07-12-07

Vrouwen en parkeren ...

Vandaag een busy dag! Mijn agendaatje toonde me vanmorgen dat ik om 9 uur in Gent moest zijn, daarna om 11 uur in Wetteren en om 13 u in Brussel.

Ik had gehoopt om tussendoor ook nog iets te kunnen drinken of eten maar dat is me niet gelukt. Pas om half vier kreeg ik daar de kans toe, na een bewogen 'parkeeravontuur'!

Normaal duren mijn bezoeken bij de klanten een half uur tot een uur maar deze keer liepen ze telkens uit tot anderhalf uur en was het reppen naar de volgende.

Het 'miezerde' (motregen) nogal toen ik aan de VUB aankwam en nergens was een parkeerplaatsje vrij. Uit het verleden wist ik een plekje zijn achter de gebouwen waar je toch af en toe het geluk hebt nog je wagen kwijt te kunnen. Lekker dicht bij de garage... ik zou dan heel snel binnen zijn zonder mijnen 'mis-en-plis' te laten nat worden. Dacht ik... Grrrrrrrr... poort dicht; dus door de regen en hele eind stappen rond het gebouw.

Na mijn bezoek wou ik mijn wagen verzetten dichter bij de kliniek en had ik dringend behoefte om iets te eten en te drinken. De cafetaria van de VUB heeft wel wat te bieden.

Op de betalende parking was alles volzet... of toch niet... ik zag nog ergens het laatste plaatsje.  Rechts van mij stond een wagen nogal schuin op zijn parkeerstrookje (eigenlijk een stukje op 'mijn' plaats) en als ik me daar wou parkeren zou ik dus ook schuin moeten staan. Ok. Dat moest wel lukken.

Toen ik een telefoontje wou doen reed links van mij een wagen weg en merkte ik dat er zich al snel een andere wagen op die vrije plek kwam zetten. Niks aan natuurlijk ware het niet dat ik niet meer uit mijn wagen kon en.... die wagen had zich op 1 cm... ja EEN CENTIMETER van mijn wagen geparkeerd. 'Hij' stond natuurlijk wel reglementair - dus RECHT - in zijn parkeerstrook maar zijn 'achterste' stond toch wel ietsje te close tegen dat van mij !

Ondertussen was de chauffeur nergens meer te zien. Ik probeerde of ik van die parkeerplaats kon weggeraken... het zweet brak me uit want ik wou geen brokken maken...

Ondertussen was aan de andere kant de parkeerplaats vrijgekomen (waar die 'scheve auto' stond) maar algauw - te gauw - vulde die zich opnieuw met een andere auto. Ik ben toen op de passagierszetel geklauterd en langs daar uitgestapt met de vraag of de lieve man me wou helpen om daar weg te geraken. Hij wou wel... maar had een belangrijke afspraak.

Grrrrrrrrr.... Niks aan te doen... Ben toen maar wijselijk naar het onthaal gegaan en daar gevraagd of iemand van de bewaking mij kon helpen. Ik hoopte ondertussen dat mijn te 'close' buurman niet was teruggekomen en misschien bij het wegrijden mijn wagen had beschadigd.

'k Heb toen een heel lieve meneer-van-de-bewaking getroffen die me gidste op de millimeter. Met mijn raampje open en mijn kop naar buiten aanhoorde ik zijn 'bevelen' van "wielen recht, ietsje  meer naar links, neen toch maar weer naar voren, ja nu recht achteruit, enz...". Het zweet brak me nog steeds uit maar nu was ik toch zeker dat als ik tegen die wagen reed dat het niet alleen mijn schuld zou zijn. Lachend Op een paar minuten was ik weg uit die hachelijke situatie en heb toen mijn wagen maar op een meer reglementaire manier geparkeerd.

Toen ik later terugkwam stond m'n 'te close' buurman nog steeds op dezelfde plaats en ik prees me gelukkig dat ik de 'parkeerhulp' gekregen heb toen het nog niet donker was!

Enfin.... nu mogen jullie allemaal lachen met me... ik weet het er wordt gezegd: 'vrouwen kunnen niet parkeren' maar ik ben er zeker van dat de man die me klem heeft gezet vandaag chance heeft dat ik een kalme madam ben en dat ik mijn 'close' situatie niet heb misbruikt om hem een paar stevige krassen te bezorgen. Knipoog

parkeren%20scheefvrouwen_en_parkeren

00:06 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (19) | Tags: parkeren, brussel, vub, gent, wetteren |  Facebook

06-12-07

'Mijnen' Sint...

Vannacht zal het weer een lawaai zijn op de daken. Het zal een wedren tegen de klok worden voor de Sint om al de kleine en grote kindjes te voorzien van speelgoed.

donkersint

Als ik aan Sinterklaas denk dan moet ik aan mijn ventje denken. Ooit heeft hij ad interim Sinterklaas eens moeten vervangen op school. Nu moet je weten dat de échte Sint veel kleiner is dan Marc en vermits alles heel snel moest gebeuren (ja Sinterklaas kan ook ziek worden hé) werd het mooie Sinterklaasgewaad niet eerst eventjes gepast.

Omdat ik de enige Knipoog was die het geheim kende van de tijdelijke job van Marc ben ik toen stiekem naar de kleuterschool gegaan en heb me heel stil achteraan in de zaal opgesteld.

Ik zag 'mijne' Sint daar triomfantelijk zitten met een oh zo prachtige krullende baard, het mooie gewaad, de gouden staf, de 'briljanten' ring aan zijn gehandschoende hand en.... euh... zijn witte rood-blauw-gestreepte-tennissokken met een vééééééél te korte sinterklaasrok aan en een lange onderbroek die hij in zijn rood-blauw-gestreepte-tennissokken had gestopt om zijn harige supersexy benen te verstoppen....

Djeezes... ik dacht: "ik ken die man niet, dat is mijnen Sint niet, nikse mee te maken..." en ben toen, mijn lach inhoudend, op de speelplaats gaan staan.

Na 2 minuten komt de goedheilige man - met in zijn kielzog de Pieten en de hele directie van de school - naar buiten. Hillarisch... De Sint (mijnen Sint) met een scheve mijter, een veel te kort kleed met 'ervanonderkomend' een kanten onderrok en een strook lange onderbroek die toch wel uit zijn tennissokken geschoven was...

Neen, ik kon echt niet blijven toekijken en ben wijselijk naar huis gegaan.

Vele uren later brachten de Zwarte Pieten hem thuis. Zijn baard hing scheef, zijn snor was nat en hij keek niet al te fris meer uit zijn oogjes.

smurksint

De Sint en zijn gevolg waren nog blijven 'plakken' bij de directeur thuis en daar werd er jenever gedronken.... met een rietje! Ah ja, een Sint blijft de ganse dag een Sint en drinkt dus geen jenever uit een glas. Dat gaat niet en dat staat niet. Dus moet het met een rietje.

Het is eigenaardig. Sinds die keer brengt de échte Sint hier geen geschenkjes meer voor Marc. De échte Sint is precies niet zo tuk op zijn dubbelganger.

Maar ik maak dat stiekem goed en leg telkens zelf iets in zijn klaarstaand schoentje.

P1080178

00:08 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (14) | Tags: sinterklaas, sint, marc, 6 december |  Facebook

03-12-07

Werken ...

Inderdaad... ik ben opnieuw gestart met werken. Na 22 maanden met vallen en opstaan - uitzichtloos soms omdat er geen einde leek aan te komen - ben ik terug onder de werkenden.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen mens ben om tussen 4 muren te zitten. Ik moet iets om handen hebben en het liefst nog met mensen in contact komen.


Begin 2003 gaf ik mijn ontslag als vertegenwoordigster - met pijn in mijn hart... maar ik kon toen niet anders - in een branche waarmee ik vergroeid was en waarin ik 'zwom als een visje'.

Ik wist toen uit goede bron dat er geroddeld werd over de reden waarom ik mijn ontslag had ingediend en er kwam mij regelmatig ter ore dat ik 'opgenomen was in de psychiatrie' en dat het niet zou boteren in mijn huishouden, enz... enz... Het werd me op een gegeven moment te gortig en ik ben toen naar de universiteit ('klantendienst' waar ik regelmatig mee in contact kwam) gestapt om me letterlijk te gaan tonen met de melding dat in mijn hoofd alles perfect in orde was... We hebben er daar toen mee gelachen want ik kende de reden van deze roddels...

Na een jaar van 'computeren' thuis, belde een vriend me op met de melding dat hij onmiddellijk iemand nodig had voor een bedrijf in Lier om daar het debiteurenbeheer te doen. Het zou een project worden van 2 maanden, maar algauw werden het 4 maanden en de firma was geïnteresseerd om me daar fulltime aan te nemen als assistente van het management. Na enkele weken was ik ook verantwoordelijk voor personeelszaken, administratie, financiële zaken, enz... Een drukke maar oh zo boeinde job. Een mannenwereld ... maar ik heb nog nergens in een firma zo toffe collega's gehad. Het was ook geen nine-to-five job en juist dat heeft me nu de das omgedaan.

Toen er borstkanker werd vastgesteld op 4 november 2005 bleef ik werken tot de dag voor ik werd geopereerd - 20 december 2005; en geen haar op mijn hoofd dat toen dacht dat ik niet meer terug zou keren. Ik dacht dat ik er na 6 weken wel terug zou staan... Fout gedacht dus! Een paar maanden chemo deden duidelijk hun werk en mijn stille hoop om snel terug aan de slag te gaan verdween als sneeuw voor de zon...

Maanden had ik het er moeilijk mee. Ik realiseerde me dat ik moeilijk terug kon naar Lier; zeker niet voor een voltijdse baan en heel zeker niet voor nog zo lange werkdagen. Maar ook niet voor een deeltijdse job: ik kan maar moeilijk elke dag 3 uur in de wagen gaan zitten om 4 uur te gaan werken... Ontslag indienen wegens medische overmacht was geen optie. Een nieuw koninklijk besluit kwam roet in het eten strooien...


