22-09-08

Berichtje vanuit het ziekenhuis...

Haha... internet gevonden in het ziekenhuis. Dat is het voordeel als je zo een beetje je weg kent hier. Op de dagkliniek van oncologie staat een batterij van computers (vorige keer zat ik hier ook soms eens te tokkelen) en ik was nieuwsgierig wat mijn 'blogmaatje' schreef over Parijs...

Dank voor jullie lieve steunreacties!! Heeft zeker geholpen!!

Normaalgezien (maar wat is normaal als je eenmaal in het ziekenhuis belandt hé...) zou ik vrijdag al thuiskomen; en dan zou het zaterdag worden, of zondag, maar nee... ook dat kon nog niet. De drain (redon) bevatte nog te veel vocht dus is het voor vandaag.  Strakjes wandel ik hier buiten met een (klein) pakje 'vlees' minder onder mijn arm. (Heb gelukkig de gereconstrueerde borst kunnen behouden; dat is toch al een meevaller...)

En... tegen woensdagochtend  weten de lieve dokters hier wat ze verder met me van plan zijn. Dat ziet er voorlopig niet zoveel goeds uit... maar ik wacht af! 'Don't panic Lucretia'! Just wait and hope!

M'n koffertje staat al weer gepakt met alles wat ik hier verzameld heb sinds vorige week dinsdag. O.a. een heel pak kaartjes die ik hier en thuis ontving (waarvoor dank lieve schrijvertjes !!) - weet ook dat ik die kaartjes absoluut niet wegdoe. Kan ik niet hoor. Van vorige keer heb ik ook nog een hele stapel liggen; verder een heel pak lectuur waarvan ik het naderhand jammer vind dat ik het niet allemaal heb kunnen doornemen. M'n hoofd voelde aan als een spons - alles wat ik las 'letterde' er zo weer uit. Het begint tot me door te dringen wat me overkomt.

Maar goed... we slaan er ons wel weer door! Zo goed en zo kwaad als het kan... met de steun van m'n naasten en met die van jullie moet dat lukken.

 STH71751

12-09-08

Borstkanker 2

Dit schreef ik vandaag naar een lotgenootje... en omdat mijn hoofd nu even te vol zit om het hier op een andere manier te schrijven neem ik bijna integraal de mail over:

"Hum ja… hoe zal ik beginnen… heb eigenlijk niet zo’n goed nieuws… sinds woensdag weet ik dat het terug mis is! Tumor en een ander onbestemd gezwel (mogelijks achtergebleven klier in de okselholte…). Vandaag hoorde ik dat het ene gezwel terug kwaadaardige cellen bevat – het andere konden ze niet puncteren omdat het tegen een slagader ligt.
Eigenaardig genoeg had ik de bui zien aankomen… Sinds enkele weken voelde ik dat er iets boven m’n hoofd hing en het lijkt raar maar ik ben niet geschrokken van de diagnose. Wel kwaad… heel kwaad… maar op wat of wie weet ik niet.
Woensdag operatie en ik zal van geluk mogen spreken als ik m’n gereconstrueerde borstje zal kunnen behouden. Zo zie je maar: de ene dag zeggen de mensen ‘wat zie jij er terug goed uit… nu is alles voorbij zeker’ en van de ene dag op de andere begint de nachtmerrie opnieuw.
Vandaag had ik normaal een ‘intakegesprek’ in het Inloophuis van de VLK/Gent: ik had me nl opgegeven als vrijwilliger bij het VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) en zou de hele cursus beginnen volgen. Oeps… niet dus…

Het positieve (voorlopig althans) is dat men denkt dat het een lokaal recidief is en dat is vrij goed te behandelen (operatie – bestralingen). Ik hoop echt dat ze verder niks vinden want dan is het echt wel SHIT (sorry voor m’n uitspraak).

Weet je wat ik zondag ga doen? Ik heb me net een ticket voor de TGV besteld en ik ga naar Parijs. Ik wil op de Eifeltoren eens goed gaan brullen. Echt waar…

......... Ik wil met een heel speciaal iemand enkele mooie dingen beleven. Vorige week gingen we naar de dolfijnen kijken (haar ogen straalden…); deze week zouden wij naar het Atomium gaan – dat is mislukt maar zondag dan gaan we ervoor! Nu meer dan ooit wil ik ‘de dag plukken’......."

Ik overval jullie met dit bericht… ik weet het. Na een te lang stilzwijgen vond ik dat ik jullie dit toch moest laten weten.

Vele groetjes en genieten van het leven hoor!

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

16-02-08

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

11-10-07

2 jaar uit een mensenleven ...

Op 4 november zal het 2 jaar geleden zijn dat ik de diagnose kreeg... borstkanker! 2 jaar.... ongelooflijk. Het lijkt zo lang geleden maar dat is het niet. In die 2 jaar is er zoveel op me af gekomen; het lijkt wel of ik meegezogen werd in een maalstroom. Af en toe leek het eindeloos; die ziekte of de bijwerkingen van de behandeling bezorgden me altijd wel weer iets nieuws. Nee, saai is het allerminst geweest.

