn er o.a. de activiteiten van markant en die zijn veelal 's avonds.

Vorige week donderdag was ik in de voormiddag naar Brasschaat en Schoten gereden; tegen de middag naar S.D.W./Gent voor een salesmeeting en om 17u30  richting huis om nog snel iets te eten. Juist geteld 20 minuten had ik om opnieuw te vertrekken. Ik wilde zo graag mee met markant naar het brandwondencentrum in het UZ Gent. Het is het modernste brandwondencentrum in Europa. Het werd een beklijvende avond maar ik had het voor geen goud willen missen. 

Ooit heb ik iets meegemaakt op een camping in Frankrijk.
We campeerden voor de 13de keer op Camping La Rive in Biscarrosse. Het zou thevens onze laatste keer worden...
Op een avond kwamen we terug van de 'oceaan' en zagen we dat we 'nieuwe buren' hadden. 4 jonge mensen hadden zich met een klein tentje geïnstalleerd achter onze tent. Ze waren nogal luidruchtig (beetje gedronken denk ik...) en ze zaten op de grond. (Ik moet toen ook gezien hebben dat ze aan een klein 'grondbarbecuetje' zaten...).

Ik maakte ons eten klaar en toen ik op een gegeven moment onze tent op de zijkant verliet met een potje gekookte aardappelen hoorde ik opeens een vreselijk gegil; dierlijk bijna... In een reflex 'zwierde' ik de pot op tafel en was ik in een paar seconden op de plaats waar het gillen vandaan kwam. In een flits zag ik dat barbecuestelletje en ik besefte dat er iets vreselijks aan de hand was. Iemand... een meisje bleek achteraf ... stond te branden als een toorts... en tegelijkertijd renden er enkele personen weg. Ik sprong op haar.... we vielen samen op de grond en ik gilde dat er iemand water moest brengen... ik legde haar op mijn schoot en zag het vreselijkste wat ik ooit heb gezien. Haar gezicht, haar ogen... het vel hing van haar oogleden... gezwollen... haar lippen dik en ontvelt.... haar oren... het horloge zat in haar arm gebrand... de gesp van haar broeksriem zat in de huid van haar buik.
Ze bibberde, haar ogen draaiden weg.... en ik praatte maar wat tegen haar... in het Frans bleek achteraf... ik wou voorkomen dat ze in shock ging... Ondertussen werd er steeds maar water aangebracht en ik overgoot haar. Rondom ons stonden mensen; veel mensen. Ze schreeuwden dat ik dat niet mocht doen haar overgieten met water... ze trokken aan mij... ze werden boos... ze brachten scharen, verband, zalf, .... Blijkbaar kenden ze daar niet de uitspraak: "eerst water, de rest komt later."

Er werd geschreeuwd dat ik haar kleren niet mocht kapotsnijden maar ik deed het toch. De beugel van haar bh zat in haar huid gebrand... daar mocht ik niet aankomen... dat was iets voor de hulpdiensten.

Er zat een man naast mij maar dat was me niet eerder opgevallen. Plots zei die in het Nederlands: "doe verder meid, je bent goed bezig meid, laat de mensen brullen, je doet het goed... Ik ben brandweerman maar ik kan geen Frans spreken.... praat verder met haar... zorg dat ze niet in shock gaat..."

Ze werd opgehaald door 'les pompiers' en die vroegen onmiddellijk hoelang ik haar had afgekoeld met water... Ze bleek zowel 2de als 3de graads brandwonden te hebben en ze werd afgevoerd naar een brandwondencentrum in Bordeaux.

Toen ze weg was kwamen de 3 mensen die weggelopen waren op het moment van de brand uit het bos tevoorschijn. Je houdt het niet voor mogelijk. 2 mannen en een meisje. De ene jongen was haar broer. Een Afrikaan... oh dat zei ik nog niet... het meisje was Afrikaans. Met een ebbenhouten huid maar door de brandwonden rood... en ontvelt...

De andere jongen was haar vriend. Een blanke jongen. Het was haar vriend geweest die met een fles brandspiritus in het kleine barbecuestel had gespoten omdat de kooltjes niet gloeiden... De vlam was in de fles geslagen en hij had in een reflex de fles van zich weggegooid in haar richting en alle brandspiritus was over haar heen gevlogen met alle gevolgen vandien.

Later, veel later.... kreeg ik een brief van haar. Ze had 3 maanden in een brandwondencentrum gelegen en ze schreef dat ze het vreselijk had gehad. Ze dankte mij voor mijn hulp en dat ik haar leven had gered... Ik schreef haar terug maar heb nooit nog iets van haar gehoord. Als ik aan haar denk ruik ik nog het verbrande mensenvlees... ik ruik nog de natte bosgrond waarin we samen zaten. Ik op mijn achterste... zij lag op mijn schoot... en toen ze in de ziekenwagen getild werd bleef ik achter in een grote plas modder... de handdoek die ik onder haar hoofd legde heb ik later weggegooid. Volgens mij bleef hij ruiken naar 'brand'...

Door wat ik toen meemaakte wou ik donderdagavond mee naar het brandwondencentrum... Daar in Gent kwam opeens dit vreselijke voorval weer tot leven.

Maar ik heb er uit geleerd dat ik op het moment van zo iets vreselijks enorm alert kan reageren. Nadien krijg ik pas de bibber ....

31-01-08

Volg de gids... Gent voor fijnproevers...

Je hebt zo van die dagen waar je naar uitkijkt en waarvan je hoopt dat er niks zal mis lopen.
Ik had een afspraakje om U tegen te zeggen; met 3 Madammen zou ik zaterdag de hort op gaan in Gent.

Vrijdagavond 2 wekkers gezet (euh...correctie... moet zaterdagavond zijn natuurlijk!) zodat ik me zeker niet zou verslapen. ’s Ochtends word ik gewekt door M. en het is pikdonker in de kamer. Niet gewoon donker… maar echt donker. Normaal komt er enigszins licht door de gordijnen maar nu was het wel heel erg donker. “Euh…” Wat scheelt er vraag ik. “Geen electriciteit… niet in huis en niet op straat”.

Grrrrrrrr… dat betekende geen licht en geen elektrische verwarming in de badkamer maar ook geen verwarming in de eetkamer… en erger nog: een koude douche en ik kon mijn haren niet föhnen… de dag begon goed.
Om 9 uur was de stroompanne voorbij en begon ik mij, in een race tegen de klok, klaar te maken.