 Roddels

Enfin... het lot heeft anders beslist: ik werd gevraagd door mijn vroegere werkgever om opnieuw voor hem te werken en dat aanbod kon ik moeilijk afslaan. Ik kon perfect de knop omdraaien en opnieuw in mijn oude job stappen zoals vanouds. Ik heb er niet bij stilgestaan wat er in het verleden allemaal werd verteld en ben er dus met volle moed en met volle goesting weer voor gegaan.

Ik doe de job biezonder graag en mijn klanten zijn tevreden dat ik er terug ben voor hen. Er zijn er die mij onthalen met 3 zoenen en met een stralende lach en af en toe vraagt er eentje waar ik toch heb gezeten... Zoals vandaag iemand veelbetekenend vroeg ... en ik heb deze keer geantwoord met een big smile: "nee, nee, dat van 4 jaar geleden van de psychiatrie dat klopt niet maar dat van 2 jaar geleden KANKER ... ja dat klopt wel!"

Eens terug in de wagen dacht ik: wat moet ik hier nu mee? moet ik er om lachen en het relativeren? Ja.... waarschijnlijk wel dus! Want ik weet uit ervaring dat ik sterker ben dan ik ooit dacht! En ach... mensen zeggen wel eens dingen om hun eigen acceptatie te vergroten... hierdoor kunnen anderen in een negatieve spiraal terechtkomen zeker als er meerdere kwaadsprekers zijn want zij versterken elkaar letterlijk van kwaad tot erger.

De vraag is hoe krijg je die nare 'bijklank' van roddels weg hé... Misschien moeten we toch maar met z'n allen zeggen: 'bezint eer je begint'... Nee, roddels.... liever niet hoor!

Zo... dit moest er even uit...

En morgen stap ik terug in mijn autootje en snor ik richting West-Vlaanderen met een fris gemoed. Blij dat ik weer werk...

23:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) | Tags: werken, roddelen, kwaadspreken, kanker |  Facebook

02-12-07

Even een groetje ...

Terug aan het werk ... en ik vind zo direct mijnen draai nog niet!

Ik wil jullie toch even laten meegenieten van de vreugde van mijn kleinkind Rune.

Vandaag kwam de Sint hier langs... de beelden spreken voor zich

IMG_7310P1080144IMG_7308IMG_7306IMG_7309

 

 

 

 

IMG_7311IMG_7321P1080148P1080154P1080162

 

 

 

 

Aan allen een fijne werkweek en zet jullie schoentje maar klaar hé! Wie weet vannacht...

Groetjes

23:54 Gepost door Lucretia in Kleindochter R. | Permalink | Commentaren (18) | Tags: pop, rune, sinterklaas, poppenwagen |  Facebook

19-11-07

markant'e' Week van de Smaak ...

Markant is een netwerk van ondernemende vrouwen en markant regio Gent gaf begin dit jaar een markant kookboekje uit met 100 Succesrecepten. Klik hier en hier voor meer info rond dit project.

In dit kookboekje vond ik een heerlijk recept van 'Lasagne van vis' welke ik reeds enkele keren met succes heb klaargemaakt

Vermits Italië gastland van Smaak 2007 is en lasagne toch Italiaans is wil ik graag dit recept vermelden.

Benodigdheden: 2 preien - 2 wortelen - 2 stengels selder - p en z - lasagnevellen - 600 gr. vis (kabeljauw, tong, zalm, pangasiusfilet, ....) - 2 l visbouillon - 1 doos kreeftensoep - bloem - room - cayennepeper (ik gebruikte Italiaanse kruiden !!), boter - gemalen kaas

Bereiding: De groenten fijnsnijden en stoven in de boter, kruiden. (mogen ook gestoomd worden)
De lasagnevellen eventueel laten voorkoken en laten uitlekken. (ik nam voorgekookte !)
De vis pocheren en daarna in stukjes snijden. (verse vis kan ook zonder pocheren bij de bereiding gevoegd worden ondervond ik)

De saus bereiden:
De visbouillon, de kreeftensoep en de room aan de kook brengen en binden met in water opgeloste bloem.
Goed laten doorkoken.
Kruiden met peper, zout en cayennepeper (of Italiaanse kruiden)
In een beboterde kom de lasagne samenstellen: groenten, vis, saus, lasagne ... (ik 'strooide' bovenop de vis ook nog telkens een handvol gepelde garnalen)
Tot slot bestrooien met de gemalen kaas.
In de oven op 200° C gedurende 45 min.

Eet markant met Smaak !

18-11-07

Carpe Diem en de 'Week van de Smaak' ...

Verschillende maanden geleden kregen we van de kinderen een Bongo geschenkbon 'Ontbijt met bubbels'. Dit is een geschenkbon in een box waarin ook een boekje zit met verschillende adressen van deelnemende zaken.

Je kan dan je keuze maken waar je dit ontbijt voor 2 personen wilt gebruiken. Zonder aarzelen heb ik gekozen voor de 'Carpe Diem' in Brugge. Dat kon niet slecht zijn...

Gisterenochtend zijn we dan eindelijk dit heerlijke ontbijt gaan nuttigen.
In de Carpe Diem in de 'Week van de Smaak'.
En... gesmaakt dat heeft het.
De 'Week van de Smaak' staat dan wel in het teken van Italië maar voor mij mocht het voor deze keer toch typisch Belgisch zijn hoor! Het adres is ECHT een aanrader.

We werden ontvangen met een parelend glas champagne. Een waar genot op een nuchtere maag...
Al snel werd een mandje heerlijk geurende broodjes en koffiekoeken gebracht; een schaaltje met kaas en ham; een vers gekookt eitje, 2 soorten marmelade, vruchtensap, een heerlijke kop koffie en nog een stukje appelgebak toe...

Je kunt zeggen "thuis is het toch ook heerlijk ontbijten"; inderdaad.... maar dit was pure verwennerij. Ik heb heel langzaam gegeten en genoot van elk hap in die overheerlijke broodjes en koeken... de champagne erbij smaakte heerlijk... de koffie smaakte naar nog...

Als ik nog eens in Brugge ben weet ik alvast waar naartoe!

Na ons heerlijk langgerekt ontbijt genoten we van nog een mooie wandeling door deze heerlijke stad.

Kim en Hans hartstikke bedankt!  We hebben allebei genoten... we vonden dit een super kado.

P1070995P1070996P1070999P1080002

 

 

 

 

P1080004P1080003P1080006P1080008

 

 

 

 

P1080011P1080012P1080014P1080022

 

 

 

 

 P1080024P1080027P1080029P1080030

 

 

 

 

P1080033

P1080034P1080035P1080032

 

 

 

 

P1080037P1080038P1080040P1080042

 

 

 

 

P1080031


P1080043

13-11-07

Positieve energie ...

Vandaag was het mijn eerste werkdag 'op de weg'. Laat ons zeggen dat ik in de 'medische branche' zit (ik kan hier niet alles schrijven hé...) en vandaag moest ik naar 'X' in West-Vlaanderen. Laat dat nu toevallig de woonplaats van Talleke zijn. En ja hoor... ik was een half uur te vroeg in de stad (ik ben een meisje dat graag op tijd vertrekt). 'k Dacht laat mij ons Talleke nu maar eens verrassen en een kaartje in haar brievenbus gaan stoppen.

Toen ik voor haar deur parkeerde zag ik dat het licht brandde maar ik durfde niet aan te bellen omdat ik wist dat zij op dat ogenblik pas ging slapen (ja, nachtwerk... dan moet je overdag slapen natuurlijk).

Dus dropte ik heel stilletjes een kaartje met een 'kattenbelletje' in haar brievenbus en stapte gezwind weer in mijn wagen. Toen ik me half omdraaide om m'n gordel aan te doen zag ik beweging aan haar deur. (ze dacht dat ze de postbode had gehoord, bleek achteraf...)

Ik zwaaide m'n deur terug open en zei: 'hallo daar'... Je had haar snoet moeten zien. Ze was direct klaarwakker. Neen, tijd voor koffie had ik niet maar wel voor een stevige knuffel en een korte babbel.

Héhé, nu zou zij zeker lekker slapen en ik zou zeker een goede werkdag hebben. Positieve energie weet je wel! Sommige mensen hebben dat gewoon; die geven je een blij gevoel. Talleke gaf me vandaag een straal van positieve energie.

Het werd inderdaad een heel fijne werkdag! Het weerzien en het enthousiasme van m'n 'oude' klanten doet deugd.

Moe en tevreden kruip ik nu in mijn bedje. Morgen en donderdag heb ik een 'rustdag' en vrijdag vind je mij opnieuw ergens te lande.

Wat wel in mijn hoofd blijft hangen vandaag is het volgende: ik vernam dat één van mijn vroegere klanten borstkanker heeft met uitzaaiingen in het bot. Een vrouw van begin 40... Het heeft me diep geraakt. Steeds weer - bijna dagelijks - verneem ik gelijkaardig 'nieuws'.

04-11-07

4 november ...

Vanmorgen kreeg ik een Hallmark e-card in mijn postbus. Het kwam van Kim, Vincent en Runeke...

Op het eerste moment dacht ik dat het was omdat we sinds gisteren terug thuis zijn... we hadden een kleine week vakantie in Italië.  Ik dacht dat het een 'welkom'-kaartje was.

Toen ik het opende was ik ontroerd... het volgende stond daar geschreven:

Kim4novemberBK

Ja, 4 november... eerlijk gezegd had ik er deze morgen niet echt aan gedacht. Dat vind ik op zich al een goed teken...

4 november 2005 ... ik had een afspraak bij de radiologe. Ik had het voorgevoel dat het niet allemaal ok was. Al van 16 oktober - ik was toen in Barcelona met een vriendin en mijn zus - voelde ik die harde knobbel in mijn rechterborst.
Op 26 oktober (ik was met Kim in het ziekenhuis) wou ik een afspraak maken in de borstkliniek van het UZ Gent maar daar kreeg ik een 'snauw' van een verpleegster 'als het voor een cyste is moet je wachten tot in januari om een afspraak te krijgen...' Ik was verbolgen maar slikte mijn woorden in en zei alleen maar: geen probleem, als ik nu geen afspraak kan krijgen voor een mammografie dan ga ik wel naar de huisarts en maak via hem een afspraak bij de radiologe.

