03-11-17

Losse gedachten...

14 dagen duurde het deze keer… de naweeën van de chemo. Best wel lang. Maar eens ik me weer wat beter voel dan kriebelt de creativiteit. Niet om een hele dag van alles te doen, want dat lukt me helaas niet meer maar om mijn dag wat in te kleuren met leuke dingen. Gaande van lezen (blij dat ik me kan concentreren, want dat was ooit anders… "Het Bernini Mysterie" ging er vlot in.), tot wat haken (nu bezig aan een mini draakje voor kleindochtertje Kira) en tot eergisteren weer even te gaan wandelen in de bossen (Het Heidebos in Moerbeke)

NAAMLOOS.jpgNAAMLOOS1.jpg

en eind vorige week zelfs even te gaan shoppen met de 2 oudste kleindochters. 

Die vonden het maar al té leuk om eens met oma op stap te gaan en - winkel in, winkel uit - dingen te gaan bekijken die ze zelf leuk vonden. Zelfs Standaard Boekhandel werd aangedaan… leuk om de meisjes bezig te horen over hun interesses qua lectuur. Geproefd werd er ook… snoepjes, chocolaatjes, nog meer chocolaatjes, … want er stonden overal ‘kraampjes’ in het shoppingcenter waar hier en daar iets te krijgen viel.

Onlangs bijgewerkt.jpg

Wat zou ik die meisjes graag zien opgroeien tot jongedames… maar ‘k mag al blij zijn dat ik al respectievelijk 11 en 9 jaar heb mogen deel uitmaken van hun leven. Uiteraard hoop ik nog op veel langer, maar in de huidige situatie sta ik daar toch meer en meer bij stil. Niet negatief hoor... ik ben realistisch...

Als ik zo overschouw hoe dit jaar al verlopen is en wat er allemaal is gebeurd dan mag ik gerust zeggen dat het weer een heel intens jaar was.

Begin februari: behandelingen stopgezet wegens ‘progressieve ziekte’ … en geschikte chemo 'op'. Dat kwam binnen. Het werd afwachten wat de scans zouden geven in mei. Die waren stabiel. Niet goed. Maar stabiel. Oef.

Eind Juni: mijn vader overlijdt. Na een wake van 3 dagen en 2 nachten (ik wou niet van zijn zijde wijken… had hem beloofd dat hij ‘die reis’ niet alleen zou moeten maken…) stopte het plots. Hij is zacht gegaan maar het was heel intens. Je zou kunnen zeggen: “gelukkig kreeg ik op dat moment geen chemo”… want daardoor voelde ik me ook wat beter en kon ik dit aan, maar zoiets is heel dubbel natuurlijk. Ik voelde ondertussen wel dat er vanalles gaande was in dat lijf van mij…  Ik leefde een paar weken op adrenaline om de begrafenis en andere zaken te helpen regelen. Emoties werden quasi uitgeschakeld want anders redde ik het niet. En gedurende die 3 intense laatste dagen met mijn vader kreeg ik telefonische hulp van de psychologe waarvoor ik haar heel dankbaar ben. Er waren te intense dingen gebeurd net voor het overlijden van pa en zonder haar luisterend oor had ik het niet gered denk ik. Ik focuste me op mijn vader en het nakende afscheid en niet op alle andere negatieve dingen rondom mij. Dat hielp om hier doorheen te raken.

(Tekst voor mijn vader die ik schreef net na zijn overlijden...en uiteindelijk met knikkende knieën voorlas in de kerk)

Pa,

jij op je fiets

op weg naar mij,

het koffietje en het volkorenspeculaasje wachtte op jou

en ik… ik was zo gelukkig

dat je er zonder woorden

telkens weer voor me was

als ik jou het meeste nodig had,

ook al had je het er zelf heel moeilijk mee…

Je geloofde in mij , “ ‘k deed het goed” en

je was er fier op hoe ik hiermee omging, zei je tegen iemand.

En voor die bevestiging en erkenning Pa,

ben ik jou eeuwig dankbaar.

Ik geloof weer in mezelf

en mijn geschenk aan jou is

dat ik jou hielp tijdens de moeilijkste reis van je leven.

Samen hand in hand.

Het ga je goed pa.

Liefs… voor altijd

Lucretia

 

Ik werd heen en weer geslingerd tussen intens verdriet en vreugde, vreugde en intens verdriet… dus ga je op automatische piloot. (vreugde omdat ik aan ’t aftellen was en zo hard hoopte dat ik kon vertrekken naar de VS). Het verdriet om m'n vader. 

Begin augustus werd in de VS ons 5de kleinkindje geboren. Een meisje Kira, en het 3de kindje van onze zoon en schoondochter. We trokken er heen en je wordt vertederd door de baby en de 2 andere kindjes die je al zo lang hebt moeten missen.