Ondertussen komt er een sms’je binnen van mizzD dat er problemen zijn met haar treinverbinding en dat ze mogelijks te laat zal zijn. Even later sms ik dit door (ja de moderne tamtam hé…) naar Talleke zodat zij ook op de hoogte is en zij laat me op haar beurt weten dat ze ook moet hollen want ze heeft zich verslapen… Naderhand hoorde ik van Dingske dat zij zich een hoedje schrok toen ze aankwam aan het station van Harelbeke want dat bleek dicht te zijn.

Oh help… de Wet van Murphy?

Enfin alles is nog goed gekomen (zoals jullie al waarschijnlijk kunnen lezen hebben bij Talleke, Dingske en MizzD).

Zondag zou ik de dames ‘gidsen’ in Gent met als uiteindelijk doel die fameuze overheerlijke wafel in Etablissement Max!

De_Vier_Musketiers_Gent 054

Als verrassing voor mizz’ke (zij was jarig geweest) had ik aan de manager van de zaak gevraagd of hij iets ‘speciaals’ kon doen voor een jarige. Toen de gelagzaal gevuld werd met de ‘happy birthday-muziek’ en de ober mizzDeeke’s wafel bracht met de ‘vuurwerksterretjes’ erop was ze toch even uit haar lood geslagen. Missie geslaagd! Ze was echt verrast!

De_Vier_Musketiers_Gent 052

Wat ik nu jammer vind is dat ik niet alle foto’s kan plaatsen die ik nam. Er zitten zulke leuke bij maar ja, een paar dames willen niet ‘frontaal’ op de blog en dan respecteer ik dan hé.

De_Vier_Musketiers_Gent 056&

Ik geef hier ook nog even de link mee van de wandeling die ik met hen deed.

We hebben ons kostelijk geamuseerd. Het begon al in het station Gent St. Pieters waar we nog even moesten wachten op mizzD. De schwung zat er al direct in en dat is zo de ganse dag doorgegaan.
We hielden een ‘drinkpauze’ in de Dulle Griet – waar we uiteraard proefden van onze heerlijke Belgische bieren en zetten onze weg verder door straatjes en steegjes, naar pleintjes en bruggetjes.

De_Vier_Musketiers_Gent 039De_Vier_Musketiers_Gent 035De_Vier_Musketiers_Gent 046De_Vier_Musketiers_Gent 042

 

 

klik op de kleine foto's om te vergroten !

 

 

 

 

 In Café Théatre (!! best brasserie of Belgium '') proefden we nog een wijntje en na afscheid genomen te hebben van Dingske (onze moederkloek) trokken we naar een gezellig adresje (de Savarin op de Vrijdagsmarkt) voor  ons ‘laatste avondmaal’.

De_Vier_Musketiers_Gent 034

Wat we allemaal verteld hebben die dag? Euh… niet veel zinnigs… maar we hebben wel heel veel plezier gemaakt. “’t Heeft zo deugd gedaan, ’t heeft zo deugd gedaan aan ons ‘hertse’, aan ons ‘hertse’…”  Voor mijn part voor herhaling vatbaar hoor!

De_Vier_Musketiers_Gent 015De_Vier_Musketiers_Gent 016De_Vier_Musketiers_Gent 017De_Vier_Musketiers_Gent 018

 

 

 

 

De_Vier_Musketiers_Gent 021De_Vier_Musketiers_Gent 023De_Vier_Musketiers_Gent 020De_Vier_Musketiers_Gent 024

 

 

 

 

Deze foto's zijn genomen in de Werregarenstraat - het graffitistraatje: één van de leukste steegjes in Gent.

De_Vier_Musketiers_Gent 048De_Vier_Musketiers_Gent 025

De_Vier_Musketiers_Gent 026De_Vier_Musketiers_Gent 031

 

 

 

 

De_Vier_Musketiers_Gent 070

25-01-08

Gewoon een mooie tekst ...

DOORLOPEN, MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN

Moed houden,
eenvoudig voortgaan, als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten;
of uitrusten bij een vriend, als die er is.
En, als die er niet is, tòch wachten, dan maar alleen,
wachten tot het weer gaat:
straks, eenvoudig voortgaan.
De weg nemen zoals die komt met zijn vóór en zijn tegen.
Je oog helder als een lamp die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok.

P1020922

P1020920P1020921P1020922P1020924

 

 

 

 

Niet teveel omzien, één enkele keer soms, want de
weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien,  en niet teveel vooruit ook.

P1030171
 

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten - wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels - wie
heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien waar ze grenzen
aan Hem.

IMG_5561

P1040946

23-01-08

Vandaag...

borstkanker-bewustzijns-emoticon-roze-lintje      doktor-emoticon
 

Het was even schrikken vanmorgen bij de echografie van de borsten. De radiologe zat verdomd lang op het scherm te kijken en ik zag haar een ‘gebiedje’ aftekenen… sh*t…  mijn hart sloeg een slag over.

Het zou echter gaan om een cyste in de operatienaad. Niks aan de hand dus… Alhoewel ik die cystes toch niet vertrouw. Heb er jaren problemen mee gehad in mijn rechterborst. "Moesten een ‘beetje’ in de gaten worden gehouden" zei men toen… om de 6 maanden echo en mammo en op een schone dag ontdek ik dan nog zelf dat er wel iets meer aan de hand was… Ik blijf dus op mijn hoede.
bikini-emoticon
 Van de longfoto’s nog geen uitslag.Abdomen zag er goed uit maar het was een ‘kwiet’ van een dokter. Heel snel werkte hij het zaakje af. ‘k Heb nog nooit iemand zo snel een echo weten nemen van lever/nieren/maag/blaas… pfffff… is niet leuk want dat geeft me niet de zekerheid die ik nodig heb. 

Het duurt nu nog 3 weken alvorens ik de complete uitslag heb. Zal wel okay zijn… moet hé!

En lieverds: bedankt om te duimen hé!  duimen-omhoog-emoticon     

  

P1080452
 

Nog iets positiefs vanmorgen: in het UZ Gent hebben ze nu een digitaal toestel om mammografieën te nemen. Wat een luxe zeg... in tegenstelling tot wat vroeger gebeurde: 'het pletten van onze vrouwelijke vormen' gebeurt dit nu met alle zachtheid. Echt wel een groot voordeel.