Goh... wat ben ik blij dat ik me toen niet laten afwimpelen heb; wat ben ik blij dat ik toen niet heb gedacht: het zal wel niks zijn...

En zo kwam het dat ik op 4 november een mammografie en een echo liet nemen. Het zag er al meteen niet goed uit...

Toen ik in de wachtzaal - bibberend en mijn tranen verbijtend - zat te wachten op het uitgetypte protocol (brief voor de huisarts) kreeg ik plots een sms van mijn zus. Ze dacht dat ik nog in Rome zat (van 29 okt - 3 nov was ik daar met onze 'Italiëvrienden')... Toen ik die sms kreeg (ik zal het nooit vergeten) kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik ben opgestaan van mijn stoel - de dame naast mij begreep niet goed wat er gebeurde... - en ik ben gaan ijsberen in de lange gang die naar de wachtzaal leidt. De minuten leken eeuwig te duren; ik wou daar zo snel mogelijk weg...

Tussen 4 november 2005 en vandaag 4 november 2007 is er heel wat gebeurd. Nare dingen maar ook zeer mooie momenten.

Het zijn vooral de mooie dingen die ik me wil herinneren. Zo vernam ik op 14 november 2005 dat Kim zwanger was... het jubelde in mij en tegerlijkertijd voelde ik me intriest. Kim die zo verlangd had om zwanger te worden zou eindelijk mama worden... daar heb ik me aan vastgeklampt... daar keek ik naar uit.

Ondertussen werd ik oma van Rune, een zalig kind en is voor mij de meeste narigheid voorbij.

En...tatarataaa... morgen begin ik opnieuw te werken! Zalig gevoel... niks zenuwachtig...
Ik zal het rustig aan proberen te doen: 3 dagen per week moet lukken.
Niet meer in Lier... daar heb ik jammergenoeg moeten van afzien (toch wel met pijn in mijn hart want ik deed de job bijzonder graag en had supertoffe collega's). Maar in het leven moet je keuzes maken en ik had de kans om terug bij mijn vroegere werkgever te beginnen en die kans heb ik met beide handen gegrepen.

S0861

Deze tegel hangt bij mij thuis. Ik kocht hem dit jaar in Santiago De Compostela...

18-10-07

Ik heb hier geen woorden voor ... of toch ...

Tussen de bedrijven door - voorbereiding voor m'n feest - probeer ik nog op enkele blogjes te gaan lezen en een reactie te plaatsen. Ik was niet van plan om vanavond nog een postje te schrijven maar na wat ik gelezen had op Elly's blog kwamen m'n haren overeind.

Jullie moeten hier maar eens klikken dan lezen jullie er meer over!

Kwaad word ik er van; verdrietig ook.

Oktober is de 'borstkankermaand' en overal worden er acties op het getouw gezet om het goede doel te steunen maar wat Cosmopolitan doet is echt wel heel grof en getuigt van weinig respect voor wie met borstkanker wordt geconfronteerd.

Zelf heb ik een borstreconstructie ondergaan en met aangepaste lingerie lukt het aardig om terug een decolleté te hebben maar eenmaal naakt dan kan ik het niet verstoppen. Een groot litteken, een 'valse' tepel en een onevenwicht... (Ik wil hier niet klagen, zeker niet... maar zo is het)

Ik denk hierbij vooral aan de zovele vrouwen met een amputatie; enkelzijdig of voor sommigen dubbelzijdig. Of aan de vrouwen met een borstbesparende operatie die soms ook verminkt uit de strijd komen...

Heren of dames bij Cosmopolitan (ik hoop niet dat het een vrouw was die op dit 'lumineuse' idee kwam...) hebben jullie zich ook maar één seconde afgevraagd hoe vrouwen met borstkanker zich voelen bij zo'n actie? Hebben jullie gepolst bij de doelgroep? Vast niet...

Wat ik me ook afvraag: of de vrouwen die hun foto insturen wel nadenken over deze actie. Waarschijnlijk denken die alleen maar aan de lingeriecheque die ze kunnen winnen om hun mooi decolleté nog beter te laten uitkomen!

Het zou grof zijn maar we zouden het lef moeten hebben om met verschillende lotgenoten foto's van 'ons decolleté' in te zenden; misschien dat ze dan bij Cosmopolitan beseffen wat voor een blunder zij hebben gemaakt.

En ja.... ik vergeet hier nog bij te zeggen dat Cosmopolitan 1 Euro per ingezonden 'decolleté' aan het goede doel Pink Ribbon schenkt. Toch goed zal u zeggen...? Alle beetjes helpen...? Maar... heiligt het doel hier de middelen??? Voor mij duidelijk 'NEEN'.

Van één ding ben ik zeker: Ik boycot dit blad !

13-10-07

Rune en 'oude opa' ...

Tijdens de Lokerse Feesten (augustus 2007) kwam Rune een paar keer hier slapen. Ik haalde ze toen telkens zelf af in Lokeren omdat het voor K. moeilijk was om een parkeerplaats te vinden als ze terugkeerde.

Op één van de avonden toen ik Rune ging halen was ze heel erg moe en zat ze een beetje te wenen; om haar stil te houden tot ik thuis was (het is toch zo'n kwartiertje rijden) begon ik zomaar een liedje te zingen. Een paar zinnetjes maar... en telkens opnieuw herhaalde ik die zinnetjes.

Ze vond het zo leuk dat ze het telkens uitschaterde bij het horen van: "m'n ouwe opa, m'n lieve opa, niemand zo aardig als hij...."

Toen ik thuis aankwam was ik turelure gezongen maar het was me gelukt om haar zoet te houden in de wagen.

Sindsdien begint ze altijd luid te lachen en ook een beetje te dansen als ze dat liedje hoort. Zelfs aan de telefoon (K. zet hem dan op luidspreker...) als ik vraag: 'zullen we nog eens zingen van "m'n ouwe opa" Rune??' begint ze te lachen en te dansen.

Ik ben nog eens de juiste tekst gaan opzoeken want ik zat zomaar wat te zingen.... de tekst leek er niet helemaal op!

Het liedje komt uit een televisieserie 'Ja Zuster, nee Zuster' met teksten van Annie M.G. Schmidt . Deze serie werd gedraaid tussen 1966 en 1968... ! (zo lang geleden al ...)

Vanaf nu zal ik proberen de juiste woorden te zingen; misschien moet ik ook nog maar eens de juiste melodie beluisteren...

M’N OPA

Elke zondagmiddag bracht ’ie toffies voor me mee
Ik weet nog de spelletjes die opa met me dee
Restaurantje spelen en m’n opa was de kok
Bokkenwagen spelen en m’n opa was de bok

M’n opa, m’n opa, m’n opa
in heel Europa was er niemand zoals hij
M’n opa, m’n opa, m’n opa
En niemand was zo aardig voor mij

In heel Europa, m’n oude opa
Nergens zo iemand als hij
In heel Europa, m’n eigen opa
Niemand zo aardig voor mij
M’n oude opa

Als ik me verveelde ging ik altijd naar hem toe
Hij verzon een spelletje en nooit was ie te moe
Van de dijk afrollen en m’n opa was de dijk
detectiefje spelen en m’n opa was het lijk 

M’n opa, m’n opa, m’n opa
in heel Europa was er niemand zoals hij
M’n opa, m’n opa, m’n opa
En niemand was zo aardig voor mij

In heel Europa, m’n oude opa
Nergens zo iemand als hij
In heel Europa, m’n eigen opa
Niemand zo aardig voor mij
M’n oude opa

Samen naar de apies kijken, samen naar het strand
en als je geluk had ging je samen naar de brand
Samen op het ijs en met een sleetje in de sneeuw
Leeuwentemmer spelen en m’n opa was de leeuw
Altijd als we samen waren hadden we plezier
Stierentemmer spelen en m’n opa was de stier

M’n opa, m’n opa, m’n opa
in heel Europa was er niemand zoals hij
M’n opa, m’n opa, m’n opa
En niemand was zo aardig voor mij

In heel Europa, m’n oude opa
Nergens zo iemand als hij
In heel Europa, m’n eigen opa
Niemand zo aardig
Niemand zo aardig
Niemand zo aardig als hij
M’n oude opa


Bedankt Emmy voor het sturen van de code voor dit filmpje !! Nu kan ik lekker meezingen Lachend

Ondertussen is Rune al flink gegroeid en ze loopt nu helemaal alleen. Op 6 oktober werd ze 15 maanden. Dinsdag is haar mama opnieuw beginnen werken en Rune gaat naar het kinderdagverblijf. Ze heeft daar helemaal geen moeite mee en vindt het leuk om met de kindjes te spelen.

Op de laatste 'verlofdag' van K. zijn we samen met Rune naar een binnenspeeltuin geweest. Voor Rune was er nog niet zoveel te beleven; enkel het ballenbad was aangepast aan haar leeftijd. Ze had het er wel heel erg naar haar zin... Hier onder een serie fotootjes van haar 'uitje'. Leuk hé !

Rune_Ballenbad 004Rune_Ballenbad 008Rune_Ballenbad 016

 

 

 

 

Rune_Ballenbad 018Rune_Ballenbad 019Rune_Ballenbad 020

 

 

 

 

Rune_Ballenbad 023Rune_Ballenbad 033Rune_Ballenbad 037

Klik op de foto om te vergroten!

 

Fijn weekend allemaal!

Foto's van Talleke en Dingske ...

Via de blogjes van MizzD en Talleke vernamen jullie al het relaas van de ontmoeting van enerzijds MizzD en Dingkse (die elkaar al kenden van een eerdere bijeenkomst) en anderzijds Talleke en mij (we zagen elkaar recentelijk al eens in Gent).

Bij Talleke zijn we (Dingske en ik) gestart met een fotosessie met de buurman. De man glunderde... We hadden al zoveel gehoord over die illustere man dat we hem toch eens wilden ontmoeten en dat wilden we toch wel vastleggen met een foto. De foto vinden jullie door hier te klikken. Wel enigszins een beetje bijgewerkt want van de bovenvermelde dames, Talleke en Dingske mag ik hier geen foto's publiceren. Jammer, jammer.... want ik heb er heel mooie van hen.

