27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

05-12-06

Drukke, verwarrende dag ...

cheecheesigtag-fairywithnecklace-animated

 

Vandaag was een behoorlijk drukke, verwarrende dag voor mij...  een beetje te druk volgens mijn 'kunnen'. Vanmorgenvroeg naar de sociaal assistente van het ziekenfonds geweest. Het zit zo... tijdens de ganse ziekteperiode ben ik maar 1 keer opgeroepen door de controlearts en dat was dan nog helemaal in het begin van de chemoperiode. In de maand juni vroeg ik zelf een gesprek aan - ik wou een paar dagen naar het buitenland; rustig een paar dagen bekomen van de laatste chemokuur en dat werd toegestaan. Sindsdien hoorde ik helemaal niks meer. Omdat ik een paar dingen wou uitzoeken heb ik zelf terug contact opgenomen met het ziekenfonds en daar hoor ik vandaag dat ik helemaal niet meer zal opgeroepen worden omdat ik... nu komt het... op invaliditeit sta tot eind 2007!!

Wat ik nu niet begrijp is dat niemand - maar dan ook niemand - mij daar voordien van heeft verwittigd. Dit begint te lopen van 20 december en ikzelf werd daar helemaal niet van op de hoogte gebracht. Tijdens en na dit gesprek was het alsof ik een spons in mijn hoofd had... een naar gevoel. Ik kon me ook helemaal niet meer concentreren en kon de conversatie niet meer goed volgen.

Toen ik terug thuis kwam zat er zowaar een enveloppe in mijn bus van de CM (wat toevallig zeg...) met de mededeling dat ik op invaliditeit kwam en met vermelding van het dagbedrag dat zou worden uitbetaald. Verder een invulformulier voor eventuele bijkomende invaliditeitsbijdrage...

Rond dit thema heb ik nog een berg vragen en deze die ik reeds stelde worden door verschillende instanties telkens anders beantwoord. Niemand kan me informeren rond progressieve werkhervatting en wat dat financieel teweeg brengt. Dus... morgen trek ik er maar weer eens op uit: dit keer voor de 2de maal naar de vakbond/Bediendencentrale. Nog eens dezelfde vragen gaan stellen want wat ze me vandaag in het ziekenfonds vertelden komt niet overeen met wat ze 2 weken geleden op de vakbond vertelden.

We hadden het er vandaag nog over met de psycholoog van het Eur'Eka-project (=revalidatieproject na kanker in het UZ/GENT) dat als je niet mondig genoeg bent in deze maatschappij of niks zelf gaat uitzoeken dat het je dan allemaal maar 'overkomt'. Er is niet zoiets als een check-list om 'af te punten' wat er in chronologische volgorde moet gebeuren; of waar kan ik met dit of dat terecht; er is niet zoiets als een ombudsman/vrouw voor borstkankerpatiënten.

Na deze 2 'gesprekstondes' hadden we gelukkig ons uurtje sport - even stoom afblazen op een gezonde manier. Ik bracht het vandaag tot 2 x7 minuten lopen en een half uurtje handbal. Ik ben uitgeteld voor vandaag...

Onderweg naar huis - in mijn wagen - hoorde ik een song van Boudewijn de Groot. Puur jeugdsentiment ... toen ik een jaar of 16 was heb ik de tekst met sierlijke letters geschilderd op mijn slaapkamerdeur. Ik kreeg zowaar terug tranen in mijn ogen...

Verdronken Vlinder

Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier,
Zo maar drijven na het vliegen,
In de wolken drijf je hier.
Met je kleuren die vervagen,
Zonder zoeken, zonder vragen,
Eindelijk voor altijd rusten
Met de bloemen die je kuste,
Geuren die je hebt geweten,
Alles kun je nu vergeten,
Op het water wieg je heen en weer.
Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier.
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht,
Als een vlinder, altijd vrij
En voor het leven op de vlucht,
Wil ik sterven op het water,
Maar dat is een zorg voor later.
Ik wil nu als vlinder vliegen,
Op de bloemenblaren wiegen,
Maar zo hoog kan ik niet komen,
Dus ik vlieg maar op mijn dromen,
Altijd ben ik voor het leven op de vlucht.
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht.
Om te leven, dacht ik,
Je zou een vlinder moeten zijn,
Om te vliegen heel ver weg
Van alle leed en alle pijn.
Maar ik heb niet langer hinder
Van jaloers zijn op een vlinder,
Want zelfs vlinders moeten sterven,
Laat ik niet mijn jeugd bederven,
Ik kan zonder vliegen leven,
Wat zal ik nog langer geven,
Om een vlinder die verdronken is in mij?
Om te leven hoef ik
Echt geen vlinder meer te zijn.

Boudewijn De Groot

bron: klik hier