En dames.... voor diegenen onder u die een mammografie steeds weer uitstellen omdat het geen leuk onderzoek is.... wel jullie hebben nu geen excuus meer hoor. Laat jullie screenen. Doen hoor!

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

18-01-08

Tijd...

Bij het openen van de post vandaag vond ik nog een 'nieuwjaarswens' van een lotgenote. De tekst wil ik met jullie delen... neem de tijd om hem even te lezen en weet dat ik dit jullie allen ook toewens.

Ik wens je geen overmaat van luxe
Ik wens je alleen wat de meeste mensen niet hebben
Ik wens je tijd
Om te genieten en te lachen
Tijd om na te denken
Tijd, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen

Ik wens je tijd
Niet om je te haasten en te runnen
Maar tijd om tevreden te kunnen zijn en om je te  verbazen

Ik wens je tijd
Om naar de sterren te grijpen
Om te groeien en te rijpen
Te hopen en lief  te hebben

Ik wens je tijd voor jezelf
Tijd om elke dag, elk uur, als geluk te ervaren
Ik wens je tijd om te leven in 2008

DSCF1789

Keramiek gemaakt door Beesken

16-01-08

Oas da nie wijs es?! ...

Ik woon in een gemeente rond Gent maar ik ben zeker geen Gentse. Ik kan het 'Gèntsch' wel enigszins immiteren tot jolijt van mijn vriendin Lieve... maar ik spreek voornamelijk A.N. ofte Algemeen Nederlands.

Van huis uit sprak ik 'Zaffelaers' of 'Loots' maar een paar jaar op het internaat en daarna naar school in Gent maakten dat ik algauw ABN (algemeen beschaafd Nederlands) moest spreken. 'Beschaafd Nederlands'... pffff precies of je als je een dialect spreekt geen beschaafd mens meer zou zijn...

Ik hou eigenlijk wel van dialecten en ik hoop dat die blijven voortbestaan. Het laat zien hoe 'rijk' onze Nederlandse taal (euh Vlaamse taal) wel is.

Vandaag kwam ik op een interessante website terecht: het Vlaams woordenboek

Dit 'woordenboek' bevat woorden die ingeburgerd zijn in Vlaanderen, maar niet als Nederlandse standaardtaal aanvaard worden. Wie wil kan er ook 'nieuwe' woorden aan toevoegen...

Een mooie manier om al die sappige voertaal levendig te houden!

Wie geïnteresseerd is om iets in het 'Gents' te lezen 'Veur echte Genteneers' geeft een goed beeld van het Gentse dialect.

page365_3

 

09-01-08

Dagelijkse Sudoku... voeding voor de geest ...

Tijdens een behandeling met chemotherapie voel je letterlijk je geest aftakelen. Het is niet dat de hersenen worden aangetast (chemo gaat blijkbaar niet door het hersenmembraan...) maar het cognitief geheugen wordt aangetast: vergeetachtig, de naam niet op een gezicht kunnen 'plakken', letterlijk alles moeten opschrijven, geen boeken meer kunnen lezen want telkens je start op een bladzijde moet je elke regel tweemaal herlezen, etc...

Ik heb toen 2 dingen wel gedaan: beetje geblogd en elke dag 2 tot 3 Sudoku's opgelost.

Lieve kwam me op een dag een bezoekje brengen en ze had een Sudoku boekje mee. Ik had dat nog niet gedaan - wel al van gehoord en ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn omdat ik er mijn hoofd niet kon bijhouden.

Niets was minder waar. Ik verplichtte mezelf om er enkele dag een paar op te lossen en dat ging steeds vlotter. Op dat moment was dat echt voeding voor mijn geest en Sudoku's zullen altijd 'positief' gelinkt blijven aan de chemoperiode.

Bedankt Lieve dat je mij liet kennismaken met deze verslavende puzzels.

Op het net vond ik een leuke link voor een dagelijks wisselende Sudoku.

Ook effe spelen??

[print version]

Visit http://www.dailysudoku.com/ for more puzzles, solutions, hints, books and other resources.

07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.

04-01-08

Avondje in mineur ...

Een beetje ziek en een beetje aangeslagen...
Heb een bronchitis maar wil daar niet over klagen. Zeker nu niet.

Daarnet opende ik mijn mailbox en vond daar het verschrikkelijke nieuws van een lotgenote, waarmee ik nog (al was het heel kort) Nordic Walking heb gedaan, dat er voor haar geen weg meer terug is.

Enkele jaren geleden kreeg zij borstkanker maar was ondertussen, zoals men zegt, hersteld. Bij haar jaarlijkse controle was alles ok behalve de botscan... Een drietal weken later is het verdict gevallen: metastasen in driekwart van haar rug, de heup, haar been en ook al in het ruggemerg...

De behandeling is moeilijk en de metastasen in het bot doen verdwijnen dat gaat zomaar niet... Het zal voor N. een moeilijke periode worden van pijn, vechten, therapieën,onzekerheid,. Zelf hoopt ze dat het zo traag mogelijk uitbreid en dat ze het kunnen stabiliseren. Vooral voor haar kinderen en haar familie...

Eigenlijk stel ik me hier toch opnieuw vragen bij. In een aantal oncologische centra doet men niet elk jaar een bostscan nà de behandeling tegen borstkanker; soms wordt er enkel bloedafname gedaan, een echo van het abdomen, thorax,mammografie en echografie.  Mocht N. deze keer dus geen botscann hebben gekregen dan had men het nu (nog) niet geweten wat er met haar aan de hand was; hoe erg het met haar is gesteld... Want de bloedwaarden, tumormarkers, echo van abdomen, etc... waren allemaal ok.

Ik vind dit echt wel beangstigend.

Gelukkig wordt N. oncologisch en psychologisch goed omringd...

Ik moet het even laten bezinken maar volgende week neem ik zeker contact op met haar...

Het wordt hier dus een avondje in mineur. Een beetje koortsig maar vooral een beetje veel aangeslagen.

01-01-08

Nieuwjaarswensen ...


