05-12-13

The Passchendaele Experience ...

Zoals in vorig postje vermeld bezochten we op 3 december het vernieuwde '1917 Memorial Museum Passchendaele' in Zonnebeke. Het museum houdt de herinnering levendig aan de Slag van Passendale, waarbij in 1917 in honderd dagen tijd een half miljoen slachtoffers vielen voor slechts 8 km terreinwinst.

Het museum is ondergebracht in het historisch kasteeldomein van Zonnebeke en vormt het ideale vertrekpunt voor een ontdekkingstocht langs de slagvelden van 1917. Op minder dan 3 km liggen ondermeer het bekende Polygoonbos en Tyne Cot Cemetery, de grootste begraafplaats van de Commonwealth ter wereld.

Ik schrijf dit hier precies heel luchtig neer maar het meer dan 2 uur durende bezoek is aan m'n ribben blijven plakken. Toen ik ook nog in oog kwam te staan met obussen gevuld met oa Gelbkreuz (genoemd naar het gele kruis dat op de obussen geverfd werd) kreeg ik letterlijk een bittervieze, walgelijke smaak in mijn mond. Gelbkreuz of Mosterdgas of Yperiet... het wordt ook gebruikt als chemotherapie. Het is te zeggen: ik kreeg oa Epirubicine... dat is een afgeleide van Mosterdgas. Toen er ook nog aan het vieze goedje kon geroken worden had ik de neiging om (opnieuw) te gaan kokhalzen.

Toen ik in 2006 6 keer FEC kreeg (=chemotherapie met 3 chemische stoffen) was ik telkens zeer misselijk en braakte ik gedurende verschillende dagen. Elke keer weer als ik naar het ziekenhuis ging om een nieuwe kuur (om de 3 weken) rook ik het product al toen de verpleegster met de zakjes vloeistof binnenkwam. Het woord 'ruiken' is hier eigenlijk niet goed gebruikt. Het is zo dat de gewaarwordingen door de chemo (smaakaantasting, misselijkheid, braken, geurgewaarworden, ed...) zich in je hersenen nestelen en telkens als je ook maar iets hoort of ziet (associatie dus...) wat met de chemotherapie te maken heeft dat je dan het gevoel hebt dat je moet kokhalzen.
Wel... toen ik daar in Zonnebeke zo dom was m'n neus te steken in een 'bakje met neus erop' (zie fotoreeks)  week ik echt achteruit door de vieze wansmakelijke geur en werd ik 'teruggegooid' in de tijd.

Wat voor verschrikkingen moeten al die jonge mannen hebben meegemaakt... in het begin van de oorlog gebruikten ze metalen canonkogels maar op de duur werden de wapens gesofisticeerder en ging men chemische wapens gebruiken. De Mosterdgas bv. werkte in op de huid, gaf jeuk en later blaren die veretterden met verminkingen tot gevolg.

Kun je geloven dat ik heel stil en ingetogen het gebouw verliet? ...

04-12-13

8 jaar bloggen over 'den grooten oorlog' ...

Was bijna deze 'jaardag' vergeten maar door een alerte vriendin (die quasi alle data bijhoudt Tong uitsteken, waarvoor dank) kom ik hier toch nog wat neerpennen.

'Den grooten oorlog', begonnen in 2005 en nog steeds aan de gang, deed me naar een tool grijpen om m'n gedachten neer te pennen. Soms met (heel) grote tussenpauzen; dat wel... maar het is niet al kommer en kwel (rijmt nog ook...) want hierdoor kwam ik in contact met soms heerlijke mensen.

In het begin was ik heel hard in de weer om te zoeken naar info op het net èn op lotgenotenblogs. Zo kwam ik als eerste terecht bij Elly. Een kranige jonge vrouw die ondertussen de (ongelijke) strijd verloren heeft. Ik denk nog dagelijks aan haar... toen ze net overleden was vertrok ik naar Sicilië; ik kon hierdoor geen afscheid nemen maar ik ging voor haar de Etna op en legde op 2 verschillende plaatsen haar naam in de lava. Dat had ik haar beloofd. Zij was één van de vrouwen die me leerde sterk te zijn.

8 jaar bloggen,den grooten oorlog,borstkanker,bloggen,vriendschap

Na een tijdje krijg je reacties van lezers, volgers, ... en ontstaan er soms leuke conversaties, ontmoetingen èn vriendschappen.

Vriendschappen die komen, ... die gaan, maar soms zijn er die blijvend zijn. Vriendschappen die helemaal niks te maken hebben met 'den grooten oorlog' en dat is maar goed ook. Die zijn goud waard! Want steeds ten strijde trekken zonder het geweer eens van schouder te veranderen daar wordt een mens niet vrolijk van. Dus probeer ik meestal wel 'de dag te plukken' en mee te nemen wat ik kan...al gaat dat gaandeweg wat moeilijker.

Van 'grooten oorlog' gesproken: gisteren was ik in Zonnebeke (daar waar gisteren dat verschrikkelijke ongeval gebeurde op de snelweg van Ieper naar Kortrijk...); m'n beschermengeltje zat blijkbaar op m'n schouder en loodste me veilig via andere mistige wegen tot bij m'n doel. Toen we 2 keer over de brug vd snelweg reden op zoek naar een uitweg zagen we onder ons de ravage. Het leek inderdaad of er een bom was gevallen... zoals in 'den grooten oorlog'. Dit beeld zal me nog lang bijblijven...

Later op de dag bezochten we het Memorial Museum Passchendaele 1917 in Zonnebeke. Het vertrekpunt bij uitstek voor een bezoek aan de frontstreek. 'Den grooten oorlog' denderde als een trein in m'n brein... 

Hier wordt al 8 jaar gevochten maar wat daar allemaal gebeurd is (en nog gebeurt in deze wereld...) dat gaat m'n petje te boven.
 

Dank aan iedereen die nog komt kijken of hier soms iets geschreven staat :-)
Dank aan iedereen die hier soms een reactie achterlaat!
Lieve groet,

L. 

04-11-13

8 jaar.veer.kracht...

Je verliest gaandeweg de hoop,
je verliest gaandeweg je dromen,
maar er is nog de wil...

en met de hulp van deze hoop 'bond'genoten (= dosis 1 week)
gaat het weer even...
niet zoals het zou moeten zijn
maar genoeg om me weer te laten dromen... 

 

XelodaIMG_2229.JPG

IMG_2227.JPG

In die 8 jaar steeds weer neergeduwd worden & telkens weer op'veren, doet de rek er uitgaan.
Maar de wil is er en het enthousiasme... om uit te kijken naar nog prachtige momenten die ik binnenkort mag beleven. (Ik word nl. weer oma volgend jaar :-) ...) 

Steeds weer grenzen verleggen, doelen voor ogen houden, negatieve dingen proberen omzeilen of ombuigen, ... maar het meest van al helpt een 'warme hand' om je schouder (die van m'n zoon oa aan The Point in PB), een 'er zijn' als je elkaar nodig hebt, een vriendschapsband, een bemoedigende blik, een 'zonder-woorden-begrijpen', een kinderlach, een goed gesprek, een zomaar uit het niets een knuffel, de blije gezichten van dochter en kleindochters als je er na lange tijd weer bent, het heerlijke stemmetje van kleinzoon T die me doet smelten..., enz...

