28-11-12

Dagboek

Als ik nu terugkijk in m’n dagboekje (in het begin hield ik dat vrij goed bij) zie ik toch dat de Xeloda (dosis 2x 2000 mg/dag) vrij snel voor ongemakken zorgde.

De eerste avond kreeg ik al buikpijn en hoofdpijn. Die buikpijn (zo’n zeurderige vorm) bleef aanhouden en er kwam misselijkheid bij.

In die eerste 2 weken van inname noteerde ik verder nog het volgende:

trillerig, uitgeput gevoel, handen gevoelig, duizelig, hartkloppingen, gingiva (tandvlees) gevoelig, scheurmond, tandvleesontsteking, ontsteking onderlip, letsels in aangezicht (+neusvleugels) en aan rechterhand (met lazer behandeld), pijnlijke tranende ogen.

‘k Was eigenlijk vergeten dat het al zo snel ging met die bijwerkingen en dat zou op termijn nog niet alles wezen…

Als je voor ’t eerst een nieuw medicijn - of chemo in dit geval - neemt ben je natuurlijk heel alert en de minste verandering die optreedt neem je met een vergrootglas waar. Niet dat ik die ‘probleempjes’ wou uitvergroten maar je moet eraan ‘wennen’.Tenminste: je neemt ze erbij. Je moet wel. Maar het moet draaglijk blijven…

Xeloda,chemo,bijwerkingenIk zal hier regelmatig verder verslag proberen uitbrengen van wat er in het afgelopen jaar (sinds 21 juli 2011) zoal gebeurd is op medisch gebied. Ik wil er echter geen treurzang van maken. Maar voor mezelf is het nodig dit allemaal een beetje te ordenen - het een plaats te geven en het niet op m'n maag te laten liggen...

Wat ik hier wel met trots wil vermelden - het gaat niet allemaal slecht in m'n leven ... - is dat ik op 7 juli 2011 een pracht van een kleinzoon in m'n armen kon houden!  Ons 3de kleinkind. Smelten deed ik toen... en nog!

23:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (1) | Tags: xeloda, chemo, bijwerkingen |  Facebook

05-01-09

Geen zin ...

Heb geen zin in morgen

morgen kan me gestolen worden

maar als ik morgen laat stelen

dan heb ik geen chemo

en dat is dus geen goed idee ...

IMG_4681

Heb meer zin in dit nu ....

en nog meer zin om er vanonder te muizen

wanderer3

16-12-08

4de chemo + herceptine ...

Gisterenavond gezellig gaan aperitieven bij vrienden; een onverwachte uitnodiging … en naderhand toch nog even op de kerstmarkt gelopen in Gent … daar ook nog even de Kerstsfeer gaan opsnuiven want vandaag had ik m’n vierde chemosessie gecombineerd met Herceptine.

Telkens voor een volgende kuur wil ik nog iets leuks doen. Het helpt om even de gedachten te verzetten en er met frisse moed weer tegenaan te gaan.

Ben voor de eerste keer ook helemaal alleen gereden. Voor gewone onderzoeken geef ik er niet om om alleen te gaan maar voor een ganse dag ‘chemogedoe’ heb ik  eigenlijk liever iemand met me mee. Heb altijd wat schrik dat ik problemen zal hebben om alleen met de wagen terug te keren. Maar eigenlijk ging dat zeer goed. Vermits ik niet misselijk ben na het inlopen van de cytostatica (Taxotere) kan ik perfect alleen rijden en moet ik geen mensen lastig vallen. Niet dat ik geen vrijwilligers genoeg heb… nee daar ontbreekt het me niet aan. Er zijn verschillende mensen, waaronder m’n zus, schoonzus, vriendinnen die me willen brengen en/of afhalen. Maar ik ben een vrouw die – in de mate van het mogelijke – zelf alles onder controle heeft. Tja… de aard van het beestje hé.