Voor 't nieuwe jaar


een lepel vol liefde


een snuifje geluk


een paar druppels vriendschap


en 't kan niet meer stuk!
n002

Dit zijn mijn wensen voor alle lezers (of bezoekers) van mijn blog! Laat het jullie allemaal goed gaan...

kerstwensen_50

"Celebrate the happiness
that friends are always giving,
make every day a holiday,
and celebrate just living!"
~By Amanda Bradley~


n001

31-12-07

De weg naar een gelukkig 'nieuw jaar' ...

ny3title

To leave the old with a burst of song;
To recall the right and forgive the wrong;
To forget the things that bind you fast
To the vain regrets of the year that's past;
To have the strength to let go your hold
Of the not worth while of the days grown old;
To dare go forth with a purpose true,
To the unknown task of the year that's new;
To help your brother along the road,
To do his work and lift his load;
To add your gift to the world's good cheer,
Is to have and to give a Happy New Year.

~Written by Robert Brewster Beattie~

20:05 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: nieuwjaar, oudjaar, overgang |  Facebook

30-12-07

Brussel, Bruxelles, Brussels ... oh zo zalige hoofdstad! ...

Er wordt hier al dagenlang geschilderd in de woonkamer... m'n ventje krijgt er grijs haar van! M. wou geen behangpapier aan de muur - hij vond het beter om vliesbehang (geen tasso) te kleven en dit dan te schilderen.
Ik wou liever behangpapier... Hij wou het plafond niet schilderen. Het plafond was in grenen... maar ik vond dat helemaal niet staan met de verf die we ondertussen hadden gekozen.


Eerst heeft hij dagenlang gezwoegd aan het plafond: afwassen met terpentijn, lichtjes afschuren en 3 lagen verf. Dat zou normaal gezien genoeg moeten zijn maar oh wee... hout leeft en beweegt dus moest elk kiertje ettelijke keren opnieuw een laagje krijgen.


Het vliesbehang had (en verschiet niet...) 18 LITER grondverf nodig (het vliesbehang ZOOG de verf gewoon op...) en 3 lagen met de kleur verf die we gekozen hebben.

Gisteren wou M. de laatste laag beginnen schilderen en nu blijkt dat één of andere kwiet in de Brico de verf niet goed (of helemaal niet...) heeft gemengd. We hebben nl. gekozen voor Dulux verf en de 'leuze' van dit merk is: U kiest, wij mengen. Meer dan 1200 kleuren beschikbaar in de winkel.

Ja,ja, inderdaad... die kleurtjes hebben we gezien. Marc deed een borstelstreek op de muur (de laatste laag dus...) en hij schilderde precies een regenboog. Er zaten overal spikkeltjes met verschillende kleuren in de verf... Stoppen dus met de verfwerken en wachten tot morgen de Brico open is.


De schilderwerken zijn dus opnieuw gestaakt en we zullen het nieuwjaar opnieuw ingaan zonder overgordijnen aan de ramen... we geraken er aan gewend...

Die onverwachte werkstaking bracht ons in Brussel vandaag. Mijn moeder meegenomen. Zij was nog nooit op de Grote Markt, nog nooit in de Beenhouwersstraat, nog nooit in de Koninginnegallerij, nog nooit op de kerstmarkt aan het Beursplein en nog nooit in de St. Michiels & St. Goedelekathedraal.

We parkeerden aan Place Madou want alle centrumparkings zaten vol en we namen de bus tot aan de 'Gare Central' en baanden ons een weg door de vele Brussel-bezoekers. Een hele belevenis voor haar.

In de koninginnegallerij werd gepauseerd met een heerlijke kop koffie en een pannenkoek.

Als afsluiter trokken we naar de St. Michiels en St. Goedelekathedraal. Binnen stonden ettelijke kerststallen van de verschillende gemeenschappen in Brussel. Ze had nog nooit zo een mooie 'kerk' gezien en zeker nog nooit zoveel kerststallen bij elkaar.


Moegeslenterd namen we terug de bus naar Place Madou en vandaar doken we de tunnels in van de kleine ring richting 'huiswaarts'.

Zalige zondag in een zalige stad!

IMG_7352


IMG_7355IMG_7358IMG_7361IMG_7363

 

 

 

 

IMG_7359

De kerststal op 'De Grote Markt'

IMG_7368IMG_7366

IMG_7370

IMG_7365

 De mooi geëtaleerde waren in de Beenhouwersstraat of 'de rue des Bouchers'

 

 

IMG_7371IMG_7372IMG_7374

Een harlekijn lokte ons binnen in één van de vele chocolatiers in de Koninginnegalerij

 

 

 

IMG_7378Veaudeville ... een gezellig en verzorgd etablissement in de Koninginnegalerij

IMG_7379

 

 

 

 

IMG_7380

IMG_7382

St. Michiels & St. Goedelekathedraal

IMG_7386

IMG_7388

IMG_7400

IMG_7384

Brussel bij valavond: gezien vanaf het terras aan de St. Michiels & St. Goedelekathedraal

28-12-07

Kankerspook ...

Vanmorgen heeft het kankerspook hier weer toegeslagen... of tenminste de 'geest' van het kankerspook (euh... geest en spook ... is eigenlijk hetzelfde hé).
Vroeg opgestaan, knalroze zwempakske aan en fit und fertig op wacht tot mijn chauffeurke zou afkomen tot plots de telefoon gaat.

Ze was al een hele poos aan 't proberen me te bereiken maar gsm en draadloze telefoon lagen niet waar die moesten liggen...

Ik hoorde alleen van haar dat het niet lukte om te zwemmen maar ze kon verder niks zeggen; ik moest haar sms'je lezen en ik zou het wel begrijpen.

Mijn hart schoot in mijn keel... ze had 'iets' gevoeld in haar oksel; iets wat er heel duidelijk zit en er niet hoort te zitten...
Aan haar linkerkant... de reeds geopereerde kant...

Het is lang, heel lang geleden... maar ik heb geweend... geweend uit angst... en geweend om haar... Ik wist niet dat die angst zo dicht bij de oppervlakte zat... en nu wacht ik vol ongeduld! Ongeduldig en onrustig op het resultaat van het onderzoek vandaag...

Laat toch alles goed zijn... het zou verdomd niet eerlijk zijn...

