18-08-13

Floep ...

Er is er eentje jarig vandaag... dochter Kim.
Al een tijdje ligt het tijdschrift 'markant magazine' '03 - mei 2013 op m'n bureau opengevouwen op een mooie vers.
Geen gedichtje van mij (dat 'dichten' deed ik al op haar fb-account... Tong uitsteken) maar dat geeft niet denk ik. Ik vind het gewoon een schitterende tekst. Nog een fijne verjaardag meid. X

 

Floep

weet jij
vraagt zij
hoe dat ging bij mij?

ik denk na.
niet lang. wel diep.
diepzeediep. 

met mijn ogen dicht
en mijn handen
in mijn haar
en aan mijn tenen voel ik
zachtjes het vroegervraagje kriebelen

en ik zeg
FLOEP
deed jij
jij floepte uit mij

jij was de eerste in de rij
en jij stampte heel hard
in mijn zij
zo ging dat vroeger
in die buik van mij

ze denkt na
heel diep. en snel.
straaljagersnel.

haar grote ogen
haar handen
in de zij en

en ze springt op en neer want
diep in haar hart kriebelt het
woordje 'floep' haar zachtjes zenuwachtig

en ze zegt
echt waar?
en jij?
was jij dan blij met die floep van mij?
met die stamp in je zij
was je daarmee blij?

en ik dacht niet meer na
geen handen in mijn haar
geen grote ogen open

maar straaljagersnel
gaf ik haar een
diepzeediepe knuffel
en mijn hart riep hard:

natuurlijk jij!
was ik blij met jou erbij!

en jij?
wat dacht jij?
van zo'n mama als mij?

(vers voor de voorleesweek)
(hoe ging dat bij jou?) 

19:40 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (8) | Tags: verjaardag, kim, gedicht, floep |  Facebook

30-11-09

Ode ...

Vijftien jaar geleden vond ik dit gedicht ergens in een magazine. We waren toen 20 jaar samen en ik vond het wel passend voor ons. Het werd vlug overgepend op een briefje en het verdween in m'n archief. Af en toe kwam ik het eens tegen, las het glimlachend en het werd weer zorgvuldig weggestopt.

Vandaag kwam ik het opnieuw tegen... interessant om zo eens in het verleden te rommelen ... Maar deze keer wordt het niet onmiddelijk terug geklasseerd. Het gedicht verdient gewoon een plaatsje op mijn weblog.

Ode

Tu poses devant moi le verre
et la carafe.
C'est un vieux geste qui m'est cher
Et dans ma main la tienne

Buvons! Voilà vingt ans (35 ans!!)
que nous aimons ensemble
Sans que le verre soit cassé
Ni la carafe vide

Un jour viendra, ou l'un de nous
N'y sera plus pour boire
Ni pour verser.

(Franz Hellens)

15:57 Gepost door Lucretia in Liefde | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ode, franz hellens, gedicht |  Facebook

27-12-08

I wish ...

Regelmatig krijg ik post vanuit Pittsburgh van Dee. Meestal een mooie kaart met een gedicht of een mooie tekst vergezeld met 'hugs'. Onlangs kwam er opnieuw eentje binnengedwarreld met een pareltje van een gedicht erop. Ik wil het delen met iedereen maar zeker met enkele mensen die wat extra 'wonder-working stuff' kunnen gebruiken...

I wish I had a magic wand
that I could just wave
in your direction
and make everything "all better."
I wish I had a sprinkle of stardust
that would erase every problem
that's come your way.

If only I could get my hands on
a magic lamp and rub it
until a genie appeared,
I would ask for an end
to all your cares
and the beginning
of great happiness for you.

I don't really have any magic,
but if deep feelings
and warm thoughts can help,
there's definitely
some wonder-working stuff
headed your way.

(Cheryl Hawkinson)
 

Onlangs mocht ik persoonlijk kennismaken met Dee. Ze kwam samen met man en zoon naar Cabanaland om dochter en Cabanaboy (CB is onze zoon) te bezoeken èn ... om 'Thanksgiving' te vieren! We haalden haar af in het centrum van Gent en het klikte meteen. Samen stonden we in mijn keuken: zij als 'the chef' en ik als 'souschef'. 2 mensen die elkaar nog nooit ontmoetten gingen samen koken. Wat ze in Amerika voor onmogelijk hielden - 'wie viert er nou Thanksgiving in België...????' - verliep zeer vlotjes en resulteerde in een 'prachtavond'.