Wat me het meest geraakt heeft in deze periode is de enorme vriendschap die ik van zoveel mensen heb ontvangen. Ik heb ook gemerkt dat door deze ziekte bespreekbaar te maken, door zelf open te kunnen vertellen over wat je meemaakt of voelt - zonder zielig te doen - dat het voor anderen ook gemakkelijker is om er mee om te gaan.

Maar af en toe stel ik vast dat er nog vrouwen zijn waarvan de partner hun ziekte niet aanvaardt. Zo kwam ik vandaag in contact met een dame die op dit moment chemotherapie krijgt en zij heeft heel veel angst. Angst voor de gevolgen van haar ziekte en voor de behandeling. Zij heeft nood aan geestelijke ondersteuning -  in het ziekenhuis kreeg ze het voorstel om met de psycholoog te praten maar dat werd afgewimpeld door haar partner; ze kreeg de raad om hulp in het huishouden te nemen en opnieuw vond haar partner dat niet nodig. In haar bijzijn mag er niet over haar ziekte worden gesproken... maar buiten haar bereik blijkbaar wel.
Ik heb haar informatie gebracht over het Inloophuis van de VLK en ik hoop dat ze daar terecht kan. Daar ben ik zeker dat ze goed zal worden opgevangen. Ze moet alleen de stap durven zetten.

Zelf wil ik die 2 jaar, waar ik doorheen moest, symbolisch afsluiten en er komt een groot feest. Het feest dat ik vorig jaar in april wou geven voor mijn 50ste verjaardag werd toen afgeblazen... tja... midden in de chemobehandeling zag ik het niet zitten.  M'n 50ste verjaardag vieren als ik 51 werd vond ik ook maar niks... maar wat ik zeker wou doen dat was iedereen die mijn dagen een beetje opfleurden met een bezoekje, sms'je, belletje, mailtje, .... eens samenbrengen en met hen een fijne avond doorbrengen. Samen de warmte van vriendschap voelen... En dat feest komt er aan ! Ik kijk er naar uit en tel af !

Mijn ventje organiseert het allemaal en ik mag er niks over weten. Alleen wanneer, waar en met wie... Wat er te eten valt houdt hij geheim... Of er iemand komt optreden houdt hij geheim... Ik ben dus SUPER NIEUWSGIERIG maar ik laat hem zijn plezier van het organiseren en blijf braaf geduldig afwachten tot op de dag zelf. Ik gun het hem.
Onderstaande collage maakte Marc voor op de uitnodiging. That's me !


Lucrèce

08-05-07

Bezoek aan A'ke ...

Na de kinebehandeling ben ik samen met S. (A'kes schoonmama) naar het ziekenhuis gereden om een heel kort bezoekje te brengen aan A'ke.

Ze was nog heel zwak maar ze was héél gelukkig... toen ze zei dat Dr. R. haar hand had genomen en het op haar nieuwe borst had gelegd was ik echt ontroerd.

Na maanden van een 'lege plek' gevoeld te hebben op de plaats waar eens haar borst zat, is er een nieuw heuveltje gemaakt. A'ke zei dat het voelde of ze bevallen was van een baby. Even blij was ze.

Alleen wie dit meemaakt kan dit gevoel beschrijven... het heeft niets te maken met schoonheid... (wat trouwens veel mensen verkeerdelijk denken...)

Ze had ook al zelf naar het resultaat gekeken met een spiegel en was heel tevreden …

Voor mij is het een déja-vu... het gevoel het opnieuw mee te maken met dat verschil dat het bij A'ke om de eindafwerking gaat; er volgen geen chemobehandelingen meer en bij mij moest na de amputatie en reconstructie alle ellende nog beginnen. Zij kan onmiddellijk starten met een positieve noot.

A’ke is maanden een amazone geweest - een dame met één borst en is nu terug een tweeborstige vrouw. Binnen enkele maanden zal er een tepelreconstructie volgen en nog een paar maanden later volgt dan een medische tatoeage.

Bij mij is de bilaterale (dubbelzijdige)  tatoo geplaatst in maart 2007 en ik moet zeggen dat het er heel natuurlijk uitziet. Je moet al heel dichtbij komen om te zien dat er littekens zijn. Het litteken over de hele breedte van mijn buik neem ik er graag bij. Langzaamaan zal dat ook vervagen en het meeste zit onder de bikinilijn.

07-05-07

Opgelucht ...

De ganse dag heb ik hier rondgelopen als een kieken zonder kop.

Van al mijn plannen om hier in huis een beetje te werken is niets in huis gekomen. Telkens ik aan iets wou beginnen haakte ik weer af... ik was dus echt niet in mijn doen.