Dank iedereen die er gewoon 'is', die meeloopt op m'n tocht en voor wie ik nog iets mag betekenen.

(4 november 2005: start to ^^run^^- 4 november 2013: still go on to ^^run^^....)
 

10-06-13

Sterretje...

Rikkert, lieve meid... met tegenzin plaats ik een sterretje achter je naam.

In februari zagen we elkaar nog... je leek opnieuw strijdvaardig en je kreeg weer hoop in de vorm van Xeloda. Maar schijn bedriegt... vooral als die bedrieger 'kanker' heet.

Plots was je er niet meer... verder behandelen was geen optie... onwezenlijk... je verliet het leven op 27 april; op de verjaardag van je goede vriendin Elly. Was dat een teken?

2 kranige dames die me veel leerden over omgaan met borstkanker. Ik vergeet jullie nooit! 

En telkens als ik dingen doe zoals vliegen in een luchtballon (In Cappadocië jl.), eten in Italië, kokkerellen, koffiekletsen, reizen, enz... zijn jullie nooit ver weg. Steeds is er wel iets dat me aan jullie levensvreugde en levenswil herinnert!

X

 

 

 

18-03-12

"Luister"...

Las deze week een opvallende tekst. 'k Dacht onmiddellijk: "die komt op m'n blog". Het verwoordt wat ik zo dikwijls voel en niet durf zeggen.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je begint met advies te geven,
deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je begint me te zeggen
waarom ik me zo niet mag voelen,
dan vertrappel je mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen
om mij probleem op te lossen,
dan stel je mij teleur,
hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister! Al wat ik jou vroeg was "luister"...
Niet praten of iets ondernemen, enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend
maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan
en nodig heb om te doen,
lever jij een bijdrage aan mijn angst en zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden
dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook,
dan kan ik je misschien overtuigen
eens achter de feiten te kijken,
om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk,
dan liggen de antwoorden voor de hand
en heb ik geen raad van doen.
Zo, luister a.u.b. en hoor mij
en als je wil praten,
wacht dan een ogenblijk jouw beurt af,
dan zal ik naar jou luisteren.

(bron: Recto Verso - zinvol puur - markant mei 2011)

Komt misschien een beetje cru over maar af en toe heb ik nood om m'n verdriet te uiten (heel af en toe...) en als men me dan afwimpelt met 'goh, morgen is er een andere dag' of 'achter de wolken schijnt te zon' en nog meer van die uitspraken dan heb ik daar op dat moment geen enkele behoefte aan. Dan is 'zwijgen goud'

 

17:08 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (10) | Tags: luister, verdriet, borstkanker |  Facebook

16-09-10

Deleted ...

Begrafenis Solange. Verdriet komt bovendrijven. Waarom heb ik niet geweten dat ze  6 maand in het ziekenhuis lag en er niet meer uitkwam?

’t Ja, eigen schuld. ‘k Zit al maanden rond te zwalpen in eigen verdriet en daardoor is het contact verwaterd…

Onze beloofde afspraak is er dus niet meer gekomen.

 

‘k Stel vast op zulke momenten (een begrafenis, …) dat er bij mezelf nog heel wat te helen valt en ik voel ook de boosheid op mezelf omdat ik nog niet of niet meer de kracht vind om het verdriet van m’n medemensen erbij te nemen. Soms vind ik het egoïstisch maar dan denk ik weer dat ik nood heb aan zelfzorg. Eerst terug zelf boven water komen…

 

Het is niet zozeer de 2x kanker die me de das omdoet maar de manier waarop ik eind maart ontslagen ben. Per e-mail… ONRESPECTVOL. Het geeft het gevoel een gebruikt voorwerp te zijn dat naast de vuilcontainer gezet wordt. Zo van ‘neem maar mee, ik kan er niks meer mee doen. Afgeschreven’. DELETE.

 

Ok, wettelijk kan men iemand ontslaan na  6 maand ziekte maar doe dat dan op een nette manier. Elkaar in de ogen kijken en zeggen waar het op aankomt…

 

Ja, Solange, dit zat ik te bedenken toen ik je uitvaart bijwoonde. Nee, niet dat ik niet aan jou dacht maar door het verdriet om jou kwam het mijne hard bovendrijven. Opborrelen doet het nu en dan… m’n perspectief om weer zoals voorheen aan het werk te gaan is weggenomen op een laffe manier.

15:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (16) | Tags: borstkanker, ontslag, verdriet |  Facebook

01-07-09

De schreeuw ...

Vorige week woensdag … ventje had muizenissen; slecht geslapen die nacht… en dat voel je als er iemand naast jou ligt die zorgen heeft.

’ s Ochtends hem ‘verplicht’ een half dagje verlof te nemen. Moet hij voor mij anders nooit doen; heb liever dat hij geen verlof neemt om met me mee te gaan naar onderzoeken, behandelingen, enz… ; het is beter dat hij verlof neemt om samen iets leuks te doen.

Heb hem ‘meegesleurd’ naar de zee. Ik wou gaan uitwaaien – dat doet steeds goed als je zorgen hebt. En wat voor mij goed doet zou vast goed doen bij hem ook…

Beaufort03 Outside (en ook Inside) loopt daar momenteel. Wij kozen voor De Haan (prachtige badstad – Normandische stijl… en niet van die hoogbouw). 2  kunstwerken op 500 m van elkaar 'opgesteld'.

Langs de waterlijn lopend werd er gepraat maar ik liet hem ook zijn momenten van rust. Van genieten van het opspattende water en ja ook van de wind. Want er was veel wind. Ik las het bij Magda al… zo van die wind die je longen zuivert; die diep gaat. En daar heeft een mens soms nood aan. Dat zuiverende en helende … en misschien daardoor ook het 'geestverhelderende'. Je gaat dingen anders zien, anders plaatsen…

Een van de kunstwerken was een beschilderde tunnel onder de duinen aan het Zeepreventorium. In felle kleuren met sprekende tekeningen… sprak me bijzonder aan. Er werden foto’s gemaakt… één van onze bezigheidjes als we samen op stap gaan en één van de laatste foto’s die ik in de tunnel maakte was deze… die trof me enorm op dat moment.

IMG_1920


En nu… nu zie ik al 2 dagen dat beeld voor me… de schreeuw uit onmacht.
De schreeuw om weer iemand … (zie gisteren)
‘k Heb zo het gevoel dat telkens als ik van iemand verneem dat het ook mis is dat ik alles dubbel en dik herbeleef.

De 2 keer dat ik ziek werd voelde ik eigenlijk zoveel energie om er tegenaan te gaan dat ik vergeten ben om verdrietig te zijn om wat me overkwam. En nu… nu komt al dat verdriet bovendrijven. Misschien is dat goed… ik laat het toe…

29-06-09

Er is iets ...

Wat een mooie ochtend diende te worden is echt wel in mineur geëindigd.

Ik zag het al meteen toen ze de deur voor me opende. Verdrietige ogen; glimlachend zoals altijd, dat wel, en bezorgd vragend hoe het met me gaat. Maar haar lichaamstaal sprak boekdelen. De veerkracht die ze altijd uitstraalt was er niet…

Terwijl ik er zat dwaalden m’n gedachten steeds af. Er  is iets, er is iets, er is iets… flitste het steeds door m’n hoofd.

