04-04-08

Zonnetje ...

Als de zon niet wil schijnen dan haal ik zelf wel een zonnetje in huis! Knipoog

Een schat van een kind is het. Altijd goedlachs; heerlijk gebrabbel; pienter...

Mijn dipje zal gauw vergeten zijn.

STH70270[1]

Dank u wel allen... voor de lieve reacties bij het vorige postje!

00:02 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (11) | Tags: zonnetje, sunshine, rune, dipje |  Facebook

31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook