16-10-08

Geluksmomentjes ...

  • dochter die onverwacht komt binnenwaaien met de kids
  • zoonlief die laat op de avond nog even belt om te vragen hoe het gaat
  • 2-jarige kleindochter die 'kadootje' meebrengt voor oma: een pasgevonden herfstblaadje. Gewoon gevonden op de dorpel van oma... Zo puur!
  • op een ochtend de deurbel horen gaan en een goedlachse postbode die zegt: 'postpakket past niet in brievenbus' en dat blijkt later een oranje-bloemenpakket te zijn!! Een te gekke boost afkomstig uit Rotterdam .
  • borstmaatje A'ke die me plaagt via sms. Een paar glimlachen tovert met haar GSM;
  • schoonzus die gebakje meebrengt om even te zondigen en blij zijn dat het smaakt ondanks de chemo
  • vader die regelmatig eens binnenloopt en hem een Senseootje-met-zo'n-goed-speculaasje serveren
  • voor de eerste keer naar de plaatselijke markt kunnen gaan  met zus in de herfstzon en na 10 minuutjes doodmoe maar blij neerzakken achter een kop koffie.
  • kaartje vinden in de brievenbus met lieve boodschap van een onbekende afzender
  • om 7 u 's ochtends (zoals deze ochtend dus...) de slaap niet meer vinden en besluiten je nagels eens een verwenbeurt te geven; inclusief handbadje en massage met versterkende olie (helemaal gratis ook nog...)
  • ventje blij zien omdat je toch niet al tè ziek bent van de chemo
  • een zakje 'tomatjes-eigen-teelt' meekrijgen van een goede vriendin. "...mogen nog een beetje blijven liggen ..." zegt ze... dus hierdoor weer wat extra kleur in de keuken...
  • een te gekke muziekkaart ontvangen uit Pittsburgh en bij het openen 'I will Survive' horen!  (Big hug for that Dee !!) ... Hee... waar heb ik dat nog gehoord? Ah ha ... op een 'Tettenfeest' somewhere Onschuldig
  • ..........

En een extraatje.... een hillarisch momentje:

Rune (kleindochter van 2 j) die geen extra pamper mee heeft na een 'ongelukje' en oma aan de mama voorstelt om een TenaLady (Pants Discreet Medium 75-100 cm = heupomtrek !!) aan te trekken als noodoplossing...(och heere, dat kind is zelf amper zo groot .... hahahaha) (ooit als 'monster' gekregen  maar NOG niet nodig zelf te gebruiken Lachen)

K. laat maar eens weten of je veilig zonder lekken bent thuisgekomen!! Hahahaha...

Het leven zit vol van die geluksmomentjes. We moeten ze alleen maar weten te sprokkelen en even vasthouden.

P1120586

P1120583

P1120587

16-02-08

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

01-08-07

Kadootje (s) gekregen ...

P1060083

P1060090

P1060095

 

Leuk hé... van A'ke gekregen! Straks komt er nog een 'verhaaltje' bij... Nu even genieten van het zonnetje. Vanavond ben ik er terug.

Maak er een fijne dag van allemaal !

En A'ke... NEN DIKKEN MERCIE... mijn duimpjes zijn heel blij. Ik weet dat je voor hen hebt geduimd!

!! klik eens op de bovenste foto voor een op'kikkertje' !!

 

Update 23 uur : ik kan vanavond mijn belofte niet meer waarmaken om bij dit postje nog een tekst te plaatsen. Wat vannacht begon als 'slecht slapen, woelen, keelpijn' is vanavond precies richting 'een griepje' aan het uitgaan. Rillingen, lichte verhoging, pijnlijke spieren en nog meer keelpijn.

Het is dus verstandiger om onder te wol te gaan.

Sorry, en lief aan diegenen die nog eens langskwamen.

06-07-07

Eén jaar ! Rune is jarig! ...

Vanmiddag, alvorens ik wou vertrekken naar Kim en Rune, wou ik onderstaande tekst 'posten' maar blijkbaar was Skynet aan de blogs aan het prutsen en oeps... foetsie, weg was alles! Heb het nog een paar keer geprobeerd maar Skynet was koppiger dan ik... Ik heb er toen maar de brui aan gegeven en wijselijk vertrokken naar ons klein 'feestvarkentje'.

Gelukkig ben ik tegenwoordig verstandiger geworden en maak ik de meeste teksten in Word en ... ik sla die teksten ook meteen op. Voilà, dit is dan hetgeen ik te melden had:

Dé GROTE DAG vandaag !! Rune is 1 jaar!