Ik kan het aan iedereen aanraden: eens samen kokkerellen met een volslagen onbekende... je zou verschieten hoe verrijkend dat wel kan zijn!

(foto's van deze leuke ervaring volgen...)

15:18 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: i wish, gedicht, pittsburgh, dee, thanksgiving |  Facebook

09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560

 

18-01-08

Tijd...

Bij het openen van de post vandaag vond ik nog een 'nieuwjaarswens' van een lotgenote. De tekst wil ik met jullie delen... neem de tijd om hem even te lezen en weet dat ik dit jullie allen ook toewens.

Ik wens je geen overmaat van luxe
Ik wens je alleen wat de meeste mensen niet hebben
Ik wens je tijd
Om te genieten en te lachen
Tijd om na te denken
Tijd, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen

Ik wens je tijd
Niet om je te haasten en te runnen
Maar tijd om tevreden te kunnen zijn en om je te  verbazen

Ik wens je tijd
Om naar de sterren te grijpen
Om te groeien en te rijpen
Te hopen en lief  te hebben

Ik wens je tijd voor jezelf
Tijd om elke dag, elk uur, als geluk te ervaren
Ik wens je tijd om te leven in 2008

DSCF1789

Keramiek gemaakt door Beesken

16-07-07

Baby Shoes... Rune's eerste schoentjes

13juli2007schoentjes100_0640

Two worn little shoes with

a hole in the toe
And why have I saved them?

Well...all mothers know.


There's nothing so sweet
as a baby's own shoe.

And the patter of little steps

following you.

The feet they once held have

grown slender and strong.

Tonight they'll be tired after

dancing so long.


I guided her feet when she
wore such as these.

Dear God, may I ask you,
won't you
guide them now, please?

(Author: anonymous)

 

Kim's eerste schoentjes heb ik bewaard. And why? Well... all mothers know.

Nu nog aan een fotootje geraken en dan plaats ik ze hierbij als illustratie.

Op bovenstaande foto staan Rune's eerste schoentjes. Zijn het geen dotjes...? Rune zelf vindt ze momenteel nog heel rare dingen aan haar kleine voetjes. Ze bekijkt ze verwonderd en vraagt zich waarschijnlijk af waar die lekkere zachte 'sloefkes' gebleven zijn waarmee ze zo heel goed op haar teentjes kon staan.

Leer jij nu maar stappen kleine meid met je sweet little shoes... de wereld ligt aan je voetjes. En ik ben er zeker van dat ook je mama jouw schoentjes zal koesteren en bewaren tot je eens volwassen zal zijn.

10-07-07

Toekomst ...

Altijd geleerd vooruit te kijken
naar de toekomst, zoals het hoort
Maar ik heb nu ondervonden
toekomst, dat is maar een woord

Want je kunt nog zoveel plannen
nog naar zoveel uit gaan kijken
Voor iedereen is het hetzelfde
Toekomst zal een illusie blijken

Wil je echt een toekomst hebben
plan dan enkel maar vandaag
Want vandaag maak je die toekomst
dus leef nu en vooral leef graag.

(bron)

 

IMG_0663

12:32 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (2) | Tags: illusie, vandaag, vesuvius, gedicht, toekomst, annemie |  Facebook

11-04-07

Bad day ...

Je hebt zo van die dagen dat je het voelt aankomen... intuïtief voel je dat er iets boven je hoofd hangt. Vandaag is zo'n dag.

Ik kan er weinig over kwijt maar het nieuws dat ik kreeg was allerminst okay. 'k Voel me down en machteloos en ik zal er overheen moeten. Terug sterk zijn maar ik voel dat het minder goed gaat dan vroeger. 'k Ben gevoeliger geworden ... en met dit kan ik niet goed om.

Vanmiddag heb ik dan maar m'n sportkleren aangetrokken en ben naar de Blaarmeersen gaan wandelen met ons Rekanto-groepje. Toen ik aankwam, kwamen zij net terug van het Nordick-walken (dat kan ik niet meer doen door de ontsteking in mijn schoudergewricht)... we hebben samen dan nog een uurtje door het groen gelopen en heb een beetje mijn hart gelucht aan Gr.