Wat me wel opvalt tegenover vorige chemokuur (FEC in 2006) dat ik steeds langer in het ziekenhuis vertoef. Ik ben steeds op tijd aanwezig (rond 9 u) maar kom telkens maar thuis om 16u30. Pfff… lange uren zijn dat. Gelukkig heb ik meestal genoeg afleiding daar. Vandaag nam ik kerstkaarten mee om te schrijven; kreeg ik onverwachts bezoek van 2 lotgenootjes en kwam de psychologe even langs.

Het zou eigenlijk een kort gesprek worden van 10 minuutjes maar is uitgelopen tot een uur. Blijkbaar zitten me er meer  dingen dwars die ik wil toegeven; heb ik een diep verdriet dat ik steeds probeer weg te lachen en te minimaliseren en voel ik me schuldig tegenover bepaalde mensen ivm mijn ziekte. Ik zit er ook mee dat ik me afsluit van grote groepen en Kerstdag en Nieuwjaar zie ik ook al niet zitten. Ik zoek blijkbaar ‘veiligheid’ op. Blijkt niet abnormaal te zijn… en dus ben ik weer gerustgesteld. Is een vorm van zelfbescherming. Even veilig schuilen in m’n schulp en niet steeds geconfronteerd worden met mensen die soms heel onverschillig zijn (of lijken…).

En nu maar afwachten wat voor bijwerkingen ik deze keer weer zal hebben. De Taxoterekuur is allerminst saai … telkens wat anders: gaande van pijn aan longen en hart (1e kuur) – dat bleken achteraf spierpijnen te zijn. De tweede kuur gaf buikpijn; constipatie-met –alle- gevolgen –vandien en pijn aan m’n linkernier. M’n voeten beginnen ook licht problemen te geven: geen gevoel meer in voetzool. En de derde keer… daar zou ik liever over zwijgen… scheur in darm, hemorroïden met een deels getromboseerde hemorroïde (slapeloze nachten met ondraaglijke jeuk en uiteindelijk veel pijn) en vorige week een blaasontsteking erbovenop. En dan mag ik nog niet klagen… kon veel erger zijn…

Wat ook helemaal verschilt tegen vorige keer is dat ik niet al na 3 weken kaal ben. Ik heb na bijna 10 weken nog heel weinig haar – zo van dat doorkijk-babyhaar. Ik wil het ook niet afscheren; brrrrr…. Nu kaal zijn is echt wel heel koud. Heb Marc vorige week gevraagd om er de schaar in te zetten zodat ik niet meer van die lange haren op m’n hoofdkussen vind en… ik draag ’s nachts opnieuw m’n sexy Damart slaapmutsje. Geen zicht maar wel lekker warm! Heb er ook helemaal geen probleem mee met m'n haar... ik weet dat het teruggroeit en ik draag allerlei mutsjes en sjaaltjes in verschillende kleuren.

En nu maar aftellen naar de 5de vergifsessie! Het wordt telkens een beetje zwaarder maar de dagen dat ik me goed voel maak ik er het beste van en probeer ik te genieten van enkele mooie uitstappen.
Daar schrijf ik volgende postje wel iets over!

16-10-08

Geluksmomentjes ...

