28-11-12

Dagboek

Als ik nu terugkijk in m’n dagboekje (in het begin hield ik dat vrij goed bij) zie ik toch dat de Xeloda (dosis 2x 2000 mg/dag) vrij snel voor ongemakken zorgde.

De eerste avond kreeg ik al buikpijn en hoofdpijn. Die buikpijn (zo’n zeurderige vorm) bleef aanhouden en er kwam misselijkheid bij.

In die eerste 2 weken van inname noteerde ik verder nog het volgende:

trillerig, uitgeput gevoel, handen gevoelig, duizelig, hartkloppingen, gingiva (tandvlees) gevoelig, scheurmond, tandvleesontsteking, ontsteking onderlip, letsels in aangezicht (+neusvleugels) en aan rechterhand (met lazer behandeld), pijnlijke tranende ogen.

‘k Was eigenlijk vergeten dat het al zo snel ging met die bijwerkingen en dat zou op termijn nog niet alles wezen…

Als je voor ’t eerst een nieuw medicijn - of chemo in dit geval - neemt ben je natuurlijk heel alert en de minste verandering die optreedt neem je met een vergrootglas waar. Niet dat ik die ‘probleempjes’ wou uitvergroten maar je moet eraan ‘wennen’.Tenminste: je neemt ze erbij. Je moet wel. Maar het moet draaglijk blijven…

Xeloda,chemo,bijwerkingenIk zal hier regelmatig verder verslag proberen uitbrengen van wat er in het afgelopen jaar (sinds 21 juli 2011) zoal gebeurd is op medisch gebied. Ik wil er echter geen treurzang van maken. Maar voor mezelf is het nodig dit allemaal een beetje te ordenen - het een plaats te geven en het niet op m'n maag te laten liggen...

Wat ik hier wel met trots wil vermelden - het gaat niet allemaal slecht in m'n leven ... - is dat ik op 7 juli 2011 een pracht van een kleinzoon in m'n armen kon houden!  Ons 3de kleinkind. Smelten deed ik toen... en nog!

23:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (1) | Tags: xeloda, chemo, bijwerkingen |  Facebook

11-04-10

Bijwerkingen ...

('Moderne' ) bijwerking van kanker: je ontslag krijgen (via e-mail).

Raar... heb ik nergens op een bijsluiter zien staan.

chemotherapy I've lost my job...;

13:22 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ontslag, bijwerkingen, kanker |  Facebook

03-06-09

Herceptine ...

Om boodschappen met zus naar de Colruyt… hihi altijd een excuus om er even uit te zijn.
Ipv van ‘als het kriebelt moet je krabben’ is het bij mij ‘als het kriebelt dan moet je uitvliegen…’.

Zodus, even wat fruit en andere gezonde ‘dinges’ halen en dan ons afvragen: “waar kunnen we nu een koffietje ‘mèt’ drinken?”. In ’t Dorp alles dicht waar we ‘koffie mèt’ kunnen krijgen. Dan maar ons route aangepast en naar een ander Dorp uitgeweken; naar een ons nog onbekend maar zeer verzorgd koffiehuis. Boodschapjes zaten toch in een koeltas verpakt. Geen probleem dus.

Enfin, na een heerlijk verzorgde koffie met een ‘pannenkoek natuur’, begint zus een babbeltje met de jonge mevrouw van het etablissement. Zus kent zowat iedereen Knipogen en dat bleek nu ook heel toevallig zo te zijn. Bleek dat dit jonge vrouwtje ook reeds 2x borstkanker had met vorig jaar een hartinfarct door de Herceptine. Een pompfunctie van nog slechts 20% maar ondertussen terug 52 % (zoals ik nu… ). Door ’t oog van een naald gekropen.

Ik was pats-boem terug bij de les; (bij het binnenkomen voelde ik mij wat slap en geeuwerig…).

Als sommige mensen horen dat ik nog Herceptine krijg wordt dit altijd weggewuifd van “oh, maar dat is niet erg” en “oh, nu kun je toch gaan werken want van Herceptine voel je niks”… dan durf ik daar bijna niet op te reageren en te zeggen dat Herceptine ook bijwerkingen heeft en een effect heeft op de injectiefractie van het hart… dat je daardoor verzwakt of tenminste toch je fysiek een flinke duw krijgt en dat je kortademig wordt. Dat er kans is op hartfalen dat zeg ik al helemaal niet en daar wou ik tot vandaag zelfs niet aan denken.

Maar dit heeft me toch eventjes wakker geschud. Het is allemaal niet zo onschuldig als het lijkt en wat meer is: het is niet omdat een mens er goed uitziet aan de buitenkant dat het vanbinnen allemaal gesmeerd loopt.

Elke behandeling – chemotherapie, radiotherapie, hormoontherapie, immuuntherapie (Herceptine), etc… heeft zijn bijwerkingen met soms blijvende letsels. Bij de een al wat minder dan bij de andere.

Zo komen sinds 3 weken m’n teennagels los. Als je weet dat ongeveer 1 maand na de chemo de lichaamsbeharing verdwijnt en eens de chemo stopt begint dit na ongeveer 1à2 maand opnieuw te groeien, dan zou je niet verwachten dat 4 maanden na de laatste chemokuur ineens je teennagels loskomen.