IMG_20170828_133050.jpg

IMG_20171014_133113.jpgHet ‘naar huis’ gaan was deze keer nog moeilijker dan alle vorige keren. Het bleef maar spoken in mijn hoofd: “kom ik hier ooit nog terug?”, “zal mijn jongste kleindochtertje me ooit leren kennen?”,… En ja, ik weet het, er is Skype… maar oma op een flatscreen is geen oma ‘in real’. Die kindjes herkennen wel je gezicht maar voelen je niet in 3D; voelen je warmte niet…

De laatste dag van augustus: scans. Niks goeds van te zeggen. Ik gooide de handdoek in de ring en wou voor comfort gaan maar na een weekend ‘gebrainstorm' besloot ik nog een laatste kans te wagen met Caelyx. Wie niet waagt niet wint, nietwaar?

Ondertussen reeds 2 keer Caelyx gekregen en nu hopen dat een 3de keer kan volgen op 10 november. Alles hangt nu af van de leverwaarden; die blijven maar stijgen…en niks is dus zeker.

Het is hier nooit echt rustig maar toch kan ik nog genieten. Als het kan probeer ik het leven op te zuigen met volle teugen en zoveel mogelijk de negatieve dingen te bannen. Ik maak meer keuzes en word selectief.

Soms heb ik ook van die rare kronkels. Ik wou allang een nieuwe bril maar zei steeds tegen mezelf: “dat is niet meer nodig, je zult hem toch niet lang kunnen dragen…”. Maar vorige maand had ik zoiets van: “why not?”, “ Doe eens zot en koop die bril…”  Heb mezelf dus verwend met die nieuwe bril èn ben in mijn enthousiasme ook nog gegaan voor 2 nieuwe jurkjes. Het is nu dat ik dit moet doen, het is nu dat ik dit kan doen, nadien is het te laat.

 

 

 

 

28-04-17

Geluksbrengertjes ...

2  oktober 2016

Na een mindere nacht (diarree door bestralingen) een 'fijne' dag beleefd. Ja, dat kan ook in een ziekenhuis. 

Ik heb genoten van enkele mooie bezoeken. Marc, uiteraard... Wat zou ik zonder hem...

Dochter Kim met m'n 2 lieve schatten van meisjes Rune & Noor. Mijn 3 liefste meisjes in België ...

Saved Pictures.jpg


J.P. en vriend. En Goh... wat was ik hier blij mee. 32 jaar niet meer gezien en nog helemaal niks veranderd. 'k Was vooral gelukkig dat hij gelukkig is en fier op hem ook. 

And last but not least Sylvia. M'n hart maakte een sprongetje. Wat een mooi mens met een warm en goed hart. Ik hoop elkaar wat meer te kunnen spreken en nog lang... Ze nodigde me ooit uit naar een bijeenkomst over 'veerkracht'; een bijzondere bijeenkomst met enkele sterke madammen waaraan ik een mooie herinnering heb overgehouden.

Ondanks alle ellende op dat ogenblik zag ik de zon weer even schijnen... en ondertussen verschenen er buiten 2 regenbogen...

 Saved Pictures1-001.jpg

 

 

01-01-16

Nieuwjaarke zoete ...

IMG_0011.JPG

Zoals gewoonlijk een ‘Nieuwjaarsontbijt-op-bestelling’: “oma voor mij 2 van die ‘driehoekskes met gele crème’…”. Alleen al de manier waarop ze hun bestellingske telefonisch aan me doorgeven geeft me kriebels van blijdschap. Zoiets gewoons waar de meisjes nog blij om zijn. En dan denk ik aan mijn 2 andere ‘schatten van Vynckskes’ aan de overkant van die heel grote plas. Goh, wat had ik ze er graag bij gehad; samen met hun papa en mama. Het ‘Vinkje’ werd dan maar mee op tafel gezet. Ik kreeg het bij mijn laatste bezoek in de VS van mijn zoon. En… ik koester het. Zo kon het ook een ‘graantje meepikken’.
Ma en pa waren er ook; en Tante. (Tante met een hoofdletter. Want al van toen ik klein was noemde ik haar Tante. Niet haar voornaam… maar Tante). Tante is de zus van mijn vader en nog heel flink voor haar 84 jaar. Ik woon in het huis waar m’n pa en zij ook woonden toen ze klein waren. In hun ouderlijk huis dus… Dus, op Nieuwjaar hoort zij er ook bij en eten we hier allemaal samen koffiekoeken.

De meisjes zeggen hun mooiste wensen. We zijn fier en verdringen een gelukstraantje.