En ja, in het gesprek zei ze terloops dat ze volgende week niet bereikbaar zou zijn en in een latere periode ook waarschijnlijk nog een keer niet. Dat zijn we dus helemaal niet van haar gewend. Er moest dus iets ernstigs zijn.

Ik voelde een lichte druk op m’n hart – alsof het omklemd werd door een hand – een angstig voorgevoel… In het gesprek raakte ik ook verschillende keren niet uit mijn woorden; werd nerveus van dat rare gevoel; van dat onbestemde.

Bij het weggaan zei ze terloops dat ze me zeker nog zou bellen; ik zou nog horen van haar want ze moest me even persoonlijk spreken…  (Vanochtend zaten we daar namelijk met z’n 4-en.)
Ondertussen weet ik dat ook zij een van de vele vrouwen is die getroffen is door borstkanker.

Ze telt af, waarschijnlijk met een heel bang hart, naar de komende operatie. En ze heeft hoogstwaarschijnlijk en met stellige zekerheid dat verschrikkelijk eenzame gevoel dat ik ook had eind 2005 en vorig jaar in augustus…

Maar weet beste … dat je op mij kunt rekenen. Als je wil help ik je de kracht vinden om er tegenaan te gaan. Je bent sterk en waarschijnlijk nog sterker dan je denkt!
Blijf vertrouwen in de toekomst en op de steun van allen die je dierbaar zijn.

Voorlopig 019

(foto genomen in het Rubenshuis (patio) / Antwerpen)

22:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vriendin, borstkanker |  Facebook

21-06-09

Het licht ...

Morgen ga ik er weer eentje pakken… een baxtertje Herceptin!

herceptin-180


En weten jullie wat? Ik heb er geen zin in.
Maar ik vind wel iets om m’n dag te ‘verblijden’;
En om de geur van de dagkliniek oncologie te vermijden
Start ik aan de automaat
Ik laat er een muntje in glijden
En een dampende ‘nep’capuccino maak ik soldaat.
Daarna wordt het misschien chatten
Of om m’n zinnen te verzetten
Surf ik naar het buitenland
En voor ik het weet
Zit die Herceptin
Er weer in!
Nog 6 te gaan dan
Aftellen maar
5 oktober komt in zicht
Aan ’t eind van de tunnel:
HET LICHT!

© Lucretia

meisje (2)

17-06-09

Onrust ...

Toen ik gisteren om 7 u opstond had ik me sinds lang niet meer zo goed gevoeld. ‘k Begreep het eigenlijk niet want de avond voordien was het zeer laat toen ik kon slapen…

Maar goed, waardoor het kwam weet ik niet. Ik had dus gewoon een ‘betere’ dag en wou van alles tegelijkertijd doen. Precies of ik mijn schade moest inhalen… , niet kunnen stil zijn, niet willen rustig zijn,…

Naar de wekelijkse markt geweest, koffieklets gehouden met zus in ‘t Dorp, boodschappen gedaan, met vriendin hier thuis op terras gezeten en genoten van de babbel èn van het zonnetje èn van m'n schaap in mijn tuin Lachen, rabarber in diepvriezer gestoken, rabarberconfituur gemaakt (al jaren niet meer gedaan…), enz…

Camille


Misschien is het ‘de onrust’ die me eigenaardig genoeg naar een ‘goed gevoel’ dreef. Die me dwong en in m’n oor fluisterde: “komaan, geniet van je dag ook al heb je andere dingen in je achterhoofd’; vergeet die muizenissen…, doe dingen die je leuk vindt”.

IMG_0325


Maar vanochtend bij het opstaan voelde ik dat de euforie van gisteren verdwenen was… Loontje komt om zijn boontje; ja, ja…

Muizenissen verdwijnen niet door je kop in het zand te steken. Als het dingen zijn waar ik zelf iets zou kunnen aan doen dan ondernam ik onmiddellijk actie. Zeker weten…

Gent21022009hondzonderkop


Maar wat doe je in godsnaam als je hoort dat iemand die ongeveer hetzelfde meemaakte als jezelf (eind 2005 borstkanker en behandeling -  herval vorig jaar juni/juli) en ondertussen al van oktober 2008 overleden is…?

Wat doe je als je vriendin de uitslag van de jaarlijkse botscan verneemt en er bijkomende onderzoeken moeten gebeuren…?

Piekeren en bezorgd zijn natuurlijk… en de momenten dat ik me wat beter voel genieten, genieten, genieten…. Gulzig zijn naar het leven….
Op dat moment wil je alles en niets….

IMG_0988

03-06-09

Herceptine ...

Om boodschappen met zus naar de Colruyt… hihi altijd een excuus om er even uit te zijn.
Ipv van ‘als het kriebelt moet je krabben’ is het bij mij ‘als het kriebelt dan moet je uitvliegen…’.

Zodus, even wat fruit en andere gezonde ‘dinges’ halen en dan ons afvragen: “waar kunnen we nu een koffietje ‘mèt’ drinken?”. In ’t Dorp alles dicht waar we ‘koffie mèt’ kunnen krijgen. Dan maar ons route aangepast en naar een ander Dorp uitgeweken; naar een ons nog onbekend maar zeer verzorgd koffiehuis. Boodschapjes zaten toch in een koeltas verpakt. Geen probleem dus.

Enfin, na een heerlijk verzorgde koffie met een ‘pannenkoek natuur’, begint zus een babbeltje met de jonge mevrouw van het etablissement. Zus kent zowat iedereen Knipogen en dat bleek nu ook heel toevallig zo te zijn. Bleek dat dit jonge vrouwtje ook reeds 2x borstkanker had met vorig jaar een hartinfarct door de Herceptine. Een pompfunctie van nog slechts 20% maar ondertussen terug 52 % (zoals ik nu… ). Door ’t oog van een naald gekropen.

Ik was pats-boem terug bij de les; (bij het binnenkomen voelde ik mij wat slap en geeuwerig…).

Als sommige mensen horen dat ik nog Herceptine krijg wordt dit altijd weggewuifd van “oh, maar dat is niet erg” en “oh, nu kun je toch gaan werken want van Herceptine voel je niks”… dan durf ik daar bijna niet op te reageren en te zeggen dat Herceptine ook bijwerkingen heeft en een effect heeft op de injectiefractie van het hart… dat je daardoor verzwakt of tenminste toch je fysiek een flinke duw krijgt en dat je kortademig wordt. Dat er kans is op hartfalen dat zeg ik al helemaal niet en daar wou ik tot vandaag zelfs niet aan denken.

Maar dit heeft me toch eventjes wakker geschud. Het is allemaal niet zo onschuldig als het lijkt en wat meer is: het is niet omdat een mens er goed uitziet aan de buitenkant dat het vanbinnen allemaal gesmeerd loopt.

Elke behandeling – chemotherapie, radiotherapie, hormoontherapie, immuuntherapie (Herceptine), etc… heeft zijn bijwerkingen met soms blijvende letsels. Bij de een al wat minder dan bij de andere.

Zo komen sinds 3 weken m’n teennagels los. Als je weet dat ongeveer 1 maand na de chemo de lichaamsbeharing verdwijnt en eens de chemo stopt begint dit na ongeveer 1à2 maand opnieuw te groeien, dan zou je niet verwachten dat 4 maanden na de laatste chemokuur ineens je teennagels loskomen.

Op zich niet erg (kwestie van goed te verzorgen… en te hopen dat er niemand op die tenen trapt) maar op zijn minst bizar.

