21-12-07

21 december ...

Poeh…21 december… een datum die ik nooit zal vergeten.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat ik onder het mes ging. Borstamputatie … en reconstructie met eigen weefsel (deep flap). De ochtend voordien werd ik opgenomen en moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan (isotopen… voor de sentinelprocedure…).

We waren met z’n drieën. Drie bange vrouwen werden samen in een zaaltje gezet… ons bed was nog niet klaar… we dienden er toch nog niet in te liggen… en daar zaten we dan elk met onze eigen gedachten bezig.
Ik probeerde wat te praten want de stilte kan oorverdovend zijn.
Een van ons zat stilletjes te wenen; een dame van zo rond de 65 jaar… bang en alleen; troosteloos… Haar zoon had haar aangespoord om toch eens een mammografie te laten doen; uit voorzorg. En nu zat ze daar… boos en radeloos. Ze vond dat ze die mammografie nooit had moet laten doen want dan zou ze nu niet in het ziekenhuis zitten…

Twee van ons werd één voor één bij de plastische chirurg geroepen om ons ‘af te tekenen’.  Ze tekende grote dikke stippellijnen met een alcoholstift op m’n rechterborst en op mijn buik.
Zag er goed uit… precies een smilie op mijn buik. Ik probeerde er een grapje over te maken… wat moet je anders…
De volgende dag was andere koek… Vroeg, heel vroeg in de ochtend werd ik opgehaald. Niks zenuwachtig. Had ’s nachts zelfs vrij goed geslapen. Voor mij was de operatie een soort ontlading want ik wachtte al van 4 november. Stel je voor… of liever: onvoorstelbaar!

In de operatiezaal mocht ik nog even bloot op de foto. Goh… dat had ik niet verwacht. Er werden digitale foto’s gemaakt van mijn beide borsten. Ik zei een beetje onnozel: “moet ik lachen ook?” en de ‘fotograaf’ grapte maar een beetje mee. Waarschijnlijk voelde hij aan dat dat voor mij het beste was op dat moment.Uren later – zo’n acht uur later – werd ik wakker. ‘k Had het koud en ‘k had pijn. Er bengelden stille tranen over m’n wangen en plots dacht ik: wat lig ik hier te grienen…ik leef en er wordt voor mij gezorgd… ik dacht opeens aan de mensen in Pakistan die net een aardbeving achter de rug hadden en die in de bijtende kou zaten… Zo probeerde ik m’n eigen miserie een beetje te vergeten en telde ik de uren af tot ik van de intensieve bewaking terug naar m’n ziekenkamer mocht. Het werden lange uren… 

Men zal misschien zeggen 'dat alles is toch al 2 jaar geleden...' maar voor mij lijkt het of het gisteren was. En telkens als ik op de kalender weerom zo'n 'speciale' datum zie verschijnen dan komen de dingen heel helder in mijn geheugen terug...

18-10-07

Ik heb hier geen woorden voor ... of toch ...

Tussen de bedrijven door - voorbereiding voor m'n feest - probeer ik nog op enkele blogjes te gaan lezen en een reactie te plaatsen. Ik was niet van plan om vanavond nog een postje te schrijven maar na wat ik gelezen had op Elly's blog kwamen m'n haren overeind.

Jullie moeten hier maar eens klikken dan lezen jullie er meer over!

Kwaad word ik er van; verdrietig ook.

Oktober is de 'borstkankermaand' en overal worden er acties op het getouw gezet om het goede doel te steunen maar wat Cosmopolitan doet is echt wel heel grof en getuigt van weinig respect voor wie met borstkanker wordt geconfronteerd.

Zelf heb ik een borstreconstructie ondergaan en met aangepaste lingerie lukt het aardig om terug een decolleté te hebben maar eenmaal naakt dan kan ik het niet verstoppen. Een groot litteken, een 'valse' tepel en een onevenwicht... (Ik wil hier niet klagen, zeker niet... maar zo is het)

Ik denk hierbij vooral aan de zovele vrouwen met een amputatie; enkelzijdig of voor sommigen dubbelzijdig. Of aan de vrouwen met een borstbesparende operatie die soms ook verminkt uit de strijd komen...

Heren of dames bij Cosmopolitan (ik hoop niet dat het een vrouw was die op dit 'lumineuse' idee kwam...) hebben jullie zich ook maar één seconde afgevraagd hoe vrouwen met borstkanker zich voelen bij zo'n actie? Hebben jullie gepolst bij de doelgroep? Vast niet...