Ze is zich al volop aan het voorbereiden op haar verjaardagsfeest van morgen.

 

Naar de kapper gaan hoort er ook bij…. Ah ja!

Maar ik denk dat mama Kim deze keer voor kapper heeft gespeeld. Een nieuwe look dus voor Rune! En ze lijkt het nog leuk te vinden ook …

 

04072007P1050790

 

Haar verjaardagskroon staat ook al te blinken. De taart is besteld… morgen zullen  we allemaal paraat zijn om haar uitgebreid te vieren.

 

06072007P1050725

 

Wat is dat jaar toch vlug voorbij gegaan. Er is zoveel gebeurd in dat ene jaartje. Het leek wel een rollercoaster. Tijd dus om opnieuw EVEN STIL TE STAAN en alles eens, zoals in een film, terug te spoelen …

Misschien moet ik straks ook nog maar even alle foto’s bekijken die gemaakt werden van Rune vanaf het prille begin – 06/07/06 – laat ik dat straks toch maar doen.

 

Nu zal het snel gaan: brabbelen, babbelen, praten, zingen, rechtkruipen, vallen en opnieuw opstaan, stappen aan de hand, de eerste stapjes alleen, …

Heerlijk toch om dat allemaal te kunnen beleven

'De tijd nemen om van dit alles te genieten ' is dus de boodschap!

 

Toen ik er vanmiddag aankwam had ze net een hazenslaapje gedaan. Samen met Kim ging ik haar ophalen uit haar bedje.

 

Mijn hart smelt steeds als ze haar glimlach toont... het is toch zo'n schatje. Meteen begint ze dan naar alles te wijzen alsof ze wil zeggen: 'kijk, dat is hier mijn wereldje', 'dat zijn mijn vriendjes', 'mijn  knuffeltjes'. Een mini rondleiding dus...

 

Ze kent ook al enorm veel woorden. Nee, nee, ze zegt ze nog niet zelf maar als je haar bv. vraagt: "Rune, waar is de poes?" (in een boekje bv.) dan duikt ze met haar snoetje naar beneden om dat katje-op-papier een dikke smakkerd te geven ofwel beweegt ze haar mond zonder geluid te maken en probeert ze miauw na te doen.

Vandaag kreeg ze nog geen geschenk van ons.  Nee, dat is voorbehouden voor op haar feestje morgen en jullie zien dan wel aan de hand van de foto's welke verrassing we voor haar in petto hadden.

 

Vandaag ben ik haar een geschenk in natura gaan brengen: een knuffel van oma! Ik nam wel een kadootje mee van iemand anders. A'ke kon het niet laten dat kleine meisje te verwennen.

 

A'ke, Rune was er superblij mee... alleen al het openmaken en met het strikje spelen vond ze leuk... en als ze dan ook nog plots op een bladzijde een rosse kater vond, dan was het ook weer meteen knuffeltjes geven.

 

Van mijn zus M. kreeg ze een beeldig jurkje met t-shirtje en bijhorende broek... echt schattig. Mijn zus heeft een zoon met hetzelfde probleem als Rune. G. werd  20 jaar geleden ook geboren met een schisis. Vandaar de speciale band die M. en G. hebben met Rune.

 

24juni2007P1050522

 

Wat ik nu zo speciaal vind aan vandaag dat is dat mijn tellertje de 100.000 passeert op de verjaardag van Rune! Toeval???

 

Update foto's: kreeg ik daarnet doorgestuurd door Kim!!

100_0606

 

100_0625

 

100_0630

 

100_0636

08-05-07

Bezoek aan A'ke ...

Na de kinebehandeling ben ik samen met S. (A'kes schoonmama) naar het ziekenhuis gereden om een heel kort bezoekje te brengen aan A'ke.

Ze was nog heel zwak maar ze was héél gelukkig... toen ze zei dat Dr. R. haar hand had genomen en het op haar nieuwe borst had gelegd was ik echt ontroerd.

Na maanden van een 'lege plek' gevoeld te hebben op de plaats waar eens haar borst zat, is er een nieuw heuveltje gemaakt. A'ke zei dat het voelde of ze bevallen was van een baby. Even blij was ze.

Alleen wie dit meemaakt kan dit gevoel beschrijven... het heeft niets te maken met schoonheid... (wat trouwens veel mensen verkeerdelijk denken...)