Van de rest wat dit alles met een mens doet zullen we maar wijselijk zwijgen. Het is voor 'ons' goed!

En ja.... 2 postjes vandaag.... 'k moet er van profiteren terwijl ik (na een paar verwoede pogingen) opnieuw kan inloggen !
Een fijne dag nog allemaal!

 

Hèhè

Al dagen probeer ik  hier binnen te geraken maar Skynet liet het blijkbaar afweten.

Gisteren plaatste ik een berichtje om er dringend iets aan te doen en toen ik daarnet probeerde in te loggen lukte me dat opnieuw niet.

Zoëven stuurde ik hen dan maar een mailtje en...  wonder boven wonder was ik ineens vanzelf ingelogd. Het tovert dus bij Skynet. De wonderen zijn de wereld nog niet uit...

Maar goed... ik ben er dus nog! En het gaat niet goed, het gaat niet slecht, het gaat er tussenin. 2 weken ziekjes geweest - blijkbaar te weinig witte bloedcellen. Die konden me dus niet goed genoeg verdedigen tegen 'binnenwaaiende' microben en consoorten. Maar gisteren bleek ik er genoeg voorradig te hebben en kan ik weer tegen een stootje.

Ik ben aan 't aftellen nu. Nog 7 Herceptinekuren te gaan. Gisteren kreeg ik er weer eentje. Zo gaat het verder om de 3 weken. Ziek ben ik er niet van maar 'k voel me telkens ietsje zwakker worden. Er zal dus nog werk aan zijn om mijn fysiek op te krikken. Soms heb ik het gevoel dat ik bergen kan verzetten (het is eigenlijk m'n hoofd die wil dat ik bergen verzet...) maar m'n lieve lijf wringt tegen momenteel. Dat aanvaarden gaat de laatste tijd moeilijk.

Zo van: 'k wille wel willen, maar 'k kanne nie kunnen'

08-04-09

Een beetje klagen ...

De tekst hieronder schreef ik al op 7 maart maar ik liet het in 'kladblok' staan... niet echt goed wetend of ik het al dan niet zou publiceren. Maar mijn blog is mijn plekje waar ik mijn eigen ding neerschrijf en als ik dit niet zou publiceren is het of ik de onderstaande hersenspinsels niet zou hebben gehad...


Als je ziek wordt besef je niet altijd onmiddellijk wat je allemaal verliest of kunt verliezen, maar na een tijdje ga je de balans opmaken en kom je tot de vaststelling dat er heel wat veranderd is.

Het allereerste wat je kwijt bent is je 'zekerheid' of beter gezegd 'je vertrouwen'. Je hebt een lichaam dat je in de steek laat, en ik kan jullie verzekeren als dat een tweede keer op amper twee en een half jaar gebeurd dat dat vertrouwen niet of moeilijk te herstellen valt .... daar zal meer dan een jaartje voor nodig zijn!

Niet dat ik daar nu ganse dagen mee bezig ben, ik zit nog steeds in dat coconnetje dat me deels afschermt voor de werkelijkheid... maar af en toe zijn er van die dingen die me zo efkes wakker koteren zodat ik er niet omheen kan.

Zo zijn er de vele rekeningen die binnenstromen - gelukkig hoef ik ze niet allemaal zelf te betalen, want met de 3-wekelijkse Herceptin (kostprijs per sessie Taxotere/Herceptin: 4926 Euro) zou ik allang failliet zijn met een ziekteuitkering van amper 1000 Euro.

Ik heb het nog niet durven uitrekenen, maar vorige keer was het een kostenplaatje van ongeveer 25.000 Euro (loonverlies, kosten, opleg niet vergoedbare medicijnen, kine, etc...). Zelfs al ben je verzekerd bij bv. DKV dan nog blijf je met een financiële kater zitten.

Gelukkig heb ik een partner die werkt want anders weet ik niet hoe ik me hier financieel zou uit redden.

Vorige keer kon ik van mijn werkgever 22 maanden lang vervoer gebruiken (een wederdienst + een begripvolle baas die beide ouders verloren heeft aan kanker ...) maar deze keer is het anders. Auto afgeven (terecht...) betekent vor mij tijdelijke ontreddering. Geen bus die me naar de dagdagelijkse radiotherapie brengt; ik zou met de fiets kunnen rijden tot aan die bus, maar de Herceptin eist zijn tol: niet in staat tot fietsen! Te voet naar de bus (2,5 km): zelfde probleem.

Tegen dat ik heen en terug naar het UZ geraak kunnen ze me bijeen vegen.

Het is dus zoeken naar een oplossing. Een dure oplossing. Te duur voor iemand die maar 1000 Euro heeft... Ventje heeft nu beslist een Scooter te kopen zodat ik met zijn wagen kan rijden. Prijskaartje 3300 Euro voor scooter en helm. Motor- en regenkledij, schoenen & handschoenen komen er nog bovenop.

In 'nood' moet een mens een beetje inventief zijn ... Ik 'vertik' het beroep te doen op andere mensen om me te brengen. Het is lastig als het dagelijks moet die rit naar het ziekenhuis.


Ondertussen is er een maand verstreken en snort mijn ventje dus met zijn Honda SH125 rond... een knalgele. Ik moet jullie niet vertellen dat hij opvalt hè !

hondash125

De bestralingen zijn sinds gisteren achter de rug. Weer een bladzijde die ik kan omslaan. Gelukkig... want in de afgelopen maand heb ik me mentaal helemaal niet zo goed gevoeld. De behandelingen beginnen hun tol te eisen... en op momenten dat ik me lichamelijk verzwakt voel begint het koppeke ook tegen te pruttelen. Het duurt allemaal een beetje lang.

16-10-08

Geluksmomentjes ...

  • dochter die onverwacht komt binnenwaaien met de kids
  • zoonlief die laat op de avond nog even belt om te vragen hoe het gaat
  • 2-jarige kleindochter die 'kadootje' meebrengt voor oma: een pasgevonden herfstblaadje. Gewoon gevonden op de dorpel van oma... Zo puur!
  • op een ochtend de deurbel horen gaan en een goedlachse postbode die zegt: 'postpakket past niet in brievenbus' en dat blijkt later een oranje-bloemenpakket te zijn!! Een te gekke boost afkomstig uit Rotterdam .
  • borstmaatje A'ke die me plaagt via sms. Een paar glimlachen tovert met haar GSM;
  • schoonzus die gebakje meebrengt om even te zondigen en blij zijn dat het smaakt ondanks de chemo
  • vader die regelmatig eens binnenloopt en hem een Senseootje-met-zo'n-goed-speculaasje serveren
  • voor de eerste keer naar de plaatselijke markt kunnen gaan  met zus in de herfstzon en na 10 minuutjes doodmoe maar blij neerzakken achter een kop koffie.
  • kaartje vinden in de brievenbus met lieve boodschap van een onbekende afzender
  • om 7 u 's ochtends (zoals deze ochtend dus...) de slaap niet meer vinden en besluiten je nagels eens een verwenbeurt te geven; inclusief handbadje en massage met versterkende olie (helemaal gratis ook nog...)
  • ventje blij zien omdat je toch niet al tè ziek bent van de chemo
  • een zakje 'tomatjes-eigen-teelt' meekrijgen van een goede vriendin. "...mogen nog een beetje blijven liggen ..." zegt ze... dus hierdoor weer wat extra kleur in de keuken...
  • een te gekke muziekkaart ontvangen uit Pittsburgh en bij het openen 'I will Survive' horen!  (Big hug for that Dee !!) ... Hee... waar heb ik dat nog gehoord? Ah ha ... op een 'Tettenfeest' somewhere Onschuldig
  • ..........