Wat ik me ook afvraag: of de vrouwen die hun foto insturen wel nadenken over deze actie. Waarschijnlijk denken die alleen maar aan de lingeriecheque die ze kunnen winnen om hun mooi decolleté nog beter te laten uitkomen!

Het zou grof zijn maar we zouden het lef moeten hebben om met verschillende lotgenoten foto's van 'ons decolleté' in te zenden; misschien dat ze dan bij Cosmopolitan beseffen wat voor een blunder zij hebben gemaakt.

En ja.... ik vergeet hier nog bij te zeggen dat Cosmopolitan 1 Euro per ingezonden 'decolleté' aan het goede doel Pink Ribbon schenkt. Toch goed zal u zeggen...? Alle beetjes helpen...? Maar... heiligt het doel hier de middelen??? Voor mij duidelijk 'NEEN'.

Van één ding ben ik zeker: Ik boycot dit blad !

13-12-06

Geen zin in Kerstdag ...

kersthuis 5Vorig jaar rond deze periode van het jaar was het heel moeilijk voor mij. Begin november 2005 vernam ik dat ik borstkanker had en door allerlei omstandigheden - buiten mijn wil om - werd de operatiedatum steeds verder vooruit geschoven. Door een paar missers wegens slechte communicatie werden eerst de chirurgische puncties uitgesteld met een week (ik lag al 20 minuten op de behandeltafel toen ik te horen kreeg dat het niet doorging - mijn gynaecoloog was vergeten meedelen dat ik diende te stoppen met de bloedverdunners die ik neem...en ik was niet in staat om daaraan te denken), daarna werd uiteraard ook de afspraak voor bespreking met de gyneacoloog met een week opgeschoven. Vervolgens ging het fout bij de plastisch chirurg Dr. H. Ik kon pas eind november een afspraak krijgen en toen ik daar was (na onderzoek en bespreking) kreeg ik te horen dat ik opnieuw een afspraak diende te maken met een collega plastisch chirurge omdat Dr. H. voor 3 maanden naar Indië vertrok. Moordend was dit... op een gegeven moment wou ik zelfs niet meer weten van reconstructie - ik wou gewoon die kanker weg. Ik had zo'n angst omdat er niets gebeurde en ik steeds weer langer diende te wachten. Voor die nieuwe afspraak bij Dr. R. moest ik nog eens 14 dagen wachten...

Ondertussen was ik bezig met het voorbereiden van het 50-jarige Huwelijksjubileum van mijn ouders en ik kon en wou hen met de beste wil van de wereld niet inlichten over mijn toestand. Ik wou hen dit besparen tot na HUN feest. Steeds moest ik maar doen of er niks aan de hand was. Op dat moment waren er maar een handvol mensen die wisten wat me te wachten stond.

Op een gegeven moment heb ik mijn zus gevraagd - mocht ik toch voor 25 november kunnen geopereerd worden - dat zij er dan voor zou zorgen dat hun feest toch kon doorgaan. Uiteindelijk heb ik dus moeten wachten voor opname in het ziekenhuis tot 20 december!! Gelukkig heb ik de ganse tijd kunnen blijven werken - ik wou er niet aan denken en de enige manier om dit te doen was opgaan in mijn werk. Niet goed natuurlijk... maar zo probeerde ik die lange tijd te overbruggen.

Eigenlijk ben ik zonder angst naar het ziekenhuis vertrokken. Het was een verlossing uit mijn .. hm.. lijdensweg. Die ochtend, heel vroeg, in het ziekenhuis zaten we daar met 3 dames... alle drie om dezelfde reden: BORSTKANKER!

Eén mevrouw was ongeveer 10 jaar jonger dan ik (haar dochter die geneeskunde studeerde had haar mama aangespoord om zich te laten screenen - zomaar - omdat het lang geleden was - gelukkig - anders had het nog veel langer geduurd eer dit werd vastgesteld) en een andere dame - midden 60 - zat stilletjes te wenen. Toen ik een gesprek met haar aanknoopte bleek dat ze een beetje boos was op haar zoon. Die had ergens gelezen dat borstkankerscreening gratis was en had aangedrongen dat ook zij eens een mammografie zou laten doen. Wel, die dame vond dat haar zoon haar dat beter niet had verteld... nu zat ze daar door zijn toedoen (GELUKKIG MAAR vond ik) en vond dat het door die mammografie kwam dat zij borstkanker had... Ik vermoed dat die dame in een soort shocktoestand verkeerde. Ze begreep er niets van dat haar dit kon overkomen.