De reden is natuurlijk de operatie van A'ke. Ik wist niet dat het me zoveel zou doen...

Gisterenavond had ze me nog een sms gestuurd maar die heb ik pas vannacht bekeken en het knaagde een beetje dat ik haar niet meer heb kunnen antwoorden.

tatty%20grijs%20in%20verband

Als je zo in het ziekenhuis ligt te wachten op een komende ingreep dan kan je echt niet slapen... tenminste ik toch niet (niet dat ik een bangerik ben, nee, nee... maar een narcose van 6 tot 8 uur is toch niet niks hé) en ik vermoed dat dat bij A'ke ook zo moet zijn geweest. Eigenlijk zou je op zo'n moment iemand vertrouwd naast je moeten hebben; iemand die je kan koesteren, iemand die je troost en wiegt... maar ja, zo zitten ziekenhuizen niet in elkaar hé.

Bij A'ke was de ontvangst gisteren in de kliniek ook niet wat het moet zijn!! Toen ik het hoorde was ik eigenlijk boos...  A'ke had een eenpersoonskamer besteld en toen ze dit bij de receptie vermeldde zei de dame: "is het voor plastische chirurgie???","... je bent hier niet in een hotel hoor". Die vrouw denkt waarlijk dat als je een borstreconstructie moet krijgen NA BORSTKANKER (!!) dat je dat voor je plezier doet...

Het wordt tijd dat mensen in een ziekenhuis wat meer tact aan boord leggen!!Toen ik terug naar huis ging, passeerde ik de balie en daar zag ik haar zitten... een moment, even maar, overwoog ik om naar haar toe te gaan en haar vriendelijk te vragen dit NOOIT of ter NOOIT meer te doen! Met niemand... Maar ja, wat haalt het uit...

Maar eigenlijk kwam ik hier beter nieuws melden: de operatie is goed verlopen en om 14 uur was A'ke al wakker. Ze krijgt wel pijnstillers en verblijft dus een nachtje op de PACU. Om het uur wordt de 'flap' gecontroleerd op doorbloeding. Dit moet om te voorkomen dat de flap afsterft...

Om 16 uur kon ik het niet meer uithouden en heb naar haar schoonmama gebeld. Die had net het nieuws gekregen van L., A'ke's man... Jonge, jonge, wat was ik opgelucht en blij. Echt een gelukzalig gevoel kreeg ik. 'k Ben ook ontzettend blij voor haar familie dat deze fase achter de rug is...

en nu A'ke: EEN SPOEDIG HERSTEL en binnenkort mag je de lingeriewinkel gaan plunderen. Ik weet dat je daar al naar uitkijkt. L., houdt je portemonee maar vast... je zal nog in de kosten komen...

AkeIk ken A'ke maar pas sinds vorig jaar in augustus maar ik zou haar vriendschap niet meer kunnen missen. Het is raar om te zeggen maar borstkanker heeft me een paar heel mooie vriendschappen bezorgd; die vriendschappen zijn echt een verrijking in mijn leven en ik koester ze... Mijn kijk op het leven is ook helemaal veranderd daardoor...

06-05-07

A'kes day ...

Vandaag kan ik aan niets anders denken: A'ke is vandaag vertrokken naar het ziekenhuis en morgen, heel vroeg in de ochtend, krijgt ze haar langverwachtte, lang naar verlangde... borstreconstructie. (klik hier voor meer info)

'k Ben haar vanmiddag thuis nog een knuffel gaan geven en toen ik vanavond mijn schoonmama terug naar huis bracht (zij woont vlakbij het ziekenhuis) kon ik het ècht niet laten om nog snel even langs te gaan bij haar in het ziekenhuis.

Ik leef echt mee met haar; het voelt een beetje of ik het terug moet ondergaan.

De operatie zal ongeveer 6 uur duren en daarna brengen ze A'ke naar de PACU (Post Anesthesia Care Unit  = intensieve bewakingsafdeling) waar ze gedurende 24 uur voortdurend zal gecontroleerd worden... ze is in goede handen, ik weet het...

Terwijl ik dit probeer te schrijven komt alles terug als een film door mijn hoofd gerold... Ik houd er maar mee op...en hoop morgen snel iets over haar te vernemen.

Ik denk aan je A'ke ...

 

beertjegoodluck

07-04-07

Knuffel ...

Lieve P.,

We ontmoeten elkaar heel toevallig op de startavond van de ‘PINK RIBBON-week’ in Antwerpen en we gaven elkaar spontaan een knuffel. Een knuffel… we kenden elkaar niet persoonlijk maar we maken wel hetzelfde mee; we behoren tot dezelfde ‘club’ en dat schept een band.