En een extraatje.... een hillarisch momentje:

Rune (kleindochter van 2 j) die geen extra pamper mee heeft na een 'ongelukje' en oma aan de mama voorstelt om een TenaLady (Pants Discreet Medium 75-100 cm = heupomtrek !!) aan te trekken als noodoplossing...(och heere, dat kind is zelf amper zo groot .... hahahaha) (ooit als 'monster' gekregen  maar NOG niet nodig zelf te gebruiken Lachen)

K. laat maar eens weten of je veilig zonder lekken bent thuisgekomen!! Hahahaha...

Het leven zit vol van die geluksmomentjes. We moeten ze alleen maar weten te sprokkelen en even vasthouden.

P1120586

P1120583

P1120587

26-09-08

Update ...

Vorige week vroeg ik nog aan de gynaecoloog of het kon om eventueel ook een port-a-cath te plaatsen tijdens de operatie aan m'n oksel; tenminste, mocht er een vermoeden bestaan dat het toch weer chemo zou worden... (m'n aders zijn 'opgebruikt'... chemo of andere infusen zouden een probleem zijn via die weg)

Op dat moment dachten zowel de gynaecoloog als de oncologe dat het helemaal niet nodig zou zijn. Dat het maar om een klein lokaal recidief zou gaan; dat er enkel bestralingen zouden volgen...

Buiten de waard gerekend dus: vanmiddag kreeg ik alweer een 'opdoffer! Hetgeen ik zo bang en stil had vermoed is nu bevestigd.

Ik krijg de volle lading: èn chemo èn Herceptine èn bestralingen en naderhand waarschijnlijk ook nog verder hormoontherapie. Dit zal dus weer doorbijten worden...

Het gaat dus om een nieuwe borstkanker - geen uitzaaiing van de eerste - maar een nieuwe tumor die zich heeft ontwikkeld met kankercellen die er helemaal anders uitzien. Herceptinegevoelig en een weinig hormoongevoelig. De FISCH-test bevestigde dit vanmiddag. Hiervoor wordt dus Herceptine ingeschakeld in combinatie met Taxotere.

Om te starten wordt eerst het reeds eerder vermeldde 'poortje' (port-a-cath) geplaatst; de dag nadien gaat er eerst de Taxotere door... en als ik daarvan bekomen ben (hm... zal afwachten zijn wat de bijwerkingen zijn) volgt direct de volgende dag al de Herceptine. Normaal geeft men dit tesamen maar om na te kijken of er eventuele allergïeën optreden wordt er de eerste keer 1 dag tussen gelaten.

Het zindert nà in mijn kop... ik reageer ook niet normaal... mogelijks zelfbescherming. Eigenlijk precies hetzelfde als vorige keer. Ik had gedacht dat ik zou huilen, roepen, boos zijn, radeloos zijn,... maar niks van dit alles. Ik begrijp het zelf niet.

Ik kijk uit naar het weekend. Even mijn hoofd laten uitwaaien. Er eens flink de pas inzetten zal me goed doen. En dan aftellen naar 8 oktober...

22-09-08

Berichtje vanuit het ziekenhuis...

Haha... internet gevonden in het ziekenhuis. Dat is het voordeel als je zo een beetje je weg kent hier. Op de dagkliniek van oncologie staat een batterij van computers (vorige keer zat ik hier ook soms eens te tokkelen) en ik was nieuwsgierig wat mijn 'blogmaatje' schreef over Parijs...

Dank voor jullie lieve steunreacties!! Heeft zeker geholpen!!

Normaalgezien (maar wat is normaal als je eenmaal in het ziekenhuis belandt hé...) zou ik vrijdag al thuiskomen; en dan zou het zaterdag worden, of zondag, maar nee... ook dat kon nog niet. De drain (redon) bevatte nog te veel vocht dus is het voor vandaag.  Strakjes wandel ik hier buiten met een (klein) pakje 'vlees' minder onder mijn arm. (Heb gelukkig de gereconstrueerde borst kunnen behouden; dat is toch al een meevaller...)

En... tegen woensdagochtend  weten de lieve dokters hier wat ze verder met me van plan zijn. Dat ziet er voorlopig niet zoveel goeds uit... maar ik wacht af! 'Don't panic Lucretia'! Just wait and hope!

M'n koffertje staat al weer gepakt met alles wat ik hier verzameld heb sinds vorige week dinsdag. O.a. een heel pak kaartjes die ik hier en thuis ontving (waarvoor dank lieve schrijvertjes !!) - weet ook dat ik die kaartjes absoluut niet wegdoe. Kan ik niet hoor. Van vorige keer heb ik ook nog een hele stapel liggen; verder een heel pak lectuur waarvan ik het naderhand jammer vind dat ik het niet allemaal heb kunnen doornemen. M'n hoofd voelde aan als een spons - alles wat ik las 'letterde' er zo weer uit. Het begint tot me door te dringen wat me overkomt.

Maar goed... we slaan er ons wel weer door! Zo goed en zo kwaad als het kan... met de steun van m'n naasten en met die van jullie moet dat lukken.

 STH71751

12-09-08

Borstkanker 2

Dit schreef ik vandaag naar een lotgenootje... en omdat mijn hoofd nu even te vol zit om het hier op een andere manier te schrijven neem ik bijna integraal de mail over:

"Hum ja… hoe zal ik beginnen… heb eigenlijk niet zo’n goed nieuws… sinds woensdag weet ik dat het terug mis is! Tumor en een ander onbestemd gezwel (mogelijks achtergebleven klier in de okselholte…). Vandaag hoorde ik dat het ene gezwel terug kwaadaardige cellen bevat – het andere konden ze niet puncteren omdat het tegen een slagader ligt.
Eigenaardig genoeg had ik de bui zien aankomen… Sinds enkele weken voelde ik dat er iets boven m’n hoofd hing en het lijkt raar maar ik ben niet geschrokken van de diagnose. Wel kwaad… heel kwaad… maar op wat of wie weet ik niet.
Woensdag operatie en ik zal van geluk mogen spreken als ik m’n gereconstrueerde borstje zal kunnen behouden. Zo zie je maar: de ene dag zeggen de mensen ‘wat zie jij er terug goed uit… nu is alles voorbij zeker’ en van de ene dag op de andere begint de nachtmerrie opnieuw.
Vandaag had ik normaal een ‘intakegesprek’ in het Inloophuis van de VLK/Gent: ik had me nl opgegeven als vrijwilliger bij het VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) en zou de hele cursus beginnen volgen. Oeps… niet dus…

Het positieve (voorlopig althans) is dat men denkt dat het een lokaal recidief is en dat is vrij goed te behandelen (operatie – bestralingen). Ik hoop echt dat ze verder niks vinden want dan is het echt wel SHIT (sorry voor m’n uitspraak).

Weet je wat ik zondag ga doen? Ik heb me net een ticket voor de TGV besteld en ik ga naar Parijs. Ik wil op de Eifeltoren eens goed gaan brullen. Echt waar…

......... Ik wil met een heel speciaal iemand enkele mooie dingen beleven. Vorige week gingen we naar de dolfijnen kijken (haar ogen straalden…); deze week zouden wij naar het Atomium gaan – dat is mislukt maar zondag dan gaan we ervoor! Nu meer dan ooit wil ik ‘de dag plukken’......."

Ik overval jullie met dit bericht… ik weet het. Na een te lang stilzwijgen vond ik dat ik jullie dit toch moest laten weten.

Vele groetjes en genieten van het leven hoor!

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

07-04-08

Het leven zoals het is ...

Vandaag ben ik met mijn gedachten bij Kitty... een jonge vrouw van 37 jaar die, zoals velen onder ons lotgenoten, in een mallemolen van onderzoeken is terechtgekomen met als verdict 'borstkanker'... Zij wordt morgen geopereerd en wacht bang af wat er verder nog volgt.
Kitty, ik denk aan jou! Want ik weet dat je het verdomd niet gemakkelijk hebt!

Van hier uit een stevige knuffel meid!

23:56 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (46) | Tags: lotgenote, borstkanker, kitty |  Facebook

31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.

16-02-08

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

09-01-08

Dagelijkse Sudoku... voeding voor de geest ...

Tijdens een behandeling met chemotherapie voel je letterlijk je geest aftakelen. Het is niet dat de hersenen worden aangetast (chemo gaat blijkbaar niet door het hersenmembraan...) maar het cognitief geheugen wordt aangetast: vergeetachtig, de naam niet op een gezicht kunnen 'plakken', letterlijk alles moeten opschrijven, geen boeken meer kunnen lezen want telkens je start op een bladzijde moet je elke regel tweemaal herlezen, etc...

Ik heb toen 2 dingen wel gedaan: beetje geblogd en elke dag 2 tot 3 Sudoku's opgelost.

Lieve kwam me op een dag een bezoekje brengen en ze had een Sudoku boekje mee. Ik had dat nog niet gedaan - wel al van gehoord en ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn omdat ik er mijn hoofd niet kon bijhouden.

Niets was minder waar. Ik verplichtte mezelf om er enkele dag een paar op te lossen en dat ging steeds vlotter. Op dat moment was dat echt voeding voor mijn geest en Sudoku's zullen altijd 'positief' gelinkt blijven aan de chemoperiode.

Bedankt Lieve dat je mij liet kennismaken met deze verslavende puzzels.

Op het net vond ik een leuke link voor een dagelijks wisselende Sudoku.

Ook effe spelen??

[print version]

Visit http://www.dailysudoku.com/ for more puzzles, solutions, hints, books and other resources.

28-12-07

Kankerspook ...

Vanmorgen heeft het kankerspook hier weer toegeslagen... of tenminste de 'geest' van het kankerspook (euh... geest en spook ... is eigenlijk hetzelfde hé).
Vroeg opgestaan, knalroze zwempakske aan en fit und fertig op wacht tot mijn chauffeurke zou afkomen tot plots de telefoon gaat.

Ze was al een hele poos aan 't proberen me te bereiken maar gsm en draadloze telefoon lagen niet waar die moesten liggen...

Ik hoorde alleen van haar dat het niet lukte om te zwemmen maar ze kon verder niks zeggen; ik moest haar sms'je lezen en ik zou het wel begrijpen.

Mijn hart schoot in mijn keel... ze had 'iets' gevoeld in haar oksel; iets wat er heel duidelijk zit en er niet hoort te zitten...
Aan haar linkerkant... de reeds geopereerde kant...

Het is lang, heel lang geleden... maar ik heb geweend... geweend uit angst... en geweend om haar... Ik wist niet dat die angst zo dicht bij de oppervlakte zat... en nu wacht ik vol ongeduld! Ongeduldig en onrustig op het resultaat van het onderzoek vandaag...

Laat toch alles goed zijn... het zou verdomd niet eerlijk zijn...

Update: een pak van mijn hart! Na onderzoek bij een vervangende arts werd er niets verontrustends gevonden. Jullie kunnen niet geloven wat voor een gevoel dat geeft... wat voor een ontlading...

Ik ben zo blij dat ze vandaag ergens terecht kon en dat ze werd gerustgesteld. Blij dat ze de eindejaarsdagen met een positief gevoel mag beleven...

We moeten altijd op onze hoede zijn maar niet panikeren; wel handelen en naar een arts stappen als er onzekerheid is. Is het niets dan is het niets... beter een keertje teveel op controle dan te lang gewacht...

14:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: controle, arts, angst, kanker, borstkanker |  Facebook

21-12-07

21 december ...

Poeh…21 december… een datum die ik nooit zal vergeten.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat ik onder het mes ging. Borstamputatie … en reconstructie met eigen weefsel (deep flap). De ochtend voordien werd ik opgenomen en moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan (isotopen… voor de sentinelprocedure…).

We waren met z’n drieën. Drie bange vrouwen werden samen in een zaaltje gezet… ons bed was nog niet klaar… we dienden er toch nog niet in te liggen… en daar zaten we dan elk met onze eigen gedachten bezig.
Ik probeerde wat te praten want de stilte kan oorverdovend zijn.
Een van ons zat stilletjes te wenen; een dame van zo rond de 65 jaar… bang en alleen; troosteloos… Haar zoon had haar aangespoord om toch eens een mammografie te laten doen; uit voorzorg. En nu zat ze daar… boos en radeloos. Ze vond dat ze die mammografie nooit had moet laten doen want dan zou ze nu niet in het ziekenhuis zitten…

Twee van ons werd één voor één bij de plastische chirurg geroepen om ons ‘af te tekenen’.  Ze tekende grote dikke stippellijnen met een alcoholstift op m’n rechterborst en op mijn buik.
Zag er goed uit… precies een smilie op mijn buik. Ik probeerde er een grapje over te maken… wat moet je anders…
De volgende dag was andere koek… Vroeg, heel vroeg in de ochtend werd ik opgehaald. Niks zenuwachtig. Had ’s nachts zelfs vrij goed geslapen. Voor mij was de operatie een soort ontlading want ik wachtte al van 4 november. Stel je voor… of liever: onvoorstelbaar!

In de operatiezaal mocht ik nog even bloot op de foto. Goh… dat had ik niet verwacht. Er werden digitale foto’s gemaakt van mijn beide borsten. Ik zei een beetje onnozel: “moet ik lachen ook?” en de ‘fotograaf’ grapte maar een beetje mee. Waarschijnlijk voelde hij aan dat dat voor mij het beste was op dat moment.Uren later – zo’n acht uur later – werd ik wakker. ‘k Had het koud en ‘k had pijn. Er bengelden stille tranen over m’n wangen en plots dacht ik: wat lig ik hier te grienen…ik leef en er wordt voor mij gezorgd… ik dacht opeens aan de mensen in Pakistan die net een aardbeving achter de rug hadden en die in de bijtende kou zaten… Zo probeerde ik m’n eigen miserie een beetje te vergeten en telde ik de uren af tot ik van de intensieve bewaking terug naar m’n ziekenkamer mocht. Het werden lange uren… 

Men zal misschien zeggen 'dat alles is toch al 2 jaar geleden...' maar voor mij lijkt het of het gisteren was. En telkens als ik op de kalender weerom zo'n 'speciale' datum zie verschijnen dan komen de dingen heel helder in mijn geheugen terug...

