11-07-08

Leven van de liefde ...

Eergisteren naar hartspecialist; ‘k moest een bloeddrukmeter laten plaatsen – 24 uur dragen en dan binnenbrengen; cardiogram laten nemen, fietsproef doen en bespreking resultaten vd bloedanalyse.
 
Zonder te veel in detail te treden (het moet leuk blijven hé) kreeg ik toch ‘een vrij goed rapport’. Beter dan ik een maand geleden voorgeschoteld kreeg. Pilletjes hebben hun werk gedaan; houden zo Lucretia!
Hij heeft me gauw toch nog een paar medicijnen extra voorgeschreven, de stiekemerd –  het was te nemen of te laten. Zonder pardon!


Goh, ja laat maar komen… mijn bord ligt al zowat vol bij het ontbijt! “Eentje is geentje” zegt het spreekwoord!


’t Is wel een schatje hoor de cardioloog en nog ‘nen helen schonen doctoor’ ook; dus boos kan ik niet echt zijn op hem!!! Maar toen hij ook nog zei dat ik moest vermageren en dat dan ook nog eens in de verf zette in een schone brief voor mijn huisarts - “blablabla blablabla … herevaluatie binnen ruim zes maand volstaat, graag opnieuw met een labobilan en een 5kg lichter” -  was ik toch even in shock!
5 kilo… hoe moet ik die er af krijgen met een schildklier die niet naar behoren werkt (beetje te veel Medrol gekregen bij m'n chemococktail...) en een onbedaarlijke eetlust door de Aromasin en ja, ja, 'k geef het toe, momenteel heb ik het karakter niet meer om te diëten!!

'k Heb 3 jaar zeer streng op mijn voeding (en snoepgewoontes…) gelet en heb er toen op een paar maanden tijd 7 kilo afgekregen. (ook al onder ‘doktersdwang’) Het mooie cijfertje “60 kilo” stond maanden te knipperen op de weegschaal. Tot ik pats-boem kanker kreeg en de chemotherapie alles zo een beetje verbrodde.
Voordien at ik bv. steevast 2 porties yoghurt per dag; met volle goesting en zonder suiker maar sinds ik daar een paar keer goed ziek van ben geweest tijdens de chemokuren en de yoghurt er niet in bleef, kan ik geen yoghurt meer zien. Dat is met veel dingen zo: All Bran flakes, fruitpap, rijstkoeken, broccolisoep, smeerkaas, enz… ik heb er gewoon een afkeer van gekregen. Ik ben dan ook meer en meer terug naar zoet beginnen grijpen. In het begin, kort na de chemo, kon dat niet zoveel kwaad. Ik was al blij dat ik iets kon eten dat me smaakte.

Maar stilaan kan mijn binnenwerkje ‘de boel’ niet meer zo goed verwerken en werd ik dus met een strenge blik en een voorschrift vol pillen naar huis gestuurd.
 
En weten jullie waar ik het eerste aan dacht??? HELP…. Hoe moet het nu met de wafels die ik binnenkort wil gaan eten bij de MAX???? 
De_Vier_Musketiers_Gent 018


En de Gentse Feesten die eraan komen met het oliebollenkraam op de Vrijdagmarkt en de cappuccino’s die ik wil gaan drinken, en… en… en… ja en die lekkere ijsjes die ik zag bij Mizzd op haar blog….
Misschien moet ik maar gaan leven van de liefde… Zucht…

Een fijn weekend allemaal!

affiche2008

08-07-08

How to navigate through menopause...?

With humor of course Cool !!

Alvorens ik verder ga met mijn reisverslag even een oppeppertje voor een speciale vriendin 'Dee' uit Pittsburgh!! en voor al mijn andere vriendinnen in dezelfde situatie Knipoog .
Ik denk hierbij ook speciaal aan m'n lotgenotes die noodgedwongen (ongeacht de leeftijd...) in de menopauze gedropt worden ten gevolge van borstkanker!

Dee I hope this little story will at least make you laugh !!

The Seven Dwarfs of Menopause

The Seven Dwarfs of Menopause arrived at my door without warning:  Itchy, Bitchy, Sweaty, Sleepy, Bloated, Forgetful and All-Dried-Up.