Vooral van Talleke die smullend van een wafel (in de Max/Gent) zit te genieten; of likkend aan het rietje van een overheerlijke milkshake; Talleke die glundert bij het zien van haar pannenkoek (in Kortrijk) en Dingske die haar mooie rijbewijs uit de jaren stillekes zit te bewonderen (hè Dingske ) ....

Maar ik heb hier een reeksje foto's die ik wel kan tonen.  Ik wil jullie laten zien dat ik bijzonder heb genoten van onze uitstap samen.

Nadat we Talleke ophaalden vertrokken we richting autoweg om MizzD en Axel op te wachten. Vandaar vertrokken we naar het natuurgebied De Gavers waar we met z'n allen de benen gingen strekken.

De Gavers waren nieuw voor mij. Tenminste, ik kende De Gavers wel als surfplas (m'n kinderen waren daar ooit met Bloso) maar ik was er nooit eerder om te wandelen. Hier en daar stonden ook al paddestoelen - prachtig om te zien. We hadden ook het weer mee. Het werd een mooie warme dag.

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 028

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 009Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 004Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 008

 

 

 

 

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 017Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 027Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 022Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 020

 

 

 

 

Axel gedroeg zich voorbeeldig (zoals altijd denk ik...) - het is echt een schat van een hond - en hij poseerde ook heel gewillig.

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 032Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 054Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 015Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 002

 

 

 

 

En zoals jullie zien gedroeg het vrouwtje van Axel zich ook heel voorbeeldig (waarschijnlijk ook zoals altijd Cool) en ze gaf er ook helemaal niet om om haar van haar schoonste kant te tonen Lachend.

Maar foto's van Talleke en Dingske, neen die krijgen jullie helaas niet te zien. Tong uitstekend - neen dat mag niet hè want anders zijn die twee lieve madammen boos op mij (vrees ik toch !) Verzegeld

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 051

Deze foto werd genomen in het Begijnhof in Kortrijk.

Na een gezonde wandeling verkenden we samen de stad Kortrijk maar helaas hier kan ik ook weer geen foto's van tonen vermits Talleke en Dingkse er op staan.
Bij het eten van een heerlijke pannenkoek op een terrasje op het Schouwburgplein - in de herfstzon, werd er gezellig gekletst en behoorlijk wat afgelachen.

Voor herhaling vatbaar ! Cool

Fijn weekend aan allen !

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 033x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 038x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 040x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 041x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 042x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 050x

11-10-07

2 jaar uit een mensenleven ...

Op 4 november zal het 2 jaar geleden zijn dat ik de diagnose kreeg... borstkanker! 2 jaar.... ongelooflijk. Het lijkt zo lang geleden maar dat is het niet. In die 2 jaar is er zoveel op me af gekomen; het lijkt wel of ik meegezogen werd in een maalstroom. Af en toe leek het eindeloos; die ziekte of de bijwerkingen van de behandeling bezorgden me altijd wel weer iets nieuws. Nee, saai is het allerminst geweest.

Wat me het meest geraakt heeft in deze periode is de enorme vriendschap die ik van zoveel mensen heb ontvangen. Ik heb ook gemerkt dat door deze ziekte bespreekbaar te maken, door zelf open te kunnen vertellen over wat je meemaakt of voelt - zonder zielig te doen - dat het voor anderen ook gemakkelijker is om er mee om te gaan.

Maar af en toe stel ik vast dat er nog vrouwen zijn waarvan de partner hun ziekte niet aanvaardt. Zo kwam ik vandaag in contact met een dame die op dit moment chemotherapie krijgt en zij heeft heel veel angst. Angst voor de gevolgen van haar ziekte en voor de behandeling. Zij heeft nood aan geestelijke ondersteuning -  in het ziekenhuis kreeg ze het voorstel om met de psycholoog te praten maar dat werd afgewimpeld door haar partner; ze kreeg de raad om hulp in het huishouden te nemen en opnieuw vond haar partner dat niet nodig. In haar bijzijn mag er niet over haar ziekte worden gesproken... maar buiten haar bereik blijkbaar wel.
Ik heb haar informatie gebracht over het Inloophuis van de VLK en ik hoop dat ze daar terecht kan. Daar ben ik zeker dat ze goed zal worden opgevangen. Ze moet alleen de stap durven zetten.

Zelf wil ik die 2 jaar, waar ik doorheen moest, symbolisch afsluiten en er komt een groot feest. Het feest dat ik vorig jaar in april wou geven voor mijn 50ste verjaardag werd toen afgeblazen... tja... midden in de chemobehandeling zag ik het niet zitten.  M'n 50ste verjaardag vieren als ik 51 werd vond ik ook maar niks... maar wat ik zeker wou doen dat was iedereen die mijn dagen een beetje opfleurden met een bezoekje, sms'je, belletje, mailtje, .... eens samenbrengen en met hen een fijne avond doorbrengen. Samen de warmte van vriendschap voelen... En dat feest komt er aan ! Ik kijk er naar uit en tel af !

Mijn ventje organiseert het allemaal en ik mag er niks over weten. Alleen wanneer, waar en met wie... Wat er te eten valt houdt hij geheim... Of er iemand komt optreden houdt hij geheim... Ik ben dus SUPER NIEUWSGIERIG maar ik laat hem zijn plezier van het organiseren en blijf braaf geduldig afwachten tot op de dag zelf. Ik gun het hem.
Onderstaande collage maakte Marc voor op de uitnodiging. That's me !


Lucrèce

09-10-07

Molenwieken ...

Het wordt inderdaad tijd dat ik weer eens iets van mij laat horen... Ik heb eigenlijk nog nooit zo lang mijn blog in de steek gelaten. Het schrijven gaat mij al een poosje niet meer af... het 'horrorverhaal' van mijn laatste operatie krijg ik niet uit mijn pen. Heb er enkele weken geleden iets van beginnen opschrijven in mijn agenda (tijdens het wachten bij de dokter) om het hier dan later over te typen maar het lukt me niet om het te posten.

Hoe het ondertussen met me gaat ? Vrij goed eigenlijk. Nog wat problemen met m'n handen. Technisch zijn de operaties goed verlopen - mijn duimpezen zitten niet meer 'afgekneld' maar de ontstekingen blijven. Misschien zal dat op termijn wel wegebben...
Voornamelijk 's nachts heb ik last van een vervelende zeurende pijn in beide handen waar ik steeds wakker van word. Ook m'n ventje wordt daardoor meermaals uit zijn slaap gehaald: ik gebruik m'n armen blijkbaar als molenwieken en het komt wel eens voor dat ik hem onbedoeld een 'mep' geef in mijn slaap. Ja, leg het dan maar uit... Verlegen.
Het is nog niet genoeg dat ik al maanden met m'n benen lig te 'zwieren'... al van bij het begin dat ik Arimidex (en Aromasin) neem is mijn 'thermostaat' ontregelt en zo komt het meermaals per nacht voor dat ik mijn benen boven het dekbed zwaai - om ze te laten afkoelen - om na enkele minuten opnieuw dat dekbed over me heen te trekken omdat ik kou krijg. Nachtrust noemen ze dat: ja, tarara...

Ik ben ook opnieuw beginnen zwemmen. Het was al enkele maanden geleden. Vorige week donderdag 925 meter gezwommen. Samen met A'ke... zij in een knalrood zwempak; ikke in een nog 'knaller'roze ...  Al pratend (ja, vrouwen hè...) legden we 37 lengtes af.
Toen A'ke me 's ochtendsvroeg (met nadruk op 'VROEG') OM KWART VOOR ACHT !! kwam afhalen waarschuwde ik haar dat ik het niet lang zou uithouden. Dat ik maar een paar lengtes zou kunnen zwemmen. Ik had namelijk die nacht heel slecht geslapen. Maar tot onze grote verwondering bleven we maar doorzwemmen...
Goh... achteraf had ik daar wel heel veel voldoening van. Deze week gaan we er weer voor... zeker weten.


Vandaag opende ik het blogje van Talleke en ik kreeg een wee triestig gevoel bij het lezen van haar postje. Anneke Geerts, de initiatiefneemster van het Wonderfonds, overleed op 5 oktober aan de gevolgen van borstkanker. 43 jaar.... een jonge mama van 3 kinderen ...  Zij had nog zoveel levenslust én wilskracht en ze was een idealiste. Zij wilde iets opstarten dat groots in Vlaanderen zou worden.  Een fonds dat terminale, alleenstaande ouders wil helpen.
Ik ken haar niet persoonlijk maar ik volgde dit wel via de media. 
Anneke, je strijd is gestreden. Rust zacht.
Aan al je dierbaren : innige deelneming en veel sterkte voor de toekomst.

Zoiets vernemen komt toch altijd aan als een mokerslag ... dan besef ik pas wat er me overkomen is. Dan pas dringt het telkens tot me door.

22:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: wonderfonds, anneke geerts |  Facebook

19-09-07

Moeder aan het internet ...

Ons Moeder ,

Onze moeder was een schat.
Die kookte,naaide, daag'lijks bad.

Nimmer was haar iets te veel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.

En vader kreeg voor ieder klusje
Altijd weer een dankbaar kusje
's Avonds rustig bij de haard,
's zondags lekker appeltaart.

Helaas ,'t is over met de pret:
Mammie is aan 't INTERNET.
Nog steeds is pappie in de weer,
Maar hij krijgt geen kusje meer;

Zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart
't is Hotmail Dot Com Apestaart.

Zelden is er warm te eten,
Haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
Eten trekken uit de muur.

Een bal gehakt en een kroket,
Want mammie is aan 't INTERNET.
Laatst verloor zij duizend yen,
Poker spelend met Dzjapaen.

En een man uit San Francisco
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.

Pappie gaat alleen naar bed,
Want mammie is aan 't INTERNET !!!

mama_op_internet

Dit gedichtje kreeg ik gisteren doorgestuurd van een 'markant'e vriendin. Ze wist waarschijnlijk dat ik mijn ventje wat verwaarloosde de laatste dagen met mijn bezigheden aan de 'markant'e website. 'k Heb de stille wenk begrepen hoor Ria!

