14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.

09-10-07

Molenwieken ...

Het wordt inderdaad tijd dat ik weer eens iets van mij laat horen... Ik heb eigenlijk nog nooit zo lang mijn blog in de steek gelaten. Het schrijven gaat mij al een poosje niet meer af... het 'horrorverhaal' van mijn laatste operatie krijg ik niet uit mijn pen. Heb er enkele weken geleden iets van beginnen opschrijven in mijn agenda (tijdens het wachten bij de dokter) om het hier dan later over te typen maar het lukt me niet om het te posten.

Hoe het ondertussen met me gaat ? Vrij goed eigenlijk. Nog wat problemen met m'n handen. Technisch zijn de operaties goed verlopen - mijn duimpezen zitten niet meer 'afgekneld' maar de ontstekingen blijven. Misschien zal dat op termijn wel wegebben...
Voornamelijk 's nachts heb ik last van een vervelende zeurende pijn in beide handen waar ik steeds wakker van word. Ook m'n ventje wordt daardoor meermaals uit zijn slaap gehaald: ik gebruik m'n armen blijkbaar als molenwieken en het komt wel eens voor dat ik hem onbedoeld een 'mep' geef in mijn slaap. Ja, leg het dan maar uit... Verlegen.
Het is nog niet genoeg dat ik al maanden met m'n benen lig te 'zwieren'... al van bij het begin dat ik Arimidex (en Aromasin) neem is mijn 'thermostaat' ontregelt en zo komt het meermaals per nacht voor dat ik mijn benen boven het dekbed zwaai - om ze te laten afkoelen - om na enkele minuten opnieuw dat dekbed over me heen te trekken omdat ik kou krijg. Nachtrust noemen ze dat: ja, tarara...

Ik ben ook opnieuw beginnen zwemmen. Het was al enkele maanden geleden. Vorige week donderdag 925 meter gezwommen. Samen met A'ke... zij in een knalrood zwempak; ikke in een nog 'knaller'roze ...  Al pratend (ja, vrouwen hè...) legden we 37 lengtes af.
Toen A'ke me 's ochtendsvroeg (met nadruk op 'VROEG') OM KWART VOOR ACHT !! kwam afhalen waarschuwde ik haar dat ik het niet lang zou uithouden. Dat ik maar een paar lengtes zou kunnen zwemmen. Ik had namelijk die nacht heel slecht geslapen. Maar tot onze grote verwondering bleven we maar doorzwemmen...
Goh... achteraf had ik daar wel heel veel voldoening van. Deze week gaan we er weer voor... zeker weten.


Vandaag opende ik het blogje van Talleke en ik kreeg een wee triestig gevoel bij het lezen van haar postje. Anneke Geerts, de initiatiefneemster van het Wonderfonds, overleed op 5 oktober aan de gevolgen van borstkanker. 43 jaar.... een jonge mama van 3 kinderen ...  Zij had nog zoveel levenslust én wilskracht en ze was een idealiste. Zij wilde iets opstarten dat groots in Vlaanderen zou worden.  Een fonds dat terminale, alleenstaande ouders wil helpen.
Ik ken haar niet persoonlijk maar ik volgde dit wel via de media. 
Anneke, je strijd is gestreden. Rust zacht.
Aan al je dierbaren : innige deelneming en veel sterkte voor de toekomst.

Zoiets vernemen komt toch altijd aan als een mokerslag ... dan besef ik pas wat er me overkomen is. Dan pas dringt het telkens tot me door.

22:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: wonderfonds, anneke geerts |  Facebook