Die avond raasden allerlei gevoelens door mij heen; die avond, de  Pink Ribbon-avond was emotievol… Zo was er ook K. die spontaan naar me toekwam… ook haar had ik voordien nooit ontmoet maar we volgen elkaars blog… toen zij daar plots voor mij stond heb ik haar ook de beloofde knuffel gegeven. Live… Ik schreef het heel dikwijls bij een berichtje dat ik achterliet op haar blog (als ik voelde dat K het moeilijk had...) en ik vond het super dat ik haar die nu in het echt kon geven. We hebben het af en toe eens nodig om eens een steuntje – een knuffel – een oppepper te krijgen maar ik geniet er evenveel van dit aan anderen te kunnen geven …

Op het moment dat ik vernam dat jij HET ook had, voelde ik mij treurig… de zoveelste vrouw in een lange rij… nog een stuk jonger dan ik…

Ik weet nog dat ik zei: “oh nee, niet zij. Niet P. Zo’n sterke vrouw.” Maar dit hield geen steek natuurlijk. HET heeft niets te maken met sterk zijn; HET kan elk van ons overkomen. HET houdt nergens rekening mee. Eén op negen vrouwen krijgen borstkanker - Russische roulette vind ik dat... je weet nooit of èn wanneer HET je zal treffen.

Die knuffel die ik jou toen gaf in Antwerpen, wou ik je al geven van op het moment dat ik het ontstellende nieuws vernam en het heeft me zo geraakt dat ik dit dan ook werkelijk heb kunnen doen. Ik wil je ook feliciteren voor de manier waarop je er naar buiten toe mee omgaat… zonder poeha… zonder veel woorden maar wel met de juiste. ‘k Hoop oprecht dat het je verder heel goed gaat en mochten we elkaar ooit nog eens tegen het lijf lopen dan wil ik er samen een glas bubbels op drinken. Een glas op de toekomst; een glas op onze andere ‘IK’.

 

Prev-Laat%20naar%20je%20borsten%20kijken2007Gisterenavond keek ik naar de startshow van KOM OP TEGEN KANKER en eigenlijk had ik daar ook willen zitten om concreet iets te doen; nu zat ik bovenop mijn keukentafel ‘vastgenageld’ voor de tv – niet de normale plaats om televisie te kijken is het niet? - met een krop in m’n keel door al de getuigenissen en ik kon op dat moment niets doen om mijn steentje bij te dragen…ik had eigenlijk een beetje mijn ‘verkoopstalent’ willen gebruiken en fondsen helpen winnen voor de oh zo nodige begeleiding van Vrouwen met Borstkanker. Want u en ik en anderen met ons weten meer dan ooit dat alle hulp welkom is bij deze strijd. Trouwens, wat een superbedrag hé gisteren: 621.455 Euro! Hopelijk wordt het recordbedrag van 2005 overschreden dit jaar. Toen was het 10.090.308 Euro.

 

P., ik weet dat je af en toe hier komt lezen; vermits ik geen contactadres heb wou ik je dit 'briefje' op die manier toesturen...

Ik wens jou en iedereen een fijn Paasweekend – geniet er van – Carpe Diem.


(Pink Ribbon was in 1992 een initiatief van Evelyn Lauder, schoondochter van cosmeticagigante Estée Lauder. Toendertijd stond borstkankeronderzoek nog in zijn kinderschoenen. Nu is het roze lintje bekend in 40 landen, staat borstkanker wereldwijd op de agenda en zijn er Pink Ribbon magazines in Amerika, Australië, Groot-Brittannië en Nederland

Om dit initatief door te trekken naar Vlaanderen en hier borstkankerpreventie en sensibilisering onder de aandacht te brengen, lanceerde Sanoma Magazines, met steun van tal van partners, op 15 maart 2007 de eerste Vlaamse Pink Ribbon, een magazine waarvan de opbrengst integraal naar Kom Op Tegen Kanker gaat.)

coverlang

26-03-07

Gesprekken in de wachtkamer ... (in Milo - nieuw maandblad)

covermilo3-150_rdax_141x178Enkele weken geleden werd ik samen met Katty en Hilde gecontacteerd door de journaliste en jeugdauteur Kathleen Vereecken of we een interview wilden doen voor het nieuwe maandblad MILO rond het thema 'borstkanker'.

Op het moment dat ik dit voor het eerst te horen kreeg had ik zo mijn bedenkingen ... wil ik wel in een maandblad verschijnen? Wat als de tekst verdraaid wordt? Kan ik voor het drukken de tekst nog inkijken en eventueel laten aanpassen?

Tegen het blad Milo had ik geen bezwaar. Ik had het eerste exemplaar toevallig ontvangen samen met de Humo en ik vond het een mooi, glossy, interessant maandblad - een maandblad voor 40-plussers met heel veel interessante informatie in. 

Ik ben er toen maar voor gegaan ... want ik vond, als ik de kans kreeg om mijn steentje bij te dragen om borstkanker en alles wat er mee te maken heeft bespreekbaarder te maken bij de mensen, dat ik dat zeker moest doen. Er hangt bij nog te velen onder ons een taboe rond deze ziekte...