Ze had ook al zelf naar het resultaat gekeken met een spiegel en was heel tevreden …

Voor mij is het een déja-vu... het gevoel het opnieuw mee te maken met dat verschil dat het bij A'ke om de eindafwerking gaat; er volgen geen chemobehandelingen meer en bij mij moest na de amputatie en reconstructie alle ellende nog beginnen. Zij kan onmiddellijk starten met een positieve noot.

A’ke is maanden een amazone geweest - een dame met één borst en is nu terug een tweeborstige vrouw. Binnen enkele maanden zal er een tepelreconstructie volgen en nog een paar maanden later volgt dan een medische tatoeage.

Bij mij is de bilaterale (dubbelzijdige)  tatoo geplaatst in maart 2007 en ik moet zeggen dat het er heel natuurlijk uitziet. Je moet al heel dichtbij komen om te zien dat er littekens zijn. Het litteken over de hele breedte van mijn buik neem ik er graag bij. Langzaamaan zal dat ook vervagen en het meeste zit onder de bikinilijn.

07-05-07

Opgelucht ...

De ganse dag heb ik hier rondgelopen als een kieken zonder kop.

Van al mijn plannen om hier in huis een beetje te werken is niets in huis gekomen. Telkens ik aan iets wou beginnen haakte ik weer af... ik was dus echt niet in mijn doen.

De reden is natuurlijk de operatie van A'ke. Ik wist niet dat het me zoveel zou doen...

Gisterenavond had ze me nog een sms gestuurd maar die heb ik pas vannacht bekeken en het knaagde een beetje dat ik haar niet meer heb kunnen antwoorden.

tatty%20grijs%20in%20verband

Als je zo in het ziekenhuis ligt te wachten op een komende ingreep dan kan je echt niet slapen... tenminste ik toch niet (niet dat ik een bangerik ben, nee, nee... maar een narcose van 6 tot 8 uur is toch niet niks hé) en ik vermoed dat dat bij A'ke ook zo moet zijn geweest. Eigenlijk zou je op zo'n moment iemand vertrouwd naast je moeten hebben; iemand die je kan koesteren, iemand die je troost en wiegt... maar ja, zo zitten ziekenhuizen niet in elkaar hé.

Bij A'ke was de ontvangst gisteren in de kliniek ook niet wat het moet zijn!! Toen ik het hoorde was ik eigenlijk boos...  A'ke had een eenpersoonskamer besteld en toen ze dit bij de receptie vermeldde zei de dame: "is het voor plastische chirurgie???","... je bent hier niet in een hotel hoor". Die vrouw denkt waarlijk dat als je een borstreconstructie moet krijgen NA BORSTKANKER (!!) dat je dat voor je plezier doet...

Het wordt tijd dat mensen in een ziekenhuis wat meer tact aan boord leggen!!Toen ik terug naar huis ging, passeerde ik de balie en daar zag ik haar zitten... een moment, even maar, overwoog ik om naar haar toe te gaan en haar vriendelijk te vragen dit NOOIT of ter NOOIT meer te doen! Met niemand... Maar ja, wat haalt het uit...

Maar eigenlijk kwam ik hier beter nieuws melden: de operatie is goed verlopen en om 14 uur was A'ke al wakker. Ze krijgt wel pijnstillers en verblijft dus een nachtje op de PACU. Om het uur wordt de 'flap' gecontroleerd op doorbloeding. Dit moet om te voorkomen dat de flap afsterft...

Om 16 uur kon ik het niet meer uithouden en heb naar haar schoonmama gebeld. Die had net het nieuws gekregen van L., A'ke's man... Jonge, jonge, wat was ik opgelucht en blij. Echt een gelukzalig gevoel kreeg ik. 'k Ben ook ontzettend blij voor haar familie dat deze fase achter de rug is...

en nu A'ke: EEN SPOEDIG HERSTEL en binnenkort mag je de lingeriewinkel gaan plunderen. Ik weet dat je daar al naar uitkijkt. L., houdt je portemonee maar vast... je zal nog in de kosten komen...

AkeIk ken A'ke maar pas sinds vorig jaar in augustus maar ik zou haar vriendschap niet meer kunnen missen. Het is raar om te zeggen maar borstkanker heeft me een paar heel mooie vriendschappen bezorgd; die vriendschappen zijn echt een verrijking in mijn leven en ik koester ze... Mijn kijk op het leven is ook helemaal veranderd daardoor...

06-05-07

A'kes day ...

