11-07-09

Rijk aan vriendschap ...

Lachen2006 … ik werd 50 in april maar geen gefeest want ik was volop in behandeling!
Zaal werd afgezegd – feestplannen in de koelkast gestopt!

Oktober 2007… de meeste narigheid van het 1ste kankerverhaal was achter de rug - zij het met nog enkele beperkingen – en ik kon weer aan werken beginnen denken èn aan feesten !!
M’n 2de leven, m’n 2de kans moest gevierd worden èn niet zo direct dat ik 50 was geworden het vorige jaar. En wat ik vooral wou dat was dat ik dat samen kon doen met een select groepje mensen waaraan ik veel te danken had de laatste maanden.

Het feest zou ’s avonds doorgaan in Oostakker; we hadden hier ook enkele logés uit Duitsland – familie en vrienden - en het was dus druk hier thuis.
Ik kreeg het maar niet voor elkaar een speech te schrijven.

Marc verdween in de namiddag met enkele mensen om de feestzaal in orde te brengen en een ander groepje ging nog even shoppen.

De rust en de stilte deden me goed … en plots kwamen de woorden!
Ik schreef toen het volgende in een paar minuten tijd… :

Dag lieve mensen allemaal,

In ieders leven drijven er af en toe donkere wolken voorbij, en als je pech hebt dan blijven die wolken een tijdje hangen.
Maar achter die wolken weet elkeen dat daar de zon verstopt zit; en met een beetje hulp, wat kleine warme zonnestralen die af en toe komen piepen klaart de lucht weer op.
Jullie hier zijn ‘mijn’ zonnestralen.
Jullie hebben mijn dagen lichter gemaakt.
Ieder op zijn manier: een schouderklop, een knuffel, een bemoedigend begripvol woord, een ‘vooral’ luisterend oor, een telefoontje, mailtje, reactie op mijn weblog, enz…
Dit selecte clubje is een krans van zonnestralen.
Dank u wel allemaal.

Wel wil ik hier nog een paar lieverds extra danken voor hun speciale support:
. mijn ventje … onmisbaar
. mijn kinderen … onmisbaar
. mijn kleinste zonnestraaltje‘Rune’ … zij gaf me extra kracht.

En dan is er nog mijn speciale fanclub: ‘mijn privéchauffeurs’ Hilde – Marleen – Lieve. Zij brachten me met genoegen waar ik helemaal niet heen wou…
Maar ook het Eureka Clubje (Caroline, Greta, Katty , Moniek, …) en m’n eigenste borstmaatje, ook wel boezemvriendinneke A’ke genoemd.
Zij weten waarom!

Wat ik geleerd heb uit dit alles:
. is dat een mens niet op voorhand kan zeggen hoe hij reageert op onheilspellend nieuws
. maar nog meer: dat een mens veel sterker is dan hij denkt.

Verder lieve mensen wil ik nog zeggen: CARPE DIEM – PLUK DE DAG – GENIET NU
Geniet van deze avond – jullie avond. Want dit feest wou ik jullie schenken om jullie te bedanken.

Ik ben geen podiumbeest en zeker geen ‘speecher’ maar op de avond zelf nam ik de micro over van Hilde Geelen (Flamencodanseres van de groep Esta Loco) en zonder haperen rolde de tekst eruit.

Het was zo intens dat moment – ongeveer 100 mensen die daar zaten en te beseffen dat ik rijk was. Rijk aan vriendschap …

 

(het grappige is dat Marc de ganse avond zijn schortje aanhield... en dat ik dat helemaal niet doorhad; tot we de foto's zagen :D)

14:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: speech, 2007, feest, vrienden, 50 jaar |  Facebook

25-01-08

Gewoon een mooie tekst ...

DOORLOPEN, MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN

Moed houden,
eenvoudig voortgaan, als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten;
of uitrusten bij een vriend, als die er is.
En, als die er niet is, tòch wachten, dan maar alleen,
wachten tot het weer gaat:
straks, eenvoudig voortgaan.
De weg nemen zoals die komt met zijn vóór en zijn tegen.
Je oog helder als een lamp die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok.

P1020922

P1020920P1020921P1020922P1020924

 

 

 

 

Niet teveel omzien, één enkele keer soms, want de
weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien,  en niet teveel vooruit ook.

P1030171
 

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten - wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels - wie
heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien waar ze grenzen
aan Hem.

IMG_5561

P1040946

07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.