 Tijd dus om het roer om te gooien en een knuffelstonde in te lassen!

Overdaad schaadt...

Aan mijn vorig postje moet ik nog het relaas breien van mijn minder leuke ervaring vorige week maandag in het ziekenhuis maar het komt er gewoon niet van. Tijdens het wachten in het ziekenhuis de laatste dagen (wachtzalen heb ik ondertussen ook al genoeg gezien Schreeuwen) ben ik een deel beginnen opschrijven in mijn zakagenda maar het lijkt of ik er mijn gedachten niet kan bij houden. Na mijn vorige narcose heb ik dat ook gehad: concentratiestoornissen, moe, moe en nog eens moe. Het moet er een beetje 'uitweken'... Misschien mijn kop een spoelen...Maar het komt er zeker aan...

Tot gisterenavond had ik het verder nog behoorlijk druk met de website van markant Regio Gent en vermits ik met 1 hand moest typen en alle teksten er zelf moest inbrengen nam dat heel wat meer tijd in beslag dan ik aanvankelijk had gedacht. Gisterenavond heb ik dan eindelijk 'ons kindje' mogen voorstellen op een regiovergadering. De stoom is er af... ikke blij, iedereen blij!

Nu kan ik weer verder met mijn gewone leventje. Mijn gewone leventje... ja... dit is eigenlijk niet zo correct gezegd. Veel meer dan vroeger ben ik sneller uitgeblust; heb zo precies het gevoel dat mijn leven in snokjes verloopt. 2 dagen gas geven, daarvoor heb ik 1 dag recuperatie nodig. Uiterlijk is het blijkbaar niet zichtbaar dat ik binnenin toch eigenlijk nog fragiel ben.

Dat moest ik vorige week nog ervaren in het bestuur van markant Lochristi. Bij het verdelen van de taken wou men me (goedbedoeld) ook een activiteit laten organiseren (hoewel dat helemaal niet de afspraak was... enkel de website wil en kan ik verzorgen - ondertussen zijn het er al 2 met de Regio Gent erbij). Achteraf heb ik via mail laten weten dat ik dit niet kon doen, dat ik (nog) grenzen heb en dat ik die ook wil afbakenen en H. (onze lieve voorzitter) liet me het volgende weten: "We vergalopperen ons soms een beetje omdat je er echt zo goed uit ziet."

Dat is nu precies het vervelende ... blijkbaar mankeer je niks meer als je er niet ziek uitziet.  Ja, moeilijk te vatten voor sommige mensen en moeilijk voor mij om telkens weer uitleg te geven.

 

 

 

14:07 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) | Tags: moe, markant regio gent, website, borstkanker |  Facebook

10-09-07

@ duimendraaiende supporters...

Even een kort berichtje.
Ik wou jullie allemaal danken voor de support en het 'duimen draaien'!!
Voor de operatie heeft het goed geholpen; voor 'mijn aanvarinkje' met de narcosist iets minder... dat ligt uiteraard niet aan jullie of aan jullie duimpjes die misschien de verkeerde richting uit draaiden maar zeer zeker aan een verwaande kwast die een beetje machtsvertoon wou tentoon spreiden. Het volledige zoveelste 'horrorverhaal' krijgen jullie zeer zeker nog te 'lezen'.

Het is hier niet de bedoeling sensatie te brengen, maar telkens als ik denk: 'nu heb ik het wel gehad' schudden ze iets anders uit hun mouw. En dan wil ik roepen: 'zal 't gaan, ja!!!!

Knuffel en goede nacht

P1060079

09-09-07

Time flies ...

Men zegt soms: 'de weken vliegen voorbij' , de tijd vliegt (time flies...) en als ik zo terugblik op de voorbije 14 dagen dan moet ik zeggen dat dit toch wel een correcte uitspraak is.

Neem nu 14 dagen geleden... K., Hans' vriendin uit Pittsbourg zou voor het eerst naar België komen.
Met gemengde gevoelens - ontroering omdat je weet dat je zoon verliefd is en hij haar eindelijk in zijn huisje kan verwelkomen (waar de laatste weken verdomd hard aan gewerkt is...), gezonde nieuwsgierigheid,  interesse om haar beter te leren kennen en hopen dat het klikt... wachtten we haar komst af.  En gisteren is ze al weer vertrokken... back home.

I am sure Hans will miss her and I must say I miss her too because I know Hans misses her... I hope the coming months will go as fast as the 2 weeks you were here K. Let's countdown till december...

De tijd is af en toe een 'zuchtje'... vooral als je veel te doen hebt.

Zo was er deze week ook het werkje aan de 2 websites van markant  (vrijwilligerswerk hoor !), gisteren het verjaardagsfeest van mijn zus die op 14 september 50 wordt en ik wou ook nog naar de dag tegen kanker in Antwerpen maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.

Vanmiddag kwamen Kim, Vincent en Rune eten. Ik was blij hen gezond en wel terug te zien... ze waren net terug van vakantie in Normandië en Bretagne. Heb vanochtend nog een heerlijke vislasagne voor hen gemaakt en in de namiddag kwamen schoonzus en zwager om samen met hen naar de Open Monumentendag in Zaffelare te gaan.

Ik begin zo het gevoel te krijgen dat,  na een lange periode van weinig of niets doen tijdens mijn ziekte, opeens alles terug op volle snelheid komt.

Ik denk dat ik de titel van mijn blog  'EVEN STILSTAAN...' even indachtig zal moeten zijn en opnieuw even overdenken waar ik nu mee bezig ben; waar ik naartoe wil;  even bezinnen of het de moeite is om zo verder te doen met al dat 'hooi op mijn vork' ...  'k Heb zo het gevoel dat ik terug van alles tegelijk in het leven wil proeven...dat ik niets wil missen... het Carpe Diem-gevoel maakt mij soms gulzig.

Vanaf morgenvroeg trek ik opnieuw aan de rem... 'k zal wel moeten want om half acht wordt ik verwacht in het OK en daar wacht de narcosist me op. Die zal me wel voor een tijdje lamleggen; de workoholic in mij even stoppen...

 

07-09-07

Stress-situatie...

Het lukt me niet om te bloggen, hoe graag ik ook zou willen...

Het is namelijk zo dat ik voor markant Lochristi en sinds gisteren ook voor markant Regio Gent de website onderhoud.
Die laatste wordt officiëel voorgesteld op 18 september en daar is nog een hoop werk aan. (ik wachtte al sinds juli op een toegangscode...) Ik probeer er iets moois van te maken en heb er eigenlijk wel veel zin in om dit te doen. Willen jullie zien wat het wordt dan moeten jullie daar maar eens gaan zien...

Ik ben dus sinds gisterenavond en vandaag de GANSE dag aan het tokkelen op mijn pc'tje om toch maar zoveel mogelijk gedaan te krijgen. 'k Had me eigenlijk voorgenomen om stress-situaties te vermijden maar dit is nu wel hurry-hurry...

Maandag word ik geopereerd aan mijn rechterhand en dan zal er van sneltypen niets meer in huis komen.

Sorry dat ik jullie een beetje verwaarloos! Ik zit er eigenlijk wel mee... maar het kan nu even niet anders.

Ik moet ook nog een paar mensen dringend bellen en dringend mijn mail beantwoorden.  Ik probeer dat morgen te doen.

Lieve groetjes,

04-09-07

De Vrouw ...

Toen God De Vrouw schiep was hij op de zesde dag nog laat aan het werk.

Een engel kwam langs en zei: “Waarom duurt het maken van deze zo lang?”

En God antwoordde:
“Heb je alle specificaties gezien waaraan voldaan moet worden voordat ze af is?““Ze moet afwasbaar zijn, maar mag niet van plastic zijn gemaakt. Ze heeft meer dan 200 bewegende onderdelen die allemaal vervangen moeten kunnen worden. Ze moet op veel soorten voedsel functioneren, meerdere kinderen tegelijk kunnen omarmen en een knuffel kunnen geven die een geschaafde knie kan helen maar ook een gebroken hart. En ze moet dit alles kunnen doen met slechts twee handen.”

De engel was behoorlijk onder de indruk:
“Met maar twee handen....dat is onmogelijk!
En dit is het standaard model?!
Dit is teveel werk voor één dag... wacht u tot morgen en maak haar dan af”.

“Dat wil ik niet”, zei God. “Ik ben zo dichtbij de vervolmaking van deze schepping. Dit zal de favoriet van mijn hart zijn”.
“Ze kan zichzelf genezen als ze ziek is en ze kan 18 uur per dag werken”.

De engel deed een stap dichterbij en raakte de vrouw aan.
“Maar u heeft haar zo zacht gemaakt, Heer.”

“Ze is zacht", zei God, “Maar ik heb haar ook sterk gemaakt. Je kunt je niet voorstellen wat ze allemaal kan verdragen en te boven kan komen.“

“Kan ze denken?” vroeg de engel. 

God antwoordde:
“Ze kan niet alleen denken, maar ook redeneren en communiceren.”

De engel raakte de wang aan van de vrouw....
“Maar God, het lijkt wel of deze schepping lekt! U heeft haar te zwaar belast.”

“Ze lekt niet....het is een traan” corrigeerde God.

“Waar dient dat voor?” vroeg de engel.

En God zei:
“Tranen zijn haar manier om uitdrukking te geven aan haar verdriet, haar twijfel, haar liefde, haar eenzaamheid, haar lijden en haar trots.”

Dit maakte een grote indruk op de engel:
“God, u bent geniaal. U heeft aan alles gedacht. De Vrouw is echt fantastisch!”

“En dat is ze!

