09-01-10

Afscheid van een vriend ...

Er zouden hier eigenlijk NIEUWJAARSWENSEN horen te staan - mooi geschreven met aan iedereen geluk, een goede gezondheid, enzomeer maar ik kan het even niet. Ze komen er zeker aan want ik wens uiteraard aan iedereen die hier (nog) komt lezen alle geluk van de wereld toe...

Maar nieuwjaar bracht een aantal verdrietige dingen met zich mee waaronder het overlijden van een vriend. Hij werd ziek een maand nadat ik het verdict kreeg van 'm'n 2de keer' maar hij startte toen met een niet zo gunstige prognose... Hij had niet het geluk nog te kunnen hopen op volledige genezing...

Dag Fr., we zijn blij jou gekend te hebben en als ik aan jou denk, denk ik meteen ook aan de fijne avond bij jullie thuis in november ll. - samen aan de afwas... zo'n eenvoudig mooi moment... Meer moest dat niet zijn... Maar er komt niets meer nu... alleen de mooie herinnering.
"Fr., vandaag begeleidden we jou op je laatste tocht... het ga je goed... en wees er maar zeker van dat we telkens als we met de 'Italiëbende' zullen samenkomen we het over jou zullen hebben... Vergeten doen we jou niet!"

 Deze tekst stuur ik R., zijn vrouwtje toe...

Een liefste is een schat in je hart en als je die verliest
is het alsof je een deel van jezelf verliest.
Maar de liefde die deze persoon u heeft gebracht, is niet weggegaan,
want de herinnering blijft achter.
Het kan uw hart niet onsnappen, want het hoort daar thuis.

Klem u vast aan de herinneringen en
laat die een manier zijn om uw verdriet te verzachten.
De liefde en de vreugde, het plezier van het samenzijn dat u met elkaar deelde,
zullen u sterk maken.
U zult zich realiseren dat de tijd die u bij elkaar was, hoe lang of kort die ook was,
voorbestemd was en dat u gezegend was
dat u zo'n kostbaar geschenk van liefde in uw leven hebt gehad.

Laat uw hart kloppen met de dierbare herinneringen en vertrouw erop dat
uw geloof u op de been zal houden.
Weet dat, hoewel het leven verder gaat, de schoonheid van de liefde altijd achterblijft om u te omringen en te
omhelzen.
Uw geliefde heeFt dat voor u achtergelaten... zodat u dat voor altijd in uw hart kunt meedragen.
(Debbie Burton-Peddle )

Met onze innige deelneming.

IMG_2359

16-06-07

Don't smile! Gebit gezocht! ...

Donderdag begrafenis van nonkel Achiel. Speciale man was hij.  Steeds vrolijk, vol van humor en hij kon moppen tappen als de beste. Bracht 12 kinderen groot en had een mooie oude dag. Toen ik in mijn apenjaren was – 14-15-16 jaar (ja... heeft lang geduurd hé die apenjaren) – was ik heel veel bij hen thuis . Het stak er niet op eentje en zowel mijn tante (de zus van mijn ma) als nonkel waren altijd blij als er nog eens een ‘nieuw’ gezicht bijkwam.

Dus donderdagochtend… het begon al goed. Verslapen !! Gelukkig net op tijd klaar om een andere tante op te halen en naar de kerk te rijden.  Dacht ik…

hm… hoe zal ik het vertellen:

Wel sinds enkele weken draag ik een tijdelijk gebitje (met 2 tanden erop!!). Het zit zo: door ontstekingen op mijn kaakbeen verloor ik een paar tanden en heb ik een maand geleden implantaten laten plaatsen. Dat moet nu een 4-tal maanden helen alvorens er definitief nieuwe ‘tanden’ worden opgeplaatst. Omdat het geen zicht is (als ik lach heb ik aan de zijkant geen tanden meer…) heb ik dus dat voorlopige kunstgebit. Jullie horen me waarschijnlijk al afkomen… Juist, ja…. Net voor het buitenstappen controleer ik nog eens alles en oeps…. Gebit vergeten insteken. Maar waar is dat gebit nu gebleven… overal gezocht, keuken, badkamer, slaapkamer en terug over en weer om daar ook alle afvalemmers te controleren. Het zweet brak me uit…  Niet te vinden!

Dan maar zonder tanden… niet lachen dus vandaag.

Eenmaal aan de kerk aangekomen reed ik me klem op een parking. Eén of andere ‘kwiet’ had midden op de doorrijstrook zijn brommer geparkeerd.  ‘k  Zou dat wel snel even oplossen en even dat onding verplaatsen. Geen beweging in te krijgen want ten eerste veel te zwaar en ten tweede het stuurslot stond op. Gelukkig kwam er een lieve politieagent toegesneld en hebben we dit samen opgelost.

