16-12-07

Waar is mijn kerstgevoel? ...

voorlopig 135Vandaag naar de kerstmarkt in Lokeren geweest met Kim en Rune.
Het gaf mij een dubbel gevoel… 2 jaar geleden liep ik hier ook… met Marc, m’n schoonmama en m'n kinderen… Kim was toen net zwanger en ikke… ja ik zou binnen enkele dagen het ziekenhuis ingaan voor een borstamputatie.
We waren blij en triest tegelijk…
We ‘vierden’ toen Kerstdag een weekje vroeger en we probeerden toch wat van de kerstsfeer op te snuiven.

Thuis stond er geen kerstboom… alleen een tafeltje met wat kerstrozen.

Eigenaardig, toen ik vandaag naar Lokeren reed dacht ik er helemaal niet aan maar toen we de markt opwandelden overviel mij het gevoel welke ik toen had…  

Bizar hoe we bepaalde dingen blijven linken…

Eigenaardig is ook dat ik sindsdien niet meer echt in kerststemming kom – niet meer zoals voorheen -  en ook geen zin heb in Nieuwjaar-vieren.
Sinds die kankerperiode lijkt alles zo artificieel …

Vorige kerst ben ik de drukte ontvlucht en zijn we met ons tweetjes en onze zoon naar de Ardennen getrokken. Stappen in de bossen deed me meer deugd. De frisse boslucht diep in mijn longen laten doordringen beviel me meer dan het beklemmend gevoel dat ik kreeg (en nog krijg) als ik in een grote groep mensen terechtkom.

Ik houd m’n hart al vast want deze Kerst ontkom ik er niet aan… we zullen met z’n 36 zijn. Ik heb schrik dat ik opnieuw dat verstikkend gevoel krijg…  weg wil vluchten uit de massa… schrik dat ik het werk niet overzie…schrik dat ik geen greep krijg op mijn gevoel.
Onlangs had ik dat ook toen ik naar Clouseau ging in het Sportpaleis. Ik had blij moeten zijn daar te mogen zitten maar ik kon niet meegaan in het gevoel ; het gevoel van de massa die – met de handen in de lucht – de liedjes van Koen en Chris meezongen.

Het leek wel of ik mezelf zag zitten daar op de tribune; het leek of ik boven mezelf uit zweefde en geen greep had op mijn gevoel. Ik zou het willen begrijpen waarom ik me zo voel maar dat lukt niet. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.

Maar vandaag heb ik ondanks dat ‘vieze gevoel’ toch bijzonder genoten van het gezelschap van mijn dochter en kleindochtertje. We aten een pannenkoek op de Kerstmarkt; een clown ‘plooide’ een ballon tot een hondje voor Rune en de Kerstman zocht diep in zijn zak naar een laatste snoepje… We gingen de papa van Rune ‘bezoeken’ en kregen daar ‘gebak van de chef ‘ met koffie (om U tegen te zeggen trouwens…. Heeeeeeeeerlijk!). 

Ach... misschien komt dat kerstgevoel wel weer... Ik zie wel! 

voorlopig 113voorlopig 115voorlopig 118voorlopig 120

 

 

 

 

voorlopig 123voorlopig 126voorlopig 125voorlopig 127

 

 




 

voorlopig 130voorlopig 131voorlopig 137voorlopig 143

 

 

 

 

 

voorlopig 150
 

18-08-07

Gelukkige verjaardag mijn dochter ! ...

18 augustus 1977 – 30 jaar geleden… 30 jaar!

 

Heel vroeg in de ochtend… eigenlijk in de nacht, iets na middernacht werd ik wakker met een raar gevoel… ik was bijna 36 weken zwanger en iets deed me wakker worden… vliezen gebroken…in paniek naar beneden, in het pikkedonker want om de een of andere reden was er geen elektriciteit… ook dat nog.

Met behulp van een zaklamp maakte ik me klaar om naar het ziekenhuis te vertrekken. Moet een zicht geweest zijn: een stapel handdoeken tussen de benen en zo de auto in.

