21-06-07

Ik wil terug de oude zijn ...

Het moest er eens van komen… de uitbarsting.

Wat ik daarmee bedoel? Wel de laatste maanden gaat het eigenlijk niet zoals ik wil. En wat wil ik dan wel? IK WIL TERUG DE OUDE ZIJN.

‘Veel gevraagd’ zullen jullie zeggen… Ja, misschien wel.

 

Gedurende de laatste maanden voel ik me zowat ‘geleefd worden’ door dokters, kinesitherapeute, tandarts, kaakchirurg, endocrinoloog, oncoloog, sportrevalidatie, … grrrrrr… afspraken alom. Van rust geen sprake meer en wat doe je dan best? Juist, ja … er vandoor gaan gedurende enkele weken om met ons tweeën de nodige rust te hervinden. Terug naar de bron; de natuur in. Dat was tenminste de bedoeling.

 

4 weken zouden we ons afzonderen en met de mobilhome richting Spanje rijden met een tussenstop in Bordeaux bij vrienden. Rustig aan. Niets moet… geen drukte…

Hopen ook, op een beetje zon. De zon die ik zo broodnodig had… niet te veel hoor; een beetje.

Wel, op de ganse 3 weken die we weg waren hebben we 2 dagen zon gehad. 2 dagen dat ik mijn blote armen en benen eens heb getoond.

De bergtocht die ik mezelf had beloofd in de Picos de Europa heb ik aan mij moeten laten voorbijgaan. Kop in de mist – 12 graden – nat, miezerig.

Zo zijn we elke dag een klein stukje verder gereden,  en hebben we veel mooie stukjes Spanje gezien. Veel kerken, monasterios, crypten, paleizen uiteraard… ja, ja bijna allemaal BINNENWERK. Want als het koud is en het regent, dan kan je het beste ergens onderduiken.

 

Doordat we ons telkens verplaatsten deden we zowat de noordroute van de Camino de Santiago – weliswaar op een luxe manier. Met de camper. Liever zou ik het ooit eens te voet doen… the real thing. Stappen door een rijk cultureel erfgoed en de indrukwekkende natuur.

 

En wat we niet voorheen hadden gepland: we bereikten dus Santiago de Compostela. En dan nog wel mèt DE ZON !!!

Ongelooflijk gelukkig was ik. Ik kan het niet verklaren maar … Santiago zat al lang in mijn hoofd. Had er voor ons vertrek nog over gepraat met mijn schoonzus. Ik zou dit ooit eens doen. Niet direct uit geloofsovertuiging. Nee voor mij zou de weg het doel worden…

 

Na Santiago zijn we doorgereisd naar Braga, Ponte de Lima, Viano do Castelo (Portugal) maar ook daar werden we achtervolgd door regenvlagen. Na 14 dagen was het welletjes geweest. Ik sliep heel slecht door de pijn in mijn spieren en gewrichten en overdag kon ik niet echt recupereren ergens in de zon op een terrasje of rustig wandelend, genietend van de mooie natuur.

Zo zijn we stillaan terug naar huis gebold en mijn hoop om die vermoeidheid  eindelijk eens van me af te kunnen schudden was een ijdele hoop. Ik was ontgoocheld toen ik terug thuiskwam; ontgoocheld omdat ik mijn-oude-ik dacht terug te vinden.

 

Dit wil niet zeggen dat we geen mooie vakantie hebben gehad wij tweetjes. Nee, nee. We hadden het samen goed.

 

Na een lange afwezigheid wou ik gisteren mijn Eureka-vriendinnen terug zien. We zouden samen een uurtje wandelen aan de Watersportbaan en daarna een glaasje Cava drinken op de laatste Herceptinebehandeling van C.

Onderweg hebben C. en ik veel gepraat. Over hoe we ons voelen de laatste tijd. Niet de volle 100 % dus… we willen meer kunnen dan we nu ‘nog maar’ kunnen of ‘al’ kunnen. We wilden helemaal niet zielig doen maar we vertelden beiden dat we ons eigenlijk best wel een beetje triestig voelden. Dat er bij wijze van spreken maar een lontje aan het kruitvat moest gestoken worden en... boem!!!