Update: een pak van mijn hart! Na onderzoek bij een vervangende arts werd er niets verontrustends gevonden. Jullie kunnen niet geloven wat voor een gevoel dat geeft... wat voor een ontlading...

Ik ben zo blij dat ze vandaag ergens terecht kon en dat ze werd gerustgesteld. Blij dat ze de eindejaarsdagen met een positief gevoel mag beleven...

We moeten altijd op onze hoede zijn maar niet panikeren; wel handelen en naar een arts stappen als er onzekerheid is. Is het niets dan is het niets... beter een keertje teveel op controle dan te lang gewacht...

14:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: controle, arts, angst, kanker, borstkanker |  Facebook

27-12-07

Zoete Kerstdag ...

Op Kerstdag is er in Marc's familie een beurtrol om de 'pakjesdag' te organiseren. Eigenlijk is het zo dat oorspronkelijk Marc's ouders de kinderen en kleinkinderen uitnodigden op Kerstdag. Onder de grote tafel werden dan alle kerstgeschenkjes gestapeld en één voor één werden de pakjes geopend. Traditioneel werd er eerst een glaasje schuimwijn gedronken met een 'kerstkoek' (in de vorm van een kerstekindeke...) en daarna waren er belegde broodjes.

Maar ondertussen overleed Marc's vader (in 1993...) en werd er besloten dat het Kerstfeest bij één van de 5 kinderen zou doorgaan. We namen het over van Oma Jeftje.

Uiteraard groeide de familie sindsdien verder aan en als we allemaal samen zijn dan tellen we 37 personen. (sinds gisteren is er eentje bij en dat is K., de vriendin van Hans... zij kwam gisteren over van de US en vervoegt onze familie). Uiteindelijk waren we hier met 30 ... er waren een paar mensen die verhinderd waren.

Sinds ik borstkanker kreeg namen anderen het van me over, maar dit jaar ontkwam ik er niet aan. Eerlijk gezegd had ik er schrik voor; angst voor de drukte, het lawaai en voor de weerslag nadien.

Ik heb dan eerst en vooral met de traditie gebroken om voor iedereen nog eens avondeten te serveren (dat is meestal kaasschotel en verschillende soorten patés met alle mogelijke soorten brood en wijn...).
Ben zo vrij geweest om een paar 'vrouwtjes' te motiveren om op Kerstdag gebak mee te brengen.

Een zoete kerst zou het worden: gebak en koffie en voordien een glas bubbels...

Mensen toch, wat een mooi dessertbuffet kregen we bij elkaar... de ganse tafel vol en de kinderen waren dolenthousiast. Ze konden nemen of vragen zoveel ze wilden en er was voor elk wat wils.

P1080328

Voor een keer moest iedereen maar even zijn lijn vergeten... en blijkbaar is dat goed gelukt want er werd meerdere keren aangeschoven.

P1080334

 P1080336

 P1080337

Zelf ben ik uit het gewoel gebleven en bracht bijna de ganse tijd in de keuken door genietend van de rondlopende kinderen en ons kleinste hummeltje die zich rot amuseerde.

P1080345P1080348P1080351P1080357

 

 

 

 

Oma Jeftje - met haar bijna 92 jaar - zat te glunderen tussen al haar nazaten. Blij dat ze dit nog allemaal kan meebeleven...

P1080356

En gisteren ben ik pas om half 12 uit mijn bed geduikeld... even genoten van het niks doen!

Rune en haar papa en mama wensen jullie ook allemaal een mooi 2008 toe en danken jullie voor de steeds lieve reacties (hetzij op oma Lucretia's blogje of op haar eigen website !!)

Scannen0001

Ik wil hier ook nog eens m'n ventje bedanken voor de vele voorbereidingen  (de woonkamer omvormen en het klaarzetten van de nodige borden en glazen) en de hulp achteraf om nog diezelfde avond alles opnieuw aan de kant te doen. Dikke knuffel Marc... xxx

26-12-07

Memorabele kerstavond ...

P1080290
 


De rijp was van de bomen, dus geen witte kerst

 P1080294


De gevulde kalkoen in de oven en alles stond klaar voor de rest...

Ik dacht lekker rustig vanavond, gewoon met ons vijf

maar uiteindelijk waren we met zes.

Kim kwam met Rune en zegt bij het binnenkomen: "mama, ik zal haar jasje wel uitdoen dan weet ik waar ik het leg..."
Raar dacht ik... anders zegt ze zoiets nooit. Waarom kan ik nu Rune's jas niet gewoon uittrekken ...?? en ik zag dat ze verdomd lang treuzelde om dat kind haar jas uit te doen...

Marc ging Hans ophalen en toen die eenmaal binnen waren trok Kim dan eindelijk Rune's jasje uit. Gelukkig bleven ze niet al te lang weg want anders zou Rune het wel hééééééél warm hebben gekregen.

Zo, jasje uit ... op het moment dat ik haar een knuffel wil geven zie ik een tekst op haar t-shirt staan... kijk maar even mee...

P1080304

Niks aan de hand... een kusje dus... Op hetzelfde moment denk ik: 'waar heb ik die tekst nog gezien of gehoord...' en ik roep Rune even terug bij me.

Even omdraaien kindje... oooooooooooooooooooh... kijk maar eens naar het vervolg van de tekst...

P1080301

ja, ja, wat hier al werd gesuggereerd door Kim zelf (en geraden is door mizzD en Dingske) is waar! Rune krijgt er een broertje of een zusje bij in augustus volgend jaar!

Super vinden we dat! En een wonder ook... want zwanger raken is niet zo evident voor Kim... na het terugplaatsen van een embryootje, enkele weken geleden, is Kim opnieuw onmiddellijk zwanger!

Eigenlijk had Kim me een beetje om de tuin geleid... ik was dan ook verrast met dit nieuws. Enkele weken geleden zei ze me dat het niet gelukt was; dat ze er rekening mee had gehouden dat het mogelijks niet zou lukken bij een eerste poging. Ik was toen een beetje verdrietig maar liet dat toen niet merken. Neen, ik had er geen rekening mee gehouden dat ze met deze verrassing zou aankomen...

De kerstman heeft ons met een superkado bedacht en het werd dus een zalige kerstavond!

