09-09-07

Time flies ...

Men zegt soms: 'de weken vliegen voorbij' , de tijd vliegt (time flies...) en als ik zo terugblik op de voorbije 14 dagen dan moet ik zeggen dat dit toch wel een correcte uitspraak is.

Neem nu 14 dagen geleden... K., Hans' vriendin uit Pittsbourg zou voor het eerst naar België komen.
Met gemengde gevoelens - ontroering omdat je weet dat je zoon verliefd is en hij haar eindelijk in zijn huisje kan verwelkomen (waar de laatste weken verdomd hard aan gewerkt is...), gezonde nieuwsgierigheid,  interesse om haar beter te leren kennen en hopen dat het klikt... wachtten we haar komst af.  En gisteren is ze al weer vertrokken... back home.

I am sure Hans will miss her and I must say I miss her too because I know Hans misses her... I hope the coming months will go as fast as the 2 weeks you were here K. Let's countdown till december...

De tijd is af en toe een 'zuchtje'... vooral als je veel te doen hebt.

Zo was er deze week ook het werkje aan de 2 websites van markant  (vrijwilligerswerk hoor !), gisteren het verjaardagsfeest van mijn zus die op 14 september 50 wordt en ik wou ook nog naar de dag tegen kanker in Antwerpen maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.

Vanmiddag kwamen Kim, Vincent en Rune eten. Ik was blij hen gezond en wel terug te zien... ze waren net terug van vakantie in Normandië en Bretagne. Heb vanochtend nog een heerlijke vislasagne voor hen gemaakt en in de namiddag kwamen schoonzus en zwager om samen met hen naar de Open Monumentendag in Zaffelare te gaan.

Ik begin zo het gevoel te krijgen dat,  na een lange periode van weinig of niets doen tijdens mijn ziekte, opeens alles terug op volle snelheid komt.

Ik denk dat ik de titel van mijn blog  'EVEN STILSTAAN...' even indachtig zal moeten zijn en opnieuw even overdenken waar ik nu mee bezig ben; waar ik naartoe wil;  even bezinnen of het de moeite is om zo verder te doen met al dat 'hooi op mijn vork' ...  'k Heb zo het gevoel dat ik terug van alles tegelijk in het leven wil proeven...dat ik niets wil missen... het Carpe Diem-gevoel maakt mij soms gulzig.

Vanaf morgenvroeg trek ik opnieuw aan de rem... 'k zal wel moeten want om half acht wordt ik verwacht in het OK en daar wacht de narcosist me op. Die zal me wel voor een tijdje lamleggen; de workoholic in mij even stoppen...

 

18-10-06

Back again ...

tattyDeze week is het hier al kalmpjes geweest op mijn blogje. Lukte niet zo goed om een verslagje te typen met 1 hand...

Maandag mocht ik al heel vroeg in de dagkliniek zijn - om 7 uur - voor de operatie aan mijn linkerhand (Carpaal Tunnel Syndroom) en de inspuiting tegen de peesontsteking aan mijn linkerduim (deQuervain). Ikke al blij... 'k dacht: 'dan ben ik er rap vanaf'... Maar 'k kreeg daar al direct te horen dat ik pas tegen de middag aan de beurt was. Na anderhalf uur in de wachtzaal mocht ik me dan toch sneller dan verwacht klaarmaken om richting operatiekwartier te gaan. Er was een patiënt 'weggevallen' en zo kon ik toch vlugger behandeld worden... Als ze je zo door die gangen voeren met je bed - met een lege maag - voel je je al rap of je op een zwiermolen zit - en gelukkig heb ik geen schrik in operatiezalen, want daar krijg je al helemaal een raar gevoel. Het voelt daar heel koud en tochtig aan - alhoewel het daar volgens een verpleegster toch 21 ° was - heb gelukkig een dekentje gekregen; ze hadden me daar anders nogal horen klappertanden; koukleum die ik ben... Ik had de keuze uit algemene narcose of lokale verdoving maar heb toch maar voor lokale gekozen - anders waren er terug problemen met het steken van een infuus. Zodoende zou ik voor de eerste keer 'wakker' blijven tijdens een operatie. Ik vond het spannend maar ik moet zeggen dat ik het toch niet zo leuk vond. Je wordt deels weggestopt onder een groen doek zodat het 'werkveld' afgeschermd wordt en ik kon alleen maar naar rechts kijken maar daar was niks - ook niemand die een beetje praatte met mij... daar had ik anders wel behoefte aan - een beetje afleiding had goed gedaan. Nu kon ik alles horen hoe de artsen over de binnenkant van mijn hand aan 't vertellen waren - alhoewel mijn hand verdoofd was 'voelde' ik elke beweging (geen pijn) en ook het 'klieven' van de Carpel Tunnel - een vies gevoel moet ik zeggen. Goed dat het zo snel gedaan was. Moest zeker niet langer voor mij hoor! Minder dan een half uur duurt deze ingreep en doordat ik niet onder narcose was geweest mocht ik onmiddellijk naar huis. Ook weer mooi meegenomen! Pijn heb ik eigenlijk ook niet - alleen een beetje gevoelig. Het zal tijdelijk wat vervelend zijn omdat ik linkshandig ben en dus nu alles rechtshandig moet doen. Maar daar zal ik ook wel deels aan wennen...

Dank bloggertjes voor jullie reakties ! Ik probeer eind van deze week eens een blogronde te doen. Slaap lekker allemaal !