10-06-13

Sterretje...

Rikkert, lieve meid... met tegenzin plaats ik een sterretje achter je naam.

In februari zagen we elkaar nog... je leek opnieuw strijdvaardig en je kreeg weer hoop in de vorm van Xeloda. Maar schijn bedriegt... vooral als die bedrieger 'kanker' heet.

Plots was je er niet meer... verder behandelen was geen optie... onwezenlijk... je verliet het leven op 27 april; op de verjaardag van je goede vriendin Elly. Was dat een teken?

2 kranige dames die me veel leerden over omgaan met borstkanker. Ik vergeet jullie nooit! 

En telkens als ik dingen doe zoals vliegen in een luchtballon (In Cappadocië jl.), eten in Italië, kokkerellen, koffiekletsen, reizen, enz... zijn jullie nooit ver weg. Steeds is er wel iets dat me aan jullie levensvreugde en levenswil herinnert!

X

 

 

 

09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560

 

23-12-07

Rotkanker ...

Vandaag ben ik uit mijn doen. Eigenlijk gisteren ook al...


Heb van een paar mensen vernomen dat het hen eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. En of ik het wil of niet ik word dan ook telkens weer geconfronteerd met de mogelijkheid dat ... ja dat het op een dag ook weer mis kan gaan.

Kanker is een rotziekte mensen... en het is niet altijd zo dat ze wordt overwonnen met chemo of welke kuur dan ook. Soms houdt de kanker zich stil... en onverwacht komt ie weer de kop opsteken. Soms ook niet natuurlijk. Ik probeer daar nog altijd van uit te gaan...


Zo heb ik bijna gans de nacht gedacht aan Elly.
Toen ik begon met opzoekingen op internet over borstkanker kwam ik per toeval op haar blog terecht.
De moed en de levensvreugde en de vechtlust die ik ervoer bij het lezen over haar ziekte gaven mij de moed om verder te gaan op mindere of laat ons maar zeggen de soms ronduit slechte dagen.


Mag ik jullie vragen om haar een virtueel steuntje te geven en haar een bezoekje te brengen op haar blog? Ze kan het best gebruiken.


Zo is er ook Dita. Ook zij is hervallen...Ik weet dat ook zij graag een opkikkertje heeft.


Waarschijnlijk kennen we met z'n allen wel iemand die in deze donkere tijd wel wat extra steun kan gebruiken.
Laat ons dus misschien proberen om er eens extra aandacht aan te besteden.


Voor iedereen die momenteel ziek is hoop ik dat zij toch een beetje kunnen meegenieten van de Kerstsfeer. Samen met iemand die hen lief of dierbaar is.
Aan allen een stevige knuffel!

322

17:44 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kanker, herval, elly, dita, steun |  Facebook

18-10-07

Ik heb hier geen woorden voor ... of toch ...

Tussen de bedrijven door - voorbereiding voor m'n feest - probeer ik nog op enkele blogjes te gaan lezen en een reactie te plaatsen. Ik was niet van plan om vanavond nog een postje te schrijven maar na wat ik gelezen had op Elly's blog kwamen m'n haren overeind.

Jullie moeten hier maar eens klikken dan lezen jullie er meer over!

Kwaad word ik er van; verdrietig ook.

Oktober is de 'borstkankermaand' en overal worden er acties op het getouw gezet om het goede doel te steunen maar wat Cosmopolitan doet is echt wel heel grof en getuigt van weinig respect voor wie met borstkanker wordt geconfronteerd.

Zelf heb ik een borstreconstructie ondergaan en met aangepaste lingerie lukt het aardig om terug een decolleté te hebben maar eenmaal naakt dan kan ik het niet verstoppen. Een groot litteken, een 'valse' tepel en een onevenwicht... (Ik wil hier niet klagen, zeker niet... maar zo is het)

Ik denk hierbij vooral aan de zovele vrouwen met een amputatie; enkelzijdig of voor sommigen dubbelzijdig. Of aan de vrouwen met een borstbesparende operatie die soms ook verminkt uit de strijd komen...

Heren of dames bij Cosmopolitan (ik hoop niet dat het een vrouw was die op dit 'lumineuse' idee kwam...) hebben jullie zich ook maar één seconde afgevraagd hoe vrouwen met borstkanker zich voelen bij zo'n actie? Hebben jullie gepolst bij de doelgroep? Vast niet...

Wat ik me ook afvraag: of de vrouwen die hun foto insturen wel nadenken over deze actie. Waarschijnlijk denken die alleen maar aan de lingeriecheque die ze kunnen winnen om hun mooi decolleté nog beter te laten uitkomen!

Het zou grof zijn maar we zouden het lef moeten hebben om met verschillende lotgenoten foto's van 'ons decolleté' in te zenden; misschien dat ze dan bij Cosmopolitan beseffen wat voor een blunder zij hebben gemaakt.

