23-01-08

Vandaag...

borstkanker-bewustzijns-emoticon-roze-lintje      doktor-emoticon
 

Het was even schrikken vanmorgen bij de echografie van de borsten. De radiologe zat verdomd lang op het scherm te kijken en ik zag haar een ‘gebiedje’ aftekenen… sh*t…  mijn hart sloeg een slag over.

Het zou echter gaan om een cyste in de operatienaad. Niks aan de hand dus… Alhoewel ik die cystes toch niet vertrouw. Heb er jaren problemen mee gehad in mijn rechterborst. "Moesten een ‘beetje’ in de gaten worden gehouden" zei men toen… om de 6 maanden echo en mammo en op een schone dag ontdek ik dan nog zelf dat er wel iets meer aan de hand was… Ik blijf dus op mijn hoede.
bikini-emoticon
 Van de longfoto’s nog geen uitslag.Abdomen zag er goed uit maar het was een ‘kwiet’ van een dokter. Heel snel werkte hij het zaakje af. ‘k Heb nog nooit iemand zo snel een echo weten nemen van lever/nieren/maag/blaas… pfffff… is niet leuk want dat geeft me niet de zekerheid die ik nodig heb. 

Het duurt nu nog 3 weken alvorens ik de complete uitslag heb. Zal wel okay zijn… moet hé!

En lieverds: bedankt om te duimen hé!  duimen-omhoog-emoticon     

  

P1080452
 

Nog iets positiefs vanmorgen: in het UZ Gent hebben ze nu een digitaal toestel om mammografieën te nemen. Wat een luxe zeg... in tegenstelling tot wat vroeger gebeurde: 'het pletten van onze vrouwelijke vormen' gebeurt dit nu met alle zachtheid. Echt wel een groot voordeel.

En dames.... voor diegenen onder u die een mammografie steeds weer uitstellen omdat het geen leuk onderzoek is.... wel jullie hebben nu geen excuus meer hoor. Laat jullie screenen. Doen hoor!

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

04-01-08

Avondje in mineur ...

Een beetje ziek en een beetje aangeslagen...
Heb een bronchitis maar wil daar niet over klagen. Zeker nu niet.

Daarnet opende ik mijn mailbox en vond daar het verschrikkelijke nieuws van een lotgenote, waarmee ik nog (al was het heel kort) Nordic Walking heb gedaan, dat er voor haar geen weg meer terug is.

Enkele jaren geleden kreeg zij borstkanker maar was ondertussen, zoals men zegt, hersteld. Bij haar jaarlijkse controle was alles ok behalve de botscan... Een drietal weken later is het verdict gevallen: metastasen in driekwart van haar rug, de heup, haar been en ook al in het ruggemerg...

De behandeling is moeilijk en de metastasen in het bot doen verdwijnen dat gaat zomaar niet... Het zal voor N. een moeilijke periode worden van pijn, vechten, therapieën,onzekerheid,. Zelf hoopt ze dat het zo traag mogelijk uitbreid en dat ze het kunnen stabiliseren. Vooral voor haar kinderen en haar familie...

Eigenlijk stel ik me hier toch opnieuw vragen bij. In een aantal oncologische centra doet men niet elk jaar een bostscan nà de behandeling tegen borstkanker; soms wordt er enkel bloedafname gedaan, een echo van het abdomen, thorax,mammografie en echografie.  Mocht N. deze keer dus geen botscann hebben gekregen dan had men het nu (nog) niet geweten wat er met haar aan de hand was; hoe erg het met haar is gesteld... Want de bloedwaarden, tumormarkers, echo van abdomen, etc... waren allemaal ok.

Ik vind dit echt wel beangstigend.

Gelukkig wordt N. oncologisch en psychologisch goed omringd...

Ik moet het even laten bezinken maar volgende week neem ik zeker contact op met haar...

Het wordt hier dus een avondje in mineur. Een beetje koortsig maar vooral een beetje veel aangeslagen.