05-01-09

Geen zin ...

Heb geen zin in morgen

morgen kan me gestolen worden

maar als ik morgen laat stelen

dan heb ik geen chemo

en dat is dus geen goed idee ...

IMG_4681

Heb meer zin in dit nu ....

en nog meer zin om er vanonder te muizen

wanderer3

03-01-09

Glimlachen ...

Ook als je de dag niet met een glimlach

begroet, is het niet te laat om te

oefenen voor de dag van morgen ...

(Anoniem)

IMG_1650

Deze mooie spreuk komt uit een nostalgisch boekje met als titel 'GLIMLACHEN'. Het staat  boordevol mooie citaten en schitterende foto's en als ik het even niet zie zitten dan blader ik er eens in; want weet je 'Wie lacht, krijgt kracht" (Ignatius van Loyola)...

Ik vond dit boekje enkele weken geleden in mijn brievenbus. Helemaal komen overwaaien uit Nederland! Dank lieve vriendin voor je niet aflatende steun !

02-01-09

Voor jezelf zorgen ...

Het is vrijdag vandaag en op mijn scheurkalender (zie post hieronder) staat dat de vrijdag in het teken staat van de zorg voor jezelf.

Tegen het einde van de week is je accu leeg. Dan moet je je concentreren op de zorg voor je eigen welzijn: geniet, maak plezier, voel je gekoesterd.

Soms is de beste manier om voor jezelf te zorgen jezelf te zijn. We komen zo vaak in de problemen omdat we onszelf proberen te verloochenen. Het beste in ons gaat verloren. Het zwakste komt aan de oppervlakte. Zeg dus tegen zelf: 'Dit is wie ik echt ben,' en noem één positieve en één negatieve eigenschap. Laat die positieve eigenschap stralen en probeer die negatieve eigenschap in jezelf te accepteren. (Mira Kirshenbaum)

pfoeiiiiii... inderdaad mijn accu is leeg; ik probeer te genieten ... en ik probeer 1 positieve eigenschap en 1 negatieve eigenschap te benoemen maar 'k kan me er niet op concentreren. 't Zal voor straks zijn... Voorlopig hou ik die negatieve eigenschap op tijdelijke luiheid. Heb nog niks gedaan vandaag en het zal ook niet veel meer worden dan dat. Ik probeer die luiheid dus maar te accepteren. Ah... en die positieve eigenschap zal dus voor 't moment wel zijn dat ik het toesta te accepteren dat ik lui ben vandaag...

Dat is ook voor mezelf zorgen nietwaar?

IMG_0706

01-01-09

Tussen 4de chemo en Nieuwjaar ...

Na 2 heel moeilijke weken - heb me een beetje moeten laten oplappen in het UZ na m'n 4de chemo (lage bloedwaarden - ruim tekort aan witte bloedcellen waardoor reële kans op infectie, te weinig bloedplaatjes, lichte koorts en veel te lage bloeddruk (7 over 4), preventief antibiotica en opnieuw een dosis Medrol) ben ik eindelijk weer boven water aan 't komen.

Het zag er niet goed uit voor de Kerst- en Nieuwjaarsdagen... maar Medrol (=cortisone) heeft me uiteindelijk op de been gehouden en zo heb ik Kerstavond kunnen vieren met m'n gezin.

IMG_0624IMG_0625IMG_0629

 

 

 

 

Er stond ook al enkele weken een weekendje in de Ardennen op het programma met zoon en vriendin; ik vreesde echter dat ik daar niks kon gaan doen - want met slappe benen en infectiegevaar zag ik het niet zitten om zo in de bossen te gaan hossen. Op het laatste moment hebben we dan toch maar besloten om te vertrekken (jammergenoeg zonder zoon en vriendin want zoon bleek op zijn beurt ziek te zijn...). Ik had nood aan een andere omgeving; een beetje verwend worden in een totaal ander kader kan wonderen doen.

Het romantisch hotelletje 'La Grange de Juliette' in Libin was ons doel! Het is een adresje om ‘U’ tegen te zeggen: romantisch, gezellig, warm, lekker eten, heerlijk uitgebreid ontbijt, rustig en hartelijke ontvangst.