We hadden met ons vieren een boeiende gespreksnamiddag over alles wat ons zo een beetje - of een beetje veel - geraakt heeft voor, tijdens en nà de behandeling... We gingen geen enkel onderwerp uit de weg...

Alles werd opgenomen op geluidsband en nadien kregen we van Kathleen de tekst ter inzage via e-mail doorgestuurd. Zelf heb ik er (voor wat betreft 'mijn' gedeelte) nog enkele aanpassingen laten aan doen maar veel veranderen kon ik niet... er was ook een heel deel van het interview weggevallen. Kathleen had geen onbeperkte ruimte om zo'n artikel te plaatsen maar 'k vond het geheel van de reportage wel meevallen.

Later werden we ook nog gecontacteerd door de fotograaf  en de stylist  van Milo.

Het telefoongesprek met de stylist vond ik wel grappig:

"hallo met ... hier, de stylist van Milo. Mag ik uw confectiemaat weten?" "Eh... ja, 38/40..." En: "hoe groot bent u?" "Eh... 165,5 cm..." "En mag ik uw schoenmaat ook weten?" "Eh... 39." Wat is de bedoeling hiervan? Is dit een grap, dacht ik... Toen ik hoorde dat hij ons zou 'kleden' voor de fotoshoot die zou worden gemaakt in de Stadsbibliotheek van Gent, reageerde ik dat ik wel 50 ben maar dat ik absoluut niet wou gekleed worden als een oude bomma...

Nu bleek er geen gepast topje, truitje, bloesje, jurkje voor mij te zijn. Allemaal Large en X-large... dus absoluut niet om aan te zien... zo wou ik niet op de foto en zo komt het dat ik als enige mijn eigen shirt en mouwloos linnen vestje mocht aanhouden - het enige kledingstuk dat me paste was een rokje... ook mocht ik mijn eigen laarzen aanhouden want mijn schoenmaat had ik een beetje onderschat. Ik kon niet in de pumps met superfijne punt... pech dus voor hem want hij had 2 zakken met merkkledij en schoenen mee...

Een sobere, aangepaste maquillage kregen we van een dame ... we voelden ons zo een beetje 'sterren-van-één-dag'.

Katty had zelfs een privé-chauffeur ingehuurd: Greta, een vriendin uit ons EU'REKA-groepje haalde haar thuis op en Caroline (uit hetzelfde groepje) kwam ons ook vervoegen en 'supporteren' bij de verkleedpartij... Zij had zelfs Champagne met bijhorende glazen meegebracht zodat we nadien, als echte bv's (hm...), konden klinken op de geslaagde missie.

De reportage 'gesprekken in de wachtkamer) vind je terug in het aprilnummer (verschenen op 21 maart) op pagina 86.

19-03-07

Herhalingen Medisch dossier: 'Pink Ribbon Special'...

Voor diegenen die de uitzending Medisch dossier: 'Pink Ribbon Special' over borstkanker van gisterenavond op Vitaya niet hebben gezien, wil ik even doorgeven dat er heruitzendingen zijn voorzien op :

Dinsdag, 20 Maart, 07:55
Woensdag, 21 Maart, 12:50
Donderdag, 22 Maart, 23:50
Vrijdag, 23 Maart, 15:55
Zaterdag, 24 Maart, 06:05

In de 50 minuten durende reportage worden een aantal vrouwen - waaronder Journaliste Frieda Joris - aan het woord gelaten over hun 'ervaring' met borstkanker en wordt er een vrij goed beeld gegeven over borstreconstructie met eigen weefsel. Prof. Dr. Ph.Blondeel (plastisch chirurg), Prod. Dr. H. Depypere Gynaecoloog) en Dr. H. Denys (Oncologe) becommentariëren het geheel met duidelijke informatie.

Doorheen de reportage zitten stukjes verweven over o.a. het kiezen van aangepaste lingerie en badpakken; het kiezen van een pruik of hoofddeksel bij haarverlies, gelaatsverzorging-wellness-make-up, enz. (De gelaatsverzorging die ik kreeg en die gefilmd werd voor dit programma werd gedaan door Jenny Haaze-Claeys in het kader van 'Look good, feel better' - een project van de VLK rond verzorging en make-up bij kankerpatiënten).

Zeker kijken dus op één van bovenvermelde dagen!