Toen we daarna op een terrasje zaten kreeg ik telefoon van mijn dochter K. Rune is opgenomen in het ziekenhuis. Ze maakte hoge koorts (40°) en at niet meer. Oh help... m'n hart krom ineen... een kindje kan natuurlijk af en toe hoge koorts maken maar ik had het voelen aankomen. Maandag, op mijn verjaardag, was ze al wat ziekjes (K. was met haar al naar de spoedafdeling gegaan ... ) en toen vertrouwde ik het al niet.

Daarnet vernam ik dat ze een longontsteking heeft en aan het uitdrogen was doordat ze niet meer at... Ik zit zo met haar in en met haar mama en papa. Het zal natuurlijk allemaal wel goed komen... Ik wil het niet dramatiseren, maar het komt opnieuw allemaal bijeen: het 'nieuws' welke ik kreeg, Rune behoorlijk ziek en opgenomen in het ziekenhuis en morgen de begrafenis van Pépé (de overgrootvader van Rune...).

'k Heb zin om te wenen maar het 'lukt' weeral niet... en ik weet dat opkroppen ook niks uithaalt...

Ik wil hieronder nog een tekstje plaatsen... een heel mooie tekst vind ik.

Die kreeg ik gisteren van mijn vriendin Lieve (de schat). Ze bracht me voor mijn verjaardag een windlicht: de onderkant is een arduinen tegel met daarop een glazen windlichtje en daar rond staat een soort 'perkamenten' kapje met die tekst erop:

Gisteren is slechts een herinnering
Morgen is slechts een droom
Maar vandaag prettig geleefd
Maakt van ieder gisteren
Een prettige herinnering
En van iedere komende dag
Een droom vol hoop
Geniet daarom van vandaag!

P10104069april2007
P10104179april2007
P10104009april2007

21-12-06

De kunst ...

Ik leer dag na dag

de kunst van het wachten,

de kunst van het weten,

de kunst van het zien,

de kunst van het niet-beoordelen,

de kunst van het leven met het onaffe,

de kunst van het helen,

de kunst van de liefde,

de kunst van het genieten.

 

Ik leer dag na dag

De kunst om mezelf te bevrijden,

De kunst om anderen vrijheid te gunnen,

De kunst om te zijn wie ik ben,

 

Ik leer de kunst van het danken

Om wat was, is en komen zal.

Ik leer leven

Dag na dag.

Bron: ‘Als ik troost kon zijn’ van Claire vanden Abbeele

12:29 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) | Tags: de kunst, leven, gedicht |  Facebook

19-11-06

Claude ...

dyn005_original_643_581_pjpeg_45508_67767fce4fc220f53c1a584d70bab8e2

Claude was een zeer goede jeudvriend van mijn man. Een bijzonder iemand... hij hield van de mooie dingen in het leven: zijn gezin, genieten, fotografie, mooie teksten, Toon Hermans, fijne humor, enz... Hij stierf echter veel te jong... 42 jaar pas... aan darmkanker.

Toen we eens daar waren zag ik boven zijn deur een tekst hangen die me heel erg raakte en me ook deed nadenken... Hij heeft die tekst later uitgeprint voor mij en ik wou die ook inkaderen om boven de deur te hangen zodat ook mijn kinderen en ikzelf die tekst regelmatig zouden lezen... Dat kadertje is er nooit gekomen... maar vandaag vond ik die tekst terug... en het deed me met weemoed terug aan Claude denken.

Ga nooit heen...
Ga nooit heen zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Ga nooit heen zonder te praten,
dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten,
kan er 's avonds niet meer zijn.

*Toon Hermans*

15:37 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (19) | Tags: vriend, kanker, cancer, gedicht, weemoed |  Facebook

18-11-06

Doopsel van Rune ...

Toen K. – mijn dochter – enkele maanden zwanger was -  kwam ze op een avond op bezoek met V., haar man en ze hadden een mysterieus geschenkje mee… Een glazen bol gevuld met water met … je weet wel, als je er mee schudt van die glinsteringen in. In het midden van die bol zat een fotootje van de eerste echo van wat ooit ‘Rune’ zou worden en op de achterzijde van dat fotootje stond :

wil je m’n meter worden ? xxx

 

Wat ontzettend blij was ik met dit ‘geschenk’ – het was in de periode dat ik nog volop chemotherapie kreeg en op dat moment deed dat mijn zorgen een beetje vervagen. Ze konden me op dat moment geen mooier geschenk geven. Ik trok me op aan dat ‘kleintje-in-wording’…

 

Vorige week zondag – 12 november – werd Rune dan eindelijk gedoopt en werd ik haar meter. Samen met P., de papa van V., strekten we ons hand boven haar hoofdje uit en beloofden we aan Rune dat ze een bijzondere plaats krijgt in ons hart. Een emotioneel moment vond ik het...