Toen we voor het rode licht moesten stoppen net aan de oprit van de snelweg schoot me opeens te binnen dat we er eigenlijk nog niet uit waren welke naam we zouden geven mocht het een meisje zijn.

Je verraste ons zo midden in de nacht… je was uitgerekend voor 15 september maar je had haast en wij hadden nog geen naam.

Een jongen, ja daar waren we het over eens: Bernd zou het worden maar een meisje…?  

Op de 3 kilometer die we moesten rijden naar het UZ besloten we – indien het een meisje zou zijn – om haar Kim te noemen. Kim… niet van Kim Novak of zo… maar gewoon KIM: de einder, de verte, de horizon.

Toen we aankwamen op de spoed wou men me terug naar huis sturen. Ik had nog helemaal geen weeën… neen ik voelde niks en ze vonden het niet nodig om mijn gynaecoloog er bij te halen.

Omdat ik geen baarmoederhals had (huh… een kleine afwijking van de natuur…) bleef ik maar aandringen om er de gynaecoloog toch maar bij te halen; ik wist zeker dat alles snel zou gaan.

Gelukkig geloofden ze mij en om twintig voor 5 werd onze dochter geboren en ja hoor… we noemden ze Kim. Zonder aarzelen.

Een heel klein meisje was ze... van 1990 gram. Een vechtertje ook – en dat is ze nog altijd! Een maand verbleef ze op neonatologie – eerst in de couveuse gedurende 2 weken en daarna in een bedje. Ik was er dagelijks zeker een 3-tal keer te vinden en op haar deur werd een papiertje gekleefd met “mama komt zelf flesje geven”.

Ik voelde me verdrietig toen ik haar daar moest achterlaten maar wou dat niet tonen. De dag dat we haar mochten meenemen naar huis zal ik nooit of ter nooit vergeten!

En vandaag wordt onze Kim 30 jaar! Proficiat Kim… en toen ik je gisteren vroeg of je het erg vond om 30 jaar te worden zei je volmondig “nee”. Your my girl… het is niet de leeftijd die telt, maar hoe je je voelt!

gedichtjeovergrootvaderKim
Dit gedichtje werd gemaakt door je overgrootvader (de vader van mémé Jeftje) en werd op een kaartje geschreven een paar dagen voor je geboorte. Bij dat kaartje zat een 'gift' om iets mee te kopen voor jouw geboorte.

 

kimcouveuse1860gram22081977kimcouveuse_1860gram22081977kim1990gram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ondertussen heb je zelf een dochtertje van een jaar! Ik zie jou soms in haar... ze lijkt voor een stuk op jou; vooral het goedlachse. Zie maar eens naar deze foto van toen je zelf ongeveer 1 jaar was ... Je lachte al even mooie als dat gekke smurfje.

 

kimstoel021978

00:13 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (33) | Tags: verjaardag, kim, dochter, 30 jaar, birthday, 1977 |  Facebook

26-12-06

Prettige Kerstdagen ...

Inderdaad... prettige kerstdagen hebben we beleefd! Op kerstavond waren we bij K. en Rune samen met onze zoon H.

Rune zag er heel goed uit na haar operatie. Ze begint terug te lachen en haar oogjes fonkelen opnieuw als je tegen haar spreekt... Ze wil jullie tonen hoe mooi haar neusje en haar mondje geworden zijn... Mooi hé!

100_9134rOperatie

Het was gezellig zo met onze kinderen en ons kleinkindje samen kerstavond vieren. Glaasje(s) champagne als aperitief met warme hapjes - daarna voor K. en H. een bordje zalm-heilbot en voor Marc en mij Ganzenleverpastei & Gerookte eendenborstfilet met gelei van Japanse kwee en uienconfijt met een getoast volkoren rozijnenbroodje. Als hoofdgerecht Pangasiusfilet met zalmvulling in blanke botersaus  met tagliatelle en als dessert (op aanvraag !!) 'eenvoudig' Viennetta. We wilden het heel eenvoudig houden en gewoon genieten nu Rune terug thuis was. Haar papa kon er niet bij zijn want die moest koken voor de gasten in zijn restaurant.