IMG_0148IMG_0152IMG_0158

 

 

 

 

De eerste dag 2x een korte boswandeling gedaan. Telkens maar een halfuurtje. Kwestie van even in de buitenlucht te zijn en de geur van het bos op te snuiven. We werden op onze wandeling ook nog verrast door een kudde herten die ons zomaar aan de rand van het bos voorbijliep en even later stak een troep (of hoe zeg je zoiets…?) everzwijnen de weg over… Ik weet niet waarom maar mijn hart maakte een sprongetje van het zien van die onverwachte ‘bosbewoners’. Je weet wel dat ze daar ergens zijn maar tot nu toe had ik in België nog niet het genoegen gehad om ze in levende lijve tegen te komen tijdens een wandeling. Ik had dus waar voor m’n geld. Dit alleen al maakte m’n dag goed.

IMG_0711IMG_0723P1130653P1130660

 

 

 

 

IMG_0733


Rochefort en Durbuy werden ook even aangedaan. Durbuy heeft wel iets… en de kerstmarkt maakte de sfeer compleet.

P1130577P1130574P1130578P1130582

 

 

 

 

P1130583P1130584P1130586

 

 

 

 


P1130593We hadden het geluk ’s avonds in het hotel te kunnen eten. Geen over-en-weer gerij en geen op-zoek-gaan naar een geschikt adresje…  Gewoon rustig ter plekke en daarna pyjama’ke aan en filmke kijken met de meegebrachte dvd-speler…

 

Oudejaarsavond ook geen drukte voor mij. Het werd een gezellige avond met ons tweetjes. Met wat oestertjes, gamba’s, garnaaltjes, rivierkreeftjes, wulken, maatjes, krabbenpoten, … , stokbrood, groentjes,  een goed flesje ‘Pouilly fumé’ en daarna de film ‘Atonement’ zetten we op een positieve manier een punt achter 2008.

En ... uiteraard wens ik vandaag aan iedereen een GELUKKIG NIEUWJAAR ! Met veel UPS en weinig DOWNS ... Probeer van iedere dag opnieuw er jouw dag van te maken.

Onlangs kreeg ik van een lieve vriendin een scheurkalender (van Mira Kirshenbaum) met als titel: 'De scheurkalender voor je beste jaar ooit'. 2009 wordt jouw jaar !
Op Dag 1 - Donderdag 1 januari 2009 - vond ik volgende tekst:

"Maak geen goede voornemens waaraan je je niet kunt houden. Maak in plaats daarvan dit jaar tot het meest betekenisvolle jaar tot nu toe door het als het geschenk te beschouwen dat het ook is. Zie dit nieuwe jaar als JOUW jaar. Vraag jezelf vandaag af: 'wat is het belangrijkste dat ik aan het einde van dit jaar wil hebben, maar nu nog niet heb?' Doe vervolgens vandaag één klein dingetje om met de verwezenlijking van je wens te beginnen."

Wel dat ene dingentje heb ik alvast gedaan: even aan mezelf gedacht en uit de drukte van familiebezoeken weggebleven. Egoïstisch? Bwa... neen... ik wil er gewoon weer staan op het eind van dit jaar!

16-12-08

4de chemo + herceptine ...

Gisterenavond gezellig gaan aperitieven bij vrienden; een onverwachte uitnodiging … en naderhand toch nog even op de kerstmarkt gelopen in Gent … daar ook nog even de Kerstsfeer gaan opsnuiven want vandaag had ik m’n vierde chemosessie gecombineerd met Herceptine.

Telkens voor een volgende kuur wil ik nog iets leuks doen. Het helpt om even de gedachten te verzetten en er met frisse moed weer tegenaan te gaan.

Ben voor de eerste keer ook helemaal alleen gereden. Voor gewone onderzoeken geef ik er niet om om alleen te gaan maar voor een ganse dag ‘chemogedoe’ heb ik  eigenlijk liever iemand met me mee. Heb altijd wat schrik dat ik problemen zal hebben om alleen met de wagen terug te keren. Maar eigenlijk ging dat zeer goed. Vermits ik niet misselijk ben na het inlopen van de cytostatica (Taxotere) kan ik perfect alleen rijden en moet ik geen mensen lastig vallen. Niet dat ik geen vrijwilligers genoeg heb… nee daar ontbreekt het me niet aan. Er zijn verschillende mensen, waaronder m’n zus, schoonzus, vriendinnen die me willen brengen en/of afhalen. Maar ik ben een vrouw die – in de mate van het mogelijke – zelf alles onder controle heeft. Tja… de aard van het beestje hé.

