11-07-09

Rijk aan vriendschap ...

Lachen2006 … ik werd 50 in april maar geen gefeest want ik was volop in behandeling!
Zaal werd afgezegd – feestplannen in de koelkast gestopt!

Oktober 2007… de meeste narigheid van het 1ste kankerverhaal was achter de rug - zij het met nog enkele beperkingen – en ik kon weer aan werken beginnen denken èn aan feesten !!
M’n 2de leven, m’n 2de kans moest gevierd worden èn niet zo direct dat ik 50 was geworden het vorige jaar. En wat ik vooral wou dat was dat ik dat samen kon doen met een select groepje mensen waaraan ik veel te danken had de laatste maanden.

Het feest zou ’s avonds doorgaan in Oostakker; we hadden hier ook enkele logés uit Duitsland – familie en vrienden - en het was dus druk hier thuis.
Ik kreeg het maar niet voor elkaar een speech te schrijven.

Marc verdween in de namiddag met enkele mensen om de feestzaal in orde te brengen en een ander groepje ging nog even shoppen.

De rust en de stilte deden me goed … en plots kwamen de woorden!
Ik schreef toen het volgende in een paar minuten tijd… :

Dag lieve mensen allemaal,

In ieders leven drijven er af en toe donkere wolken voorbij, en als je pech hebt dan blijven die wolken een tijdje hangen.
Maar achter die wolken weet elkeen dat daar de zon verstopt zit; en met een beetje hulp, wat kleine warme zonnestralen die af en toe komen piepen klaart de lucht weer op.
Jullie hier zijn ‘mijn’ zonnestralen.
Jullie hebben mijn dagen lichter gemaakt.
Ieder op zijn manier: een schouderklop, een knuffel, een bemoedigend begripvol woord, een ‘vooral’ luisterend oor, een telefoontje, mailtje, reactie op mijn weblog, enz…
Dit selecte clubje is een krans van zonnestralen.
Dank u wel allemaal.

Wel wil ik hier nog een paar lieverds extra danken voor hun speciale support:
. mijn ventje … onmisbaar
. mijn kinderen … onmisbaar
. mijn kleinste zonnestraaltje‘Rune’ … zij gaf me extra kracht.

En dan is er nog mijn speciale fanclub: ‘mijn privéchauffeurs’ Hilde – Marleen – Lieve. Zij brachten me met genoegen waar ik helemaal niet heen wou…
Maar ook het Eureka Clubje (Caroline, Greta, Katty , Moniek, …) en m’n eigenste borstmaatje, ook wel boezemvriendinneke A’ke genoemd.
Zij weten waarom!

Wat ik geleerd heb uit dit alles:
. is dat een mens niet op voorhand kan zeggen hoe hij reageert op onheilspellend nieuws
. maar nog meer: dat een mens veel sterker is dan hij denkt.

Verder lieve mensen wil ik nog zeggen: CARPE DIEM – PLUK DE DAG – GENIET NU
Geniet van deze avond – jullie avond. Want dit feest wou ik jullie schenken om jullie te bedanken.

Ik ben geen podiumbeest en zeker geen ‘speecher’ maar op de avond zelf nam ik de micro over van Hilde Geelen (Flamencodanseres van de groep Esta Loco) en zonder haperen rolde de tekst eruit.

Het was zo intens dat moment – ongeveer 100 mensen die daar zaten en te beseffen dat ik rijk was. Rijk aan vriendschap …

 

(het grappige is dat Marc de ganse avond zijn schortje aanhield... en dat ik dat helemaal niet doorhad; tot we de foto's zagen :D)

14:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: speech, 2007, feest, vrienden, 50 jaar |  Facebook

11-10-07

2 jaar uit een mensenleven ...

Op 4 november zal het 2 jaar geleden zijn dat ik de diagnose kreeg... borstkanker! 2 jaar.... ongelooflijk. Het lijkt zo lang geleden maar dat is het niet. In die 2 jaar is er zoveel op me af gekomen; het lijkt wel of ik meegezogen werd in een maalstroom. Af en toe leek het eindeloos; die ziekte of de bijwerkingen van de behandeling bezorgden me altijd wel weer iets nieuws. Nee, saai is het allerminst geweest.

Wat me het meest geraakt heeft in deze periode is de enorme vriendschap die ik van zoveel mensen heb ontvangen. Ik heb ook gemerkt dat door deze ziekte bespreekbaar te maken, door zelf open te kunnen vertellen over wat je meemaakt of voelt - zonder zielig te doen - dat het voor anderen ook gemakkelijker is om er mee om te gaan.

Maar af en toe stel ik vast dat er nog vrouwen zijn waarvan de partner hun ziekte niet aanvaardt. Zo kwam ik vandaag in contact met een dame die op dit moment chemotherapie krijgt en zij heeft heel veel angst. Angst voor de gevolgen van haar ziekte en voor de behandeling. Zij heeft nood aan geestelijke ondersteuning -  in het ziekenhuis kreeg ze het voorstel om met de psycholoog te praten maar dat werd afgewimpeld door haar partner; ze kreeg de raad om hulp in het huishouden te nemen en opnieuw vond haar partner dat niet nodig. In haar bijzijn mag er niet over haar ziekte worden gesproken... maar buiten haar bereik blijkbaar wel.
Ik heb haar informatie gebracht over het Inloophuis van de VLK en ik hoop dat ze daar terecht kan. Daar ben ik zeker dat ze goed zal worden opgevangen. Ze moet alleen de stap durven zetten.

