10-10-08

We zijn gestart ...

Ik zit dit postje te schrijven in het ziekenhuis terwijl ik moet wachten om naar huis te gaan na de Herceptinekuur. Zal nog wel even duren hier... Na de eerste kuur wil men een controle inbouwen (allergische reactie) en moet ik hier in de buurt blijven gedurende 4 uur. Gelukkig kan ik me hier een beetje bezighouden met de krant te lezen, te sms'en naar m'n fanclub, beetje te tokkelen op de pc... en misschien straks wel even gaan wandelen want het zonnetje schijnt.

De behandeling is dus van start gegaan. Eergisteren plaatsen van de port-a-cath. Is vrij goed gegaan. Ik wou geen plaatselijke verdoving. Wou niet horen wat de artsen boven m'n hoofd allemaal vertelden terwijl ze in mij aan het snijden en frunniken waren. Had dus geopteerd voor een volledige verdoving maar ik kreeg een beter voorstel: een sedatie. Dit is een veel lichtere vorm van algemene anesthesie. De veiligheidsvoorschriften blijven echter dezelfde. Sedatie kan gebruikt worden in combinatie met plaatselijke verdoving of bij onaangename onderzoekstechnieken zoals bv. endoscopieën. Dit is een heel lichte vorm van verdoving waarbij je niks meer voelt maar heel in de verte ergens nog stemmen hoort. Het voordeel is ook dat eens de operatie achter de rug is en de verdoving wordt stopgezet dat je helemaal klaarwakker bent. Niks geen misselijkheid; wat bij mij meestal wel het geval is bij een volledige verdoving.

Wat ik niet had verwacht dat m'n arm en schouder behoorlijk pijn zouden doen. Kan zo'n 2 à 3 tal dagen duren. Beetje moeilijk bij het aan- en uitkleden dus.

Gisteren had ik daar hulp voor mee... Zus was mee voor een bijkomend hartonderzoek (echo Cor) omdat het onderzoek met de isotopen (filmopname van het hart als voorbereiding op de Herceptinebehandeling) niet zo'n goed resultaat aangaf. 52 % slechts. Om de Herceptine te kunnen starten moet die waarde zeker 55% pompfunctie van het hart weergeven.

Bij de hartspecialist kreeg ik een betere score en met de 56 % pompfunctie kon dan toch vandaag gestart worden met de eerste Herceptinekuur. (Die loopt over 1 jaar, elke drie weken). M'n hartje kan er dus tegen voorlopig...

De Taxotere (chemokuur) werd gisteren ook gestart. Ik zag het niet goed zitten toen ik hier 's ochtends aankwam. 'k Kreeg weer het weeïge gevoel in m'n maag toen ik op de oncoafdeling kwam en vreesde dat het weer een 'braakdagje' zou worden. Eigenlijk is het wel meegevallen. Door inname van Litican heb ik de misselijkheid toch kunnen afremmen en ben ik gisterenavond (tot een stuk in de nacht - 2.30 u !!) in slaap gevallen op de bank thuis.

Ik kijk ook al uit naar volgende week. Dan zullen de bijwerkingen beginnen afnemen en kan ik opnieuw leuke dingen doen. Heb wel vanalles in petto en ben niet van plan om de ganse tijd in m'n luie zetel te blijven zitten. Lucretia heeft geen 'zittend gat'; moet bewegen en mensen zien...

 Een fijn weekend allemaal... en dank voor de deugddoende reacties!! Big hug !!


wp24_800