  • dochter die onverwacht komt binnenwaaien met de kids
  • zoonlief die laat op de avond nog even belt om te vragen hoe het gaat
  • 2-jarige kleindochter die 'kadootje' meebrengt voor oma: een pasgevonden herfstblaadje. Gewoon gevonden op de dorpel van oma... Zo puur!
  • op een ochtend de deurbel horen gaan en een goedlachse postbode die zegt: 'postpakket past niet in brievenbus' en dat blijkt later een oranje-bloemenpakket te zijn!! Een te gekke boost afkomstig uit Rotterdam .
  • borstmaatje A'ke die me plaagt via sms. Een paar glimlachen tovert met haar GSM;
  • schoonzus die gebakje meebrengt om even te zondigen en blij zijn dat het smaakt ondanks de chemo
  • vader die regelmatig eens binnenloopt en hem een Senseootje-met-zo'n-goed-speculaasje serveren
  • voor de eerste keer naar de plaatselijke markt kunnen gaan  met zus in de herfstzon en na 10 minuutjes doodmoe maar blij neerzakken achter een kop koffie.
  • kaartje vinden in de brievenbus met lieve boodschap van een onbekende afzender
  • om 7 u 's ochtends (zoals deze ochtend dus...) de slaap niet meer vinden en besluiten je nagels eens een verwenbeurt te geven; inclusief handbadje en massage met versterkende olie (helemaal gratis ook nog...)
  • ventje blij zien omdat je toch niet al tè ziek bent van de chemo
  • een zakje 'tomatjes-eigen-teelt' meekrijgen van een goede vriendin. "...mogen nog een beetje blijven liggen ..." zegt ze... dus hierdoor weer wat extra kleur in de keuken...
  • een te gekke muziekkaart ontvangen uit Pittsburgh en bij het openen 'I will Survive' horen!  (Big hug for that Dee !!) ... Hee... waar heb ik dat nog gehoord? Ah ha ... op een 'Tettenfeest' somewhere Onschuldig
  • ..........

En een extraatje.... een hillarisch momentje:

Rune (kleindochter van 2 j) die geen extra pamper mee heeft na een 'ongelukje' en oma aan de mama voorstelt om een TenaLady (Pants Discreet Medium 75-100 cm = heupomtrek !!) aan te trekken als noodoplossing...(och heere, dat kind is zelf amper zo groot .... hahahaha) (ooit als 'monster' gekregen  maar NOG niet nodig zelf te gebruiken Lachen)

K. laat maar eens weten of je veilig zonder lekken bent thuisgekomen!! Hahahaha...

Het leven zit vol van die geluksmomentjes. We moeten ze alleen maar weten te sprokkelen en even vasthouden.

P1120586

P1120583

P1120587

26-09-08

Update ...

Vorige week vroeg ik nog aan de gynaecoloog of het kon om eventueel ook een port-a-cath te plaatsen tijdens de operatie aan m'n oksel; tenminste, mocht er een vermoeden bestaan dat het toch weer chemo zou worden... (m'n aders zijn 'opgebruikt'... chemo of andere infusen zouden een probleem zijn via die weg)

Op dat moment dachten zowel de gynaecoloog als de oncologe dat het helemaal niet nodig zou zijn. Dat het maar om een klein lokaal recidief zou gaan; dat er enkel bestralingen zouden volgen...

Buiten de waard gerekend dus: vanmiddag kreeg ik alweer een 'opdoffer! Hetgeen ik zo bang en stil had vermoed is nu bevestigd.

Ik krijg de volle lading: èn chemo èn Herceptine èn bestralingen en naderhand waarschijnlijk ook nog verder hormoontherapie. Dit zal dus weer doorbijten worden...

Het gaat dus om een nieuwe borstkanker - geen uitzaaiing van de eerste - maar een nieuwe tumor die zich heeft ontwikkeld met kankercellen die er helemaal anders uitzien. Herceptinegevoelig en een weinig hormoongevoelig. De FISCH-test bevestigde dit vanmiddag. Hiervoor wordt dus Herceptine ingeschakeld in combinatie met Taxotere.

Om te starten wordt eerst het reeds eerder vermeldde 'poortje' (port-a-cath) geplaatst; de dag nadien gaat er eerst de Taxotere door... en als ik daarvan bekomen ben (hm... zal afwachten zijn wat de bijwerkingen zijn) volgt direct de volgende dag al de Herceptine. Normaal geeft men dit tesamen maar om na te kijken of er eventuele allergïeën optreden wordt er de eerste keer 1 dag tussen gelaten.