Zelf wil ik die 2 jaar, waar ik doorheen moest, symbolisch afsluiten en er komt een groot feest. Het feest dat ik vorig jaar in april wou geven voor mijn 50ste verjaardag werd toen afgeblazen... tja... midden in de chemobehandeling zag ik het niet zitten.  M'n 50ste verjaardag vieren als ik 51 werd vond ik ook maar niks... maar wat ik zeker wou doen dat was iedereen die mijn dagen een beetje opfleurden met een bezoekje, sms'je, belletje, mailtje, .... eens samenbrengen en met hen een fijne avond doorbrengen. Samen de warmte van vriendschap voelen... En dat feest komt er aan ! Ik kijk er naar uit en tel af !

Mijn ventje organiseert het allemaal en ik mag er niks over weten. Alleen wanneer, waar en met wie... Wat er te eten valt houdt hij geheim... Of er iemand komt optreden houdt hij geheim... Ik ben dus SUPER NIEUWSGIERIG maar ik laat hem zijn plezier van het organiseren en blijf braaf geduldig afwachten tot op de dag zelf. Ik gun het hem.
Onderstaande collage maakte Marc voor op de uitnodiging. That's me !


Lucrèce

10-07-07

Impressie ...

Zaterdag , 07-07-07, een dagje later dan Rune's verjaardag, was het feesten geblazen!

Rune was er helemaal klaar voor. Toen we haar vroegen: 'hoeveel jaar wordt Rune?', zwierde ze haar armpje in de lucht en af en toe lukte het om dat ene kleine vingertje ophoog te steken... één jaar!!!

Jullie moeten maar eens zien naar de foto's...

Van oom H. kreeg ze clowntje Bumbeloe kadoo (het vriendje van Bumba). Ze begon onmiddellijk het clowntje te knuffelen... Echt leuk om te zien en H. was blij dat zij er blij mee was...

Van ons kreeg ze een 'racemachien', zoals wij haar schommel/loopwagen hier al een ganse tijd noemen. Het is een multifunctioneel autootje met toeters en bellen... een Quattro van Chicco. Toen H. (onze zoon) klein was kreeg hij er ook eentje kado van zijn peter. Jaren heeft hij met dat autootje rondgezeuld. In het opklapbare zitje stak hij kleine spulletjes die hij vervoerde of gewoonweg wou verbergen... Vandaar het idee om voor Rune er ook eentje te kopen. Een beetje gesofisticeerder ondertussen, dat wel... maar terug met dat opklapbare zitje.

Toen ze mocht 'helpen'om de taart aan te snijden en er dan ook nog mocht van proeven kon de pret niet op.

Neefje X en Nichtje PH genoten mee!

 

 

18-11-06

Doopsel van Rune ...

Toen K. – mijn dochter – enkele maanden zwanger was -  kwam ze op een avond op bezoek met V., haar man en ze hadden een mysterieus geschenkje mee… Een glazen bol gevuld met water met … je weet wel, als je er mee schudt van die glinsteringen in. In het midden van die bol zat een fotootje van de eerste echo van wat ooit ‘Rune’ zou worden en op de achterzijde van dat fotootje stond :

wil je m’n meter worden ? xxx

 

Wat ontzettend blij was ik met dit ‘geschenk’ – het was in de periode dat ik nog volop chemotherapie kreeg en op dat moment deed dat mijn zorgen een beetje vervagen. Ze konden me op dat moment geen mooier geschenk geven. Ik trok me op aan dat ‘kleintje-in-wording’…

 

Vorige week zondag – 12 november – werd Rune dan eindelijk gedoopt en werd ik haar meter. Samen met P., de papa van V., strekten we ons hand boven haar hoofdje uit en beloofden we aan Rune dat ze een bijzondere plaats krijgt in ons hart. Een emotioneel moment vond ik het...

Kim  maakte een mooi doopboekje met vooraan de foto van Rune en een heel mooi gedichtje erin:

 

Mama en papa hebben een toverstokje

gekregen van een sprookjesfee

daar toveren we voor ons klein prinsesje

de allermooiste dromen mee.

 

Geloof in al je mooie dromen

blijf maar dromen, kleine meid

als jij gelooft in wie je bent

worden al je dromen werkelijkheid.

 

We staan je bij in al jouw dromen

als jij vertrouwt op wat je doet

geef mama en papa elk een handje

dan lopen we je dromen tegemoet.

 

Je mama en papa x

 

Ze zag er beeldig uit in haar witte doopjurkje. Het Dopen zelf vond ze iets minder leuk – de priester sprong nogal gul om met het Gewijde Water… en dat liet ze gauw merken. De aanwezige kindjes: Xander, Phebe en Finja keken hun ogen uit en toen Xander mee mocht helpen om de klokken te luiden kon zijn plezier niet op. Het werd een heel gezellig doopfeest met een etentje en een grote taart in La Barakka. De overgrootmoeders v.d. familie van K. (respectievelijk 90 en bijna 75 jaar) samen met de overgrootvader (mijn vader) (77 jaar) konden gelukkig ook nog van dit feest meegenieten. De overgrootvader (opa van V.) kon jammer genoeg het feest niet bijwonen.

 

IMG_1040

IMG_1030

IMG_1058

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Feesttaart - De fiere overgrootmoeders - Gr. de zwangere vriendin van K samen met K. en Rune.

 

Overige foto's van de doop volgen - problemen met overzetten vd foto's.