Ontroerd was ik vooral door het getuigenis van Serge. Mannen die borstkanker krijgen is voor velen onder ons nog onbekend en ik was blij dat er in dit programma ook aandacht aan werd besteed.
Als je goed keek kon je op Serge's T-shirt 'Circle 66°' zien staan. Circle 66° is de expeditie in Groenland waar ik naar verwees in mijn postje van 9 maart. (klik hier) Als ik het goed voorheb heeft Serge de voorbereidingen voor deze expeditie er ondertussen opzitten en mogelijks vertrekt hij in mei-juni samen met 5 vrouwen met een borstkankerverleden naar Groenland. Ter hoogte van de poolcirkel trekken zij van de west- naar de oostkust. De teamleden op tourski's, de bagage op hondensledes. De tocht over de ijskap is ter hoogte van de 66e noorderbreedtegraad en duurt 22 dagen.

Met de expeditie willen zij laten zien dat 'kanker niet het einde betekent' en vragen zij aandacht voor mannen die borstkanker kunnen krijgen.

UPDATE : via Emmy kreeg ik het het herhalingsschema van bovenvermeld programma op Vitaya... (waarvoor dank Emmy, want het stond niet correct aangegeven in mijn TV-blad!)

18-03-07

Pink Ribbon Week ... kijk vanavond op VITAYA om 22 u

vitayaDeze week startte op woensdag, 13 maart, de 'Pink Ribbon' week op Vitaya. Vitaya neemt wat vrouwen aanbelangt graag ter harte. Zij willen hun steentje bijdragen aan het initiatief van 'Pink Ribbon' en de strijd tegen borstkanker.

Vanavond is er o.a. de film:

The Gift 18/03 - 20.25 uur 

Wanneer Lynn Ransom te horen krijgt dat haar overwonnen borstkanker zich heeft uitgezaaid, stort haar wereld in. Ook voor haar man David Ransom, haar dochtertje Amy en haar vader is dit een zware klap. Lynn’s moeder had ook borstkanker en verloor de strijd. Ze wil niet dat Amy pijnlijke herinneringen overhoudt aan haar eventuele sterven. Daarom beslist ze om het zelf allemaal in de hand te nemen.
Ze is vastberaden om haar familie voor te bereiden op haar dood en om het einde van haar leven niet door haar ziekte te laten controleren.

en

BcancerA4Medisch Dossier: Pink Ribbon® Special 18/03/07 - 22.00 uur

Medisch Dossier staat deze week volledig in het thema van borstkanker. Monica Moritz praat ongegeneerd met vrouwen over hun borsten en hun ziekte. Zo ontrafelt ze de belangrijkste misverstanden rond borstkanker. Ze praat over seks na een borstamputatie. Twee op de drie vrouwen krijgt namelijk seksuele problemen eens ze een borst minder hebben. Maar ze bekijkt ook de badpakkenmode voor vrouwen met een borst minder.
En wat na een borstmastectomie? Loop je aan één kant plat door het leven? Prop je een beha vol met watten of kies je voor een borstprothese? Tegenwoordig willen steeds meer vrouwen een borstreconstructie. En dat is dan niet steeds de siliconenvulling. Er zijn ook operatietechnieken waarbij er op de billen wat af gaat, en op de borst wat bij komt.

Wie goed kijkt zal zien dat ik vandaag in deze uitzending zit. Er werd mij een paar weken geleden gevraagd of ik wou meewerken rond een stukje over 'gelaatsverzorging, wellness en make-up' bij borstkankerpatiënten.

Jenny Haaze, de dame die voor het VLK op de onco-afdelingen in de ziekenhuizen schoonheidstips ('Look good, feel better') geeft voor mensen met kanker en die ook meewerkte aan Eu'reka (revalidatieproject voor kankerpatiënten in  het UZ Gent) bezorgde mij een heel fijne namiddag.

Eerst kreeg ik advies en tips rond het reinigen en verzorgen van de huid. Zowel kanker als de behandelingen ervan veroorzaken soms reacties, die weinig esthetisch of behoorlijk hinderlijk kunnen zijn. Een droge huid, uitdroging van de ogen, enzomeer komen frequent voor en men weet niet altijd goed hoe de huid dan het best wordt behandeld.

Daarna kreeg ik een anti-stressmasker opgelegd (pure verwennerij... zalig) en als laatste kreeg ik een aangepaste make-up.

Ik merkte helemaal niet dat er een cameraman aanwezig was; ik was heel relax....

Zelf heb ik de opnames nog niet gezien en ben wel een beetje benieuwd.

Eind deze maand komt het nieuwe nummer van MILO uit (nr 3 - aprilnummer). Daarin zal een reportage staan met als titel: 'gesprekken in een wachtzaal'. Ook dit onderwerp gaat over borstkanker... Samen met Hilde en Kathy zaten we een namiddagje bij journaliste Kathleen Vereecken. Zij loodste ons doorheen een reeks vragen en met z'n drieën probeerden we ieder op zijn manier de antwoorden 'in te vullen'... elk van ons vertelde hoe we bepaalde dingen beleefden tijdens die moeilijke periode.

Ook voor mij is het nu afwachten tot het nummer bij de dagbladhandel ligt.

02-03-07

A'kes special day ...