Het zindert nà in mijn kop... ik reageer ook niet normaal... mogelijks zelfbescherming. Eigenlijk precies hetzelfde als vorige keer. Ik had gedacht dat ik zou huilen, roepen, boos zijn, radeloos zijn,... maar niks van dit alles. Ik begrijp het zelf niet.

Ik kijk uit naar het weekend. Even mijn hoofd laten uitwaaien. Er eens flink de pas inzetten zal me goed doen. En dan aftellen naar 8 oktober...

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

09-01-08

Dagelijkse Sudoku... voeding voor de geest ...

Tijdens een behandeling met chemotherapie voel je letterlijk je geest aftakelen. Het is niet dat de hersenen worden aangetast (chemo gaat blijkbaar niet door het hersenmembraan...) maar het cognitief geheugen wordt aangetast: vergeetachtig, de naam niet op een gezicht kunnen 'plakken', letterlijk alles moeten opschrijven, geen boeken meer kunnen lezen want telkens je start op een bladzijde moet je elke regel tweemaal herlezen, etc...

Ik heb toen 2 dingen wel gedaan: beetje geblogd en elke dag 2 tot 3 Sudoku's opgelost.

Lieve kwam me op een dag een bezoekje brengen en ze had een Sudoku boekje mee. Ik had dat nog niet gedaan - wel al van gehoord en ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn omdat ik er mijn hoofd niet kon bijhouden.

Niets was minder waar. Ik verplichtte mezelf om er enkele dag een paar op te lossen en dat ging steeds vlotter. Op dat moment was dat echt voeding voor mijn geest en Sudoku's zullen altijd 'positief' gelinkt blijven aan de chemoperiode.

Bedankt Lieve dat je mij liet kennismaken met deze verslavende puzzels.

Op het net vond ik een leuke link voor een dagelijks wisselende Sudoku.

Ook effe spelen??

[print version]

Visit http://www.dailysudoku.com/ for more puzzles, solutions, hints, books and other resources.

09-12-07

Dolce far niente ...

Donderdagavond 'uitgeblust' thuisgekomen met als gevolg dat er hier gisteren, vrijdag dus, niet veel werd uitgestoken. Een beetje  boodschappen gedaan - het hoogstnodige gehaald - en daarna dolce far niente. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik die 2 recuupdagjes in de week nog echt wel nodig heb.

Toch wel fijn dat ik weer werk. Het geeft mij een boost en stillaan zal die vermoeidheid door de chemo wel minder worden. Het is een soort van vermoeidheid die je niet voelt aankomen. Het overvalt me telkens... precies een klop van de hamer en met de beste wil van de wereld kan ik dan niet meer verder. Als ik dan naar mijn lichaam luister en even een rustpauze inlas, ebt dat dan terug een beetje weg.

Vandaag Rune gaan ophalen - uiteraard al zingend! De autoradio moet niet aan voor haar... laat oma maar zingen Tong uitstekend. Poppemie en poppenwagen kwamen mee. Het oude rotan zeteltje - nog van Kim - werd uitgehaald en Rune's decor om poppenmoedertje te spelen was klaar. Als opa (die even pauzeerde van het schilderen) dan ook nog kwam meespelen kon haar geluk niet op.

voorlopig 067

voorlopig 068

voorlopig 069

voorlopig 071

voorlopig 072

voorlopig 075

Een schat van een kind is het. Altijd goedlachs. Ze vertelt ook de ganse tijd. Het meeste is nog wel onverstaanbaar maar dat komt wel.

Toen opa terug op zijn ladder kroop in de woonkamer om verder te schilderen, stond Rune aan de andere kant van de glazen deur de hele tijd te roepen 'maaaaaaak, maaaaaaak' (= Marc) en toen opa dan ook nog wuifde schaterde ze het uit.

Een fijn weekend allemaal!

 

21-05-07

Toeval ...