 

Na onze deugddoende babbel krijg ik plots de opmerking van onze  ‘gids’ (zo zal ik haar maar noemen) dat ze 'had gehoord' dat ik eigenlijk te veel doe (ze had me net horen vertellen over mijn 'gedroomde' voettocht naar Santiago... ): reizen, naar vergaderingen gaan (???), op mijn kleinkind passen, enz… dat ze me volgende week een Polarmeter zal geven om aan te doen bij het wandelen en dat die zeker zal beginnen biepen want dat ik over mijn grenzen ga…

 

Ikke  ? Over mijn grenzen? Door te gaan wandelen en te proberen genieten van het leven?

Ik werd me daar nu toch opeens zo boos: mijn opgekropte gevoelens kwamen plotsklaps naar boven en ik heb haar gezegd dat mijn vermoeidheid niets, maar dan ook niets te maken had met de weinige dingen die ik doe; dat ik de dingen die ik doe heel graag doe en er van geniet; dat ik me net een uitgelaten kip voelde die van haar eens rond de Watersportbaan mocht gaan stappen en dan in mijnen zetel moest gaan zitten; of ik geen recht had om terug te willen naar wie ik eens was. Of we dat niet allemaal wilden?

Als ze dan ook nog eens begon dat ze ooit eens klierkoorts had en dan ook moe was en nog zo een paar van die vergelijkingen, dan had ik echt zin om haar te zeggen dat het geen snottebellenverkoudheid was waarvan wij aan het bekomen zijn. 'k Heb toen maar wijselijk gezwegen.

Mens toch! Geef ons toch eens de kans om onszelf te zijn en ik zal zelf wel voelen wat ik kan of wat ik niet kan. We moeten inderdaad naar ons lichaam luisteren. Juist! Maar dat zal ik dan zelf wel doen.

 

Ach, waarschijnlijk heeft ze het allemaal wel goed bedoeld. Maar ze kwam met haar reactie om een verkeerd moment en op een totaal verkeerde manier …

 

Toen ik in Santiago de Compostela stond was ik eigenlijk euforisch. Euforisch omdat ik nog leef en euforisch omdat ik nog dingen kan beleven.

Ik wil mijn leven echt terug in eigen handen nemen en terug aan de slag gaan binnen enkele maanden. Maar daarvoor wil ik eerst zelf m’n grenzen leren kennen.

Ik ben me er wel van bewust dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon: om kwart voor zeven vertrekken ’s ochtends, om dan om half acht  ’s avonds thuis te komen en dan nog het huishouden erbij te doen… Nee, nee, het zal doseren worden. Maar die keuze maak ik zelf en daar wordt aan gewerkt

 

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

‘k Hoop dat jullie nu genen schrik krijgen van mij; meestal ben ik poeslief !

03-03-07

'Oma-Barcelona' ...

Daarnet toen ik bij de kinesiste zat te wachten las ik in de Flair het volgende: "oma's hebben tegenwoordig geen tijd meer om op hun kleinkinderen te passen; ze moeten met Ryanair naar Barcelona...". Nu is het inderdaad wel zo dat de 'huidige' generatie oma's meer dan vroeger gingen of nog gaan uit werken (en daarbij ook nog meestal zelf het huishouden draaiend houden) - door uit te gaan werken kunnen ze ook meer spenderen dan vroeger en er wordt ook meer gereisd... ja oma's evolueren mee hé. Maar dat ze geen tijd hebben om op de kleinkinderen te passen vind ik niet helemaal correct. Er zijn heel wat vrouwen die dit heel graag willen doen maar door allerlei omstandigheden het niet kunnen doen.

Nu ja, ik ben dus ook zo'n met Ryanair-naar-Barcelona-reizende-oma en tijdens mijn kort of lang leventje (ik ken mijn vervaldatum niet...) zal ik zoveel mogelijk trachten te genieten: én van het leven én van mijn kleinkind. Tegen zo'n uttefrutje kan je toch geen neen zeggen als ze mag komen logeren, toch!

Zie maar eens wat een dotje het is...

Aan iedereen en vooral aan alle oma's - reizend of niet reizend - geniet van het weekend, geniet van elkaar en geniet van wat het leven te bieden heeft !

14:04 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (27) | Tags: rune, kleinkind, reizen, barcelona, leven, genieten |  Facebook

01-12-06

IK-momenten ...