Wat me wel opvalt tegenover vorige chemokuur (FEC in 2006) dat ik steeds langer in het ziekenhuis vertoef. Ik ben steeds op tijd aanwezig (rond 9 u) maar kom telkens maar thuis om 16u30. Pfff… lange uren zijn dat. Gelukkig heb ik meestal genoeg afleiding daar. Vandaag nam ik kerstkaarten mee om te schrijven; kreeg ik onverwachts bezoek van 2 lotgenootjes en kwam de psychologe even langs.

Het zou eigenlijk een kort gesprek worden van 10 minuutjes maar is uitgelopen tot een uur. Blijkbaar zitten me er meer  dingen dwars die ik wil toegeven; heb ik een diep verdriet dat ik steeds probeer weg te lachen en te minimaliseren en voel ik me schuldig tegenover bepaalde mensen ivm mijn ziekte. Ik zit er ook mee dat ik me afsluit van grote groepen en Kerstdag en Nieuwjaar zie ik ook al niet zitten. Ik zoek blijkbaar ‘veiligheid’ op. Blijkt niet abnormaal te zijn… en dus ben ik weer gerustgesteld. Is een vorm van zelfbescherming. Even veilig schuilen in m’n schulp en niet steeds geconfronteerd worden met mensen die soms heel onverschillig zijn (of lijken…).

En nu maar afwachten wat voor bijwerkingen ik deze keer weer zal hebben. De Taxoterekuur is allerminst saai … telkens wat anders: gaande van pijn aan longen en hart (1e kuur) – dat bleken achteraf spierpijnen te zijn. De tweede kuur gaf buikpijn; constipatie-met –alle- gevolgen –vandien en pijn aan m’n linkernier. M’n voeten beginnen ook licht problemen te geven: geen gevoel meer in voetzool. En de derde keer… daar zou ik liever over zwijgen… scheur in darm, hemorroïden met een deels getromboseerde hemorroïde (slapeloze nachten met ondraaglijke jeuk en uiteindelijk veel pijn) en vorige week een blaasontsteking erbovenop. En dan mag ik nog niet klagen… kon veel erger zijn…

Wat ook helemaal verschilt tegen vorige keer is dat ik niet al na 3 weken kaal ben. Ik heb na bijna 10 weken nog heel weinig haar – zo van dat doorkijk-babyhaar. Ik wil het ook niet afscheren; brrrrr…. Nu kaal zijn is echt wel heel koud. Heb Marc vorige week gevraagd om er de schaar in te zetten zodat ik niet meer van die lange haren op m’n hoofdkussen vind en… ik draag ’s nachts opnieuw m’n sexy Damart slaapmutsje. Geen zicht maar wel lekker warm! Heb er ook helemaal geen probleem mee met m'n haar... ik weet dat het teruggroeit en ik draag allerlei mutsjes en sjaaltjes in verschillende kleuren.

En nu maar aftellen naar de 5de vergifsessie! Het wordt telkens een beetje zwaarder maar de dagen dat ik me goed voel maak ik er het beste van en probeer ik te genieten van enkele mooie uitstappen.
Daar schrijf ik volgende postje wel iets over!

12-12-08

Blogverjaardag ...

4 december… ik werd er aan herinnerd door Mizzd (waarvoor dank!). Ik had er deze keer helemaal niet bij stilgestaan. (nochtans is de titel van mijn blogje EVEN STILSTAAN…)  Dank ook voor de lieve reactie van Zonneklopper!!

De reden om eind 2005 een blog te starten was om dingen te ventileren; het kankerverhaal - welke startte op 4 november 2005 - van me af te schrijven.

Het bleef echter niet alleen bij dit verhaal; alles werd doorweven met de schrijfseltjes over o.a. mijn kleinkind Rune... Zij was zowat het lichtpunt in die duistere tunnel.