16-12-07

Waar is mijn kerstgevoel? ...

voorlopig 135Vandaag naar de kerstmarkt in Lokeren geweest met Kim en Rune.
Het gaf mij een dubbel gevoel… 2 jaar geleden liep ik hier ook… met Marc, m’n schoonmama en m'n kinderen… Kim was toen net zwanger en ikke… ja ik zou binnen enkele dagen het ziekenhuis ingaan voor een borstamputatie.
We waren blij en triest tegelijk…
We ‘vierden’ toen Kerstdag een weekje vroeger en we probeerden toch wat van de kerstsfeer op te snuiven.

Thuis stond er geen kerstboom… alleen een tafeltje met wat kerstrozen.

Eigenaardig, toen ik vandaag naar Lokeren reed dacht ik er helemaal niet aan maar toen we de markt opwandelden overviel mij het gevoel welke ik toen had…  

Bizar hoe we bepaalde dingen blijven linken…

Eigenaardig is ook dat ik sindsdien niet meer echt in kerststemming kom – niet meer zoals voorheen -  en ook geen zin heb in Nieuwjaar-vieren.
Sinds die kankerperiode lijkt alles zo artificieel …

Vorige kerst ben ik de drukte ontvlucht en zijn we met ons tweetjes en onze zoon naar de Ardennen getrokken. Stappen in de bossen deed me meer deugd. De frisse boslucht diep in mijn longen laten doordringen beviel me meer dan het beklemmend gevoel dat ik kreeg (en nog krijg) als ik in een grote groep mensen terechtkom.

Ik houd m’n hart al vast want deze Kerst ontkom ik er niet aan… we zullen met z’n 36 zijn. Ik heb schrik dat ik opnieuw dat verstikkend gevoel krijg…  weg wil vluchten uit de massa… schrik dat ik het werk niet overzie…schrik dat ik geen greep krijg op mijn gevoel.
Onlangs had ik dat ook toen ik naar Clouseau ging in het Sportpaleis. Ik had blij moeten zijn daar te mogen zitten maar ik kon niet meegaan in het gevoel ; het gevoel van de massa die – met de handen in de lucht – de liedjes van Koen en Chris meezongen.

Het leek wel of ik mezelf zag zitten daar op de tribune; het leek of ik boven mezelf uit zweefde en geen greep had op mijn gevoel. Ik zou het willen begrijpen waarom ik me zo voel maar dat lukt niet. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.

Maar vandaag heb ik ondanks dat ‘vieze gevoel’ toch bijzonder genoten van het gezelschap van mijn dochter en kleindochtertje. We aten een pannenkoek op de Kerstmarkt; een clown ‘plooide’ een ballon tot een hondje voor Rune en de Kerstman zocht diep in zijn zak naar een laatste snoepje… We gingen de papa van Rune ‘bezoeken’ en kregen daar ‘gebak van de chef ‘ met koffie (om U tegen te zeggen trouwens…. Heeeeeeeeerlijk!). 

Ach... misschien komt dat kerstgevoel wel weer... Ik zie wel! 

voorlopig 113voorlopig 115voorlopig 118voorlopig 120

 

 

 

 

voorlopig 123voorlopig 126voorlopig 125voorlopig 127

 

 




 

voorlopig 130voorlopig 131voorlopig 137voorlopig 143

 

 

 

 

 

voorlopig 150
 

13-11-07

Positieve energie ...

Vandaag was het mijn eerste werkdag 'op de weg'. Laat ons zeggen dat ik in de 'medische branche' zit (ik kan hier niet alles schrijven hé...) en vandaag moest ik naar 'X' in West-Vlaanderen. Laat dat nu toevallig de woonplaats van Talleke zijn. En ja hoor... ik was een half uur te vroeg in de stad (ik ben een meisje dat graag op tijd vertrekt). 'k Dacht laat mij ons Talleke nu maar eens verrassen en een kaartje in haar brievenbus gaan stoppen.

Toen ik voor haar deur parkeerde zag ik dat het licht brandde maar ik durfde niet aan te bellen omdat ik wist dat zij op dat ogenblik pas ging slapen (ja, nachtwerk... dan moet je overdag slapen natuurlijk).

Dus dropte ik heel stilletjes een kaartje met een 'kattenbelletje' in haar brievenbus en stapte gezwind weer in mijn wagen. Toen ik me half omdraaide om m'n gordel aan te doen zag ik beweging aan haar deur. (ze dacht dat ze de postbode had gehoord, bleek achteraf...)

Ik zwaaide m'n deur terug open en zei: 'hallo daar'... Je had haar snoet moeten zien. Ze was direct klaarwakker. Neen, tijd voor koffie had ik niet maar wel voor een stevige knuffel en een korte babbel.

Héhé, nu zou zij zeker lekker slapen en ik zou zeker een goede werkdag hebben. Positieve energie weet je wel! Sommige mensen hebben dat gewoon; die geven je een blij gevoel. Talleke gaf me vandaag een straal van positieve energie.

Het werd inderdaad een heel fijne werkdag! Het weerzien en het enthousiasme van m'n 'oude' klanten doet deugd.

Moe en tevreden kruip ik nu in mijn bedje. Morgen en donderdag heb ik een 'rustdag' en vrijdag vind je mij opnieuw ergens te lande.

Wat wel in mijn hoofd blijft hangen vandaag is het volgende: ik vernam dat één van mijn vroegere klanten borstkanker heeft met uitzaaiingen in het bot. Een vrouw van begin 40... Het heeft me diep geraakt. Steeds weer - bijna dagelijks - verneem ik gelijkaardig 'nieuws'.

04-11-07

4 november ...

Vanmorgen kreeg ik een Hallmark e-card in mijn postbus. Het kwam van Kim, Vincent en Runeke...

Op het eerste moment dacht ik dat het was omdat we sinds gisteren terug thuis zijn... we hadden een kleine week vakantie in Italië.  Ik dacht dat het een 'welkom'-kaartje was.

Toen ik het opende was ik ontroerd... het volgende stond daar geschreven:

Kim4novemberBK

Ja, 4 november... eerlijk gezegd had ik er deze morgen niet echt aan gedacht. Dat vind ik op zich al een goed teken...

4 november 2005 ... ik had een afspraak bij de radiologe. Ik had het voorgevoel dat het niet allemaal ok was. Al van 16 oktober - ik was toen in Barcelona met een vriendin en mijn zus - voelde ik die harde knobbel in mijn rechterborst.
Op 26 oktober (ik was met Kim in het ziekenhuis) wou ik een afspraak maken in de borstkliniek van het UZ Gent maar daar kreeg ik een 'snauw' van een verpleegster 'als het voor een cyste is moet je wachten tot in januari om een afspraak te krijgen...' Ik was verbolgen maar slikte mijn woorden in en zei alleen maar: geen probleem, als ik nu geen afspraak kan krijgen voor een mammografie dan ga ik wel naar de huisarts en maak via hem een afspraak bij de radiologe.

Goh... wat ben ik blij dat ik me toen niet laten afwimpelen heb; wat ben ik blij dat ik toen niet heb gedacht: het zal wel niks zijn...

En zo kwam het dat ik op 4 november een mammografie en een echo liet nemen. Het zag er al meteen niet goed uit...