En ja.... ik vergeet hier nog bij te zeggen dat Cosmopolitan 1 Euro per ingezonden 'decolleté' aan het goede doel Pink Ribbon schenkt. Toch goed zal u zeggen...? Alle beetjes helpen...? Maar... heiligt het doel hier de middelen??? Voor mij duidelijk 'NEEN'.

Van één ding ben ik zeker: Ik boycot dit blad !

27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

17-07-07

Gentse Feesten ...

De laatste jaren zijn we fervente 'Gentsefeestenbezoekers' geworden; t.t.z. niet zozeer overdag maar tot 2 jaar geleden pikten we elke avond wel een of andere voorstelling mee. Dat kon gaan van: Kommil Foo, De Wentelteefjes, De Schedelgeboorten, Els de Schepper tot Jummoo (nu is het MOO), enz... enz...

Vorig jaar was het een sabbatjaar wegens 'out by chemo'. Nu ja, we zijn wel een paar keer gegaan maar het was niet het echte genieten toen.

Vorige zaterdagavond deden we opnieuw een poging om eens de sfeer te proeven. De tram genomen aan Gent-St. Pieters tot in het centrum (St. Niklaasstraat) en vandaar zouden we alles eens eventjes gaan verkennen... maar oh jee... wat een drukte. Op de Korenmarkt ben ik even mijn baas een knuffel gaan geven. Was lang geleden... en we waren blij elkaar terug te zien. Het podium, geluid en de belichting worden nl. verzorgd door de firma waar ik werk.

Vandaar probeerden we op de Graslei te geraken om te proeven van de warme, zwoele ritmes van Polé-Polé. Het schouder-aan-schouder- en vanvoor-en-vanachtergedrum moe zijn we dan maar teruggekeerd naar de Korenmarkt. Niet getreurd. We zouden wel via de Groentenmarkt gaan, tot... opeens boven ons hoofd het volgende verscheen: GROENTENMARKT VOLZET. Veiligheid weet je wel...

Oké, dan maar via de Donkersteeg naar het Sint-Baafsplein lopen. Bijna struikelend over onze voeten, of was het over de voeten van de anderen, hebben we toen wijselijk besloten om de tram terug te nemen in de Veldstraat en ons te laten wegvoeren uit die drukte.

Home sweet home! 

Zondag  hebben we veel rustiger oorden opgezocht. Een pracht van een wandeling gedaan.

De Zwalmbronnenroute in Opbrakel (Brakel)
De wandeling (11 km) start aan de St.-Martinuskerk en is aan te bevelen aan liefhebbers van een rustige wandeling in een enig mooi landschap rijk aan prachtige vergezichten. Prima geschikt voor ons dus. De route volgt en kruist de loop van een aantal beekjes die samen de bovenloop van de Zwalm vormen.

Omdat mijn fysieke conditie niet meer zo op peil is hebben we wel een stuk van de wandeling ‘afgesneden’ en ongeveer een 7,5 km gelopen.

Hieronder vinden jullie een fotoverslagje…

P1060072P1060005P1060007P1060012

 

 

 

 

P1060013P1060015P1060016P1060018

 

 

 

 

P1060017 oeps... draait die toch net haar kont naar de lens !

 

 

 

P1060020P1060021P1060023P1060024

 

 

 

 

P1060025P1060028P1060029P1060030

 

 

 

 

zou dit het huisje van Roodkapje's grootmoeder zijn misschien???

P1060031

P1060034
pfffffff... waar is hier ergens een café? Ik heb dorst!
 
 
 
 
 
 
 
 
P1060038P1060040
 hm... 'k had toch meer gastvrijheid verwacht hoor!
 
 
 
 
 
 
 
 
P1060036P1060046
P1060048P1060055
 
 
 
 
 
 
 
 
 
eindelijk... café in zicht!
P1060049P1060051bij een 'hemelse' verfrissing de laatste minuten van de
Ronde van Frankrijk 
gevolgd in een plaatselijk café en weg zijn we weer...

 

 

P1060054P1060057P1060061P1060065

 

 

 

 

P1060066P1060069P1060071P1060074

 

 

 

 

en kijk eens wat een mooie zonnebloem ik tegenkwam. De foto heb ik speciaal gemaakt voor Elly omdat ik weet dat het haar lievelingsbloemen zijn. Ik schenk deze foto aan al onze lotgenotes om er kracht uit te putten!