Stilaan geraakte ik weer de berg op waar ik eerst geen begin aan zag.
Na 22 maanden afwezigheid als werkende mens startte ik opnieuw met volle moed op 1 november 2007; ik voelde me goed in mijn vel. Hier en daar wat beperkingen - een beetje de naweeën van de behandelingen maar ach... alles wat ik deed was leuk; ik genoot ervan dat ik er terug stond…

Een 2de zonnetje werd geboren in augustus  dit jaar (ondertussen al een heel lachebekje zoals haar zus!!). De vreugde kon niet op... tot 11 dagen later schoonmama overleed... Eentje kwam en eentje ging. Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar.

Augustus sputterde dus een beetje. Bracht intense gevoelens teweeg. Maar Augustus had nog meer in petto: een nieuwe primaire borstkanker (geen uitzaaiingen van de vorige, maar een paar leuke kankercellen die gemuteerden in een Herceptine-gevoelige kanker). Ik kreeg een opdoffer van jewelste. Nee geen paniek bij aanvang. Helemaal niet. Lucretia zou de klus wel even opnieuw klaren. Ik regelde het om op 3 dagen tijd alle onderzoeken te laten gebeuren en al rijdend belde ik ook nog snel even tussendoor de gynaecoloog op om hem te zeggen dat ik de volgende week persé op zijn boek wou staan om me te laten opereren.(euh... handfree bellen hè). Geen lange wachttijd meer voor mij... niet zoals vorige keer 6 weken... De man was verbouwereerd…. Maar stemde toe!

Operatie achter de rug... afwachten tot de resultaten er waren...ondertussen okselholte laten puncteren wegens te veel lymfoedeem... paar dagen later verschrikkelijk rode, opgezette en gloeiende oksel. Nogmaals puncteren gaf aan dat er een zware infectie was. Maar hup... met 2 dosissen antibiotica kwam ik dit ook wel weer te boven.

Steeds maar weer grenzen verleggen; steeds maar weer zeggen: "het gaat wel; 't had erger gekund...".

Chemo gestart op 8 oktober, Herceptine loopt tegelijkertijd mee … en zo spring ik steeds 3 weken verder.
Maar op een dag breek je... (mede door enkele voorvallen die rechtstreeks te maken hebben met het bloggen) - en heb je het gevoel dat je in drijfzand zit en in plaats van het allemaal van me af te schrijven probeerde ik alles weg te duwen.

Ik zat hier dikwijls aan het klavier maar mijn vingers kregen het niet getokkeld. Ik werd er moedeloos van en ging ook nog zelden lezen op andere blogjes. Jammer, heel jammer… want het zijn jullie die me met de mooie, leuke, deugddoende reacties er dikwijls toe aanzetten om verder te doen.

Ik wil hiermee helemaal niet zeggen dat ik depressief ben – integendeel - maar ik moet toegeven dat ik mentaal veel zwakker ben dan vorige keer. Ik kruip als het ware in mijn schulp en kruip er alleen nog uit voor mensen waar ik me goed bij voel… ik ben selectiever geworden en heb geen zin meer in negatieve reacties. (Daarvoor heb ik teveel van mezelf gegeven). Geen nodeloos energieverbruik voor mij...

Maar goed! De 3de blogverjaardag dus! Misschien moet ik mezelf maar eens trakteren met een goede fles! Me even benevelen met bubbels en inderdaad eens even stilstaan bij alle leuke momenten die ik hier heb beleefd.

Ik hoop de komende dagen terug zin te krijgen om regelmatig te posten… en op de vraag ‘hoe gaat het nu?’ kan ik alleen maar antwoorden: “redelijk goed op sommige dagen! “
En dat is al heel wat nietwaar!
Lieverds… tot binnenkort; dank om hier regelmatig eens te komen lezen en nog meer dank aan diegenen die af en toe een reactie plaatsen.

Lucretia groet u!

11-11-08

... every flower ...

Heel regelmatig word ik verrast met leuke, lieve kaartjes en attenties. Kleine oppeppertjes die m'n dag groot maken...