 

Al maanden praten we er samen over A,ke en ik, over een borstreconstructie met eigen weefsel...

Bij de meeste vrouwen die een borstamputatie (totale mastectomie) ondergaan blijft het bij deze amputatie en moeten ze verder leven als amazone. Zo goed en zo kwaad het kan...

Heel wat mensen - dikwijls uit de directe omgeving - kunnen het moeilijk vatten dat het voor een vrouw niet altijd gemakkelijk is dit verlies te verwerken. Sommigen geven goed bedoeld een reaktie als: 'een vrouw is toch meer dan borsten alleen', of 'er bestaan toch speciale bh's en protheses dan ziet men dat toch niet'.... maar het gaat niet om wat men al dan niet ziet. Het gaat over een stuk van je eigen ik, je eigen vrouwelijkheid die aangetast wordt. Je wil eigenlijk terughebben wat je voordien had of je wilt terug zijn zoals je voor de 'borstkanker' was...

En inderdaad men kan zich behelpen door een prothese te dragen en op zoek gaan naar een comfortabele bh maar dat is niet altijd wat je wilt.

Zelf heb ik niet ervaren hoe het is als je wakker wordt na een amputatie... bij mij zat er na de operatie (mastectomie) opnieuw een 'heuveltje' op de plaats waar eens mijn borst was. Een heuveltje van eigen vlees en bloed - een heuveltje dat warm aanvoelt en dat van mezelf is... een heuveltje dat me blij maakte en het verlies om mijn borst ietsje minder erg maakte... Ik kan alleen maar zeggen dat ik ondanks alles me heel gelukkig prijs dat ik de keuze had tussen amputatie of amputatie met onmiddellijke reconstructie met behulp van eigen weefsel (diepflap of vrije flap ) - en dat ik toen mijn lot in de handen van de dokters heb gelegd want op dat ogenblik vond ik de keuze heel moeilijk... Op het moment van de diagnose komt er zoveel op je af en dan kan je dikwijls niet kiezen...of je hebt helemaal geen keuze...

Wel A'ke ik ben blij dat je nu ook een keuze hebt gemaakt en ik tel met je mee de dagen af.

(Er zijn natuurlijk nog andere vormen van borstreconstructie - voor meer info zie www.borstkanker.net)

pink ribbon wreath

27-02-07

Mannelijke bv's laten wat zien ... !!!

Vandaag lanceert de actie KOM OP TEGEN KANKER de nieuwe campagne : 'Laat wat zien'

'Laat wat zien is een prikkelende preventiewedstrijd over borstkankerscreening

uitdaging

 

“Laat naar je borsten kijken!”
Ben je een vrouw tussen de 50 en 69 jaar, aarzel dan niet om je borsten gratis te laten onderzoeken! Als je het allemaal wat angstaanjagend vindt, weet dan dat heel Vlaanderen achter je staat! Met de campagne “Laat wat zien” wil Kom op tegen Kanker vrouwen aanmoedigen om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. En om al die vrouwen te steunen, beloofden enkele van onze knapste Vlaamse mannen uit de kleren te gaan!

De uitdaging is eenvoudig:

  1. Moedig een vrouw tussen 50 en 69 uit je omgeving aan deel te nemen aan het borstkankeronderzoek; of - indien je zelf een vrouw bent - neem zelf het besluit deel te nemen;
  2. Laat dit vóór 6 april weten op onze website. Naast de vrouwen zelf kunnen ook familie, vrienden, instellingen, bedrijven en artsen laten weten hoe ze hun dierbaren zullen motiveren om mee te doen;
  3. Met je aanmelding op deze site help je mee een stukje van de bekende naakte van jouw provincie te ontbloten!;
  4. Van die man, die als eerste helemaal wordt uitgekleed door jullie massale aanmeldingen, wordt een huizenhoge affiche opgehangen in zijn provincie. In adamskostuum, uiteraard.

Meld je dus aan op de site vóór 6 april!

Bron: Vlaamse Liga tegen kanker.

06-01-07

Hoop... Hope...

Do you know what Hope is?
It’s magic and it’s free.
It’s not in a prescription.
It’s not in an IV. 

It punctuates our laughter.
It sparkles in our tears.
It simmers under sorrows.
And dissipates our fears.

Do you know what Hope is?
It’s reaching past today.
It’s dreaming of tomorrow.
It’s trying a new way.

It’s pushing past impossible.
It’s pounding on the door.
It’s questioning the answers.
It’s always seeking more.

It’s rumors of a breakthrough.
It’s whispers of a cure.
A roller coaster ride
of remedies, unsure.

Do you know what Hope is?
It’s candy for the soul.
It’s perfume for the spirit.
It’s having faith that, someday. 
There will be a CURE for it.

smteacup2

28-09-06

Ontboezemingen ...

large_213796Toen ik hoorde dat Frieda Joris getuigenissen over borstkanker gebundeld had in een nieuw boek 'Ontboezemingen over borstkanker' had ik direct interesse om dit boek aan te schaffen.

