10-10-08

We zijn gestart ...

Ik zit dit postje te schrijven in het ziekenhuis terwijl ik moet wachten om naar huis te gaan na de Herceptinekuur. Zal nog wel even duren hier... Na de eerste kuur wil men een controle inbouwen (allergische reactie) en moet ik hier in de buurt blijven gedurende 4 uur. Gelukkig kan ik me hier een beetje bezighouden met de krant te lezen, te sms'en naar m'n fanclub, beetje te tokkelen op de pc... en misschien straks wel even gaan wandelen want het zonnetje schijnt.

De behandeling is dus van start gegaan. Eergisteren plaatsen van de port-a-cath. Is vrij goed gegaan. Ik wou geen plaatselijke verdoving. Wou niet horen wat de artsen boven m'n hoofd allemaal vertelden terwijl ze in mij aan het snijden en frunniken waren. Had dus geopteerd voor een volledige verdoving maar ik kreeg een beter voorstel: een sedatie. Dit is een veel lichtere vorm van algemene anesthesie. De veiligheidsvoorschriften blijven echter dezelfde. Sedatie kan gebruikt worden in combinatie met plaatselijke verdoving of bij onaangename onderzoekstechnieken zoals bv. endoscopieën. Dit is een heel lichte vorm van verdoving waarbij je niks meer voelt maar heel in de verte ergens nog stemmen hoort. Het voordeel is ook dat eens de operatie achter de rug is en de verdoving wordt stopgezet dat je helemaal klaarwakker bent. Niks geen misselijkheid; wat bij mij meestal wel het geval is bij een volledige verdoving.

Wat ik niet had verwacht dat m'n arm en schouder behoorlijk pijn zouden doen. Kan zo'n 2 à 3 tal dagen duren. Beetje moeilijk bij het aan- en uitkleden dus.

Gisteren had ik daar hulp voor mee... Zus was mee voor een bijkomend hartonderzoek (echo Cor) omdat het onderzoek met de isotopen (filmopname van het hart als voorbereiding op de Herceptinebehandeling) niet zo'n goed resultaat aangaf. 52 % slechts. Om de Herceptine te kunnen starten moet die waarde zeker 55% pompfunctie van het hart weergeven.

Bij de hartspecialist kreeg ik een betere score en met de 56 % pompfunctie kon dan toch vandaag gestart worden met de eerste Herceptinekuur. (Die loopt over 1 jaar, elke drie weken). M'n hartje kan er dus tegen voorlopig...

De Taxotere (chemokuur) werd gisteren ook gestart. Ik zag het niet goed zitten toen ik hier 's ochtends aankwam. 'k Kreeg weer het weeïge gevoel in m'n maag toen ik op de oncoafdeling kwam en vreesde dat het weer een 'braakdagje' zou worden. Eigenlijk is het wel meegevallen. Door inname van Litican heb ik de misselijkheid toch kunnen afremmen en ben ik gisterenavond (tot een stuk in de nacht - 2.30 u !!) in slaap gevallen op de bank thuis.

Ik kijk ook al uit naar volgende week. Dan zullen de bijwerkingen beginnen afnemen en kan ik opnieuw leuke dingen doen. Heb wel vanalles in petto en ben niet van plan om de ganse tijd in m'n luie zetel te blijven zitten. Lucretia heeft geen 'zittend gat'; moet bewegen en mensen zien...

 Een fijn weekend allemaal... en dank voor de deugddoende reacties!! Big hug !!


wp24_800

 

11-07-08

Leven van de liefde ...

Eergisteren naar hartspecialist; ‘k moest een bloeddrukmeter laten plaatsen – 24 uur dragen en dan binnenbrengen; cardiogram laten nemen, fietsproef doen en bespreking resultaten vd bloedanalyse.
 
Zonder te veel in detail te treden (het moet leuk blijven hé) kreeg ik toch ‘een vrij goed rapport’. Beter dan ik een maand geleden voorgeschoteld kreeg. Pilletjes hebben hun werk gedaan; houden zo Lucretia!
Hij heeft me gauw toch nog een paar medicijnen extra voorgeschreven, de stiekemerd –  het was te nemen of te laten. Zonder pardon!


Goh, ja laat maar komen… mijn bord ligt al zowat vol bij het ontbijt! “Eentje is geentje” zegt het spreekwoord!


’t Is wel een schatje hoor de cardioloog en nog ‘nen helen schonen doctoor’ ook; dus boos kan ik niet echt zijn op hem!!! Maar toen hij ook nog zei dat ik moest vermageren en dat dan ook nog eens in de verf zette in een schone brief voor mijn huisarts - “blablabla blablabla … herevaluatie binnen ruim zes maand volstaat, graag opnieuw met een labobilan en een 5kg lichter” -  was ik toch even in shock!
5 kilo… hoe moet ik die er af krijgen met een schildklier die niet naar behoren werkt (beetje te veel Medrol gekregen bij m'n chemococktail...) en een onbedaarlijke eetlust door de Aromasin en ja, ja, 'k geef het toe, momenteel heb ik het karakter niet meer om te diëten!!

'k Heb 3 jaar zeer streng op mijn voeding (en snoepgewoontes…) gelet en heb er toen op een paar maanden tijd 7 kilo afgekregen. (ook al onder ‘doktersdwang’) Het mooie cijfertje “60 kilo” stond maanden te knipperen op de weegschaal. Tot ik pats-boem kanker kreeg en de chemotherapie alles zo een beetje verbrodde.
Voordien at ik bv. steevast 2 porties yoghurt per dag; met volle goesting en zonder suiker maar sinds ik daar een paar keer goed ziek van ben geweest tijdens de chemokuren en de yoghurt er niet in bleef, kan ik geen yoghurt meer zien. Dat is met veel dingen zo: All Bran flakes, fruitpap, rijstkoeken, broccolisoep, smeerkaas, enz… ik heb er gewoon een afkeer van gekregen. Ik ben dan ook meer en meer terug naar zoet beginnen grijpen. In het begin, kort na de chemo, kon dat niet zoveel kwaad. Ik was al blij dat ik iets kon eten dat me smaakte.

Maar stilaan kan mijn binnenwerkje ‘de boel’ niet meer zo goed verwerken en werd ik dus met een strenge blik en een voorschrift vol pillen naar huis gestuurd.
 
En weten jullie waar ik het eerste aan dacht??? HELP…. Hoe moet het nu met de wafels die ik binnenkort wil gaan eten bij de MAX???? 
De_Vier_Musketiers_Gent 018


En de Gentse Feesten die eraan komen met het oliebollenkraam op de Vrijdagmarkt en de cappuccino’s die ik wil gaan drinken, en… en… en… ja en die lekkere ijsjes die ik zag bij Mizzd op haar blog….
Misschien moet ik maar gaan leven van de liefde… Zucht…

Een fijn weekend allemaal!

affiche2008