Een van de tekstjes op die kaartjes die me bijbleef is het volgende:


.... I know things are tough right now, but just remember - every flower that ever bloomed had to go through a whole lot of dirt to get there!
(Thanks Dee !!)


... en gisteren dropte de postman opnieuw een pakketje met een roze-oppeppertje. Tenminste: “roze-oppepper-tulpjes-in-wording. De bolletjes dien ik nog te planten en er zat weer zo'n mooi tekstje bij:


Beloftevol


Als een bloembolletje

Ontberingen
moeten doorstaan

Maar dankzij omringende warmte
ervoor gaan

Om dan straks
In het voorjaar uit volle kracht

Er weer te staan
In schitterende nieuwe pracht'


(waarvoor dank MizzD!!)


Ben dus maar gauw even gaan tellen en als ik het goed heb dan krijg ik de laatste chemo op 26 januari 2009; daarna krijg ik bestralingen tot ongeveer eind februari... dus tegen 21 maart 2009 - de lente dus... - moet het weer bergop beginnen gaan. Ik weet het, ik krijg dan nog tot 8 oktober Herceptine maar de zwaarste klus zal ondertussen geklaard zijn... hoop ik!
Goh… ik kijk nu al uit naar die roze tulpen en naar het gevoel dat een deel van de strijd zal gestreden zijn.

rosetulpen

09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560

 

10-10-08

We zijn gestart ...

Ik zit dit postje te schrijven in het ziekenhuis terwijl ik moet wachten om naar huis te gaan na de Herceptinekuur. Zal nog wel even duren hier... Na de eerste kuur wil men een controle inbouwen (allergische reactie) en moet ik hier in de buurt blijven gedurende 4 uur. Gelukkig kan ik me hier een beetje bezighouden met de krant te lezen, te sms'en naar m'n fanclub, beetje te tokkelen op de pc... en misschien straks wel even gaan wandelen want het zonnetje schijnt.

De behandeling is dus van start gegaan. Eergisteren plaatsen van de port-a-cath. Is vrij goed gegaan. Ik wou geen plaatselijke verdoving. Wou niet horen wat de artsen boven m'n hoofd allemaal vertelden terwijl ze in mij aan het snijden en frunniken waren. Had dus geopteerd voor een volledige verdoving maar ik kreeg een beter voorstel: een sedatie. Dit is een veel lichtere vorm van algemene anesthesie. De veiligheidsvoorschriften blijven echter dezelfde. Sedatie kan gebruikt worden in combinatie met plaatselijke verdoving of bij onaangename onderzoekstechnieken zoals bv. endoscopieën. Dit is een heel lichte vorm van verdoving waarbij je niks meer voelt maar heel in de verte ergens nog stemmen hoort. Het voordeel is ook dat eens de operatie achter de rug is en de verdoving wordt stopgezet dat je helemaal klaarwakker bent. Niks geen misselijkheid; wat bij mij meestal wel het geval is bij een volledige verdoving.

Wat ik niet had verwacht dat m'n arm en schouder behoorlijk pijn zouden doen. Kan zo'n 2 à 3 tal dagen duren. Beetje moeilijk bij het aan- en uitkleden dus.

Gisteren had ik daar hulp voor mee... Zus was mee voor een bijkomend hartonderzoek (echo Cor) omdat het onderzoek met de isotopen (filmopname van het hart als voorbereiding op de Herceptinebehandeling) niet zo'n goed resultaat aangaf. 52 % slechts. Om de Herceptine te kunnen starten moet die waarde zeker 55% pompfunctie van het hart weergeven.

Bij de hartspecialist kreeg ik een betere score en met de 56 % pompfunctie kon dan toch vandaag gestart worden met de eerste Herceptinekuur. (Die loopt over 1 jaar, elke drie weken). M'n hartje kan er dus tegen voorlopig...

De Taxotere (chemokuur) werd gisteren ook gestart. Ik zag het niet goed zitten toen ik hier 's ochtends aankwam. 'k Kreeg weer het weeïge gevoel in m'n maag toen ik op de oncoafdeling kwam en vreesde dat het weer een 'braakdagje' zou worden. Eigenlijk is het wel meegevallen. Door inname van Litican heb ik de misselijkheid toch kunnen afremmen en ben ik gisterenavond (tot een stuk in de nacht - 2.30 u !!) in slaap gevallen op de bank thuis.