P1060044

28-12-06

Rariteiten stokje ...

stokje

 2 van mijn blogvriendjes - Breydel en Lost - stuurden mij een stokje... de bedoeling is om 6 rariteiten over mezelf op te noemen ...  Z E S maar ??? Hm... hoe begin je daaraan? Ik ben al altijd een 'rare' geweest en ik vermoed dat 'anderen' heel vééééééél rariteiten van mij zouden opnoemen mochten ze hier een forum krijgen... hahaha. 'k Zal hier dus zelf maar een poging wagen en er de 6 'normaalste' rariteiten uithalen...

  1. Ik las op andere blogjes dat ze iets hadden met tellen... zelf heb ik iets met nummerplaten. Vroeger reed ik alle dagen ettelijke kilometers voor mijn werk en met wat houdt een mens zich zoal bezig tijdens het rijden? Juist, ja, nummerplaten lezen... niet normaal eigenlijk. Het is me zelfs MEERDERE keren overkomen dat ik zeker wist dat ik die nummerplaat al ergens was tegengekomen.
  2. We eten hier niet zoveel frietjes van het frietkraam maar als mijn ventje er toch gaat halen moet dat steevast met provencaalse saus zijn. In de frituur 'de grote honger'  weten ze al van buiten wat ze voor mij moeten bestellen. Sinds jaaaaaaaaaaaren heb ik nooit iets anders op mijn frietjes gegeten. Als ik thuis frietjes bak hoeft daar niet persé saus op maar van de frituur ALTIJD p*r*o*v*e*n*c*a*a*l*s*e   saus! Die saus staat niet standaard in de frituur op het aanrecht omdat die bijna nooit wordt besteld.
  3. Ook iets raars ... en dat moet dan waarschijnlijk wel echt raar zijn want ik vind het zelf raar: als ik een glas water drink kan ik dat NOOIT helemaal opdrinken. Er blijft ALTIJD een slokje water in het glas. Ik zal dat slokje nadien ook altijd weggieten alvorens ik mij een nieuw glas water inschenk.
  4. Iets heel vervelends en echt wel raar... alhoewel ik heel graag op reis vertrek haat ik het om valiezen te maken. Ik KAN DAT WERKELIJK NIET... ik ben er uren mee bezig. Zelfs al maak ik een lijstje van wat ik standaard wens mee te nemen toch ben ik er uren zoet mee. Daarbij hoort ook nog dat ik niet aan het maken van valiezen kan beginnen alvorens mijn slaapkamer eerst op te ruimen. De kamer moet netjes liggen voor ik er aan begin - de deur dicht en dan alles uit mijn kleerkast halen... en dan maar wikken en wegen.......pffffffff......telkens zeg ik tegen mezelf: "dit overkomt me volgende keer niet weer" maar ja hoor... het overkomt me WEL de volgende keer.........
  5. Als we op vakantie gaan, of het nu voor slechts 2 dagen is of het is voor 2 weken, mijn huis ZAL gepoetst worden voor ik vertrek. Ik kan mijn deur niet zomaar dichttrekken. Raar... want als ik weg ben komt er toch niemand in mijn huis... (nu moet ik zeggen dat, sinds ik ziek werd, ik daar wel iets gemakkelijker in geworden ben... gelukkig maar!)
  6. Nog iets wat met poetsen te maken heeft: het aanrecht in de keuken moet altijd opgeruimd en gepoetst zijn. Dat is iets wat ik overgehouden heb - deels aan de tijd dat ik op internaat zat (daar kwamen de nonnen elke dag controleren of we onze lavabo wel hadden gepoetst - dat moest toen nog met Vim = schuurpoeder - ze hadden zo'n minachtende manier van doen door met hun vinger in de lavabo te wrijven en die dan onder je neus te steken als je het niet goed had gedaan...) en ook wel een beetje van toen ik ging babysitten bij mijn tante. Even verklaren: thuis hadden we een wit-porseleinen wasbak in het aanrecht. Die was oud ... maar bij mijn tante hadden ze een mooie moderne dubbele inox afwasbak en telkens als ik daar alleen was begon ik die te poetsen en te laten blinken (een combinatie van Vim en azijn deed dat blinken als een spiegeltje...) Ik was echt jaloers dat wij thuis zo geen afwasbak hadden. 11 jaar was ik toen en verliefd op een afwasbak. Hahahaha...

Ik kan eigenlijk nog wel even doorgaan, maar zal jullie dat maar besparen.

Terwijl ik dit zo allemaal aan het opschrijven was dacht ik eigenlijk dat al die 'rariteitjes' de eigenheid van een persoon bepalen. Elk mens is uniek en dat is het mooie er aan vind ik.

Hm... nu moet ik dit stokje nog doorgeven aan 6 andere bloggertjes... even denken... ik weet natuurlijk niet goed wie het al allemaal heeft gehad maar zal het er maar op wagen: Elly, Isabel, Ingeborg, Den Dwarsligger (Nicole)Romina en Car(T)... ik ben benieuwd naar jullie 'rariteiten'...