23-01-08

Vandaag...

borstkanker-bewustzijns-emoticon-roze-lintje      doktor-emoticon
 

Het was even schrikken vanmorgen bij de echografie van de borsten. De radiologe zat verdomd lang op het scherm te kijken en ik zag haar een ‘gebiedje’ aftekenen… sh*t…  mijn hart sloeg een slag over.

Het zou echter gaan om een cyste in de operatienaad. Niks aan de hand dus… Alhoewel ik die cystes toch niet vertrouw. Heb er jaren problemen mee gehad in mijn rechterborst. "Moesten een ‘beetje’ in de gaten worden gehouden" zei men toen… om de 6 maanden echo en mammo en op een schone dag ontdek ik dan nog zelf dat er wel iets meer aan de hand was… Ik blijf dus op mijn hoede.
bikini-emoticon
 Van de longfoto’s nog geen uitslag.Abdomen zag er goed uit maar het was een ‘kwiet’ van een dokter. Heel snel werkte hij het zaakje af. ‘k Heb nog nooit iemand zo snel een echo weten nemen van lever/nieren/maag/blaas… pfffff… is niet leuk want dat geeft me niet de zekerheid die ik nodig heb. 

Het duurt nu nog 3 weken alvorens ik de complete uitslag heb. Zal wel okay zijn… moet hé!

En lieverds: bedankt om te duimen hé!  duimen-omhoog-emoticon     

  

P1080452
 

Nog iets positiefs vanmorgen: in het UZ Gent hebben ze nu een digitaal toestel om mammografieën te nemen. Wat een luxe zeg... in tegenstelling tot wat vroeger gebeurde: 'het pletten van onze vrouwelijke vormen' gebeurt dit nu met alle zachtheid. Echt wel een groot voordeel.

En dames.... voor diegenen onder u die een mammografie steeds weer uitstellen omdat het geen leuk onderzoek is.... wel jullie hebben nu geen excuus meer hoor. Laat jullie screenen. Doen hoor!

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

05-09-06

Busy day ...

Jeetje... was me dat een dag vandaag! M'n agenda'tje stond boordevol... niet met leuke dingen maar met 'ziekenhuisdingen...':

  • 8.00 uur - afspraak op poli Oncologie - documenten ophalen voor bloedanalyse en voor ct-scann van de hals + proberen een nieuwe afspraak te regelen met Oncologe
  • 8.45 uur - afspraak op dagkliniek Oncologie - bloedafname voor reumatesten + preoperatieve + gesprek met psychologe ivm Eu'REKA project 
  • 10.00-11.00 uur - cardiogram + inspanningstesten op sportgeneeskunde ivm Eu'REKA project
  • 11.30 uur - 1STE mammografie en echografie sinds borstreconstructie door borstkanker (ojée... was dat spannend) - screening is nodig voor de operatie van volgende week donderdag.

Voor de inspanningstest liet de sportarts me op een loopband lopen. Nog nooit eerder gedaan; leek me leuk... maar ojee wat heb ik mijn fysieke conditie overschat. Ik moest telkens 3 minuten 'stappen' beginnende aan 3 km/uur en zo werd telkens na 3 minuten 1 km/uur opgebouwd zodat ik op het eind 8 km/uur moest stappen/lopen... Er werden electroden op m'n lichaam geplaatst voor een tussentijdse cardiogram en elke 3 minuten werd er een bloedprik genomen om de verzuring te meten... Het moet een mooi gezicht geweest zijn: truitje uit - electroden op lichaam - masker op de mond - en maar stappen - hollen op het eind... Ja, het leek inderdaad leuk bij aanvang maar op het eind hing m'n tong niet op de grond maar in het masker... ik viel bijna van de rolband af en ik zag scheel uit mijn ogen. Hartslag 195... en dan vraagt de dokter nog of het gaat... Ja hij is natuurlijk gewoon Kim Gevaertjes over de vloer te krijgen hé. Enfin, 'k ben niet doodgevallen en ik ben weer een ervaring rijker. Nu maar afwachten welk sportprogramma ze me volgende week voorschotelen: misschien 'blijven drijven in het zwembad'? Vraagt alleszins niet zoveel energie en om te beginnen is dat leuk. Jullie horen er nog van...

Na m'n 18 minuutjes lopen 'snel op een drafje' naar de mammografie. 'k Dacht: 'nog efkes en ik ben hier buiten...' maar terug fout gedacht. 2 UUR !!! heb ik in de wachtzaal gezeten en toen ik even vriendelijk  ging vragen of iemand mij zou kunnen zeggen wanneer ik eventueel aan de beurt zou zijn (kwestie van te weten of ik snel flauw zou vallen van de honger...+ er waren al 3 patiënten voor mogen gaan...) kreeg ik daar van mevrouw de Prof. Huppeldepup  een snauw: "wij moeten onze lunchpauze ook opgeven..." Kunnen ze dan niet een beetje begrip opbrengen als je zegt dat je al aan de gang bent van kwart over zeven en je toch niet meer zo ok voelt...??? 'Vermoeidheid na de kanker' zeggen ze dan...!!! Enfin, mammografietje en echografietje waren ok - ikke weeral blij en met deze positieve gedachten naar huis teruggekeerd. Geen goesting om nog ietske te doen - uitgeput - pffff.......................