Kerstman-anim1
 

Alleen voor Kim was het wat minder. Eten en vooral eten ruiken gaat nu even heel moeilijk. Zij heeft het meeste dus aan haar voorbij moeten laten gaan. En Rune, die is lekker bij Opa en Oma blijven slapen zodat mama Kim even kon bijslapen.
De kerststal hebben we dus gelaten voor wat hij was dit jaar. We hadden hier ons eigenste kerstekindeke in spé in huis.

P1080314

 

P1080315

P1080323

24-12-07

Kerstmenu ...

Wat zal het worden dit jaar?

Ik hou wel van traditioneel met Kerstavond. Ook wat de locatie betreft - thuis dus... en ik heb er ook heel graag de kinderen bij.

Jammer dat de 'schoonkinderen' er niet kunnen bij zijn. De man van Kim heeft zijn restaurant en het is natuurlijk tijdens de feestdagen druk daar.

Bij Hans is het anders... hij wacht vol ongeduld tot zijn vriendin overkomt vanuit de US... en dat is de dag nà Kerst. Hij zal dus kerstavond nog even alleen moeten vieren, zonder haar. Nog even Hans en jullie zijn weer samen.

We zullen dus in intieme kring kerstavond vieren. Gezellig en met een vrij traditioneel menu. Mijn kerstgevoel is dus toch nog naar boven gekomen.

We starten met een glaasje Crèment d'Alsace en dim sums en een assortiment van gestoomde hapjes.

De pompoensoep is reeds gemaakt. Die maakte ik gisteren en vanavond gaan daar nog gebakken sint-jakobsvruchten en een beetje pesto bij.

Verder staat er nog 'feestkalkoen' op het menu met gepocheerde appeltjes en veenbessen en 'denneappeltjes'

Als dessert wordt het passievruchtenbavarois.

Misschien gaan we om middernacht nog even naar de kerststal. Daar wordt naar gewoonte elk jaar afgesproken met de hele buurt om er een glaasje glühwein of een vanillejenever te drinken. Dik ingeduffeld, de adem dampend in de nacht,  hier en daar een schaterlach van eentje die een beetje te veel gedronken heeft... het wordt meestal een gezellige boel rond de houtvuren die er gestookt worden...

Ik wens aan iedereen een fijne en gezellige kerstavond en voor morgen een Zalig Kerstfeest!

Voor mij wordt het dan een heel drukke dag. Een dag die ik helemaal niet zie zitten. Met z'n 36 ... ik wil weg... maar vluchten kan niet meer!

merry4

23-12-07

Rotkanker ...

Vandaag ben ik uit mijn doen. Eigenlijk gisteren ook al...


Heb van een paar mensen vernomen dat het hen eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. En of ik het wil of niet ik word dan ook telkens weer geconfronteerd met de mogelijkheid dat ... ja dat het op een dag ook weer mis kan gaan.

Kanker is een rotziekte mensen... en het is niet altijd zo dat ze wordt overwonnen met chemo of welke kuur dan ook. Soms houdt de kanker zich stil... en onverwacht komt ie weer de kop opsteken. Soms ook niet natuurlijk. Ik probeer daar nog altijd van uit te gaan...


Zo heb ik bijna gans de nacht gedacht aan Elly.
Toen ik begon met opzoekingen op internet over borstkanker kwam ik per toeval op haar blog terecht.
De moed en de levensvreugde en de vechtlust die ik ervoer bij het lezen over haar ziekte gaven mij de moed om verder te gaan op mindere of laat ons maar zeggen de soms ronduit slechte dagen.


Mag ik jullie vragen om haar een virtueel steuntje te geven en haar een bezoekje te brengen op haar blog? Ze kan het best gebruiken.


Zo is er ook Dita. Ook zij is hervallen...Ik weet dat ook zij graag een opkikkertje heeft.


Waarschijnlijk kennen we met z'n allen wel iemand die in deze donkere tijd wel wat extra steun kan gebruiken.
Laat ons dus misschien proberen om er eens extra aandacht aan te besteden.


Voor iedereen die momenteel ziek is hoop ik dat zij toch een beetje kunnen meegenieten van de Kerstsfeer. Samen met iemand die hen lief of dierbaar is.
Aan allen een stevige knuffel!

322

17:44 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kanker, herval, elly, dita, steun |  Facebook

21-12-07

21 december ...

Poeh…21 december… een datum die ik nooit zal vergeten.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat ik onder het mes ging. Borstamputatie … en reconstructie met eigen weefsel (deep flap). De ochtend voordien werd ik opgenomen en moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan (isotopen… voor de sentinelprocedure…).

We waren met z’n drieën. Drie bange vrouwen werden samen in een zaaltje gezet… ons bed was nog niet klaar… we dienden er toch nog niet in te liggen… en daar zaten we dan elk met onze eigen gedachten bezig.
Ik probeerde wat te praten want de stilte kan oorverdovend zijn.
Een van ons zat stilletjes te wenen; een dame van zo rond de 65 jaar… bang en alleen; troosteloos… Haar zoon had haar aangespoord om toch eens een mammografie te laten doen; uit voorzorg. En nu zat ze daar… boos en radeloos. Ze vond dat ze die mammografie nooit had moet laten doen want dan zou ze nu niet in het ziekenhuis zitten…

Twee van ons werd één voor één bij de plastische chirurg geroepen om ons ‘af te tekenen’.  Ze tekende grote dikke stippellijnen met een alcoholstift op m’n rechterborst en op mijn buik.
Zag er goed uit… precies een smilie op mijn buik. Ik probeerde er een grapje over te maken… wat moet je anders…
De volgende dag was andere koek… Vroeg, heel vroeg in de ochtend werd ik opgehaald. Niks zenuwachtig. Had ’s nachts zelfs vrij goed geslapen. Voor mij was de operatie een soort ontlading want ik wachtte al van 4 november. Stel je voor… of liever: onvoorstelbaar!