1-01012016_Nieuwjaarsontbijt.jpg

En nu… enkele uren later… kruip ik onder mijn fleece’je. Beetje uitgeteld van het weinige dat ik moest doen. Ik blijf alleen achter. In mijn coconnetje. Zoals meestal op Nieuwjaar en zeker als ik een paar dagen geleden nog chemo kreeg. Eigen keuze… of toch niet…

Ik laat de mensen vieren, “gelukkig Nieuwjaar en  een goede gezondheid” wensen aan elkaar. Woorden die op deze dag te snel over de tong gaan; zonder er bij stil te staan… Op de een of andere manier voelt het niet goed aan voor mij en dan is het beter om onder zeil te gaan. Dan hoeft niemand zich in te houden en kan er genoten worden van het feestgedruis. Het feestgedruis waar ze op Nieuwjaar recht op hebben.

Want weet je… ik word dan steeds verdrietig en sluit me af. Zodoende heb ik nu een beetje me-time en dat is goed maar vooral nodig.

Ik wens aan iedereen, maar in het bijzonder aan hen die ziek en/of eenzaam zijn, een jaar van warme vriendschappen; met mensen om je heen die je koesteren en die begripvol zijn. Meer moet dat niet zijn… een Nieuwjaarke zoete…

Proost! En… pluk elke dag!

1-01012016_Nieuwjaarsontbijt1.jpg

07-12-15

Zoals elk jaar: ‘Genietmoment met een grote G!’

Sint in ’t land… dus Sint ook bij opa en oma. Hoewel het ‘geheim’ te vroeg werd verklapt door grote zus werd er genoten en zelfs Sintliedjes gezongen. Grote zus vond het jammer dat er nu bij oma/opa geen jute zak meer zou zijn waar Piet alles in meebracht maar … Piet zou Piet niet zijn als hij die niet nog eens van ’t zolder zou halen…

1-2016.jpg 1-2015_6_dec_Sint1.jpg

De kleintjes in Pittsburgh (VS) werden ook niet vergeten... toen ik via (Google) Hangouts tegen mijn kleinzoontje zei dat het geschenk dat hij daar kreeg van Santa Claus was, zei hij: "no, ... that is a men who dressed him up". Voilà: 4 jaar en al heel nuchter! :-)

 

  

 

 

04-11-15

4 november 2005 ...

4 november 2005!

‘k Wil eigenlijk liever niet aan die dag herinnerd worden en ook niet aan de weken die volgden tot de 20ste december van datzelfde jaar. Helaas zit die datum in mijn brein gebeiteld…

Daarom zal ik dit maar even positief benaderen. Heb sinds die 4de november 10 jaar erbij gekregen. 10 jaar met heel veel leuke dingen en fantastische belevenissen. Ondertussen 4 prachtige kleinkinderen gekregen waarmee ik al zoveel heerlijks heb beleefd. Waar ik gewoonweg niet genoeg van kan krijgen. 2 ervan wonen gelukkig vlakbij maar helaas de 2 kleinsten wonen wel heel veraf. Er ligt zomaar eventjes meer dan 6000 km tussen ofte 11u45 vliegen – niet mogelijk dus hen een wekelijks bezoekje te brengen. En ja… mijn hart bloedt met dat beeldscherm tussen ons en dat ik hen niet even kan knuffelen; als ik hen na een tijdje met een helder stemmetje hoor zeggen: “bye bye oma” na onze wekelijkse chat, dan krijg ik steeds weer dat weeë gevoel in mijn maag. Maar het warme liefdevolle gevoel voor hen overheerst het negatieve. Ik ben gelukkig als zij gelukkig zijn en ik kijk altijd blij uit naar onze ‘ontmoeting’.

Heb het ondertussen geleerd ‘afscheid nemen’. Van heel veel dingen… maar daar ga ik het nu ook niet over hebben. Het zou te ver leiden en me ook te verdrietig maken en dat wil ik niet. Ik schuif het maar onder de mat ‘for now’.

Kans op genezen heb ik niet meer maar ik leef mijn leven. I do it my way… met ups en downs.

“Don’t Judge my path, if you haven’t walked my journey”.

 

Fuck it 4 november! 

06-12-14

Buikdanseressen ...

Dinsdag 2 december ... de Bazar in Antalya (Turkije) ... op zoek naar een geschikt geschenkje voor onze 2 oudste kleindochtertjes. Mijn ogen vallen op een haremplakje met veel bling-bling. Manlief vraagt zich af of dat wel iets is voor hen.

Ik ben het zeker! Maat en kleur kiezen en gratis hoedje met sluier erbij en nog wat van de prijs af pingelen. Ikke blij. Ikke al voorpret.

De twee dames hebben een verkleedkoffer. Daar wordt altijd duchtig in gerommeld en gekozen voor een geschikte outfit. Ook als er vriendinnetjes èn vriendjes komen spelen.