Goed daar zat ik dan zonder tanden (nee… niet ‘met mijn mond vol tanden’) en dat gaf mij zo’n onbehaaglijk gevoel. Je denkt dan dat iedereen het ziet en in plaatst dat je dan tegen iedereen een glimlachende goedendag zegt kon er deze keer slechts een mompelend groetje vanaf. Nu ja, de meeste zullen niks hebben gemerkt want tenslotte was het geen feest waar we naartoe gingen.

In de kerkdienst dacht ik plots dat nonkel Achiel dat wel grappig zou hebben gevonden en er zeker – waar iedereen bij was – een toespeling zou over hebben gemaakt.

Eenmaal terug thuis ben ik terug alles beginnen ondersteboven halen, mij afvragend wat ik deed de avond ervoor. Alles chronologisch aflopend kwam ik bij het schoonmaken van de spinazie, het eten van een  paar Winegums en het verorberen van een kiwi. Juist ja, plots had ik het. Eten van snoep met een kunstgebit in, dat gaat dus niet samen. Kleverig boeltje… Dus had ik het gebitje tijdelijk in een keukenpapiertje gedraaid en naast me op het aanrecht  gelegd.

Nu moet je weten dat ik voor heel veel zaken in de keuken keukenpapier gebruik; zo ook als ik een kiwietje schil. En plots ging het licht branden: die tandjes van me moesten in de groenbak zijn terechtgekomen samen met de kiwischillen en de spinaziesteeltjes...

Kwartiertje later komt mijn ventje met de vondelingen aan. Blinkend, want hij had ze heel goed afgespoeld. Voor mij nog ruim niet voldoende natuurlijk. Die vlogen in hun doosje met een Corega Tab hopend dat het gebruis hen zou verlossen van alle kwaad! Amen.


Smile ! It increases your face value!

Smile_small

hm... OK! Not always!

18-04-07

MARKANTE vrouw overleden ...

Curvy_CallasHet leven zit raar ineen…

Gisteren was ik toevallig met mijn schoonzus op een vergadering van Markant en er werd gevraagd om een ogenblik ingetogen stilte… een dame – lid van Markant uit een andere gemeente – was overleden.

 

Aan mijn schoonzus werd gevraagd dat zij de begrafenisdienst zou bijwonen als Vertegenwoordigster van Regio-Markant en als Voorzitter van Markant L.

 

Zijdelings las ik kort mee op het overlijdensbericht; ‘k las haar voornaam en zag dat ze slechts 14 dagen jonger was dan ik. Geboren in 1956…Net geen 51 geworden… Kippenvel kreeg ik en was even de kluts kwijt.

 

Later, toen we thuiskwamen, dacht H. (schoonzus) er plots aan dat zij helemaal niet naar de begrafenis kon omdat zij een andere dringende afspraak had… Ze vond dat zeer vervelend maar we gingen er op dat moment niet verder op door.

 

Vannacht..., ik sliep niet goed en dacht aan de overleden dame… het liet me niet los en er spookte van alles door mijn hoofd. Ik besloot H. voor te stellen om in haar plaats naar de afscheidsdienst te gaan . Ik had het gevoel dat ik dit moest doen.

Toen ik haar vanmorgen opbelde was ze blij met dit voorstel; ze had het me niet durven vragen…

 

Vandaag ging ik de condoleancekaarten ophalen bij H. samen met het overlijdensbericht – daar staan de gegevens qua adres en uur op…

Bij het terugrijden stond ik voor de verkeerslichten te wachten en nam snel even het overlijdensbericht om het door te lezen: oh… overleden aan borstkanker… (dat zag ik omdat de borstverpleegkundigen en een bekende oncoloog werden vermeld) … ik huiverde… en de 2de shock kwam toen ik de naam van haar echtgenoot las. Een bekende dus… een jeugdvriend van mijn man.

 

R. is mama van 2 dochters, oma van een kleinzoontje, een tweede kleinkind op komst…

 

R., morgen kom ik samen met mijn man afscheid nemen van jou … ik heb je niet persoonlijk gekend; heel waarschijnlijk heb ik je ooit ontmoet bij gezamenlijke vrienden … ik weet niet waarom maar vannacht had ik het gevoel dat ik naar jouw begrafenis moet komen. Ik zal er zijn en denk aan jou.

Morgen vertegenwoordig ik Markant maar ik kom vooral omdat ik weet dat je een zware strijd hebt gestreden ...

Waarom zijn er zoveel vragen

Waarom is er zoveel pijn

Waarom zijn er zoveel dingen

Die niet te begrijpen zijn?

 

Ria Schut-Diks