In de operatiezaal mocht ik nog even bloot op de foto. Goh… dat had ik niet verwacht. Er werden digitale foto’s gemaakt van mijn beide borsten. Ik zei een beetje onnozel: “moet ik lachen ook?” en de ‘fotograaf’ grapte maar een beetje mee. Waarschijnlijk voelde hij aan dat dat voor mij het beste was op dat moment.Uren later – zo’n acht uur later – werd ik wakker. ‘k Had het koud en ‘k had pijn. Er bengelden stille tranen over m’n wangen en plots dacht ik: wat lig ik hier te grienen…ik leef en er wordt voor mij gezorgd… ik dacht opeens aan de mensen in Pakistan die net een aardbeving achter de rug hadden en die in de bijtende kou zaten… Zo probeerde ik m’n eigen miserie een beetje te vergeten en telde ik de uren af tot ik van de intensieve bewaking terug naar m’n ziekenkamer mocht. Het werden lange uren… 

Men zal misschien zeggen 'dat alles is toch al 2 jaar geleden...' maar voor mij lijkt het of het gisteren was. En telkens als ik op de kalender weerom zo'n 'speciale' datum zie verschijnen dan komen de dingen heel helder in mijn geheugen terug...

18-12-07

markante kerstvrouwen ...

Vanavond bestuursvergadering van markant. Eenmaal per maand komen we samen en worden de voorbije en komende activiteiten besproken. Er wordt steeds goed doorgewerkt maar steeds zorgt er iemand voor een 'natje' en een 'droogje' - kwestie van het een beetje gezellig te maken. We hebben ons vanavond in de wijn geslagen...

Ik had zo het idee opgevat dat we een groepsfoto zouden laten maken met een kerstmuts op ons hoofd en met een glaasje bubbels of wijn in ons hand. Die foto moest dienen voor op onze lokale website.

 'k Had daar mijn eigenste fotograaf voor ingehuurd (Marcske dus...) en hij zou komen op  mijn 'signaal' (ik zou hem een belletje geven) naar de lokatie waar wij vergaderden. We wachtten nl. op nog 1 dame die we er ook graag bij hadden.

Hoe later op de avond hoe leger de flessen werden natuurlijk... en die ene mevrouw kwam maar niet.

Onze 'fotograaf' dus toch maar gebeld maar toen die aankwam waren de flessen wijn geleegd en zat er ook nog bitter weinig in onze glazen... en dat is te zien aan de foto's...

Hoe gaat dat gezegde ook weer? "als de wijn is in de man (in dit geval in de vrouwen), is de wijsheid in de kan"

Markante_kerstvrouwen 003Markante_kerstvrouwen 004Markante_kerstvrouwen 005

 

 

 

 

 Markante_kerstvrouwen 006Markante_kerstvrouwen 007

 

 

klik op de foto's om te vergroten.

 

Markante_kerstvrouwen 002

16-12-07

Waar is mijn kerstgevoel? ...

voorlopig 135Vandaag naar de kerstmarkt in Lokeren geweest met Kim en Rune.
Het gaf mij een dubbel gevoel… 2 jaar geleden liep ik hier ook… met Marc, m’n schoonmama en m'n kinderen… Kim was toen net zwanger en ikke… ja ik zou binnen enkele dagen het ziekenhuis ingaan voor een borstamputatie.
We waren blij en triest tegelijk…
We ‘vierden’ toen Kerstdag een weekje vroeger en we probeerden toch wat van de kerstsfeer op te snuiven.

Thuis stond er geen kerstboom… alleen een tafeltje met wat kerstrozen.

Eigenaardig, toen ik vandaag naar Lokeren reed dacht ik er helemaal niet aan maar toen we de markt opwandelden overviel mij het gevoel welke ik toen had…  

Bizar hoe we bepaalde dingen blijven linken…

Eigenaardig is ook dat ik sindsdien niet meer echt in kerststemming kom – niet meer zoals voorheen -  en ook geen zin heb in Nieuwjaar-vieren.
Sinds die kankerperiode lijkt alles zo artificieel …

Vorige kerst ben ik de drukte ontvlucht en zijn we met ons tweetjes en onze zoon naar de Ardennen getrokken. Stappen in de bossen deed me meer deugd. De frisse boslucht diep in mijn longen laten doordringen beviel me meer dan het beklemmend gevoel dat ik kreeg (en nog krijg) als ik in een grote groep mensen terechtkom.

Ik houd m’n hart al vast want deze Kerst ontkom ik er niet aan… we zullen met z’n 36 zijn. Ik heb schrik dat ik opnieuw dat verstikkend gevoel krijg…  weg wil vluchten uit de massa… schrik dat ik het werk niet overzie…schrik dat ik geen greep krijg op mijn gevoel.
Onlangs had ik dat ook toen ik naar Clouseau ging in het Sportpaleis. Ik had blij moeten zijn daar te mogen zitten maar ik kon niet meegaan in het gevoel ; het gevoel van de massa die – met de handen in de lucht – de liedjes van Koen en Chris meezongen.

Het leek wel of ik mezelf zag zitten daar op de tribune; het leek of ik boven mezelf uit zweefde en geen greep had op mijn gevoel. Ik zou het willen begrijpen waarom ik me zo voel maar dat lukt niet. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.

Maar vandaag heb ik ondanks dat ‘vieze gevoel’ toch bijzonder genoten van het gezelschap van mijn dochter en kleindochtertje. We aten een pannenkoek op de Kerstmarkt; een clown ‘plooide’ een ballon tot een hondje voor Rune en de Kerstman zocht diep in zijn zak naar een laatste snoepje… We gingen de papa van Rune ‘bezoeken’ en kregen daar ‘gebak van de chef ‘ met koffie (om U tegen te zeggen trouwens…. Heeeeeeeeerlijk!). 

Ach... misschien komt dat kerstgevoel wel weer... Ik zie wel! 

voorlopig 113voorlopig 115voorlopig 118voorlopig 120

 

 

 

 

voorlopig 123voorlopig 126voorlopig 125voorlopig 127

 

 




 

voorlopig 130voorlopig 131voorlopig 137voorlopig 143

 

 

 

 

 

voorlopig 150
 

15-12-07

Van bakkers gesproken ...

Het zal lang duren vooraleer ik nog eens een bakkerij binnenstap. Een paar dagen geleden was ik in Torhout. Na een bezoek aan een klante moest ik dringend een noodstop maken voor een bezoek aan het kleinste kamertje (moet ook gebeuren hé...en zeker als je plaspillen neemt...).

Ik kreeg de 'Sonap' in 't zicht en dacht: 'goh, ik combineer het dan met een kopje koffie.

