30-05-08

Kuggemeten…

Rune, ons kleindochtertje, is een echte spraakwaterval aan 't worden.

23 maanden wordt ze de 6de juni… en af en toe heeft ze echt wel hele leuke uitspraken. Vooral als het lange woorden - met meerdere lettergrepen - zijn die ze wil zeggen.

Zo ‘belden’ we vandaag met elkaar en Rune wou oma graag iets vertellen. (Haar mama vertelde dat Rune ‘bobbeltjes’ op haar armpjes had)...

Toen Kim zei: ‘vertel het eens aan oma Rune van die bobbeltjes op je armpjes’ kwam er heel spontaan uit dat ze ‘kuggemeten’ had…

Zie, zoiets kan mijn dag opvrolijken… zoiets werkt helend...

En voor ik het vergeet: kijk eens naar Rune's vernieuwde website ... er is nu ook een plaatsje gemaakt voor haar broertje of zusje dat er aankomt binnen een paar maanden!

P1090434


Hier zit kleine Rune in een kartonnen doos die oma had omgetoverd tot speelhuisje. Ergens heb ik een gelijkaardige foto van Kim toen zij klein was. Dagenlang speelde ze toen met een grote kartonnen doos waarin een soort fietsje had gezeten. Ze vond de doos toen leuker dan de fiets...

22:45 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: rune, grappig, kindertaal, kuggemeten |  Facebook

01-08-07

Kadootje (s) gekregen ...

P1060083

P1060090

P1060095

 

Leuk hé... van A'ke gekregen! Straks komt er nog een 'verhaaltje' bij... Nu even genieten van het zonnetje. Vanavond ben ik er terug.

Maak er een fijne dag van allemaal !

En A'ke... NEN DIKKEN MERCIE... mijn duimpjes zijn heel blij. Ik weet dat je voor hen hebt geduimd!

!! klik eens op de bovenste foto voor een op'kikkertje' !!

 

Update 23 uur : ik kan vanavond mijn belofte niet meer waarmaken om bij dit postje nog een tekst te plaatsen. Wat vannacht begon als 'slecht slapen, woelen, keelpijn' is vanavond precies richting 'een griepje' aan het uitgaan. Rillingen, lichte verhoging, pijnlijke spieren en nog meer keelpijn.

Het is dus verstandiger om onder te wol te gaan.

Sorry, en lief aan diegenen die nog eens langskwamen.

16-06-07

Don't smile! Gebit gezocht! ...

Donderdag begrafenis van nonkel Achiel. Speciale man was hij.  Steeds vrolijk, vol van humor en hij kon moppen tappen als de beste. Bracht 12 kinderen groot en had een mooie oude dag. Toen ik in mijn apenjaren was – 14-15-16 jaar (ja... heeft lang geduurd hé die apenjaren) – was ik heel veel bij hen thuis . Het stak er niet op eentje en zowel mijn tante (de zus van mijn ma) als nonkel waren altijd blij als er nog eens een ‘nieuw’ gezicht bijkwam.

Dus donderdagochtend… het begon al goed. Verslapen !! Gelukkig net op tijd klaar om een andere tante op te halen en naar de kerk te rijden.  Dacht ik…

hm… hoe zal ik het vertellen:

Wel sinds enkele weken draag ik een tijdelijk gebitje (met 2 tanden erop!!). Het zit zo: door ontstekingen op mijn kaakbeen verloor ik een paar tanden en heb ik een maand geleden implantaten laten plaatsen. Dat moet nu een 4-tal maanden helen alvorens er definitief nieuwe ‘tanden’ worden opgeplaatst. Omdat het geen zicht is (als ik lach heb ik aan de zijkant geen tanden meer…) heb ik dus dat voorlopige kunstgebit. Jullie horen me waarschijnlijk al afkomen… Juist, ja…. Net voor het buitenstappen controleer ik nog eens alles en oeps…. Gebit vergeten insteken. Maar waar is dat gebit nu gebleven… overal gezocht, keuken, badkamer, slaapkamer en terug over en weer om daar ook alle afvalemmers te controleren. Het zweet brak me uit…  Niet te vinden!

Dan maar zonder tanden… niet lachen dus vandaag.

Eenmaal aan de kerk aangekomen reed ik me klem op een parking. Eén of andere ‘kwiet’ had midden op de doorrijstrook zijn brommer geparkeerd.  ‘k  Zou dat wel snel even oplossen en even dat onding verplaatsen. Geen beweging in te krijgen want ten eerste veel te zwaar en ten tweede het stuurslot stond op. Gelukkig kwam er een lieve politieagent toegesneld en hebben we dit samen opgelost.

Goed daar zat ik dan zonder tanden (nee… niet ‘met mijn mond vol tanden’) en dat gaf mij zo’n onbehaaglijk gevoel. Je denkt dan dat iedereen het ziet en in plaatst dat je dan tegen iedereen een glimlachende goedendag zegt kon er deze keer slechts een mompelend groetje vanaf. Nu ja, de meeste zullen niks hebben gemerkt want tenslotte was het geen feest waar we naartoe gingen.

In de kerkdienst dacht ik plots dat nonkel Achiel dat wel grappig zou hebben gevonden en er zeker – waar iedereen bij was – een toespeling zou over hebben gemaakt.

Eenmaal terug thuis ben ik terug alles beginnen ondersteboven halen, mij afvragend wat ik deed de avond ervoor. Alles chronologisch aflopend kwam ik bij het schoonmaken van de spinazie, het eten van een  paar Winegums en het verorberen van een kiwi. Juist ja, plots had ik het. Eten van snoep met een kunstgebit in, dat gaat dus niet samen. Kleverig boeltje… Dus had ik het gebitje tijdelijk in een keukenpapiertje gedraaid en naast me op het aanrecht  gelegd.

Nu moet je weten dat ik voor heel veel zaken in de keuken keukenpapier gebruik; zo ook als ik een kiwietje schil. En plots ging het licht branden: die tandjes van me moesten in de groenbak zijn terechtgekomen samen met de kiwischillen en de spinaziesteeltjes...

Kwartiertje later komt mijn ventje met de vondelingen aan. Blinkend, want hij had ze heel goed afgespoeld. Voor mij nog ruim niet voldoende natuurlijk. Die vlogen in hun doosje met een Corega Tab hopend dat het gebruis hen zou verlossen van alle kwaad! Amen.


Smile ! It increases your face value!

Smile_small

hm... OK! Not always!