7 april 2009... laatste bestraling. 

9 april… ik werd 53; 10 april met A’ke en zus op stap… een Bongo’ke doen. Ontbijtje met bubbels om dat alles zo'n beetje te vieren hè.

Goed gemutst (letterlijk en figuurlijk) trok ik met die twee de stad in. En wat die muts betrof… die was ik behoorlijk beu. Eronder zal al een ferm (aheum… in mijn ogen dan toch…) bosje haar te wachten om ‘losgelaten’ te worden. A’ke – rad van tong zoals altijd :D – zegt "dat ze dacht dat ik zonder muts zou gekomen zijn"; dacht dat ik er een statement zou van gemaakt hebben om op m’n verjaardagsbrunchje te verschijnen ‘in real’! Haartjes bloot; kopje fris…

“Geef me nog even de tijd” zei ik toen… "nog heel even"; "volgende week trek ik dat ding m’n hoofd af en STA ik er opnieuw. Zoals ik ben!"

Zoiets moet je voor jezelf uitmaken... je moet er klaar voor zijn. Al moet gezegd worden dat ik me nooit voor m’n kale kopje heb geschaamd. Ik wou er alleen geen mensen mee shockeren… want ja… het is de mens aan de andere kant die daar problemen mee heeft. Ik eigenlijk niet.

Een pruik droeg ik allang niet meer. Eigenlijk nooit tijdens de hele behandeling van m’n 2de keer kanker. Ik kon dat ding eigenlijk helemaal niet meer op m’n hoofd verdragen en het lag de hele tijd ‘in een plastieken zakske’ in m’n kleerkast. Ze herinnerde me teveel aan “m’n eerste keer”…  Ik kan het niet uitleggen; maar ik voelde me beter met mutsjes en sjaaltjes in allerlei bonte of minder bonte kleuren. Ik speelde daar zo’n beetje mee al naar gelang m’n humeur. Fris kleurke bij goed humeur; donker kleurke bij… ja, bij wat? Eigenlijk had ik geen slecht humeur…

Maar goed… terug naar de week dat ik m’n muts zou verbannen.
Ik had een afspraak met een arts de week volgend op mijn verjaardag en… beloofd is beloofd… de muts werd richting wasmand gekeild, de snoet werd gepoederd en opgefleurd met een ‘blushke’, de ogen een beetje verfraaid met een mascaraatje een een lichte toets oogschaduw in m’n ooghoeken en gezwind trok ik naar het ziekenhuis.

Ik voelde me een ander mens; gelukkig dat ik de stap had gezet…
Maar… dat gevoel zou van korte duur zijn.

Na uren wachten in de wachtzaal en kramp in m’n maag en m’n grote teen werd ik binnengelaten bij Mr. Doktoor. Eerst wat socializen… daarna viel een stilte… beetje raar… en toen kwam het eruit: “Nieuwe look, Lucretia?”
Ikke de vrolijkheid zelve dacht eerst nog dat ie het mooi en leuk en moedig vond van mij om zo te verschijnen met een frisse kop… maar iets in de ondertoon deed me twijfelen.
"Euh … ja, eindelijk die muts eraf gezwierd" Mr. Doktoor. "Het moet maar eens gedaan zijn mijn kopje op te sluiten… er groeit tenslotte weer wat haar op."

“Je weet toch wel dat er mooie pruiken bestaan?!! – je kunt daar heel creatief mee zijn… ik heb patiënten die er wel drie hebben en wisselen al gelang hun outfit…”.

M’n verkrampte maag kromp nog meer ineen. “Waar wil hij nu naartoe” – “wat bedoelt hij hier eigenlijk mee”? dacht ik…
Ik kon hem niet antwoorden en zelfs al had ik gewild hij kwam al snel met de volgende vraag.
“Of Lucretia, gebruik je ‘dit’ als je  ‘paspoort”? Euh… Mr. Den Doktoor wat bedoel je nu ‘eigenlijk, feitelijk’? "Wel Lucretia, je wil misschien dat de mensen zouden vragen: “wat heb jij nu toch allemaal meegemaakt…?”.
“Bedoel je Mr. Den Doktoor dat ik hiermee om aandacht wil vragen?” “… Dat meen je niet…”

Ik hoorde het donderen in Keulen… ik was razend… dacht hem een oplawaai te verkopen maar hield me gelukkig in.
Niet doen Lucretia, niet doen! Ga hierna gewoon weg om nooit meer terug te komen. NOOIT MEER!

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het mij zo gekwetst heeft…  ik ben er alleen wel zeker van DAT HET MIJ GEKWETST HEEFT. De manier waarop… Dokter dokter… je zou beter moeten weten.
Toen ik die middag thuis kwam heb ik een foto van mezelf genomen en die op Facebook geplaatst. Zo van ‘NEM, voilà… this is me en niemand die daar zaken mee heeft’.
De tijd was toen niet rijp om er iets over te schrijven. Maar deze week … maanden na dit voorval… werd ik op een nacht wakker en hoorde ik mezelf er luidop over dromen…

NEM, Voilà