One by one they crept into my own private cottage in the woods and started to take over my life.  The first to arrive was Itchy.  I developed this itch on my right calf that was so irritating, I wanted to scratch the skin right off my body.

Then Bitchy came to my door.  No longer was my PMS contained to one or two days a month-it felt like constant PMS.  Then I would swing from Bitchy to Weepy for God's sake, what was wrong with me?  Ding-dong......It's the middle of the night and Sweaty has crawled into bed with me.

Oh, yes, Sweaty brought embarrassing hot flashes and introduced me to night sweats where it seemed as if a faucet had been attached between my breasts.

Of course!  Sweaty brought about Sleepy because I was tired all the time.  I would wake up so many times in the night and not be able to get back to sleep.

Bloated crept in slowly, my once-svelte figure got thick through the middle section, even though I was following my weight-loss program that had worked so well for so many years!

I can't quite remember when Forgetful arrived, but one day my brain stopped working.  I considered myself a pretty focused woman until Forgetful came and I could not keep a coherent thought in my brain.  Am I getting Alzheimer's?  I wondered.

Last, All-Dried-Up slowly encroached upon my happy marriage.  This was probably the most unpleasant of the dwarf family.  Sex was no longer on the top of my list...or on my list at all.  My husband would give me that knowing look, and I would think, "Frankly, I'd rather have a smoothie."

Menopauze

25-07-07

Uitgekleed ...

Gisteren – 15u30 – halfuitgekleed lig ik op de tafel – en onder het zoemen van het toestel boven mij komt ze een papier boven me uit zwaaien met de vermelding:

“Oh, ja mevrouw, ik heb u nog niet gezegd dat dit onderzoek niet wordt terugbetaald. Je zult 40 € moeten betalen en daarom moet je straks dit ‘documentse’ ondertekenen. Het 'factuurtse” krijg je dan later toegestuurd.

 

Ze gebruikte die verkleinwoordjes om de grootte van het bedrag te doen dalen, denk ik achteraf…

“Euh… wablief… dat hadden ze me voordien dan toch kunnen zeggen.”

“Ja, sorry mevrouw maar het Riziv heeft dit een paar jaar geleden beslist en nu betaalt iedereen dat onderzoek maar zelf.”

“Ook bij kanker?”

“Ja, mevrouw… sorry, ook bij kankerpatiënten.”

 

Jadatte… kanker kost geld mannekes. Veel geld. Je wordt er figuurlijk door uitgekleed.

 

Ik heb dan wel een verzekering maar als het ziekenfonds niet een deel van het bedrag van een onderzoek terugbetaalt dan betaalt de verzekering ook niets.

Ja, zo is dat…

Terug 40 € foetsie dus.

 

Ik maak me af en toe wel bedenkingen: ik kreeg borstkanker, werd behandeld en wordt nabehandeld met Aromasin. Van deze antihormonen kan het bot heel snel poreus worden zodat je in de kortste keren osteoporose (botontkalking) hebt.

Het zou dus goed zijn dat de artsen een middel tegen osteoporose kunnen voorschrijven samen met de antihormonen.


Maar neen, daar geven de adviserende artsen (van het ziekenfonds) dan weer geen toestemming voor.

Dus is het eerst afwachten tot je osteoporose hebt (en soms kan dat snel gaan – een vriendin van mij had na 2 jaar Arimidex innemen 2 wervelfracturen…) en dan, ja dan krijg je toestemming tot het nemen van FOSAMAX. Je kunt natuurlijk wel preventief extra kalk innemen, ed. maar dit is niet altijd voldoende.

 

Om te weten hoe het met de botdensiteit is gesteld wordt een onderzoek gedaan (botdensitometrie = een soort scan met laserstralen) en daar moet je de volle pot voor betalen… Geen terugbetaling dus!

 

Het is niet dat ik dat niet kan betalen, maar ik stel me wel vragen hoe het moet met mensen die het financieel minder goed hebben. Die kunnen zich niet altijd een dergelijk onderzoek veroorloven. Er zijn natuurlijk wel instanties die een Sociaal Fonds hebben waar men terecht kan, maar dan moet je inkomen dan ook wel heel laag zijn.