Toen ik in de wachtzaal - bibberend en mijn tranen verbijtend - zat te wachten op het uitgetypte protocol (brief voor de huisarts) kreeg ik plots een sms van mijn zus. Ze dacht dat ik nog in Rome zat (van 29 okt - 3 nov was ik daar met onze 'Italiëvrienden')... Toen ik die sms kreeg (ik zal het nooit vergeten) kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik ben opgestaan van mijn stoel - de dame naast mij begreep niet goed wat er gebeurde... - en ik ben gaan ijsberen in de lange gang die naar de wachtzaal leidt. De minuten leken eeuwig te duren; ik wou daar zo snel mogelijk weg...

Tussen 4 november 2005 en vandaag 4 november 2007 is er heel wat gebeurd. Nare dingen maar ook zeer mooie momenten.

Het zijn vooral de mooie dingen die ik me wil herinneren. Zo vernam ik op 14 november 2005 dat Kim zwanger was... het jubelde in mij en tegerlijkertijd voelde ik me intriest. Kim die zo verlangd had om zwanger te worden zou eindelijk mama worden... daar heb ik me aan vastgeklampt... daar keek ik naar uit.

Ondertussen werd ik oma van Rune, een zalig kind en is voor mij de meeste narigheid voorbij.

En...tatarataaa... morgen begin ik opnieuw te werken! Zalig gevoel... niks zenuwachtig...
Ik zal het rustig aan proberen te doen: 3 dagen per week moet lukken.
Niet meer in Lier... daar heb ik jammergenoeg moeten van afzien (toch wel met pijn in mijn hart want ik deed de job bijzonder graag en had supertoffe collega's). Maar in het leven moet je keuzes maken en ik had de kans om terug bij mijn vroegere werkgever te beginnen en die kans heb ik met beide handen gegrepen.

S0861

Deze tegel hangt bij mij thuis. Ik kocht hem dit jaar in Santiago De Compostela...

18-10-07

Ik heb hier geen woorden voor ... of toch ...

Tussen de bedrijven door - voorbereiding voor m'n feest - probeer ik nog op enkele blogjes te gaan lezen en een reactie te plaatsen. Ik was niet van plan om vanavond nog een postje te schrijven maar na wat ik gelezen had op Elly's blog kwamen m'n haren overeind.

Jullie moeten hier maar eens klikken dan lezen jullie er meer over!

Kwaad word ik er van; verdrietig ook.

Oktober is de 'borstkankermaand' en overal worden er acties op het getouw gezet om het goede doel te steunen maar wat Cosmopolitan doet is echt wel heel grof en getuigt van weinig respect voor wie met borstkanker wordt geconfronteerd.

Zelf heb ik een borstreconstructie ondergaan en met aangepaste lingerie lukt het aardig om terug een decolleté te hebben maar eenmaal naakt dan kan ik het niet verstoppen. Een groot litteken, een 'valse' tepel en een onevenwicht... (Ik wil hier niet klagen, zeker niet... maar zo is het)

Ik denk hierbij vooral aan de zovele vrouwen met een amputatie; enkelzijdig of voor sommigen dubbelzijdig. Of aan de vrouwen met een borstbesparende operatie die soms ook verminkt uit de strijd komen...

Heren of dames bij Cosmopolitan (ik hoop niet dat het een vrouw was die op dit 'lumineuse' idee kwam...) hebben jullie zich ook maar één seconde afgevraagd hoe vrouwen met borstkanker zich voelen bij zo'n actie? Hebben jullie gepolst bij de doelgroep? Vast niet...

Wat ik me ook afvraag: of de vrouwen die hun foto insturen wel nadenken over deze actie. Waarschijnlijk denken die alleen maar aan de lingeriecheque die ze kunnen winnen om hun mooi decolleté nog beter te laten uitkomen!

Het zou grof zijn maar we zouden het lef moeten hebben om met verschillende lotgenoten foto's van 'ons decolleté' in te zenden; misschien dat ze dan bij Cosmopolitan beseffen wat voor een blunder zij hebben gemaakt.

En ja.... ik vergeet hier nog bij te zeggen dat Cosmopolitan 1 Euro per ingezonden 'decolleté' aan het goede doel Pink Ribbon schenkt. Toch goed zal u zeggen...? Alle beetjes helpen...? Maar... heiligt het doel hier de middelen??? Voor mij duidelijk 'NEEN'.

Van één ding ben ik zeker: Ik boycot dit blad !

11-10-07

2 jaar uit een mensenleven ...

Op 4 november zal het 2 jaar geleden zijn dat ik de diagnose kreeg... borstkanker! 2 jaar.... ongelooflijk. Het lijkt zo lang geleden maar dat is het niet. In die 2 jaar is er zoveel op me af gekomen; het lijkt wel of ik meegezogen werd in een maalstroom. Af en toe leek het eindeloos; die ziekte of de bijwerkingen van de behandeling bezorgden me altijd wel weer iets nieuws. Nee, saai is het allerminst geweest.

Wat me het meest geraakt heeft in deze periode is de enorme vriendschap die ik van zoveel mensen heb ontvangen. Ik heb ook gemerkt dat door deze ziekte bespreekbaar te maken, door zelf open te kunnen vertellen over wat je meemaakt of voelt - zonder zielig te doen - dat het voor anderen ook gemakkelijker is om er mee om te gaan.

Maar af en toe stel ik vast dat er nog vrouwen zijn waarvan de partner hun ziekte niet aanvaardt. Zo kwam ik vandaag in contact met een dame die op dit moment chemotherapie krijgt en zij heeft heel veel angst. Angst voor de gevolgen van haar ziekte en voor de behandeling. Zij heeft nood aan geestelijke ondersteuning -  in het ziekenhuis kreeg ze het voorstel om met de psycholoog te praten maar dat werd afgewimpeld door haar partner; ze kreeg de raad om hulp in het huishouden te nemen en opnieuw vond haar partner dat niet nodig. In haar bijzijn mag er niet over haar ziekte worden gesproken... maar buiten haar bereik blijkbaar wel.
Ik heb haar informatie gebracht over het Inloophuis van de VLK en ik hoop dat ze daar terecht kan. Daar ben ik zeker dat ze goed zal worden opgevangen. Ze moet alleen de stap durven zetten.

Zelf wil ik die 2 jaar, waar ik doorheen moest, symbolisch afsluiten en er komt een groot feest. Het feest dat ik vorig jaar in april wou geven voor mijn 50ste verjaardag werd toen afgeblazen... tja... midden in de chemobehandeling zag ik het niet zitten.  M'n 50ste verjaardag vieren als ik 51 werd vond ik ook maar niks... maar wat ik zeker wou doen dat was iedereen die mijn dagen een beetje opfleurden met een bezoekje, sms'je, belletje, mailtje, .... eens samenbrengen en met hen een fijne avond doorbrengen. Samen de warmte van vriendschap voelen... En dat feest komt er aan ! Ik kijk er naar uit en tel af !

Mijn ventje organiseert het allemaal en ik mag er niks over weten. Alleen wanneer, waar en met wie... Wat er te eten valt houdt hij geheim... Of er iemand komt optreden houdt hij geheim... Ik ben dus SUPER NIEUWSGIERIG maar ik laat hem zijn plezier van het organiseren en blijf braaf geduldig afwachten tot op de dag zelf. Ik gun het hem.
Onderstaande collage maakte Marc voor op de uitnodiging. That's me !


Lucrèce