Toeval. Ik vind dit een heel mooi woord. Meestal wordt dit woord in de positieve zin gebruikt. Maar in het levensverhaal van Lucretia en mij was het eerder een ongelukkig toeval…

 

Mijn manneke en ik hebben jaren moeten wachten om zwanger te kunnen worden. Na heel veel geduld kregen we in november 2005 het nieuws dat er een klein Runeke in mijn buik aan het groeien was! Ons geluk kon niet op.

 

Maar… héél toevallig belde mijn mama me een weekje later op. Ze moest ons iets vertellen. Niet via de telefoon. Veel te gevoelig. Niet goed. Ik voelde tot in het puntje van mijn kleine teen dat dit ik-wil-het-niet-horen-nieuws was. Toen we dan twee uurtjes later het nieuws te horen kregen dat mama borstkanker had… pfffff. Heel raar, maar ik schrok er eigenlijk niet van. Niet dat je zoiets verwacht hoor (de bekende ver-van-mijn-bed-show), maar ik had het voelen aankomen.

 

Tja, daar zit je dan. Zwanger. Dolgelukkig te wezen. En plots krijg je zo’n nieuws. Je zou willen gillen: ‘Niet jij!!! Kan niet.’

 

Normaal gezien ben ik een grote denker, maar door dat kindje in mijn buik heb ik toch geprobeerd om alles zo nuchter mogelijk te bekijken. Heel egoïstisch van mij, maar ik noem het een stukje zelfbescherming.

 

Ik had gedurende enkele maanden het gevoel dat ik er niet voldoende kon zijn voor mijn mama. Want mee naar het ziekenhuis voor een chemosessie mocht ik niet (omdat ik zwanger was). En bij mama thuis gaan supporteren de dagen na haar chemo mocht ik ook niet (om dezelfde reden). Ik moest dan maar goede moed zitten inspreken via de telefoon. Terwijl ik liever haar handjes wou vasthouden. Gelukkig was mijn papa er dan voor haar.

 

Maanden gingen voorbij, en hoe minder haren er op mama’s hoofd stonden, hoe dikker mijn buikje werd.

Toen mama’s chemo bijna voorbij was, kregen mijn mannetje en ik te horen dat ons kindje zou geboren worden met een gaatje in de mond (zie http://users.pandora.be/vincent-kim). Alwéér een opdoffer. Maar we zijn vechters – even slikken en weer doorgaan.

Toen prachtige, kleine Rune geboren werd, verschenen de eerste haartjes weer op mama’s hoofd. Alsof mama even gestopt was met leven, maar nu was ze er weer.

 

IMG_8887   100_2180   IMG_8835
 

Bij deze:

Mama, ik ben supertrots op jou!!!!!!

 

Dikke knuffel,

Kim

14:31 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (24) | Tags: borstkanker, toeval, nieuws, verdriet, chemo, vechter |  Facebook

07-01-07

Koffiekoeken en een stokje ...


Create your own message at BlingyBlob.com

Zin in een koffiekoek? Kan toch zo lekker smaken hé op zondagmorgen... Klik eens hierboven want ik heb een klein verzoekje...

Van Romina - een blogvriendinnetje - kreeg het het volgende stokje:  "wat is jouw favoriete liedje?"

Wat kan ik daar op antwoorden? Ik heb zoveel favorietjes en melodietjes... Maar eentje vind ik zeer speciaal - een soort talisman-muziekje tijdens de moeilijkste periode uit mijn leven.

Klik maar eens op het Tattybeertje hieronder...

tatty2

Waarom ik dit mooi vind? Wel tijdens 'de chemoperiode' heb ik dikwijls op de foto hiernaast - in de rechterbalk - geduwd met als titel BRIGHT SUNSHINY DAY. Het vrolijkte mij op en tegelijkertijd ontroerde het me... en ik ben zot van het kikkertje...