De Vrouw heeft krachten die de man blijven verbazen.
Ze kan omgaan met moeilijkheden en een zware last dragen.
Ze heeft blijdschap, liefde maar ook een mening.
Ze glimlacht als ze het uit zou kunnen schreeuwen.
Ze zingt wanneer ze zou kunnen huilen, huilt wanneer ze gelukkig is en ze lacht wanneer ze bang is. “
Ze vecht voor datgene waarin ze gelooft.
Ze staat op tegen ongerechtigheid. En ze neemt geen genoegen met “nee” als ze een betere oplossing ziet.
Ze geeft zichzelf helemaal zodat haar familie door kan gaan.
Ze neemt haar vriend mee naar de dokter als ze angstig is. Haar liefde is onvoorwaardelijk.”
Ze huilt als haar kinderen iets hebben bereikt. Ze is gelukkig als haar vrienden het goed hebben.
Ze is blij als ze hoort van een geboorte of trouwerij.”
Haar hart is gebroken als een verwant of vriend doodgaat. Maar ze vindt altijd de kracht om door te gaan met het leven.
Ze weet dat een kus en een omarming een gebroken hart kunnen helen.”

Er mankeert één ding aan haar:
Ze vergeet wat ze waard is...

(tekst gekregen van Carolien via pps-presentatie)

IMG_0726(foto Italië 2006)

00:08 Gepost door Lucretia in Vrienden | Permalink | Commentaren (27) | Tags: carolien, de vrouw, vriendschap |  Facebook

02-09-07

Foto's 'Boterhammen in het Park' ...

De foto's van onze uitstap naar 'Boterhammen in het Park' (zie vorig postje)zijn eindelijk gepost ! Even pech met het Outlookprogramma op één van de computers zodat ze niet konden worden doorgestuurd. Heb ze vanavond gewoon even op een stick gezet en ze zo overgezet naar mijn pc.

Beetje moe (een paar drukke dagen achter de rug) ... maar ik probeer in het weekend op blogronde te gaan.

Alvast een heel fijn weekend! Groetjes aan iedereen.

tatty000012

30-08-07

Boterhammen in het park ...

Vandaag als 2 pubers met de trein naar Brussel Centraal gespoord, Lieve en ik...

Lieve had bonnen gespaard uit de Standaard: daar kon men gratis boterhammen mee afhalen en we kregen er nog een frisse pint bovenop. Je moest er dan wel voor naar Brussel sporen maar dat was ruim de moeite waard.

Boterhammen in het Park is het gratis muziekfestival in de mooi gerestaureerde kiosk in het Warandepark met optredens van Vlaamse en Nederlandstalige artiesten.

Vandaag waren Axl Peleman en Miek en Roel de sfeermakers. En er hing inderdaad een sfeer om U tegen te zeggen.

P1060398P1060404

 

 

 

 

Jong en oud, zittend, liggend, staand, proefden van 2 uur gratis muziek onder het verorberen van een lekkere plattekaasboterham of eentje met 'kop', of kaas, of...

P1060377P1060417P1060418P1060412

 

 

 

 

P1060386P1060380P1060421P1060406 

 

 

 

Voor het podium vielen mij 2 'figuren' op. Ze stonden met hun gezicht naar het publiek en deinden mee op de muziek. Een jongen en een meisje; beiden hadden het Downsyndroom. Het meisje knoopte haar sjaal los en begon er op de muziek mee te bewegen...

Het ontroerde me... zonder enige vorm van schaamte wiegden ze mee op de tonen van de muziek; de jongen, klappend met de handen in de lucht, probeerde het publiek hetzelfde te laten doen en als dat ook nog lukte kon zijn geluk niet op. Heerlijk om zien.

 Ik was niet de enige die ontroerd was; plotseling vroeg Axl Peleman naar deze twee tieners hun naam en inviteerde hen om op het podium te komen dansen. Dolgelukkig verdwenen de twee achter de coulissen om dan plots te verschijnen op het podium. Het geluk straalde van hen af en toen Axl het meisje een klapzoen gaf klapte iedereen enthousiast in de handen.
Dit vind ik nu fijn aan Axl... dat warm-menselijke... man,man, je hebt mijn hart gestolen.

P1060376

P1060379

P1060383

P1060391

P1060393


Na de concerten namen VTB Brusselgidsen ons mee op zoek naar Europese sporen in Brussel: van monumentjes tot heuse pleinen, parken of wijken die we danken aan onze Europese buren: Italianen, Oostenrijkers, Fransen, Nederlanders, Engelsen…

P1060424P1060426P1060429P1060430

 

 

 

 

P1060431P1060433
Op een gegeven moment werd de drang naar koffie te groot en zijn we met ons tweetjes richting de Grote Zavel gestapt. We wilden eventjes alle remmen losgooien en ons een keertje goed laten gaan... euh... qua koffiedrinken dan toch hé. Het werd een cappuccino met een grote C op het terras van Wittamer. De heerlijkste Cappuccino die ik sinds jaren dronk. 5 Euro dat wel... maar ach... we hadden gratis boterhammen gegeten. Dit uitschuivertje konden we ons dus wel permitteren.

P1060436P1060438P1060439

 

 

 

 

P1060435

We hebben zelfs nog straffer gedaan: Chocolade gaan 'bewonderen' en ook een beetje gekocht bij Pierre Marcolini (befaamde chocolatier op Le Grand Sablon - een chocoladehuis waar je al zijn creaties kan ontdekken).
Ik ging voor de 'Incrusté Cacao de Java parfumé aux extraits d'oranges et aromatisé d'une Pointe de Citron'. Klinkt goed maar ik moet zeggen dat het nog beter smaakt dan dat het klinkt. Het is zinnestrelende chocolade, een bitterzoete zonde… eentje waarvoor je gelukkig niet naar het vagevuur moet!
De pralines heb ik links laten liggen: 66 € per kilo. Dat was me net iets te veel van het goede.

Dit dagje is voor herhaling vatbaar… volgende keer Odegand Lieve? Is niet meer lang hoor… zaterdag 15 september…

27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

25-08-07

Stilletjes ...

Aan allen die hier komen lezen... ja, ik weet het, het is hier een beetje stilletjes.

'k Ben even 'mijn  verhaal' kwijt... m'n geest heeft precies nog last van de narcose en telkens als ik aan iets wil beginnen ben ik al moe van er aan te denken. Raar.... want zo zit ik eigenlijk niet in elkaar.

Het zal nog een paar dagen nodig hebben en dan ben ik weer paraat.

Met m'n hand gaat het vrij goed. Blij dat ik de operatie heb laten doen. De ergste pijn is weg. Het moet nu gewoon even z'n tijd hebben om te herstellen.

Maar ik wou zeker nog iets kwijt:

jullie geven me vriendschap,
een beetje zonneschijn als het regent ! Cool

Fijn weekend allemaal... en dikke knuffel

Ik post hieronder een recente foto van Rune (m'n kleinkind). Ze groeit als kool - ze is een heerlijk lachebekje - ze is een kwebbelkont (zou ze dat van haar oma hebben???) - 'k zou ze voor geen goud willen missen...

100_0883aug2007

22-08-07

Operatie-angst en humor ...

Maandag toen ik stipt (iets te vroeg eigenlijk…) arriveerde op de dagkliniek voor opname en operatie kreeg ik te horen dat ‘men’ mij al was komen zoeken en dat ze dus iemand anders hadden meegegeven in mijn plaats…

 

Euh…Qué…”hoe kan dat nu, ik moet hier eigenlijk maar om negen uur zijn en het is nu tien voor negen” antwoordde ik de verpleegster.

 

‘k Weet niet goed hoor… die planning daar is niet echt ok…

Vorige week werd ik naar huis gestuurd omdat er een ‘spoedgeval’ was tussengekomen en nu dit weer.

Maar ja, geen zorgen maken… het is hun probleem als ze mij maar tegen negen uur hadden laten komen.

 

Mijn zus bracht me naar het ziekenhuis en zij wou nog wel even met mij kletsen. We dachten dat het nog wel een poos kon duren eer ik zou worden opgehaald.

 

operatieschortTegen alle verwachting in kwamen ze mij na 10 minuten al zeggen dat ik me mocht  omkleden en zo’n sexy operatieschortje aantrekken.

Mijn tandekes en mijn brilleken achterlatend, mijn zus uitwuivend, werd ik door twee vriendelijke, kletsende verpleegsters weggevoerd.

 

Aangekomen op de pre-operatieve (wachtzaal met in ‘beddenliggende’ mensen) kwam ik naast een man te liggen met een sexy operatiemutsje op en met een blik van ‘goh, laat het hier maar vlug gaan’…

Ik zag dat die man hypernerveus was en, ikke altijd wel klaar voor een praatje, probeerde hem wat af te leiden… hij kon na enkele minuten al terug lachen en ik dacht in zijn ogen te zien dat hij de angst een beetje vergat.

 

Tot… er opeens een verpleger aan mijn bed kwam met een ‘karretje’. Hij zou me een infuus steken maar toen ik mijn hele verhaal deed van “niet rechts want dat is mijn geopereerde arm (lymfeklieren weggehaald…) en niet links want daar vind je geen aders meer… het zal in mijn hals moeten (dit was zo afgesproken met de chirurge…)” maakte hij rechtsomkeer met de melding dat hij het zou overlaten aan de anesthesist.

 

Nog geen minuut later komt een vriendelijke verpleegster mijn bed losdraaien en ze verplaatste dit een beetje dichter naar die ‘angstigkijkende meneer’ toe.

 

‘k Had eigenlijk niet door waarom ze dit deed tot ze plots zei: “de operatie is aan de linkerkant hé!” (ze wou haar karretje rechts van mijn bed parkeren om een infuus te komen steken) en ik antwoordde haar met ‘de vraag’: “is het om een infuus te steken dat u bij mij komt?” “Uw collega is net geweest” en blablablabla…. ik kon nog eens het hele verhaal doen.

 

Naast me werd die meneer nu toch wel heel ongemakkelijk en hij zei tussen z’n tanden: “ze weten hier precies ook niet van elkaar; straks opereren ze jou nog aan de verkeerde kant ook…”

 

Ik antwoordde wijselijk niet dat dàt wel eens zou kunnen (‘k had zin om er een grapje over te maken maar ik bedacht dat dat helemaal niet goed zou zijn voor de gezondheid van die man…) tot plots de chirurge samen met de anesthesist en een ‘assistente in opleiding’ aan mijn bed verschenen.

