18-06-07

Beroepsmisvorming ! ?? ...

Toen ik vorige week donderdag in de kerk zat voor de begrafenis van mijn nonkel  Achiel moest ik opeens aan nog een voorval denken die hij wel grappig had gevonden…

15 jaar lang was ik vertegenwoordigster  -  eerst in mondverzorgingsproducten en daarna voor orthodontische materialen en zodoende doorkruiste ik bijna dagelijks het land  met mijn autootje. Als je zo overdenkt hoeveel kilometers ik onder de wielen had dan moet ik een paar maal de aarde helemaal zijn rondgereden. (dit werd trouwens eens berekend de eerste 7 jaar dat ik die job deed…) Ik rijd heel graag met de wagen maar ik probeer wel veilig te rijden en zo dus draag ik ook ALTIJD de veiligheidsgordel. Het is een automatisme; zodra ik in de wagen stap zit ik ‘klikvast’.

Op een dag moesten we met ons gezin naar een Communiefeest – ook naar de Mis. Kim, mijn dochter zat naast me in de kerk… Op een bepaald moment moesten we allemaal gaan staan om dan na enkele minuten terug te gaan zitten.  Toen ik dat deed – gaan zitten – ging ik met mijn rechterhand over mijn linkerschouder en maakte ik een paar maal een  ‘trekkende beweging’ – in het ijle uiteraard – om zogezegd mijn veiligheidsgordel aan te doen. Kim zag me bezig en op  het zelfde moment keken we elkaar aan … we zijn toen eigenlijk niet meer gestopt met lachen.

Nonkel Achiel, ik vermoed dat jij nu ook met een big smile naar beneden kijkt en ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik donderdag niet altijd zo aandachtig de mis heb mee gevolgd. Ik was afgeleid door dat ‘tandengedoe’ en ik nam eigenlijk liever afscheid van jou met een glimlach!

primagordel

22:37 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (19) | Tags: humor, glimlach, nonkel achiel, smile |  Facebook

24-12-06

Kerstmis thuis ...

Dag lieve bloggertjes,

even melden dat de kleine Rune terug thuis is in haar vertrouwde nestje. Ze maakt het heel goed - alleen het lachen zoals vroeger lukt nog niet zo, maar dat komt natuurlijk wel - af en toe een glimlachje kan er wel af en haar sprekende oogjes heeft ze natuurlijk ook behouden. Ze doet het heel goed en heeft de ganse nacht doorgeslapen... het is toch altijd knusser in je eigen bedje te slapen dan in zo'n reuzegroot kinderbed in het ziekenhuis. Een fotootje van haar komt later wel. Filmsterren hebben toch ook liever niet dat ze met een pleister onder hun neus(je) op televisie verschijnen hé! Maar één ding is zeker: het is een pracht van een mensje!

Voor kerstmis wens ik jullie allemaal het volgende:

Meer tijd om van kleine dingen te genieten

Rustig stil te staan bij mooie momenten

Een dosis moed om tegenslagen te overwinnen

En veel vriendschap om harten te verwarmen.

Allemaal een kerstknuffel en geniet van de sfeer...

Na kerstmis maak ik zeker terug een blogronde. Nu wil ik het even wat rustig aan doen maar dat begrijpen jullie wel.