Het was even aanschuiven want meestal is het daar druk in die zaak en ondertussen viel mijn oog op de promoties: ontbijtmaaltijd "1 kop koffie met croissant en 'koffiekoek" naar keuze voor 2,60 €. Nergens stond geafficheerd tot welk uur je dit kunt krijgen en vermits ik nog niet deftig had ontbeten zou dat m'n ontbijtje worden...

'Wat zal het wezen...?' vraagt de dame op een speciaal toontje en ikke: 'doe mij maar de koffie mèt ... voor 2,60 €'.

'Dat kan niet want het is al na tienen...' zegt de 'wat onvriendelijke dame'... 'je kan het wel nog krijgen maar dan kost het meer...'

'Euh... okay... voor mij was dit mijn ontbijt maar dan zal het enkel een koffie worden en eet ik straks wel ergens anders' zeg ik. Dus koffie dan maar en ik betaal ... Tegen dat ik aan tafel zit met die koffie dacht ik 'dat laat ik zo niet'... pffffff... dingen afficheren die eigenlijk niet helemaal kloppen.

Bij het buitengaan kan ik het niet laten om te zeggen: 'mevrouw, misschien is het toch beter op je 'lokpromotie' te vermelden dat dit alleen maar tot 10 uur kan ... maar geen probleem ik geef het wel door aan de betreffende diensten.

Hihihi... je had haar gezicht moeten zien! Ze dacht waarschijnlijk dat ik van een controledienst was... Stout van mij, ik weet het... maar ik kan er niet goed tegen, tegen al die lokkertjes. Ze zegt nog snel dat het op de website vermeld staat maar wat ben ik daar dan mee...

Op naar de volgende klant dus... maar onderweg kom ik een bakkerij tegen en ik kan het niet laten om te stoppen. 'k Had nog zin in een koffiekoek, wegens daarnet...

Even kiezen... ik zie chocoladekoeken liggen... 0,75 €. Ja, doe mij zo maar eentje. Vraagt de juffrouw: 'met extra chocolade of gewoon?' Oh, kan ik kiezen? Ja, er ligt nog eentje bij met extra chocolade.
En nu komt het: 'dat is dan 0,85 € zegt de juffrouw poeslief. 'Euh... waarom 0,85 € als er 0,75 € staat?' 'Ah...' zegt de juffrouw omdat er extra chocolade op is natuurlijk'.

?????????????????????? 'Hoezo?' ... 'Waarom staat dat dan niet vermeld'? 'Het ligt toch in hetzelfde mandje?'.
'Daar is geen plaats voor... de koeken liggen samen en dus vermelden we het niet'

Ik begrijp de logica niet goed en betaal met tegenzin de extra 0,10 Eurocent.

Nu moeten jullie niet denken dat ik gierig ben maar het komt me de strot uit dat we met al die kleine extra's veel meer betalen dan we eigenlijk van plan zijn. We denken dikwijls dat tien Eurocent niet zoveel méér is, maar als we eens goed zouden rekenen dan merken we algauw dat we meer kunnen sparen...

Door de wel zeer lange periode dat ik geen deftig inkomen meer had wegens borstkanker...probeer ik toch wel op m'n centjes te letten.

Vanaf volgende week neem ik dus elke dag een zelfgebakken boterham mee en zal die met veel smaak opeten in mijn autootje. Een kop koffie zal ik nog gaan drinken maar de bakkerijen en zeker die van 'die keten' zal ik in de toekomst links laten liggen.

dubbele-chocoladekoek
Fijn weekend allemaal!

12-12-07

M'n warme bakker ...

Al maanden droomde ik van hem ... van de warmte en de heerlijke geur die hij verspreidt...

Ik hoorde zoveel goeds over hem vertellen dat ik echt naar hem verlangde.

En vandaag... goh... is mijn droom uitgekomen.

Ik ging hem zelf afhalen en greep gretig naar hem want ik was blij dat hij daar op me wachtte.

M'n warme bakker... hij is eindelijk bij me ingetrokken en dan nog op aanraden van mijn eigenste ventje.

Vanavond hebben we hem samen gevuld met 500 gram meel en 300 ml water. Hij stond hier ijverig te draaien en hij heeft zonet z'n eerste brood afgeleverd. Heerlijk geurend... mmmmm...

broodbakmachine2

09-12-07

Tijd ...

Deze tekst kwam ik tegen toen we onlangs in Brugge liepen... er zit iets in ... en... de tijd gaat snel dus gebruikt hem wel!

P1080045

Voor morgen een fijne start van de week!

P1080011

23:37 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) | Tags: tijd |  Facebook

Dolce far niente ...

Donderdagavond 'uitgeblust' thuisgekomen met als gevolg dat er hier gisteren, vrijdag dus, niet veel werd uitgestoken. Een beetje  boodschappen gedaan - het hoogstnodige gehaald - en daarna dolce far niente. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik die 2 recuupdagjes in de week nog echt wel nodig heb.

Toch wel fijn dat ik weer werk. Het geeft mij een boost en stillaan zal die vermoeidheid door de chemo wel minder worden. Het is een soort van vermoeidheid die je niet voelt aankomen. Het overvalt me telkens... precies een klop van de hamer en met de beste wil van de wereld kan ik dan niet meer verder. Als ik dan naar mijn lichaam luister en even een rustpauze inlas, ebt dat dan terug een beetje weg.

Vandaag Rune gaan ophalen - uiteraard al zingend! De autoradio moet niet aan voor haar... laat oma maar zingen Tong uitstekend. Poppemie en poppenwagen kwamen mee. Het oude rotan zeteltje - nog van Kim - werd uitgehaald en Rune's decor om poppenmoedertje te spelen was klaar. Als opa (die even pauzeerde van het schilderen) dan ook nog kwam meespelen kon haar geluk niet op.

voorlopig 067

voorlopig 068

voorlopig 069

voorlopig 071

voorlopig 072

voorlopig 075

Een schat van een kind is het. Altijd goedlachs. Ze vertelt ook de ganse tijd. Het meeste is nog wel onverstaanbaar maar dat komt wel.

Toen opa terug op zijn ladder kroop in de woonkamer om verder te schilderen, stond Rune aan de andere kant van de glazen deur de hele tijd te roepen 'maaaaaaak, maaaaaaak' (= Marc) en toen opa dan ook nog wuifde schaterde ze het uit.

Een fijn weekend allemaal!