Met de anesthesist werd de plaatsing van het infuus besproken (in een ader in mijn hals dus…) en ik zag mijn buurman bijna groen uitslaan van angst… of dat nog niet genoeg was vraagt mijn artse: “het is toch links hé?”… “k zal misschien best een stylostreepje zetten op je linkerarm want straks vergis ik me nog; maar ja, bij jou zou het niet geven hé want je andere arm moet toch nog…..” en wij maar lachen…

 

Wel ik kan je verzekeren dat ‘m’n buurman met het gekke mutsje op’ zo wit zag als zijn laken. De groene kleur van daarnet was weggetrokken en alleen zijn stoppelbaard gaf nog een beetje kleur .

 

Mijn bed werd opnieuw losgedraaid en weg was ik …richting operatiezaal… Ik wuifde nog eens naar de arme man maar ik heb geen reactie teruggekregen. Waarschijnlijk was hij door dit hele verhaal al murw geslagen vooraleer in de operatiezaal te belanden.

 

Lieve meneer, ik hoop dat alles goed gekomen is met jou…

Met mij wel hoor… zelfs in de operatiezaal hebben we nog grapjes gemaakt met de anesthesist. Maar ja, ik ben dan ook een hele rare hé… heb nooit schrik en ben altijd rustig als ik naar het ‘slagveld’ wordt gevoerd.

20-08-07

Operatie geslaagd...

Voor de mensen die het hier zo'n beetje volgen wou ik even laten weten dat alles goed met me is.

k Ben vandaag heel flink geweest Knipoog - eigenlijk altijd hoorTong uitstekend, maar ik heb zonder enige vorm van nervositeit de anesthesist en de handchirurge hun werk laten doen.

Waar ik het meeste 'schrik' voor had was het steken van infuus. Niet dat ik schrik heb van een prikje meer of minder maar er is een probleem dat ik moeilijk aan te prikken ben. Rechterarm mag niet meer ivm het weghalen van de lymfeklieren door borstkanker en links kan men geen aders meer vinden om aan te prikken (kapotgemaakt door de chemo).

Gelukkig had ik deze keer een supervriendelijke anesthesist en hij bracht op enkele seconden tijd een infuus aan in mijn hals. 'k Had niet eens door dat het al gedaan was. Hopelijk gaat het volgende keer ook zo want ik ben wel anders gewend.

Operatie geslaagd dus... en vandaag ging het supersnel in tegenstelling tot vorige week (toen werd ik terug naar huis gestuurd en ging de operatie niet door...).

Zo, nu kruip ik terug in mijn zeteltje onder een dekentje en ga ik nog een beetje mijn roes uitslapen... Tot later!

ps: de blogronde zal even moeten wachten vermits ik maar met 1 handje kan typen... het duurt allemaal wat langer.

18-08-07

Gelukkige verjaardag mijn dochter ! ...

18 augustus 1977 – 30 jaar geleden… 30 jaar!

 

Heel vroeg in de ochtend… eigenlijk in de nacht, iets na middernacht werd ik wakker met een raar gevoel… ik was bijna 36 weken zwanger en iets deed me wakker worden… vliezen gebroken…in paniek naar beneden, in het pikkedonker want om de een of andere reden was er geen elektriciteit… ook dat nog.

Met behulp van een zaklamp maakte ik me klaar om naar het ziekenhuis te vertrekken. Moet een zicht geweest zijn: een stapel handdoeken tussen de benen en zo de auto in.

Toen we voor het rode licht moesten stoppen net aan de oprit van de snelweg schoot me opeens te binnen dat we er eigenlijk nog niet uit waren welke naam we zouden geven mocht het een meisje zijn.

Je verraste ons zo midden in de nacht… je was uitgerekend voor 15 september maar je had haast en wij hadden nog geen naam.

Een jongen, ja daar waren we het over eens: Bernd zou het worden maar een meisje…?  

Op de 3 kilometer die we moesten rijden naar het UZ besloten we – indien het een meisje zou zijn – om haar Kim te noemen. Kim… niet van Kim Novak of zo… maar gewoon KIM: de einder, de verte, de horizon.

Toen we aankwamen op de spoed wou men me terug naar huis sturen. Ik had nog helemaal geen weeën… neen ik voelde niks en ze vonden het niet nodig om mijn gynaecoloog er bij te halen.

Omdat ik geen baarmoederhals had (huh… een kleine afwijking van de natuur…) bleef ik maar aandringen om er de gynaecoloog toch maar bij te halen; ik wist zeker dat alles snel zou gaan.

Gelukkig geloofden ze mij en om twintig voor 5 werd onze dochter geboren en ja hoor… we noemden ze Kim. Zonder aarzelen.

Een heel klein meisje was ze... van 1990 gram. Een vechtertje ook – en dat is ze nog altijd! Een maand verbleef ze op neonatologie – eerst in de couveuse gedurende 2 weken en daarna in een bedje. Ik was er dagelijks zeker een 3-tal keer te vinden en op haar deur werd een papiertje gekleefd met “mama komt zelf flesje geven”.

Ik voelde me verdrietig toen ik haar daar moest achterlaten maar wou dat niet tonen. De dag dat we haar mochten meenemen naar huis zal ik nooit of ter nooit vergeten!

En vandaag wordt onze Kim 30 jaar! Proficiat Kim… en toen ik je gisteren vroeg of je het erg vond om 30 jaar te worden zei je volmondig “nee”. Your my girl… het is niet de leeftijd die telt, maar hoe je je voelt!

gedichtjeovergrootvaderKim
Dit gedichtje werd gemaakt door je overgrootvader (de vader van mémé Jeftje) en werd op een kaartje geschreven een paar dagen voor je geboorte. Bij dat kaartje zat een 'gift' om iets mee te kopen voor jouw geboorte.

 

kimcouveuse1860gram22081977kimcouveuse_1860gram22081977kim1990gram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ondertussen heb je zelf een dochtertje van een jaar! Ik zie jou soms in haar... ze lijkt voor een stuk op jou; vooral het goedlachse. Zie maar eens naar deze foto van toen je zelf ongeveer 1 jaar was ... Je lachte al even mooie als dat gekke smurfje.

 

kimstoel021978

00:13 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (33) | Tags: verjaardag, kim, dochter, 30 jaar, birthday, 1977 |  Facebook

17-08-07

Quiche, restant van een vriendschap ...

Voor de verandering nog eens een receptje…

Quiche à la B.

Ik kreeg het recept van haar in 2003 toen we elkaar nog op heel regelmatige basis zagen.
We waren vriendinnen en we wisselden wel af en toe eens een receptje uit.

We aten de quiche de eerste keer bij haar thuis. Gezellig buiten met de kinderen op het terras.
Een heerlijk recept vond ik het en sindsdien maak ik het regelmatig.
En telkens, telkens weer denk ik dan aan B. Met verdriet in mijn hart. Soms denk ik dat ik die quiche nooit meer wil maken want ik kwel me er altijd mee…
Soms doe ik nog een poging om contact te leggen maar de lijn is verbroken… dood… mail wordt niet meer opgehaald of hoogstwaarschijnlijk in de prullenbak gegooid.

Jammer, doodjammer.

 

Gelukkig is er nog het lekker recept… That’s all there is…

Hoeveelheden à la façon du chef! 

400 gr bladspinazie (mag diepgevroren zijn!) – 4 dl room – 2 à 3 eieren – 150 à 200 gr spek – verse zalm (mag  uit diepvries zijn !) – eventueel 2 à 3 kleine aardappelen – bladerdeeg of kruimeldeeg (bij Colruyt of Aldi…)

 

Spinazie stoven (mag in microgolfoven) en op smaak brengen met p&z, muskaat

De spekblokjes eronder mengen

Aardappelen schillen en in kleine blokjes snijden – eventueel halfgaar laten koken (is niet ècht nodig!)

Room & eieren mengen met een garde en op smaak brengen met p & z, cayennepeper (of Italiaanse kruiden).

Je kunt er ook altijd een beetje gruyère kaas doormengen.

Spinazie (beetje laten afkoelen) – mengen met het roommengsel.

In bakvorm storten op het uitgerolde deeg en de zalmstukjes erin schikken. Zorgen dat de zalm zo goed mogelijk onderzit. Eventueel een weinig gruyèrekaas erboven strooien.

Ongeveer 40 à 45 minuten in de oven à 190 graden. Je kijkt na of de baktijd voldoende is – het middelste van de taart moet vast zijn.

Smakelijk...

floral1pchup

En B.... ik hoop jou ooit terug te zien. Ik zal het altijd blijven linken aan m'n borstkanker.... 'k had je nodig toen en jij kon daar geen tijd voor vrijmaken....

floral1pchup

00:16 Gepost door Lucretia in Recepten | Permalink | Commentaren (25) | Tags: vriendschap, recept, quiche, spinazie, borstkanker, tijd |  Facebook

15-08-07

Klussen met de grote K ...

a-boring-dayGoh… ‘k ben niet in mijn doen vandaag. ‘k Verveel me hoewel ik hier nog wel duizend dingen kan doen. Waarschijnlijk te lang opgezeten vannacht. Ben aan de computer blijven ‘plakken’ tot half 2. Beter niet meer doen dus in het vervolg. 'k Weet het nochtans dat ik daarna de weerbots krijg... Wie niet horen wil, moet voelen hè.

’t Ventje is er niet. Hij is gaan ‘klussen’ met de grote ‘K’ in het huis van zoonlief.

Zoonlief kocht een huis, zo ongeveer 3 jaar geleden en er is een hoop werk in te doen. De planning is om tegen volgende week donderdagavond 2 kamers perfect in orde te hebben.

Voor ze aan de afwerking konden beginnen werden zowel plafonds, schouwen, vloeren en sommige wanden gesloopt. Alles diende dus opnieuw te worden opgebouwd. Vandaag wordt Quickstep laminaat gelegd (eik – natuurvernist).

eikdonkervernist Quick*step - eik natuurvernist

Dan nog de wanden, deuren en ramen schilderen, kasten in elkaar zetten, bed ineensteken en alles opruimen en laat dan het vriendinnetje maar komen…

Kopie van CABAORRL Verfkleurtjes voor de wanden, deuren, deurlijsten en plinten.