Op kerstdag - heel vroeg 's morgens - zijn we met H. naar de Ardennen vertrokken. Vorig jaar, toen ik op kerstdag in het ziekenhuis lag had ik mij voorgenomen om dit jaar kerstmis op een andere, heel rustige manier door te brengen en 2 weken geleden kwam H. geheel onverwacht ook met het voorstel om eens iets anders te doen met kerstmis ... samen gaan wandelen misschien...? Momenteel kan ik inderdaad nog niet goed tegen de drukte... en druk zou het geworden zijn... de familie kwam samen en dan zijn er toch ongeveer 35 personen aanwezig en dat zag ik echt niet zitten. Volgende week - op Nieuwjaar - komen dezelfde mensen terug samen en dat is voldoende voor mij.

We logeerden in Vresse in hotel/restaurant Le Relais en brachten er 2 heerlijke dagen door. Gisteren voormiddag een korte wandeling gemaakt langs de Semois in Vresse en in de namiddag eentje van 7,5 km in Orchimont. Voor diegenen die het daar een beetje kennen in Orchimont: we maakten wandeling 29  (les Moinils) en die duurt ongeveer 2 uur. De wandelkaart kochten we in restaurant Auberge St. Martin  (dat werd tot vorig jaar uitgebaat door een nicht van mijn man en ik wist dat zij toen ook wandelkaarten verkocht) 's Avonds lekker gesoupeerd in Le Relais. 2 negatieve punten in Le Relais: de bedden hebben echt wel heel slechte matrassen en zeer vervelend is het onvoldoende warme water... vanmorgen met koud water gedouched ... brrrrrrrrr...

Vanmorgen een aperitiefwandeling gemaakt naar Laforêt (een kunstenaarsdorpje) vlakbij Vresse - in april waren we hier ook en toen was het kleine dorpje heel mooi versierd met bloembakken en kwam je hier en daar toch nog eens een wandelaar tegen. Nu was het stil en verlaten. De enige vernieuwde taverne die ze hadden staat nu te koop en de andere was gesloten...  geen aperitief dus! en zo kwam ik op het zotte idee om naar Bouillon te rijden. Geheel overbodig natuurlijk... eigenlijk is daar niet zoveel te beleven... behalve: de rit erheen en de hééééééérlijke warme chocolademelk met slagroom in Hotel de la Poste. (19 jaar geleden logeerde ik in dit hotel toen ik in opleiding was als vertegenwoordigster bij tandartsen) Voor een bezoek aan het kasteel van Bouillon hadden we echt geen zin... als je dat al een paar keer hebt bezocht hoeft dat niet echt meer...

sign's Namiddags hebben we Marc gedropt (wegens rugpijn ...) bij zijn nonkel in Petit-Fays en hebben H. en ik daar nog een heel mooie wandeling gemaakt. Het was prachtig vandaag om te wandelen. Alles was wit aangevroren - er liggen dan van die mooie ijskristallen op de takken... De wandeling begint achter de kerk in Petit-Fays  langs de Rue des Pres Lauvaux en het wandelpad duikt dan het bos in. Je loopt de ganse tijd langs kabbelend water en na een uurtje doorstappen in het bos kom je terug op de weg naar Vresse uit. Van daar af is het nog 2 km teruglopen langs de weg naar Petit-Fays maar we hebben wijselijk onze chauffeur gebeld om ons op te halen... leve de gsm... en leve onze chauffeur... De weg is daar vrij hellend en dat wou M. me besparen.

Nog een lekker kopje koffie gedronken bij E. en M.J. met een specialiteit uit Bouillon: 'suikertaart' en dan héééééééééél voldaan terug huiswaarts gekeerd.

Echt een weekend om over te doen !!!