Vandaag kan ik aan niets anders denken: A'ke is vandaag vertrokken naar het ziekenhuis en morgen, heel vroeg in de ochtend, krijgt ze haar langverwachtte, lang naar verlangde... borstreconstructie. (klik hier voor meer info)

'k Ben haar vanmiddag thuis nog een knuffel gaan geven en toen ik vanavond mijn schoonmama terug naar huis bracht (zij woont vlakbij het ziekenhuis) kon ik het ècht niet laten om nog snel even langs te gaan bij haar in het ziekenhuis.

Ik leef echt mee met haar; het voelt een beetje of ik het terug moet ondergaan.

De operatie zal ongeveer 6 uur duren en daarna brengen ze A'ke naar de PACU (Post Anesthesia Care Unit  = intensieve bewakingsafdeling) waar ze gedurende 24 uur voortdurend zal gecontroleerd worden... ze is in goede handen, ik weet het...

Terwijl ik dit probeer te schrijven komt alles terug als een film door mijn hoofd gerold... Ik houd er maar mee op...en hoop morgen snel iets over haar te vernemen.

Ik denk aan je A'ke ...

 

beertjegoodluck

09-04-07

The day of no return ...

The Day of no return…

 

jarigVandaag 51 jaar geworden… er is geen weg terug… maar geen probleem. Ik heb trouwens nooit een probleem gemaakt van mijn leeftijd.

Eigenlijk was ik blij dat ik 51 kon worden… vorig jaar zat ik in volle chemoperiode toen ik mijn 50ste verjaardag vierde. Vele mensen voelen zich ongelukkig eenmaal ze de 50 zien naderen; het is zo’n magisch getal is het niet?

 

Vorig jaar – ondanks alle ellende – voelde ik mij die dag gelukkig. Ik keek hoopvol naar de toekomst. Het enige waar ik toen een probleem van maakte was dat mijn geplande feest moest worden afgeblazen. ‘k Had er al zo lang naar uitgekeken; de zaal was gehuurd en ik wou er terug een themafeest van maken maar die kanker gooide roet in het eten.

Nadien heb ik gezegd dat ik na de behandelingen en net voor ik 51 jaar zou worden, dat ik dan mijn 50ste verjaardag zou vieren. Een groot feest met alle vrienden en iedereen die me gesteund heeft het voorbije jaar… Men is immers toch een gans jaar 50, is het niet? … maar door allerlei omstandigheden is dat ook niet gelukt.

 

Vanmorgen werd ik dus eigenlijk met een beetje tegenzin wakker. Wat ik mezelf had beloofd heb ik dus niet waargemaakt, maar ik meen aan mijn ventje’s reactie te hebben gezien dat hij nog wat in petto heeft…’k moet blijkbaar nog even geduld hebben; niks vragen dus – niet te nieuwsgierig worden heb ik begrepen. Dus ik laat het maar op me af komen.

 

‘k Kreeg trouwens een heel mooi cadeau van hem vandaag: een cursus Spaans ‘Tell me more’ – de 3 delen. Hij heeft blijkbaar gehoord, toen we vorige week in Madrid waren, dat ik mijn manneke kan staan in het Spaans. Tenminste: ik kan me behelpen… Ik heb ooit 1  jaar Spaans gevolgd… maar dat is me niet voldoende. Ik wil meer in ‘volzinnen’ kunnen spreken; meer tijden kennen en niet zoals ik nu doe, enkel in de tegenwoordige tijd spreken. Dus vanaf nu: regelmatig proberen studeren en mijn brein terug aanscherpen.

 

A’ke kwam me vandaag ook opzoeken. Daar was ik zeer blij mee… ze weet hoe ik me voel. We hebben samen met m’n ventje, buiten in het zonnetje, genoten van een glaasje champagne en ‘bubbelend’ geklonken op ons ‘nieuw’ leven. ‘k Ben niet zo’n alcoholdrinker maar ‘bubbels’ kan ik niet aan mij laten voorbijgaan.

 

SachertorteVerder was het de ganse dag rustig. Ik had gisteren, op Pasen, reeds enkele familieleden gezien. M’n vader kwam smullen van de zelfgebakken Sachertorte  (door mij gebakken hé, niet door m'n vader...) en K., V. en Rune kwamen ook verjaardagskussen geven. Later op de avond nog een flesje Champagne gekraakt met broerlief en schoonzus en met hen samen gezellig ‘gekaastafeld’.