Als deze 2 ruimtes gedaan zijn wordt er even gestopt met werken bij Hans.

Dan heeft Hans even vakantie en ik ben er zeker van dat hij zich daar al op verheugt.

x1pueufNURTyiqBI2xzb54NTj0YUwO61MoV15cqGtV9IcOb0YLknxDOct99J2-P9HoEZ6I-P3yIyMcGOlgSINIcO2VJ1vrXT7czKeT5SSspcgc

Dan moet hier eerst de woonkamer onder handen worden genomen. Het behangpapier is al verwijderd van na Kerstdag! Ja, jullie lezen het goed, van 26 december 2006!! Toen is ’t Ventje moeten stoppen wegens te veel rugpijn (door zijn valpartij van september vorig jaar – achteraf bleek dat zijn rug toch gebroken was – een indeukfractuur op de D11 (dorsale wervel)).
Gelukkig kan Marc al deze werken zelf. Hij wil eigenlijk ook niks uit handen geven en dat is af en toe wel een beetje moeilijk. Ik had iemand gevonden die wel kon komen behangen – het moest alleen even worden ingepland – maar neen hoor… ’t Ventje wou niet wijken en wil het koste wat kost liever zelf doen. Vroeger zou dat een ramp geweest zijn voor mij om meer dan een half jaar op kale muren te zitten kijken, maar nu heb ik zoiets van… er zijn ergere dingen en diegenen die hier komen en er niet kunnen op kijken die moeten het maar aanbieden om me te komen helpen. Maar dat gebeurt meestal niet. Nee, nee…

Ik ben er eerlijk gezegd ook nog niet uit wat voor behangpapier (soort en kleur) ik zal kiezen… Marc wil liever tasso (glasvezel)papier kleven en dan schilderen maar daar ben ik niet echt voor… hum… iemand onder jullie goede ideeën of inspiratie??

Aan alle mama’s een fijne Moederdag (vooral in het Antwerpse wordt dit vandaag gevierd…) en voor diegenen die het bij een Naamfeest houden: het is ‘Vive Marie’ vandaag. 

 

16:48 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (26) | Tags: klussen, hans, huisje, renoveren |  Facebook

13-08-07

Zin in een beetje horror? ...

Gisterenavond 22 u.

Ikke: “zoetje, we moeten nog mijn trouwring doorknippen… niet vergeten hé”.

Zoetje: “nee hoor, en maak je geen zorgen… dat is zo gedaan!”

Zo gedaan… amai, een heel avontuur hebben we beleefd om die gouden band tussen ons door te knippen.

 

Jullie weten waarschijnlijk dat je bij een operatie alle juwelen, inclusief ringen, moet aflaten.

Alleen hadden we een probleem: m’n trouwring was niet van mijn vinger te krijgen. Al weken niet eigenlijk.

 

Toen ik enkele weken geleden braces moest laten plaatsen aan beide handen vroeg de verpleger op orthopedie om die ring te verwijderen. Daar mijn vingers al een hele poos gezwollen staan ging dat zo niet in een-twee-drie. ‘Geen probleem’: zei de verpleger, ‘als het mag van jou dan knip ik die wel even door. We zijn dat hier gewend’.

Die ‘jongen’ heeft toen alle moeite gedaan met 2 soorten zware kniptangen maar dat is toen niet gelukt.

Ik kreeg toen al de opdracht om naar een juwelier te stappen en m’n trouwring te laten doorzagen.

Mijn ventje, die heel praktisch is aangelegd, wou dat liever zelf doen. 32 jaar geleden heeft hij hem over mijn vinger geschoven en nu wou hij die tegendraadse ring het liefst ‘tijdelijk’ zelf verwijderen.

Hij begreep ook niet dat de mensen op orthopedie dat niet gedaan kregen…

 

Vermits Ventje het de laatste tijd nogal druk heeft en zijn tangen en andere werktuigen in de woning van onze zoon lagen werd dat natuurlijk steeds weer verschoven… naar het laatste moment.

 

Goed! Gisterenavond zou hij dat snel even doen. Goud is toch een zacht metaal en dat is zo door te knippen.

 

Ja dadde… no way…

Voor alle veiligheid had Ventje twee plastieken staafjes gemaakt en die werden onder m’n ring doorgeschoven. Dan werd de kniptang geplaatst en KNIP…? KNIPP…? Mmmmmm KNIPPP?

‘Verdoeme, je hebt gelijk’ zei ’t Ventje… die ring is keihard.

Geen probleem… de zware middelen werden ingezet.

Nog een zwaardere kniptang.

Op het moment dat de volgende ‘KNIPPPPPPP’ werd gegeven riep ik AUWWWW… verdikke… dat deed pijn… De enige beweging die de ring gaf was een ‘kantelbeweging’ zodanig dat die nog meer in mijn vel kwam te zitten.

Ik ben van pure ellende beginnen grienen… mijn vinger zwol nog meer op en de ring zat helemaal gekneld rond mijn vinger.

Paniek… ik zag me al naar de spoedafdeling rijden om die onverlaat te laten doorzagen en misschien nog meer pijn te hebben om nog maar te zwijgen over de schrik dat ik mijn vinger zou verliezen…

’t Ventje is toen beginnen rondcrossen in huis: zolder, garage, tuinhuis… op zoek naar nog grover geschut!

Toen hij aankwam met een Dremel (een handstuk met een klein cirkelzaagje erop) kreeg ik bijna een appelflauwte.

Op het moment dat hij dat DING tegen die ring zette en begon te slijpen, met een nog viezer geluid dan de boren bij de tandarts, werd plots mijn vinger heel erg warm… auw, en nog eens opnieuw AUWE…

Door de wrijving van het slijpen werd die ring gloeiend heet en verbrandde ik m’n vinger. Snel de koudwaterkraan onder en ssssssst…

Ojee… dit gaat niet goed. Wat nu?

Ventje – inventief als altijd – heeft toen een koudwaterbadje gemaakt in het aanrecht; daar diende ik dan mijn ‘arme’ handje in te stoppen en net onder water werd er zo verder geslepen.

Doodsbang was ik… ik was eigenlijk te bang om te kijken maar ik moest wel.

Mijn hand moest onbeweeglijk gehouden worden zodat er veilig en met precisie kon ‘gezaagd’ worden.

Na een 10-tal minuten (en dat waren 10 lange minuten…) was de ring op 1 plaats doorgeslepen. Nu zou het niet lang meer duren …

Wat dacht je… we zijn nog een paar minuten bezig geweest met tangen, vijlen, enz. om die ring open te trekken maar de spanning op het metaal was zo groot dat het onmogelijk was.

Van een liefdesband gesproken…

OK. Geen probleem. Ventje heeft opnieuw een waterbadje gemaakt en nu werd er aan de andere kant geslepen. Nu moet je weten dat door de sneldraaiende beweging van dat slijpschijfje het water de hele keuken doorvloog. M’n hoofd was nat, met bloes, de vloer, enz… Het zag er goed uit…

Na nog een 5-tal minuten aan de andere kant te hebben gefreesd konden we de ring uiteindelijk openplooien. At last!

32 jaar huwelijk heeft dat ding overleefd en een paar tangen, een slijpschijf, enz…

Ik weet echt niet of er nog sterkere ringen bestaan. ‘k Zal toch eens moeten langsgaan bij die juwelier in Merelbeke die ons indertijd deze ‘witgouden’ ringen verkocht. Puren inox … ja !!

 

We zullen hier dus weer in de kosten vallen. Het houdt hier niet op. Ik heb al zoiets voor ogen… een nieuw modelleke in het GEELgoud (deze keer) met  een diamantje misschien? En dan wil ik graag ook nog een nieuwe bril… enne nog een nieuwe handtas. Terwijl we toch bezig zijn…

ps: straks plaats ik hier de nodige foto's bij... kwestie van jullie een beetje te kunnen inleven.

P1060141-1

 

P1060143-1

P1060146-1
P1060153

P1060150

update: ik kreeg daarnet een mailtje van Kim met volgende tekst...

Nu je toch een nieuwe ring, bril, handtas nodig hebt, wil ik best eens gaan shoppen hoor. Onze mannen hebben niets te zeggen, kijk maar naar het logo…

Hm... er zal hier nog ne keer moeten geklapt worden denk ik. (hihihi)

Symboolvoorgetrouwdzijn

Grrrrrrrrrrrrr...

Ja balen is dat, om het zo even te zeggen.

Ik moest vandaag om 9 uur in de dagkliniek zijn voor de geplande operatie en het hele zaakje is afgeblazen... Grrrrrrrrr....

Met een nuchtere maag (dat vind ik op zich al niet leuk...) beland je dan aan in het ziekenhuis en of je het wilt of niet, je bent toch altijd gespannen als je moet geopereerd worden en dan komt men de spanning nog een beetje ten top drijven door te komen zeggen dat 'het feestje' niet doorgaat.

Ik had me al fijn geïnstalleerd op het bed met een boek van P. Aspe ('Het vierkant van de Wraak') - want ik moest zeker nog wachten tot 11 uur tegen dat ik aan de beurt kwam - en tegen dat ik op bladzijde 30 was aanbeland wist ik al hoe laat het was...

Eerst dacht ik nog dat het een 'mopje' was toen de lieve verpleegster me kwam vertellen dat er een spoedgeval was tussengekomen, maar ze bleef serieus kijken... Ik kon dus niet anders doen dan inpakken en wegwezen hè.

Dr. H. is ook nog persoonlijk langsgekomen om zich te excuseren en gelukkig kon ze me snel een nieuwe afpraak geven. Volgende week maandag same place, same time!
Ik zal wel een andere chauffeur moeten zoeken want mijn ventje kan niet telkens verlof blijven vragen.

Ik begin toch te geloven dat de 13de (of het nu een vrijdag is of niet...) niet de goede datum is om dingen te plannen!

Straks post ik nog een berichtje over een 'nare belevenis' van gisterenavond.