 

Enfin, dit moest eventjes van mijnen lever.

 

greendressHet positieve is dat ik supercijfers heb! Ik zit boven het gemiddelde voor mijn leeftijd en wat nog meer is: ook boven het gemiddelde bij de leeftijdsgroep van vrouwen tussen de 30 en 35 jaar. Zeg nu nog ne keer dat ik een bomma ben hé A’ke !

Ik kan dus voorlopig op ‘beide oren’ slapen.

 

ps: ik kreeg zelfs nog een extra cijfer... ik lijk te groeien in plaats van te krimpen. Al lang weet ik dat ik 1.64 m groot ben. Op oncologie kreeg ik er 1 centimetertje bij en gisteren werd ik opnieuw gemeten voor het onderzoek en ik meet nu officiëel 165,6 cm. Eigenaardig... hoe zou dat komen? Kan het misschien van de steroïde anabolica zijn die in de Aromasin zit? 'k Denk dat ik niet zou toegelaten worden in de Tour de France want Aromasin staat op de verboden lijst voor sporters

17-05-07

Bijwerkingen ...

Arimidex

Aromasin

Sinds een maand neem ik ipv Arimidex nu Aromasin.

Het verhaal van bijwerkingen (oa. spierpijnen, botpijnen, nachtelijke pijnen in handen, knieën, benen enz...) is eigenlijk begonnen toen ik vorig jaar in maart de 2 chemokuur kreeg. Op dat moment praat je erover met je behandelende arts (oncologe) en je denkt dat dit op een gegeven moment - na de chemotherapie - zal ophouden.

Niets is minder waar... op 16 mei 2006 laatste chemokuur en op 17 juni 2006 werd er gestart met Arimidex. Dit antihormoon (eigenlijk een aromatase - voor uitleg klik hier) heeft een aantal bijwerkingen die ik dus ook had tijdens de chemokuur. Botpijnen, spierpijnen, enz.

Na 8 maanden van zeer vervelende klachten - ook ontsteking van het beurslijmvlies van mijn schouder - werd voorgesteld om met de Arimidex te stoppen en aan de Adviserend Geneesheer van het Ziekenfonds de toestemming te vragen om over te schakelen op Aromasin (=Exemestane).

Toen de brief met toestemming aankwam was ik enthousiast en dacht ik dat alle ellende zou opgelost zijn. Toen ik echter de bijsluiter las van Aromasin leken de besproken bijwerkingen toch niet veel of helemaal niet te verschillen van Arimidex maar het was het proberen waard.

Ondertussen neem ik 1 maand het nieuwe medicijn en ik moet zeggen dat het, bij mij althans, geen enkele beterschap geeft. Dat betekent ook dat ik vrijwel slapeloze nachten heb en de vermoeiheid die ik eerder voor een stuk verdreef door te sporten is helemaal terug... Misschien zal dat na verloop van tijd wel terug beteren. Nog steeds heb ik 'startpijnen' (grappig woord hé... maar zo noemt men de pijn die je voelt tijdens het opstaan uit een stoel of uit de wagen of die je voelt als je begint te stappen) en nog steeds heb ik 's morgens dikke handen met licht-krommende vingers. Als ik bv op het toilet wil gaan zitten plof ik zowat neer want gewoon zachtjes door de knieën gaan dat kan ik niet. Soms moet ik er mee lachen maar eigenlijk is er niks grappigs aan. Dus: als iemand me vraagt hoe ik me voel dan zeg ik de laatste tijd niet meer doodleuk "met mij? oh goed..." maar zeg ik zoals gisteren tegen iemand "neen het gaat niet goed met mij en ik vind het niet leuk, maar ik wil niet klagen".

De meesten bekijken me dan raar maar ik heb geen zin meer om me steeds weg te steken achter onbenullige oneerlijke zinnen. Het is zo en ik kan er ook niks aan veranderen.

Aromasin zal ik nu maar verder nemen... nog 4 jaar te gaan. We zullen doorgaan...We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht ...(zoals in het liedje van Ramses Shaffy...)

sandalblnk7