Ik heb genoten van een heerlijke dag en, echt waar, niks gevoeld dat ik een jaartje ouder werd. In mijn hoofd voel ik mij 30 maar mijn lieve lijf laat mij af en toe wel eens voelen dat ik mis ben!!

Voor al diegenen die mij een gelukkige verjaardag kwamen wensen vandaag: een dikke knuffel terug en ik drink er nog gauw eentje op jullie gezondheid! Proost.

 

champagne2-1

02-03-07

A'kes special day ...

 

Al maanden praten we er samen over A,ke en ik, over een borstreconstructie met eigen weefsel...

Bij de meeste vrouwen die een borstamputatie (totale mastectomie) ondergaan blijft het bij deze amputatie en moeten ze verder leven als amazone. Zo goed en zo kwaad het kan...

Heel wat mensen - dikwijls uit de directe omgeving - kunnen het moeilijk vatten dat het voor een vrouw niet altijd gemakkelijk is dit verlies te verwerken. Sommigen geven goed bedoeld een reaktie als: 'een vrouw is toch meer dan borsten alleen', of 'er bestaan toch speciale bh's en protheses dan ziet men dat toch niet'.... maar het gaat niet om wat men al dan niet ziet. Het gaat over een stuk van je eigen ik, je eigen vrouwelijkheid die aangetast wordt. Je wil eigenlijk terughebben wat je voordien had of je wilt terug zijn zoals je voor de 'borstkanker' was...

En inderdaad men kan zich behelpen door een prothese te dragen en op zoek gaan naar een comfortabele bh maar dat is niet altijd wat je wilt.

Zelf heb ik niet ervaren hoe het is als je wakker wordt na een amputatie... bij mij zat er na de operatie (mastectomie) opnieuw een 'heuveltje' op de plaats waar eens mijn borst was. Een heuveltje van eigen vlees en bloed - een heuveltje dat warm aanvoelt en dat van mezelf is... een heuveltje dat me blij maakte en het verlies om mijn borst ietsje minder erg maakte... Ik kan alleen maar zeggen dat ik ondanks alles me heel gelukkig prijs dat ik de keuze had tussen amputatie of amputatie met onmiddellijke reconstructie met behulp van eigen weefsel (diepflap of vrije flap ) - en dat ik toen mijn lot in de handen van de dokters heb gelegd want op dat ogenblik vond ik de keuze heel moeilijk... Op het moment van de diagnose komt er zoveel op je af en dan kan je dikwijls niet kiezen...of je hebt helemaal geen keuze...

Wel A'ke ik ben blij dat je nu ook een keuze hebt gemaakt en ik tel met je mee de dagen af.

(Er zijn natuurlijk nog andere vormen van borstreconstructie - voor meer info zie www.borstkanker.net)

pink ribbon wreath

23-02-07

Drukke vrijdag ...

Vandaag een volgeboekte dag... te druk eigenlijk.
Vanmorgen heel vroeg naar de kinesiste: tegenwoordig moet ik elke dag van de week gaan. Iedere dag met mijn linkerschouder: heb een bursitis gehad = ontsteking van de slijmbeurs in het schoudergewricht - niet om te lachen moet ik zeggen. Blijkbaar heeft de chemotherapie mij enkele 'geschenkjes' nagelaten. Het immuunsysteem is aangetast en daardoor zouden er eiwitten neerslaan in de gewrichten die dan weer ontstekingen geven... Verder moet ik om de andere dag mijn rechterarm laten behandelen. Lymfedrainage. Dat betekent dat ik de ene dag 2x na elkaar wordt behandeld en de andere dag 1x. Zonde van mijn tijd... maar het moet.

Om 10 uur ben ik samen met A'ke en haar 2 schatten van zonen baantjes gaan trekken in het zwembad. En deze keer zijn we gegaan voor de 550 meter... Of het goed was voor mijn arm? Ja, dat zal ik morgen waarschijnlijk wel weten - of voelen tenminste... Heb er echt wel van genoten; zo op ons gemakske en al babbelend! Een echte opkikker. Nordic-Walking heb ik moeten afvoeren door de ontsteking aan mijn schouder maar zwemmen kan ik nog.

Heb daarnet wel een serieuze tegenslag gehad en eentje die veel geld zal kosten... 'k Zal eens met de pet moeten rondgaan denk ik. Bril gebroken! Grrrrrrrrrrr.... Gelukkig heb ik een reservebril kunnen opdiepen.