Het stokje geef ik door aan: Beesken, MizzD, Blablah, Talleke en Vivke. Ben benieuwd wat hun favorietje is...

26-10-06

Een teken van leven ...

dyn001_original_125_70_gif_2552987_d75eea04750446edd52aa21c346a784eHet werd inderdaad eens tijd dat ik terug eens een teken van leven gaf ... eigenlijk is dit blogje bedoeld als 'dagboekje' maar de laatste anderhalve week is dit dus duidelijk niet goed gelukt. Door allerlei perikelen in het ziekenhuis (vorige week donderdag ...) zag ik het echt even niet zitten. Ik had helemaal geen zin om nog te 'briefen' over mijn 'belevenissen' aldaar en heb alles een beetje laten rusten. Het verslagje zal er binnenkort wel spontaan 'uitrollen', maar nu even niet.

Ondertussen gaat het wel heel goed met Rune - mijn kleindochtertje. Het is een echt lachebekje aan het worden. Je moet haar maar aankijken of een paar rare geluiden maken een ze gaat aan het kraaien. Vooral op haar mama reageert ze heel leuk en vandaag zag ik voor 't eerst een klein pruillipje toen ze dacht dat K. er niet was - die was even uit haar zicht verdwenen en ze zag op dat moment alleen maar mij. Heb nochtans niet 'spooky' gedaan...

Gisteren had ik afgesproken met A'ke. Oorspronkelijk zouden we samen gaan 'snacken' MET onze pruik op. Als 'zottigheid'! Maar voordien kreeg ik een e-mail van A'ke. Ze zag het eigenlijk niet zitten en eerlijk gezegd: 'ik had er ook over wakker gelegen...' Waarom ons gaan kwellen met die 'valse bos haar' op ons hoofd? Voor wie en voor wat? Het herinnert ons aan een wel zeer moeilijke periode; een periode waar eigenlijk niet mee te lachen valt... want als er één ding wel heel moeilijk was tijdens de chemobehandeling, was dat toch het moment dat je haar begint uit te vallen - soms ganse plukken ineens; en dan het moment dat het er helemaal afgaat... de naakte waarheid... oh nee! Gelijk had je A'ke dat je daaraan zo weinig mogelijk wilt herinnerd worden... We hebben in de plaats genoten van een fijn 'koffiekoekenmoment' en voor mijn part een heel gezellige babbel bij jou thuis. Moeten we zeker overdoen A'ke en inderdaad... onszelf blijven zonder 'vals haarstuk' - we zijn wie we zijn - waarschijnlijk anders dan voorheen maar boven alles : eerlijk voor ons zelf!

Aan alle bloggertjes een fijne nacht en ik hoop er regelmatig terug te zijn.

00:43 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: levensteken, sign, pruik, chemo, ziekenhuis, rune |  Facebook

23-04-06

Morgen chemo 5 !!! ...

Heb geen zin in 'morgen'. Wil 'morgen' liever vergeten. Maar... het is de harde realiteit. 5de chemoshot !!! Iemand zei me gisteren: '"waarom stop je er niet mee!?" Geen denken aan natuurlijk. Al heb ik maar 5 % kans meer dat de kanker terugkomt, ik neem dit risico niet! Ik wil er alles aan doen om zoveel mogelijk risico's uit te sluiten. Na dit alles komt terug 'zonneschijn'... en waar ik nog het meeste naar uitkijk is m'n eerste kleinkindje. Het schatje weegt nu ongeveer 1 kilogram en zal naar alle waarschijnlijkheid geboren worden rond 19 juli! Nog maar 3 maanden dus... Het gaat goed met K's zwangerschap. Ze heeft een prachtig buikje. Blijf dus maar lekker groeien baby L. Als je geboren wordt zal je oma hopelijk verlost zijn van dit alles en begint voor ons samen een nieuw leven...

23:16 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kanker, borstkanker, chemo, cancer |  Facebook