Ik kijk ook al uit naar volgende week. Dan zullen de bijwerkingen beginnen afnemen en kan ik opnieuw leuke dingen doen. Heb wel vanalles in petto en ben niet van plan om de ganse tijd in m'n luie zetel te blijven zitten. Lucretia heeft geen 'zittend gat'; moet bewegen en mensen zien...

 Een fijn weekend allemaal... en dank voor de deugddoende reacties!! Big hug !!


wp24_800

 

25-09-08

Bommelding ...

Toen ik hier een paar postjes lager de titel BORSTKANKER 2 invulde wist ik nog niet hoe dicht ik bij de waarheid zat. Je kunt borstkanker krijgen, en je kunt hervallen van borstkanker maar je kan ook blijkbaar een 2de soort borstkanker krijgen.

Wat is er aan de hand…? Wel hier ergens in de linkerkolom kunt u lezen dat ik een hormoongevoelige borstkanker had met waarden 40/60 (40 % gevoelig voor Oestrogenen en 60 % voor Progesteron). Die overige procenten hebben me eigenlijk altijd al een beetje zorgen gebaard. Ik had ‘liever’ (???) een 100 % gevoelige borstkanker gehad dan was de bescherming met Arimidex of Aromasin (Antihormonen) beter geweest. Die overige procenten (het gedeelte waar Arimidex of Aromasin geen vat op hadden) hebben me nu blijkbaar de das omgedaan want er heeft zich een ‘nieuwe’ borstkanker ontwikkeld (weliswaar nog lokaal onder de oksel) die nu voor minder dan 5 % hormoongevoelig is maar deze keer is hij wel herceptinegevoelig. (verder uitleg volgt later via linken…)

Gisteren werd ik (na mijn ontslag uit het ziekenhuis op maandag) terug bij de arts en borstverpleegkundige verwacht om het ‘verdict’ te horen. Toen we daar samen (dokter, borstverpleegkundige, mijn man en ik) een beetje verward op zoek waren naar een onderzoekskamer (wegens drukte allemaal bezet – en ik kwam er gewoon tussen voor de diagnose…) en we uiteindelijk belandden in het bureau van de Prof. ,kon ik het niet laten om schertsend te zeggen: “aha… we belanden in het hol van de leeuw!”. Kwestie van de spanning een beetje te breken hé. Want geloof me … die was er. Al van bij het binnenkomen had ik het gezien aan de lichaamstaal van E. (borstverpl.) en toen de dokter op de trappen kwam gehold (hij was voor mij weggeroepen uit de operatiezaal) en geruime tijd wegbleef bij E. om samen met haar het dossier nog eens te overlopen voelde ik al nattigheid. ‘Dit zit niet goed’ zei ik tegen M.

Verder werden er ergens heel diep in de oksel 9 lymfeklieren weggehaald (vorige keer 13 waarvan geen enkele was ingenomen met kankercellen – behalve de Sentinel):  die bleken allemaal verhard te zijn en zouden op het eerste ‘zicht’ (onderzoek) geen kankercellen meer bevatten (daar zou de vorige chemo goed zijn werk hebben gedaan…) maar om alles uit te sluiten werd hiervoor verder onderzoek gevraagd. Als ze ook nog maar 1 kankercelletje vinden daar, dan wordt het opnieuw chemo (Taxotere).

Niet dat het nu al niet erg genoeg is…

Voorlopig werd gesteld dat er bestralingen volgen en om de 3 weken infusen met Herceptine = antilichamen tegen eiwitten = immuuntherapie (dit laatste een jaar lang…) + verdere hormoontherapie voor de ‘kleine 5%’ hormoongevoelige kankercellen.

Vanmiddag naar de oncologe. Daar hoor ik ‘wat, wanneer, hoeveel…’ en daar zal ik waarschijnlijk ook horen of het al dan niet opnieuw chemo wordt. Deze keer geen FEC-kuur maar Taxotere dan ...

‘Laat maar komen “Grietje”!’… Ik ga desnoods voor de hele handel. ‘k Heb nog een paar leuke en nuttige dingen te doen in dit leven …