Enkele dagen geleden werd er door NANA een nieuwe inktvlek gestart  - een thema waar ik inderdaad ook wel iets over kan vertellen:

Je favoriete IK-MOMENT.

De laatste maanden heb ik ontelbare Ik-momenten gehad. Alles draaide rond mijn persoontje en of ik wou of niet IK moest aan die momenten toegeven. Of ik er van genoten heb? Neen, niet altijd - vooral niet als ik zo ziek was als een hond - maar de laatste maanden, de maanden van herstel en recuperatie, ja dan pas ben ik beginnen genieten. Ik heb niet een echt favoriet IK-MOMENT maar ik probeer te genieten van 's morgens tot 's avonds. Zo zijn er heel wat IK-MOMENTEN die me zijn bijgebleven:

  • Ikke die dol-enthousiast de badkamer kom uitgelopen en mijn kletsebolle laat overschouwen door mijn echtgenoot met de melding: zie je ... zie je het dan niet? Mijn haar is terug aan't groeien! Dolblij was ik.

RuneDoop

  • Een paar dagen later: kleindochter Rune wordt geboren en Ikke terug dol-enthousiast... een warm overweldigend gevoel kreeg ik voor en door dat kleine wezentje... Dat was inderdaad wel mijn favorietje als IK-MOMENT.
  • De momenten als we hier met gans ons gezin samen kunnen zijn voel ik enorm aan als een IK-MOMENT. Ik kan daar echt van genieten - het gewone rustige samenzijn - samen koken met mijn zoon is ook zoiets... - K. en V. die samen langskomen met Rune... Kortom: weten en hopen dat mijn kinderen gelukkig zijn...

Maar zo kan ik er nog ontelbare opnoemen:

  • 's morgens kijken naar dat kleine meesje dat voor m'n raam aan de nootjes aan 't pikken is.
  •  en het roodborstje dat elke dag weer de restjes van die nootjes zit op te eten : vroeger had IK daar helemaal geen tijd voor om een kwartier aan een stuk dat vogeltje te volgen in zijn doen en laten.
  • wat ik ook sublieme IK-MOMENTEN vind zijn de aangename babbels met lotgenotes, vrienden, vriendinnen  en zoals vandaag ... ik had een bijzonder toffe babbel met een tandartse (die vroeger klant was bij mij) - het deed me deugd op een heel andere manier met haar te praten. Verder zijn er nog de onverwachte koffiemomenten (o.a. met A'ke) - een keer iets doen wat je voordien nooit deed ...enz...
  • tussen twee chemobeurten in - de dagen dat ik goed was - tracteerde ik mezelf op een etentje. Het was een vorm van beloning voor mezelf voor de 'doorstane rottigheid' (excuseer me voor de uitdrukking, maar ik kan het niet beter verwoorden) - Dat was dan telkens wel een mooi IK-MOMENT - ik proefde wel maar de helft van wat ik at maar de aandacht die ik mezelf gaf deed me enorm veel deugd. Klinkt egoïstisch maar dat lijkt maar zo... het was een vorm van troosten denk ik.
  • een raar IK-MOMENT is dat, als ik naar mezelf kijk in de spiegel, ik besef dat ik toch gelukkig kan zijn mét al mijn littekens op mijn lichaam. Littekens die er gekomen zijn vooral door mijn recente operaties. Ik ben verminkt, ja... maar ik voel me er niet minderwaardig door.
  • misschien lijkt het hier op het eerste zicht niet in te passen, maar een mooi IK-MOMENT die ik de laatste tijd bij mezelf ervaar is dat ik besef dat ik veranderd ben door die ziekte. Ik sta er dikwijls bij stil en overschouw dan precies mezelf en ik ben misschien wel een beter mens geworden (???) - een beetje zachter - een beetje empatischer - vooral gevoeliger voor anderen en ook voor mezelf. Alles wordt vanuit een andere dimensie beleefd...

Zo kan ik nog wel even doorgaan maar jullie hoeven natuurlijk ook niet alles te weten he... Het gaat er eigenlijk om dat ik meer beleef hoe ik leef  en dat ik dit aan mezelf ook toesta.

15:59 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (29) | Tags: ik, rune, genieten, inktvlek, ik-moment |  Facebook