Het is raar... zelf heb ik al de ganse procedure doorlopen: denken dat je kerngezond bent en van de ene op de andere dag valt alles in duigen... de angst voor de toekomst, de chirurgische puncties, het zeer lange wachten voor de 1ste operatie (anderhalve maand...), de toch wel zware operatie 'borstamputatie met onmiddellijke borstreconstructie met eigen weefsel', 8 dagen later nogmaals onder het mes wegens uitzaaiingen in de Sentinelklier, de chemotherapie en de daarmee gepaard gaande (bij mij toch) onvermijdelijke kotsmisselijkheid, 4 à 5 kilo gewichtsverlies bij elke chemokuur, smaakaantasting, reukaantasting, haarverlies, het zwarte gat waar je invalt na de behandeling, het stilletjes weer overeind kruipen, die verdomde moeheid, concentratiestoornissen, botpijnen door de Arimidex, fysieke toestand ZERO, enz... toch word ik telkens weer aangetrokken tot dit onderwerp en wil ik lezen, horen, hoe andere mensen dit ervaren; hier mee omgaan. Precies of ik het nog niet zelf ondervonden heb.

Ik wou dit boek ook kopen omdat de auteur een deel van de opbrengst schenkt aan de Vlaamse Liga tegen Kanker, de organisatie achter Kom op tegen Kanker.

phara.MMIn het woord vooraf kijkt Phara de Aguirre, bij wie in juni borstkanker werd vastgesteld, terug op de diagnose en de operatie.

Phara de Aguirre: ,,De vragen knagen. Wie zal ik zijn als ik over die berg ben? Wie zal ik niet meer zijn?''

 

Inderdaad... wie ben je daarna en wie ben je niet meer...? Je kijkt toch heel anders tegen de dingen aan. Ziet precies alles veel 'dieper' - in een andere dimensie. Je wordt gevoeliger: een zesde zintuig misschien? Je bent niet meer de oude... dit voel ik dagelijks. Misschien... na een tijd, slijt dit wel en kan ik dit alles achter mij laten...???

In Vlaanderen wordt één vrouw op de negen geconfronteerd met borstkanker, een ziekte die vooral in geïndustrialiseerde landen voorkomt. In Vlaanderen krijgen jaarlijks meer dan 31.000 mensen te horen dat ze kanker hebben. In 35,5 pct van die gevallen gaat het om borstkanker. Heel weinig bekend is dat ook mannen de ziekte kunnen krijgen, maar bij hen is de kans wel veel kleiner.
Voor alle honderd vrouwen die borstkanker hebben, is er één man met de ziekte. Ontboezemingen over borstkanker is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Het telt 240 bladzijden en kost 18,95 euro. (belga/hln)

18-08-06

'Over leven'...

Het wetenschappelijk programma van Canvas op zondagavond 20 augustus - om 21.05 u. - gaat over Borstreconstructie.

"Een op negen vrouwen in ons land krijgt met borstkanker te maken. In de meeste gevallen wordt een amputatie uitgevoerd. De overlevingskansen zijn sterk verbeterd, maar vele vrouwen vinden het bijzonder moeilijk om verder te leven met een geamputeerde borst. Gelukkig heeft de reconstructieve heelkunde een waaier aan technieken ontwikkeld om de borst te reconstrueren". (Een programma van Berten Baert en Joris Vermost.)

Zelf heb ik heel lang overwogen of ik wel een reconstructie wou. In het begin van de diagnose kwam het er bij mij op neer om zo snel mogelijk geopereerd te worden (amputatie) en zo snel mogelijk alles te ondernemen (chemo e.d.) om die verdomde kanker te bestrijden. Met of zonder borst: op dat moment kon het mij niet schelen. Maar... door de ZEER lange wachtperiode (diagnose op 4 november en operatie pas op 21 december !!!) had ik te veel tijd om na te denken!!! Op een gegeven moment heb ik gedacht: "misschien wil ik nu geen reconstructie, maar wat als ik er volgend jaar anders over denk?". Je weet nooit hoe het er in een mensenhoofd kan aan toe gaan... Ik had ook schrik als ik het nu niet deed en het volgend jaar toch wou laten doen, dat ik dan terug werkverlet zou hebben, terug een herstelperiode, enz... Vandaar dat ik mijn lot in de handen van de gyneacoloog en de plastische chirurge gelegd heb met de melding: jullie doen maar voor het beste - ik onderga!

Ik heb er nog geen spijt van gehad maar ik denk dat als ik niet voor een reconstructie had gekozen dat ik er mij toch wel had doorheen geslagen. Door dit alles heb ik geleerd dat ik toch nog een optimiste ben en dat ik sterker ben dan ik voorheen dacht!