De volgende ochtend heel vroeg werd ik opgehaald voor de GROTE OPERATIE. Borstamputatie met onmiddellijke reconstructie met weefsel van de buik. Zo'n operatie duurt tussen de 6 à 8 u en ik wist dat ik wakker zou worden op de PACU met in mijn buik en borst een aantal drains. Of ik pijn had? Ja, maar draaglijk - door de pijnstillers in de baxter - en ondertussen lag ik te denken aan de mensen in Pakistan die, door de aardbeving daar, de koude en honger moesten trotseren. Die hadden het veel slechter dan ik. Ik lag daar in een warm bed, onder een speciaal opblaasbaar thermisch deken - vederlicht om mijn gerecontrueerde borst niet te verdrukken -  met om het half uur iemand die mijn wang streelde; mij kwam vragen of het ging; de wond kwam controleren op doorbloeding... een en al aandacht kreeg ik... moest ik me dan slecht voelen? Het was een vorm van zelfhypnose die ik toepaste maar ergens in mijn binnenste schreeuwde ik het uit. Ik wou mijn borst niet kwijt maar wat doe je er aan...

Ik lag dus met de Kerst in het ziekenhuis en een week erna vernam ik dat ik een tweede keer zou worden geopereerd. De sentinelklier was ingenomen door kankercellen dus zouden ze ook nog een okselklieruitruiming doen. De 28ste december werden er 13 okselklieren weggenomen - gelukkig bleken die geen kankercellen te bevatten. Het zag er dus naar uit dat ik ook het nieuwe jaar zou ingaan in een ziekenhuisbed en daar had ik helemaal geen zin meer in... Na overleg ben ik dan toch op oudejaarsavond thuis beland en toen heb ik me voorgenomen dat ik de volgende Kerst iets samen met mijn gezin wou doen. Enkel met mijn gezin - in alle rust en niet met de ganse familie... We hebben nl. de gewoonte om zowel op Kerstdag als op nieuwjaar met de voltallige 38 personen bij een van ons samen te komen.

Dat zag ik toen niet zitten en dat zie ik nu niet zitten. Geen zin in Kerstdag dit jaar... Mijn besluit staat vast: op Kerstavond ga ik bij K. en Rune. Rune wordt geopereerd de 22ste december en dan wil ik hen niet alleen laten. En op 25 december wordt er dit jaar in alle stilte 'gevierd'. Knus... zonder alle drukte... samen genieten van mijn/ons gezin. Dit is iets waar ik echt naar verlang.

kerstbloemen8

18-12-05

Laatste weekend en dan ...

Vrijdagavond een 'deugddoend' bezoekje gehad van een vriendin - ex collega. Ik was hier echt zeer blij mee. Samen met haar en mijn man iets gaan eten en een lange babbel gehad. Nadien voelde ik wat ik eigenlijk al langer wist: ik heb haar de hele tijd toch gemist... Heb echt iets gehad aan haar bezoek; zij heeft een speciaal plaatsje in mijn hart! Heb er nog een ganse nacht liggen aan denken en zaterdagmorgen ben ik met een serieuze 'dip' opgestaan.
Sinds 4 november kon ik niet meer wenen; mijn gevoelens zaten opgesloten in mijn ziel en plots was het zaterdag 'alle sluizen open'. Ik wist dat het er op een keer zou uitkomen... misschien wel goed ook. Vandaag - zondag - toch met een beter gevoel opgestaan. Vrijdag was plots bij mij het Kerstgevoel opgekomen en ik heb toen m'n kinderen en schoonmama uitgenodigd om vandaag - zondag - Kerstmis een weekje vroeger te vieren... Dinsdag 20/12 word ik opgenomen voor de operatie en op het 'echte' Kerstfeest zal ik er dus niet bij zijn.
Wel - ondanks het treurige gevoel vanbinnen - het was een fantastische namiddag.

IMG_6392

 

Lekker gegeten en daarna op de Kerstmarkt van Lokeren geflaneerd samen met m'n gezin en m'n schoonmama van bijna 90 jaar. De blijdschap straalde van haar af en als ze dan nog met de Kerstman op de foto mocht kon haar geluk niet op.
Vanavond nog een aangenaam bezoekje gehad van m'n broer en schoonzus. Ik vond dit echt lief en ik weet dat ze met me meeleven... Morgen nog een laatste werkdag en dinsdag gaan we er dan maar voor. Er zit niets anders op!
Liefs, Lucretia