'k Had al een speciaal doosje voor hen gevonden op Cyprus (doosje in doosje in doosje... beetje zoals die matrouchka's maar dan geen poppetjes natuurlijk) en hoopte dat ze die ook wel leuk vonden. 

Woensdagavond 3 december ... met de voorpret die ik nog steeds had Stoer bezoekje aan de twee meiden gebracht. Hun oogjes straalden en het werd algauw een verkleedpartij. N., die dan ook nog toevallig buikdansles kreeg in de danscursus deze week, vond de outfit supergeschikt. We werden getrakteerd op een show en een geposeer; ze leefden zich helemaal in hun rol in als buikdanseres. 

Schitterend gevoel geeft dat. 2 blije kinderen... ook zonder dat ze geschenkjes krijgen hoor... maar hiermee waren ze wel heel blij.

En dan denk ik... wat met T en T - mijn 2 kleinkinderen in de VS. Ik wil hen ook verrassen met iets... en dat gebeurt ook wel (via Amazon dan en de verpakking openmaken voor de camera op Skype) maar het is anders. Ik blijf ze missen. Het nabij zijn dan en ik tel alweer af naar volgend jaar... nog een paar lange maanden.

Heb de sint ondertussen naar daar gestuurd. Die mag hen niet voorbijlopen! Oh nee... Ook al vieren ze daar het sinterklaasfeest niet dan vind ik het toch leuk om de Vlaamse traditie daar ook een beetje verder te zetten.

En morgen... dan komen de 2 buikdanseressen zien of de sint nog wat voor hen over heeft. (Dagje later... maar hij kan niet overal tegelijkertijd zijn hè Knipogen )

Rune en Noor.jpg

04-11-13

8 jaar.veer.kracht...

Je verliest gaandeweg de hoop,
je verliest gaandeweg je dromen,
maar er is nog de wil...

en met de hulp van deze hoop 'bond'genoten (= dosis 1 week)
gaat het weer even...
niet zoals het zou moeten zijn
maar genoeg om me weer te laten dromen... 

 

XelodaIMG_2229.JPG

IMG_2227.JPG

In die 8 jaar steeds weer neergeduwd worden & telkens weer op'veren, doet de rek er uitgaan.
Maar de wil is er en het enthousiasme... om uit te kijken naar nog prachtige momenten die ik binnenkort mag beleven. (Ik word nl. weer oma volgend jaar :-) ...) 

Steeds weer grenzen verleggen, doelen voor ogen houden, negatieve dingen proberen omzeilen of ombuigen, ... maar het meest van al helpt een 'warme hand' om je schouder (die van m'n zoon oa aan The Point in PB), een 'er zijn' als je elkaar nodig hebt, een vriendschapsband, een bemoedigende blik, een 'zonder-woorden-begrijpen', een kinderlach, een goed gesprek, een zomaar uit het niets een knuffel, de blije gezichten van dochter en kleindochters als je er na lange tijd weer bent, het heerlijke stemmetje van kleinzoon T die me doet smelten..., enz...

Dank iedereen die er gewoon 'is', die meeloopt op m'n tocht en voor wie ik nog iets mag betekenen.

(4 november 2005: start to ^^run^^- 4 november 2013: still go on to ^^run^^....)
 

04-01-09

2de viergeslacht ...

Toen Noor - m'n tweede kleindochterje - geboren werd op 9 augustus 2008 hadden we meteen een 2de viergeslacht in de familie. M'n moeder (overgrootmoeder dus...), ik als grootmoeder, Kim de mama en Noor ... We wilden dit vereeuwigen op foto maar dit lukte steeds maar niet.

Eerst was er het overlijden (op 20 augustus) van mijn schoonmoeder (we hebben gelukkig nog een foto van haar kunnen nemen met haar 10de achterkleinkind...), dan de diagnose (eind augustus) dat ik opnieuw borstkanker had... september was hectisch door de operatie en het afwachten van de definitieve behandeling en in oktober startte de chemotherapie.

Op sinterklaasdag dachten we dat het zou lukken... ik had mijn ouders uitgenodigd, zodat zij ook de vreugde op Rune's gezicht zouden zien wanneer ze zou ontdekken wat de 'goedheiligman' in haar schoentje had gelegd... (Noor is uiteraard nog veel te klein om dit te beseffen)

Het resultaat van die foto zie je hieronder: 3 dames met een glimlach en één klein dametje dat maar niet ophield met huilen. Ze had honger en dan hoefde dat gek gedoe voor die foto niet.

IMG_0146

Dan maar een 2de poging op Nieuwjaarsdag ...

IMG_0740

Ziet er al beter uit maar overgrootmoeder en oma Lucretia zouden inderdaad iets breder mogen lachen... Maar goed ik ben tevreden. Binnenin zitten we  toch wel te glunderen hoor!