En nu mannekes moet ik mij een beetje gaan optutten. Deftige kleertjes aan en huppekee terug weg. Waar ik naartoe moet? Wel, binnenkort is het de Vitaya Pink Ribbon week (zie maar eens op Elly haar blogje…) en ze komen opnames maken in het ziekenhuis van een gelaatsverzorging en een welness-sessie bij kankerpatiënten. Ik houd jullie op de hoogte.

Nog een fijne vrijdag. Jullie zullen me straks niet meer horen denk ik. ‘k Zal waarschijnlijk heel vroeg in mijn bedje liggen.

16-02-07

I am so happy ...

Hallo allemaal,

voordat ik terug over mezelf begin te schrijven wil ik jullie even enkele foto's laten zien van Rune -  mijn schattig kleindochtertje. Sinds ze werd geopereerd op 22 december is ze zoveel veranderd. Haar mooie twinkelende oogjes heeft ze behouden en het lachen heeft ze niet verleerd. Integendeel... De operatie is zo goed geslaagd... Het doet zo'n deugd haar zo te zien evolueren. Ze betekent zoveel voor ons allemaal hier.

Eén ding wil ik ook kwijt over mezelf: I am so happy !!! Vorige week had ik een eerste check-up (kankeronderzoek 1 jaar na de eerste chemokuur... botscann, longfoto, echo van de lever en het abdomen, bloedtesten,...) en vandaag kreeg ik de uitslag: alles ok!! Tijd om te vieren dus. Ik ben naar de onderzoeken gegaan met een gerust hart - ik wou me voordien geen zorgen maken en dat is me ook gelukt! Ik ben zo ongelooflijk blij... ik kon iedereen die ik tegenkwam vandaag wel knuffelen.

Dank aan iedereen die hier kwam lezen of een berichtje achterliet tijdens mijn lange 'afwezigheid'! Ook aan jullie een 'knuffel'.

A'ke: jou wil ik speciaal bedanken voor je support... volgende week vrijdag gaan we er enen op drinken... wie kan beter weten dan jij hoe ik me voelde vandaag...

09-01-07

Sensualiteit, bekken en buik ...

Jullie denken waarschijnlijk wat is dat nu weer voor een titel van haar 'postje'... wel  'mannekes' ik ben vanavond samen met A'ke eens zwaar sensueel gaan doen... schudden, krachtig shaken, heupen wiegen met elegante souplesse (pffff... was wel iets minder soepel en of het elegant was weet ik ook al niet; je kan dat moeilijk van je eigen zeggen hé...), de kont leren schudden, zonder adem vallen, de slappe lach.... we hebben het allemaal gehad vanavond en dat met ene Daniël Yaya (de naam alleen al...) en een 25-tal 'zotte trienen'. Het zwaartepunt lag laag vanavond: in bekken en buik. Ronde bewegingen moesten we maken waarbij het hele lichaam meedeed. Waarover het gaat? Oh ja, een cursus Afrikaanse dans. Er kwamen weinig woorden aan te pas... des te meer beweging. Daniël Yaya werkt met swingende ritmes van soukous wat de warmte van zomerse festivals oproept. (En warm hebben we het gehad... als je een uur en vijftig minuten staat te shaken zou je voor minder...)

A'ke kwam met het idee... of ik daar interesse voor had? Nou vroeger zouden ze mij daar niet voor moeten vragen hebben maar sinds... ja jullie weten wat ik daarmee bedoel... kunnen ze me bijna alles vragen als het maar leuk, ontspannend, interessant is. Ik sta voor veel meer dingen open dan vroeger. Ik wil voelen dat ik leef... hoe moe ik er daarna ook mag van zijn. Bij A'ke is dat hetzelfde... we nemen mee wat we kunnen en we zien wel wat ons bevalt of niet. 'Zot zijn doet geen zeer' zegt men bij ons... Volgende week zullen we weer op post zijn voor de 2de les en als afsluiter krijgen we dan Afrikaanse hapjes aangeboden.

276_african-dance

afrikaanse dansles jan 07 051

afrikaanse dansles jan 07 058afrikaanse dansles jan 07 040

 

 

 

 

afrikaanse dansles jan 07 031afrikaanse dansles jan 07 046afrikaanse dansles jan 07 032

 

 

 

 

 

Klik op de foto's om te vergroten !!

Ik hoop volgende week nog swingender foto's te hebben!! Dan doe ik mijn Afrikaans rokje aan.... wordt vervolgd!