11-07-09

Rijk aan vriendschap ...

Lachen2006 … ik werd 50 in april maar geen gefeest want ik was volop in behandeling!
Zaal werd afgezegd – feestplannen in de koelkast gestopt!

Oktober 2007… de meeste narigheid van het 1ste kankerverhaal was achter de rug - zij het met nog enkele beperkingen – en ik kon weer aan werken beginnen denken èn aan feesten !!
M’n 2de leven, m’n 2de kans moest gevierd worden èn niet zo direct dat ik 50 was geworden het vorige jaar. En wat ik vooral wou dat was dat ik dat samen kon doen met een select groepje mensen waaraan ik veel te danken had de laatste maanden.

Het feest zou ’s avonds doorgaan in Oostakker; we hadden hier ook enkele logés uit Duitsland – familie en vrienden - en het was dus druk hier thuis.
Ik kreeg het maar niet voor elkaar een speech te schrijven.

Marc verdween in de namiddag met enkele mensen om de feestzaal in orde te brengen en een ander groepje ging nog even shoppen.

De rust en de stilte deden me goed … en plots kwamen de woorden!
Ik schreef toen het volgende in een paar minuten tijd… :

Dag lieve mensen allemaal,

In ieders leven drijven er af en toe donkere wolken voorbij, en als je pech hebt dan blijven die wolken een tijdje hangen.
Maar achter die wolken weet elkeen dat daar de zon verstopt zit; en met een beetje hulp, wat kleine warme zonnestralen die af en toe komen piepen klaart de lucht weer op.
Jullie hier zijn ‘mijn’ zonnestralen.
Jullie hebben mijn dagen lichter gemaakt.
Ieder op zijn manier: een schouderklop, een knuffel, een bemoedigend begripvol woord, een ‘vooral’ luisterend oor, een telefoontje, mailtje, reactie op mijn weblog, enz…
Dit selecte clubje is een krans van zonnestralen.
Dank u wel allemaal.

Wel wil ik hier nog een paar lieverds extra danken voor hun speciale support:
. mijn ventje … onmisbaar
. mijn kinderen … onmisbaar
. mijn kleinste zonnestraaltje‘Rune’ … zij gaf me extra kracht.

En dan is er nog mijn speciale fanclub: ‘mijn privéchauffeurs’ Hilde – Marleen – Lieve. Zij brachten me met genoegen waar ik helemaal niet heen wou…
Maar ook het Eureka Clubje (Caroline, Greta, Katty , Moniek, …) en m’n eigenste borstmaatje, ook wel boezemvriendinneke A’ke genoemd.
Zij weten waarom!

Wat ik geleerd heb uit dit alles:
. is dat een mens niet op voorhand kan zeggen hoe hij reageert op onheilspellend nieuws
. maar nog meer: dat een mens veel sterker is dan hij denkt.

Verder lieve mensen wil ik nog zeggen: CARPE DIEM – PLUK DE DAG – GENIET NU
Geniet van deze avond – jullie avond. Want dit feest wou ik jullie schenken om jullie te bedanken.

Ik ben geen podiumbeest en zeker geen ‘speecher’ maar op de avond zelf nam ik de micro over van Hilde Geelen (Flamencodanseres van de groep Esta Loco) en zonder haperen rolde de tekst eruit.

Het was zo intens dat moment – ongeveer 100 mensen die daar zaten en te beseffen dat ik rijk was. Rijk aan vriendschap …

 

(het grappige is dat Marc de ganse avond zijn schortje aanhield... en dat ik dat helemaal niet doorhad; tot we de foto's zagen :D)

14:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: speech, 2007, feest, vrienden, 50 jaar |  Facebook