Op zich niet erg (kwestie van goed te verzorgen… en te hopen dat er niemand op die tenen trapt) maar op zijn minst bizar.

Van de rest wat dit alles met een mens doet zullen we maar wijselijk zwijgen. Het is voor 'ons' goed!

En ja.... 2 postjes vandaag.... 'k moet er van profiteren terwijl ik (na een paar verwoede pogingen) opnieuw kan inloggen !
Een fijne dag nog allemaal!

 

16-12-08

4de chemo + herceptine ...

Gisterenavond gezellig gaan aperitieven bij vrienden; een onverwachte uitnodiging … en naderhand toch nog even op de kerstmarkt gelopen in Gent … daar ook nog even de Kerstsfeer gaan opsnuiven want vandaag had ik m’n vierde chemosessie gecombineerd met Herceptine.

Telkens voor een volgende kuur wil ik nog iets leuks doen. Het helpt om even de gedachten te verzetten en er met frisse moed weer tegenaan te gaan.

Ben voor de eerste keer ook helemaal alleen gereden. Voor gewone onderzoeken geef ik er niet om om alleen te gaan maar voor een ganse dag ‘chemogedoe’ heb ik  eigenlijk liever iemand met me mee. Heb altijd wat schrik dat ik problemen zal hebben om alleen met de wagen terug te keren. Maar eigenlijk ging dat zeer goed. Vermits ik niet misselijk ben na het inlopen van de cytostatica (Taxotere) kan ik perfect alleen rijden en moet ik geen mensen lastig vallen. Niet dat ik geen vrijwilligers genoeg heb… nee daar ontbreekt het me niet aan. Er zijn verschillende mensen, waaronder m’n zus, schoonzus, vriendinnen die me willen brengen en/of afhalen. Maar ik ben een vrouw die – in de mate van het mogelijke – zelf alles onder controle heeft. Tja… de aard van het beestje hé.

Wat me wel opvalt tegenover vorige chemokuur (FEC in 2006) dat ik steeds langer in het ziekenhuis vertoef. Ik ben steeds op tijd aanwezig (rond 9 u) maar kom telkens maar thuis om 16u30. Pfff… lange uren zijn dat. Gelukkig heb ik meestal genoeg afleiding daar. Vandaag nam ik kerstkaarten mee om te schrijven; kreeg ik onverwachts bezoek van 2 lotgenootjes en kwam de psychologe even langs.

Het zou eigenlijk een kort gesprek worden van 10 minuutjes maar is uitgelopen tot een uur. Blijkbaar zitten me er meer  dingen dwars die ik wil toegeven; heb ik een diep verdriet dat ik steeds probeer weg te lachen en te minimaliseren en voel ik me schuldig tegenover bepaalde mensen ivm mijn ziekte. Ik zit er ook mee dat ik me afsluit van grote groepen en Kerstdag en Nieuwjaar zie ik ook al niet zitten. Ik zoek blijkbaar ‘veiligheid’ op. Blijkt niet abnormaal te zijn… en dus ben ik weer gerustgesteld. Is een vorm van zelfbescherming. Even veilig schuilen in m’n schulp en niet steeds geconfronteerd worden met mensen die soms heel onverschillig zijn (of lijken…).

En nu maar afwachten wat voor bijwerkingen ik deze keer weer zal hebben. De Taxoterekuur is allerminst saai … telkens wat anders: gaande van pijn aan longen en hart (1e kuur) – dat bleken achteraf spierpijnen te zijn. De tweede kuur gaf buikpijn; constipatie-met –alle- gevolgen –vandien en pijn aan m’n linkernier. M’n voeten beginnen ook licht problemen te geven: geen gevoel meer in voetzool. En de derde keer… daar zou ik liever over zwijgen… scheur in darm, hemorroïden met een deels getromboseerde hemorroïde (slapeloze nachten met ondraaglijke jeuk en uiteindelijk veel pijn) en vorige week een blaasontsteking erbovenop. En dan mag ik nog niet klagen… kon veel erger zijn…

Wat ook helemaal verschilt tegen vorige keer is dat ik niet al na 3 weken kaal ben. Ik heb na bijna 10 weken nog heel weinig haar – zo van dat doorkijk-babyhaar. Ik wil het ook niet afscheren; brrrrr…. Nu kaal zijn is echt wel heel koud. Heb Marc vorige week gevraagd om er de schaar in te zetten zodat ik niet meer van die lange haren op m’n hoofdkussen vind en… ik draag ’s nachts opnieuw m’n sexy Damart slaapmutsje. Geen zicht maar wel lekker warm! Heb er ook helemaal geen probleem mee met m'n haar... ik weet dat het teruggroeit en ik draag allerlei mutsjes en sjaaltjes in verschillende kleuren.

En nu maar aftellen naar de 5de vergifsessie! Het wordt telkens een beetje zwaarder maar de dagen dat ik me goed voel maak ik er het beste van en probeer ik te genieten van enkele mooie uitstappen.
Daar schrijf ik volgende postje wel iets over!