Kim  maakte een mooi doopboekje met vooraan de foto van Rune en een heel mooi gedichtje erin:

 

Mama en papa hebben een toverstokje

gekregen van een sprookjesfee

daar toveren we voor ons klein prinsesje

de allermooiste dromen mee.

 

Geloof in al je mooie dromen

blijf maar dromen, kleine meid

als jij gelooft in wie je bent

worden al je dromen werkelijkheid.

 

We staan je bij in al jouw dromen

als jij vertrouwt op wat je doet

geef mama en papa elk een handje

dan lopen we je dromen tegemoet.

 

Je mama en papa x

 

Ze zag er beeldig uit in haar witte doopjurkje. Het Dopen zelf vond ze iets minder leuk – de priester sprong nogal gul om met het Gewijde Water… en dat liet ze gauw merken. De aanwezige kindjes: Xander, Phebe en Finja keken hun ogen uit en toen Xander mee mocht helpen om de klokken te luiden kon zijn plezier niet op. Het werd een heel gezellig doopfeest met een etentje en een grote taart in La Barakka. De overgrootmoeders v.d. familie van K. (respectievelijk 90 en bijna 75 jaar) samen met de overgrootvader (mijn vader) (77 jaar) konden gelukkig ook nog van dit feest meegenieten. De overgrootvader (opa van V.) kon jammer genoeg het feest niet bijwonen.

 

IMG_1040

IMG_1030

IMG_1058

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Feesttaart - De fiere overgrootmoeders - Gr. de zwangere vriendin van K samen met K. en Rune.

 

Overige foto's van de doop volgen - problemen met overzetten vd foto's.

 

26-10-06

Een 'dichter' kloppend hart ...

pinkribbonOngeveer een jaar geleden was het ... toen ik angstig, verdrietig, ... op het internet op speurtocht ging naar zoveel mogelijk (degelijke) info over borstkanker. Ik kwam toen ergens een gedicht tegen dat  zoveel indruk op mij maakte... zoveel losmaakte ook... Nu, ongeveer een jaar na de diagnose, operatie, behandeling, recuperatie (?), enz... kom ik het gedicht terug tegen in het boek 'Ontboezemingen over borstkanker' van Frieda Joris.

De maand oktober staat in het teken van borstkanker en daarom wou ik het hier zeker nog een plaatsje geven.

Bij een ablatie

Onwennig talm ik om mijn rechterhand

geschulpt om je linkerborst te leggen.

Gebaar reeds sedert veertig jaar vertrouwd

en dat je lieve mond nooit nee deed zeggen.

Wat vroeger teder welven was is weg,

een vriend heeft het weemoedig uitgesneden,

je bloost en houdt je lippen afgewend,

nooit hebben ogen elkaar zo gemeden.

Vrees niet, voel jij je armer, ik blijf rijk,

je dient wat ijlte werd niet te verstoppen,

ik weet, het enige wat altijd telt,

je hart veel dichter bij het mijne kloppen.

(Karel Jonckheere)

AB10207~Pink-Ribbon-Rose-Posters

26-08-06

Echte vriendschap ...

Dit vond ik op Lien's weblog (klik op het gedicht...) en vond het zo mooi dat ik het even meegenomen heb! Zelf heb ik tijdens m'n ziekteperiode enorm veel steun gehad van vrienden en familie; ook van mensen waarvan ik het helemaal niet had verwacht. Buren, die we maar af en toe zagen door het te drukke leven dat we leiden, die plots voor de deur staan met een bloemetje of gewoon voor een praatje. De familie uit Ettlingen/Knielingen/Karlsruhe belden of schreven regelmatig. Het heeft me een heel andere kijk gegeven op mijn medemensen en het heeft me ook 'rijker' gemaakt. Voor de mensen die het niet aandurfden mij te zien, te bezoeken, te bellen, te mailen... de deur blijft altijd open staan!

 

15:10 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: vriendschap, gedicht, ziekte, vrienden |  Facebook